Джон Левесон Гоуэр: Англия саяхатшысы және лорд

Кіріспе

Джон Левесон Гоуэр, 1-ші граф Гоуэр, ПК (10 тамыз 1694 – 25 желтоқсан 1754) – ағылшын тори саясаткері және пэр, 1742–1743 және 1744–1754 жылдары екі рет Лорд-приви-мөр қызметін атқарған. Левесон Гоуэр Ұлыбритания Парламентінде де қызмет етті, онда ол Лордтар палатасында торилердің жетекші мүшесі ретінде отырды, кейін саяси бағытын өзгертіп, 1754 жылы қайтыс болғанға дейін түрлі вигтік үкімет министрліктерінде қызмет етті. Лондонның көрнекті Левесон Гоуэр отбасында дүниеге келген Левесон Гоуэр Вестминстер мектебінде және Оксфорд университетінде білім алды. 1709 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Лордтар палатасына отырудан бұрын Барон Гоуэр титулын иеленді. Левесон Гоуэр өзінің де-факто бақылауындағы төрт парламенттік округтен – Ньюкасл-андер-Лайм, Стаффорд, Личфилд және Чедлден – тұратын саяси күш базасын құруға кірісті. 1742 жылы Левесон Гоуэр Картерет министрлігінде Лорд-приви-мөр ретінде қызметке кірді. Келесі жылы ол отставкаға кеткенімен, 1744 жылы вигтік «Кең төмендік» министрлігінің құрамында қайтадан сол лауазымды иеленді. Ол Генри Пелхэм мен оның інісі Ньюкасл герцогының адал қолдаушысы болды. 1745 жылғы якобит көтерілісі кезінде ол Ганноверліктерге адал болды, бұл Джордж II-нің оған Гоуэр графы титулын беруіне әкелді. 1747 жылғы британдық жалпы сайлау кезінде Левесон Гоуэрдің бақылауындағы жеті парламенттік округте бәсекелес тори кандидаттары күресті. Ол өзінің зор қаржылық капиталынан көп ақша жұмсағанына қарамастан, тек екі округті – Стаффорд пен Личфилдті – сақтап қалуға қол жеткізді. Левесон Гоуэр кейіннен 1751 және 1754 жылдары екі рет отставкаға кету туралы ұсыныстарды қабылдамады, содан кейін 1754 жылғы 25 желтоқсанда Лондон қаласындағы үйінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Джон Левесон Гоуэр 1694 жылғы 10 тамызда Англияның Лондонында аристократиялық Левесон Гоуэр отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Джон Левесон Гоуэр, 1703 жылы Барон Гоуэр титулымен ағылшын жұртына көтерілгенге дейін, Халықтар палатасында отырған саясаткер; ол сондай-ақ Ланкастер герцогдығының канцлері қызметін атқарған. Левесон Гоуэрдің анасы – Леди Кэтрин Мэннерс, 1-ші Ратланд герцогы Джон Мэннерстің үлкен қызы. Левесон Гоуэр 1710 жылы колледжге түскен соң, Вестминстер мектебінде білім алып, кейін Оксфордтың Крайст-Черч колледжін бітірген. Жастық шағында ол Джейкобиттерді жақтағанмен, саясатқа қатыспай, көбінесе түлкі аулау мен ат жарыстарына қызығушылық танытқан. Бірақ 1720 жылдан бастап ол саяси мәселелерге көңіл бөлді, Стаффордширдегі парламенттік орындарды бақылауына алуға тырысты. 1720-ші жылдардың соңына қарай Левесон Гоуэр төрт сайлау округінен тұратын парламенттік қолдау базасын құруға қол жеткізді: Ньюкасл-андер-Лайм, Стаффорд, Личфилд және Чидл (ол 1721 жылы Чидл қаласының мэрі болды). Левесон Гоуэрдің әкесі 1709 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол әкесінің титулын мұраға алды және көп ұзамай Британ Лордтар палатасына өтіп, ақырында Тори фракциясының жетекші тұлғасына айналды.

Саяси мансап

1740 жылы Левесон Гоуэр Лорд-Сот қызметіне тағайындалды; 1742 жылы торилер басқарған Уолпол үкіметі құлағаннан кейін, ол Лорд-Приви-Мерке лауазымына тағайындалды, Джон Хервидің орнын басып, 2-ші барон Херви болды және құлдыраудан кейін осындай жоғары лауазымға көтерілген жалғыз тори саясаткері атанды. Ол сондай-ақ 12 мамыр 1742 жылы Ұлыбританияның құпия кеңесіне тағайындалды, бұл Уигтер басымдық танытқан Картерет үкіметі болды. Левесон Гоуэрдің қарсы партиямен одақтасуы, тарихшылар оны "маңызды партиялық қадам" деп сипаттаған, 1743 жылдың желтоқсанында лауазымынан кеткеннен кейін тез күшін жоғалтты. Дегенмен, ол 1744 жылы Генри Пелхам мен оның інісі Томас Пелхам Холлс, Ньюкаслдың 1-ші герцогы басқарған коалициялық үкімет құрамында Лорд-Приви-Мерке қызметіне қайта тағайындалды, бұл үкімет он жыл бойы билікте болды. 1745 жылы Якобит көтерілісі басталғанда Левесон Гоуэр Ұлыбританияның Георг II-іне адалдығын жеке хабарлады, Англияға жасалған Якобит шабуылына қарсы тұру үшін құрылған он бес жаңа британдық әскери полкінің бірін басқарды; осы әрекеттері үшін Георг II оған 1746 жылдың 8 шілдесінде виконт Трентэм және граф Гоуэр титулдарын берді. Алайда, Левесон Гоуэрдің полкі соғысқа түсуге құштарлық танытпады, күйеу баласы сэр Ричард Вроттесли, 7-ші баронет емендік жасақ құрып, оларға қосылғанда, ең жақын тавернадан тысқары жылжудан бас тартты. 1748 жылы ол тағы да Лорд-Сот болып тағайындалды, сондай-ақ 1750 және 1752 жылдары да тағайындалды. Левесон Гоуэрдің Уигтер басқарған үкіметті қолдауын жалғастыруы оның әріптестері – торилер мен ағылшын Якобиттері арасында наразылық тудырды, олар Джон Расселлді, 4-ші Бедфорд герцогін оны "бұзған" деп есептеді; 4-ші Бедфорд герцогіне жазған хатында Левесон Гоуэр "подагра мен Якобитизмнің қудалауына" ұшырағанын айтты. 1747 жылы Личфилдтегі ат жарыстарында ағылшын Якобиттерінің наразылығы Левесон Гоуэрді бір уақытқа үйінен шығуға мүмкіндік бермеді. Көптеп толыған сынға қарамастан, ол Лорд-Приви-Мерке лауазымынан кетуден бас тартты, бұл ағылшын лексикографы және көрнекті тори доктор Сэмюэл Джонсонды 1755 жылғы "Ағылшын тілінің сөздігі" еңбегінде Левесон Гоуэрді "ренегадо" анықтамасының астына енгізуге мәжбүр етті, бірақ бұл кейіннен Джонсонның баспагері жойды. 1750-ші жылдардың басына қарай Левесон Гоуэр Пелхам ағайындарына саяси адалдығын нығайтып, британдық парламентарийлер тобына (көптеген мүшелері Уигтер партиясынан болған) "Пелхамиттер" деп аталған топқа қосылды.

In 1740, Leveson Gower was appointed as a Lord Justice; after the Tory led Walpole ministry collapsed in 1742, he was appointed to the position of Lord Privy Seal, succeeding John Hervey, 2nd Baron Hervey and being the lone Tory politician to be promoted to such high office after the collapse. He was also appointed to the Privy Council of Great Britain on 12 May 1742 by the Carteret ministry, which was a Whig dominated administration. Leveson Gower's alliance with a rival political party, described by historians as "a move of considerable party political importance", soon collapsed as he resigned from his position on December 1743. However, he was reappointed as Lord Privy Seal in 1744 as part of the Broad Bottom ministry, a coalition government led by Henry Pelham and his brother Thomas Pelham Holles, 1st Duke of Newcastle, which stayed in power for a decade. When the Jacobite rising of 1745 broke out, Leveson Gower personally assured George II of Great Britain of his loyalty, raising one of the fifteen new British military regiments formed to oppose the Jacobite invasion of England; in recognition of these actions, he was granted the titles of Viscount Trentham and Earl Gower by George II on 8 July 1746. However, Leveson Gower's regiment proved unwilling to face any possibility of fighting, refusing to move beyond the nearest tavern when his son in law Sir Richard Wrottesley, 7th Baronet raised a Yeomanry unit and joined them. In 1748, he was again appointed as a Lord Justice, being appointed again in 1750 and 1752. Leveson Gower's continuing support of a Whig led ministry led to increasing backlash amongst his fellow Tories and English Jacobites, who perceived John Russell, 4th Duke of Bedford as having "corrupted" him; in a letter to the 4th Duke of Bedford, Leveson Gower complained that he was being "persecuted by the gout and Jacobitism". In 1747, a protest by a group of English Jacobites at the Lichfield horse races forced Leveson Gower to refrain from leaving his house for a time. Despite mounting levels of public and private criticism, he refused to resign from his position as Lord Privy Seal, an action which led English lexicographer and prominent Tory Dr. Samuel Johnson to include Leveson Gower in his seminal 1755 work A Dictionary of the English Language under the definition of renegado, though this was later removed by Johnson's printer. By the early 1750s, Leveson Gower had solidified his political loyalty to the Pelham brothers, joining a group of British parliamentarians (dominated by members of the Whig party) known as the "Pelhamites".

Кейінгі өмір және өлім

1747 жылғы британдық жалпы сайлау кезінде Левесон Гоуэрдің парламенттік қолдау базасы, Стаффордшир мен Вестминстердегі жеті сайлау округін қамтитын, қарсы саяси кандидаттар тарапынан күшті қауіп-қатерге ұшырады. Ол 1742 жылы Стаффордширдің лорд-лейтенанты лауазымын иеленгенімен, бұл оған парламенттік сайлау қорытындысын анықтауда үлкен артықшылық берді, бірақ барлық жеті округте кең қолдауға ие тори саясаткерлері бақ сынасты. Ливсон Гоуэр подаградан зардап шегуіне қарамастан, өзінің қолдау базасын қорғауды жөн көрді, назарын Стаффорд және Личфилд округтеріне шоғырландырды; Джордж Ансонның 4-ші Бедфорд герцогына жазған хатында айтқандай, «Лорд Гоуэрдің мүддесіне қарсы барлық мүмкін шаралар қолданылды». Левесон Гоуэр сайлауда «өмірімнің көп бөлігінде ең жақын достықта болған адамдардың» өзіне қарсы шыққанына наразылық білдірді. Сайлау нәтижелері жарияланғанда Левесон Гоуэр кең ауқымды науқанына қарамастан, өзінің жеті округінің бесеуінде жеңіліске ұшырағанын анықтады; ол сақтап қалған екі округ – Стаффорд және Личфилд, Генри Пелхамның пікірінше, «көбінесе вигтердің» арқасында болды. Вискердің сөзіне сүйенсек, жалпы сайлау кезінде науқан жүргізудің «құнға жатқан» шығындары Левесон Гоуэрдің қаржылық жағдайына елеулі нұқсан келтірді. 1751 жылдың маусым айында Левесон Гоуэр үшінші ұлы Гранвиллмен (қазір парламент мүшесі) және 4-ші Бедфорд герцогымен бірге Джон Монтегюге, 4-ші граф Сэндвичке қолдау көрсету мақсатында лауазымдарынан кетуден бас тартты, осылайша 1-ші Ньюкасл герцогының бұйрығымен Адмиралтействоның бірінші лорды лауазымынан босатылған еді. Генри Пелхамның 1754 жылдың наурыз айында қайтыс болуы Broad Bottom үкіметінің құлауына әкелді, ол тағы да лауазымынан кетуден бас тартты. 1754 жылдың 25 желтоқсанында ол Лондонның Үстіңгі Брук көшесіндегі 6-шы үйінде қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Левесон Гоуэрдің титулдары Гранвиллге өтті, ал оның Лорд-приви мөрі лауазымын Марлбороның 3-ші герцогы Чарльз Спенсер иеленді. Оның өлімі туралы ағылшын жазушысы, «көк шұлық» және суретші Мэри Делани 28 желтоқсандағы хатында жазды, ол қайғыру рәсімдеріне сәйкес, Левесон Гоуэрдің өліміне қайғырып жүрген әйелдер бір апта бойы тек сұр немесе ақ түсті киім кигенін атап өтті.

During the 1747 British general election, Leveson Gower's parliamentary support base, which included seven constituencies in Staffordshire and Westminster, came under heavy threat by rival political candidates. Though he had succeeded to the position of Lord Lieutenant of Staffordshire in 1742, which gave him a large advantage in determining the outcome of parliamentary elections, all seven constituencies were contested by Tory politicians with extensive backing. Despite suffering from gout, Leveson Gower chose to defend his support base, focusing on the constituencies of Stafford and Lichfield; this was despite the fact that, as George Anson noted in a letter to the 4th Duke of Bedford, "everything has been done that could be thought of against Lord Gower's interest". Leveson Gower complained that he was being opposed in the elections "by men that I have lived in the strictest friendship with the best part of my life". When the results of the elections were announced, Leveson Gower discovered that, despite his extensive campaigning efforts, he had lost five out of the seven constituencies of his support base; the two he had retained, Stafford and Lichfield, were due in Henry Pelham's opinion "almost entirely to the Whigs". According to Wisker, the "considerable" cost of campaigning during the general election sapped a significant portion of Leveson Gower's financial estate. In June 1751, Leveson Gower refused to join his third son Granville (by now a member of parliament) and the 4th Duke of Bedford in resigning from their positions as a show of support to John Montagu, 4th Earl of Sandwich, who had been dismissed from his position as First Lord of the Admiralty by the 1st Duke of Newcastle. When Henry Pelham died in March 1754, leading to the Broad Bottom ministry's collapse, he again refused to resign from his position. On 25 December 1754, he died at his London townhouse at 6 Upper Brook Street. After his death, Leveson Gower's titles were inherited by Granville, while his position as Lord Privy Seal was succeeded by Charles Spencer, 3rd Duke of Marlborough. His death was recorded in a letter written by English writer, bluestocking and artist Mary Delany on December 28, who noted, as per mourning customs, that women who mourned Leveson Gower's passing wore only grey or white clothing for a week.

Жеке өмірі, отбасы және мұрасы

Әкесінің қайтысынан кейін Левесон Гоуэр Трентэм иелігін мұраға алды. 1730 жылы ол Букингем үйінің жобасына сүйене отырып, Трентэм Холл атты ағылшын ел үйін салдырды. Гранвилл Левесон Гоуэрден Трентэмдегі иелікті мұраға алғанда, ол да ел үйімен бірге иелік етті және 1775 жылдан 1778 жылға дейінгі сәулетші Генри Холландтың жобалары бойынша оны маңызды өзгертулерге ұшыратты. Кейіннен 1833 жылдан 1842 жылға дейін Джордж Сазерленд Левесон Гоуэр, 2-ші Сазерленд герцогы, реставрация жұмыстарын жүргізу үшін сэр Чарльз Барриді шақырды. Левесон Гоуэрдің саяси мансабына оның кең жеке мүлкі көмектесті, ол Британияның қарқынды дамып келе жатқан өнеркәсіптік өндіріс секторына инвестициялар мен Виллем ван Кеппель, 2-ші Альбемарл графы және Уильям Пултеней, 1-ші Бат графы сияқты британдық әріптестерінің иелігіндегі сегіз басқа иеліктің үлесін қамтыды. Дегенмен, сайлау кампаниясының үлкен шығындары мен отбасылық қажеттіліктер оның мүлкіне ауыр соққы берді. 1754 жылы Левесон Гоуэр қайтыс болғанда, ол 37 861 фунт стерлинг қарызбен және шамамен 36 000 фунт стерлинг мұрамен кетті. Өмірі бойы Левесон Гоуэр үш рет үйленді. 1712 жылдың 13 наурызында ол Кингстон-апон-Халлдың 1-ші герцогы Эвелин Пьерпонттың үшінші қызы, леди Эвелин Пьерпонтқа үйленді. Олар Гранвилл мен Гертруданы қоса алғанда, он бір бала сүйді, бірақ ол 1727 жылдың 26 маусымында қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін Левесон Гоуэр 1733 жылдың 31 қазанында Пенелопа Стоунхаусқа қайта үйленді, бірақ ол көп ұзамай 1734 жылдың 19 тамызында қайтыс болды. Левесон Гоуэрдің үшінші және соңғы әйелі леди Мэри Тафтон болды, ол 1736 жылдың 16 мамырында үйленді. Ол оның екі ұлын дүниеге әкелді, ол оның өлімінен аман қалды және 1785 жылдың 9 ақпанында қайтыс болды. Гранвилл, әкесінің қадамын басып, саясатқа қадам басты, сондай-ақ 1755 жылы Марлбороның 3-ші герцогынан кейін Лорд-привити мөрге ие болды және 1757 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Кейіннен 1786 жылы король Георг III оған Стаффорд маркизі атағын берді және ол жетекші тори саясаткері болды. Левесон Гоуэрдің алтыншы ұлы Джон Корольдік теңіз флотында қызмет етті және Америка революциялық соғысы кезінде француз теңіз флотымен бірнеше теңіз шайқастарына қатысты, содан кейін Парламентке өтіп, қайтыс болғанға дейін 1792 жылға дейін Палатада отырды.

After his father's death, Leveson Gower inherited Trentham Estate from him. In 1730, he erected Trentham Hall, an English country house, on the property, basing it on the design of Buckingham House. When Granville inherited the estate at Trentham from Leveson Gower, which included the country house, he substantially altered it based on designs supplied by architect Henry Holland from 1775 to 1778. It was further altered from 1833 to 1842 by George Sutherland Leveson Gower, 2nd Duke of Sutherland, who employed Sir Charles Barry to carry out the renovations. Leveson Gower's political career was supported by his vast personal estate, which partially consisted of investments in Britain's rapidly growing industrial production sector and ownership of shares in eight other estates, including those of fellow British peers Willem van Keppel, 2nd Earl of Albemarle and William Pulteney, 1st Earl of Bath. However, the sizeable costs of electoral campaigning combined with family expenses took a heavy toll on his estate, and by Leveson Gower's death in 1754, he owed outstanding debts to the tune of £37,861 along with roughly £36,000 in legacies. Over the course of his life, Leveson Gower married thrice. On 13 March 1712, he married Lady Evelyn Pierrepont, the third daughter of Evelyn Pierrepont, 1st Duke of Kingston upon Hull. They had eleven children, including Granville and Gertrude, before she died on 26 June 1727. After her death, Leveson Gower remarried to Penelope Stonhouse on 31 October 1733, though she soon died on 19 August 1734. Leveson Gower's third and last wife was Lady Mary Tufton, whom he married on 16 May 1736. She bore two of his sons, surviving his death and dying on 9 February 1785. Granville, who chose to follow his father into a career in politics, also served as Lord Privy Seal, succeeding to the position in 1755 after the 3rd Duke of Marlborough and holding it until 1757. He would go on to be granted the title of Marquess of Stafford in 1786 by King George III and serve as a leading Tory politician. Leveson Gower's sixth son John served in the Royal Navy and participated in several naval battles with the French Navy during the American Revolutionary War before entering Parliament and sitting in the House of Commons until his death in 1792.