Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы Солтүстік соғысының швед сарбаздары
Swedish soldiers of the Great Northern War
Каролиндер (karoliner) – «Каролус», яғни Карл есімінің латынша түрі, Швеция корольдері Карл XI және Карл XII билік еткен кезеңдегі швед армиясының сарбаздарын сипаттау үшін қолданылатын термин. Бұл атау әсіресе 1680 жылдан бастап, Карл XI абсолюттік монархия орнатып, Карл XII 1718 жылы қайтыс болғанға дейін ауқымды әскери реформалар жүргізген кезеңді қамтиды. Каролиндерлер есімдері Карл XII және Ұлы Солтүстік соғысындағы (1700–1721) оның жорықтарымен тығыз байланысты. Олар осы соғыс барысында көптеген керемет жеңістерге жетіп, көбінесе сандық артықшылығы бар жау әскерлерін жеңді және Еуропадағы ең қауіпті әрі беделді армиялардың бірі ретінде танылды. Дегенмен, негізгі швед әскері Полтава шайқасында жеңілгеннен кейін дерлік толығымен құрылыс жойылды, ал соғыс швед империясының күйреуімен және толық жеңіліспен аяқталды. Ұлы Солтүстік соғысында Карл XII қызметінде Швеция, Финляндия және Балтық аймақтарынан 350 000 сарбаз қаза тапты, олардың көп бөлігі жауынгерлік қимылдардан тыс жағдайларда көз жұмды. Олардың үштен екісі, яғни 230 000-нан астамы, 1700–1709 жылдары қаза болды. Бұл шығындар соғысқа дейінгі 2,5 миллиондық халықтың үлкен бөлігін құрады. Жауларының (атап айтқанда Ресей, Польша-Литва, Дания-Норвегия және солтүстік неміс мемлекеттері) жоғалтулары одан да көп болғандығы белгілі.
Caroleans (karoliner), from Carolus, the Latin form of the name Charles, is a term used to describe soldiers of the Swedish army during the reigns of Kings Charles XI and Charles XII of Sweden, and specifically from 1680, when Charles XI instituted an absolute monarchy and embarked on a series of sweeping military reforms, to the death of Charles XII in 1718. The Caroleans are particularly associated with Charles XII and his campaigns in the Great Northern War (1700–21), during which they achieved a series of impressive victories, often against considerably larger enemy forces, and established themselves as one of the most feared and respected armies in Europe. However, the main Swedish field army was almost entirely annihilated after defeat at the Battle of Poltava, and the war eventually ended in utter defeat and the dissolution of the Swedish Empire. Overall, 350,000 soldiers from Sweden, Finland, and the Baltic provinces died in the service of Charles XII during the Great Northern War, mostly from non combat causes. Two thirds of these, or over 230,000, died in the years 1700 to 1709. These losses constituted an unusually large percentage of the pre war population of 2.5 million. The losses of their enemies (principally Russia, Poland Lithuania, Denmark Norway and various northern German states) are known to have been even higher.
Кароль әскерінің құрылуы
XVII ғасырдың басында Швеция патшалығы Балтық теңізі аймағында және Солтүстік Германияда ірі империя құрды. Оның сәттілігі көбінесе қарулы күштерінің сапасына байланысты болды, олар кейіннен басқа еуропалық армиялар қабылдаған көптеген инновациялардың бастамашылары болды, жақсы ұйымдастырылған және көбінесе тиімді басқарылды. Алайда, Карл XI патшалыққа келгеннің алғашқы жылдарында, король бала кезінде және елді Магнус Габриэль де ла Гарди бастаған регенттер кеңесі басқарған кезде әскердің құлдырауына жол берілді. Көптеген регенттер ашық сыбайлас жемқорлыққа берілді, ал корольдік кірістердің жымқырылуы осы кезеңде кең таралды. Қарулы күштерге немқұрайлы қарау, 1675-1679 жылдардағы Скания соғысы кезінде Швецияға Дания-Норвегияның шабуыл жасауына байланысты апатқа ұшырауға жақын болды. Шабуылдаушылар ақырында ығыстырылды, бірақ көптеген кері соққылар мен үлкен шығындардан кейін ғана; шындығында, 1676 жылғы Лунд шайқасы Скандинавия тарихындағы ең қанды шайқас ретінде танылады. Скания соғысы кезінде швед армиясының бастан кешкен қиындықтары Карлді, ол осы кезде есейген болатын, Швеция империясының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін швед мемлекетін толыққанды реформалау қажеттігіне көндірді. Сондықтан 1680 жылы ол абсолютизмді орнатты, 1634 жылғы Үкімет заңына сәйкес жартылай конституциялық монархияның бұрынғы жүйесін құлатты, «Ұлы азайту» (аристократиядан тәжірип алынған мүліктің тәркілеуі) арқылы корольдік қаржысын қалпына келтірді және, ең бастысы, үлестіру жүйесін жаңарту арқылы әскерді қайта құруға кірісті. Жаңа жүйе бойынша швед шаруалары корольге қару-жарақ және киім-кешекпен жабдықталған 1000-1200 адамнан тұратын полктермен қамтамасыз етуге міндетті болды. Шаруалар жеке немесе бес адамнан аспайтын топтар (роталар) түрінде корольмен келісімшарт жасады, әр рота бір әскерге қамқорлық жасап, оны азықтандырып, әскерге үй және бақша берді. Әр атты әскерге қосымша жылқы да берілді. Осы ауыр саясаттың орнына әр ротаға салық жеңілдіктері берілді. Бұл жүйе Карл XI-ге 18 000 жаяу және 8 000 атты әскерден тұратын кәсіби армияны құруға мүмкіндік берді. Бұл жүйе сонымен қатар 6 600 теңізшінің жұмылдырылуын қамтамасыз етіп, Швецияның теңіз күштерін нығайтты. Швеция қатарына Финляндия қосымша 7 000 жаяу әскер, 3 000 атты әскер және 600 теңізші берді.
In the early and mid seventeenth century, the Kingdom of Sweden established a large empire in the Baltic Sea region and Northern Germany. Its success rested in large part on the quality of its armed forces, which pioneered numerous innovations later adopted by other European armies and were well organised and generally well led. However, the military was allowed to go into decline during the early reign of Charles XI, when the king was a child and the country was directed by a council of regents led by Magnus Gabriel de la Gardie; many of the regents were openly corrupt, and embezzlement of royal revenues was widespread during this period. The neglect of the armed forces almost led to disaster during the Scanian War (1675–9), when Sweden was invaded by Denmark Norway. The attackers were eventually repulsed, but only after numerous setbacks and at the cost of appalling losses; indeed the 1676 Battle of Lund is widely reckoned to be the bloodiest battle ever fought in Scandinavia. The travails of the Swedish army during the Scanian War convinced Charles, who was by now of age, that wholesale reform of the Swedish state was necessary in order to guarantee the security of the Swedish Empire. In 1680 he therefore instituted absolutism, overthrowing the previous system of semi constitutional monarchy under the 1634 Instrument of Government, restored the royal finances by means of the so called Great Reduction (confiscation of property embezzled by the aristocracy from the crown), and set about rebuilding the army, most notably through an overhaul of the allotment system. Under the new system, Swedish farmers were to provide the crown with regiments of 1,000 or 1,200 men, complete with weapons and uniforms. Either independently or as rotes (groups) of no more than five, farmers would contract with the crown, with each rote providing and supporting one soldier, including giving the soldier a cottage and a garden plot. Each cavalryman was additionally provided with a horse. In exchange for these burdensome policies, each rote was granted a reduction in taxes. The allotment system provided Charles XI with a professional army of 18,000 infantrymen and 8,000 cavalrymen. The system also provided for the deployment of 6,600 seamen, bolstering Sweden's navy. Adding to Sweden's numbers, Finland provided an additional 7,000 infantrymen, 3,000 cavalrymen, and 600 seamen.
Бірқалыпты киімдер
Кароль әскерлері Карл XI енгізген шведтік стандартты форма киетін. Бұл форма сары манжеттері бар көк пальтодан, ақ шалбардан және сары жилеттен тұрды. Көптеген полктер оның түрлі нұсқаларын киді. Мысалы, Бохусланиялық драгундар жасыл пальто кисе, ал Нерке-Вармланд полкінде қызыл манжеттер болды. Артиллерияның сұр пальтолары көк манжеттерімен болды. Бас киім ретінде көптеген карольдер үшбұрышты шапқы немесе карпус деп аталатын арнайы бас киім киетін.
Carolean soldiers wore the Swedish Standard Uniform introduced by Charles XI—which featured blue great coats with yellow cuffs, white breeches, and yellow vests—with many regiments wearing variants thereof. For example, the dragoons of Bohuslän had green coats, and the regiment of Närke Värmland had red cuffs. The artillery had grey coats with blue cuffs. As headgear, most Caroleans wore tricorne hats or a special cap called a karpus.
Қару-жарақ
Әрбір жасақтың үштен екі бөлігі мылтықпен, ал қалғаны 5,55 метрлік (18 фут 2 дюйм) найзамен қаруланды. Әрбір жаяу әскердің қолында сонымен қатар тік жүзді семсер – негізінен ұруға арналған рапира болды. Ұлы Солтүстік соғысы басталған кезде швед мушкетерлері көбінесе байонетсіз, белгілі бір калибрлі кремнийлі мылтықтармен жабдықталған. Әр ротадан он екі адам – әдетте ең күштілері мен ең бойы ұзындары – гранадерлер болып тағайындалған, олардың мылтықтарына ғана байонет бекітілген. Себебі, қалыпты мушкетерлер қолма-қол үшін рапираларын пайдалануға тиіс болған. Гренадерлер көбінесе жаяу әскер бөлімінің қанаттарына орналастырылып, атты әскерден қорғауға арналған. Байонетпен жабдықталған мылтық осы мақсатқа артық тиімді деп есептелді, өйткені ол ат үстіндегі қарсыласқа қарсы семсерден ұзын тіреу берді және шабуылдың күшіне қарсы тұруға мүмкіндік берді. 1704 жылы барлық мылтықпен қаруланған сарбаздарға байонет берілді, бірақ олар өздерінің семсерлерін де сақтап қалды. Швед ауыр атты әскері шамамен бір метрлік рапирамен (негізінен ұру үшін, содан кейін кесу үшін), карабинмен және екі пистолетпен жабдықталған. Олар болаттан жасалған кеуде қорғанышы мен былғарыдан тігілген киім де киген. Әрбір драгун рапира, мылтық (байонетімен) және екі пистолетпен жабдықталған.
About two thirds of each infantry company were armed with muskets, and the rest with a 5.55 meters (18 foot 2 inches) pikes. Every infantryman was also armed with a sword, a straight bladed rapier designed principally for thrusting. At the outbreak of the Great Northern War, the Swedish musketeers were mostly equipped with a calibre flintlock musket without a bayonet. Twelve men of each company—typically the strongest and tallest—were grenadiers, who were the only soldiers to have bayonets affixed to their muskets, as regular musketeers were meant to use their rapiers for hand to hand combat. Grenadiers were often placed on the flanks of a unit to protect against cavalry. A bayonet equipped musket was considered to be more practical for that, as it gave greater reach than a sword when facing a mounted opponent and could be braced against the impact of a charge. Eventually all musket armed soldiers were issued bayonets as well in 1704, though they also still retained their swords. The Swedish heavy cavalryman was equipped with a rapier almost one metre long (primarily for thrusting and secondarily for slashing), a carbine and two pistols. They also wore a steel breastplate and a buff coat. Each dragoon was equipped with a rapier, a musket (with bayonet), and two pistols.
Рациондар
Әскердің күнделікті рационы құрғақ нан, май немесе шошқа еті, бұршақ және сырадан тұруы керек еді. Май немесе шошқа еті жиі балыққа алмастырылатын, егер балық қолжетімді болса. Су көбінесе ластанғандықтан, одан әдетте бас тартты.
A soldier's daily ration was to consist of of dry bread, of butter or pork, of peas, and of beer. The butter or pork was often replaced by fish if the latter were available. Water was generally avoided since it was often contaminated.
Бірліктер мен құрамалар
Карольдік жаяу әскер полкі шамамен 1200 адамнан тұрады, олар екі батальонға бөлінді, әрқайсысы 600 адамнан. Батальон – швед әскерінің ең кішкентай тактикалық бөлімшесі болып табылды және әрқайсысы 150 адамнан тұратын төрт ротадан құралды. Шайқасқа дейін әскерлер әдетте төрт қатарға (төрт адам тереңдікпен) орналастырылды, бірақ батальон алты қатарға дейін (яғни, қалыңдатылып) құрылуы мүмкін. Әскердің шамамен үштен бірі – пикемендер болды. Бұл пикемендер көбінесе әр батальонның ортасында, ал мушкетерлер олардың қанатында орналастырылды; алайда, егер батальон қалыңдатылса, пикемендер үшінші және төртінші қатарларға қойылды. Гренадерлер көбінесе мушкетерлердің қанатында – әр батальонның сол және оң жағында орналастырылды, жаудың атты әскерінен қорғану және жаудың құрамаларын бұзу үшін гранаталар лақтыру үшін (он мушкетерге бір гренадер шамасында). Кейде гренадерлер өз батальондарын құрды, мысалы, Өмірлік гренадер полкі. Батальонның ені шамамен (немесе батальон тығыз құралымда болғанда) болды. Эскадрон – атты әскердің тактикалық бөлімшесі болып табылды және әрқайсысы 100 адамнан тұратын екі ротадан құралды. Драбант корпусы – король Карл XII-нің жеке басқаруындағы, шамамен 150 адамнан тұратын арнайы бөлімше болатын, және ол капитандық қызметін атқарды. Корпустағы қатарлы жауынгер болу үшін, әскерде капитандық шенін алу қажет еді. Корпустың екінші басшысы – полковник, Kaptenlöjtnant (Лейтенант-капитан) атағын иеленді. Бұл корпус соңына дейін шайқасты, ал оның кейбір ардагерлері 1719 жылы Карл XII-нің табытын Стокгольмге жерлеуге алып барды. Сонымен қатар, кейбір ретсіз әскерлер де қолданылды, ең танымалдары – влах атты әскері. Алайда, олар жауынгерлік қимылдарға жарамды емес, тек барлау және қуып жете алу үшін пайдаланылды.
A Carolean infantry regiment consisted of roughly 1,200 men, divided into two battalions of 600 men each. The battalion was the smallest tactical unit of the Swedish army and consisted of four companies of 150 men each. Prior to battle, the men were usually formed into four ranks (four men deep), however, a battalion could also be späckad (i. e. fattened) in six ranks. About one third of the men were pikemen. These pikemen often were in the middle of each battalion with musketeers on their flanks; however, if the battalion was späckad, the pikemen were placed in the third and fourth ranks. Grenadiers were often on the flanks of the musketeers—on the left and right of each battalion—to protect against enemy cavalry and to toss grenades to break enemy formations (there being one grenadier for ten musketeers). On occasion, the grenadiers formed their own battalions, such as the Life Grenadier Regiment. The width of a battalion was roughly (or with the battalion in close formation). The squadron was the tactical unit of the cavalry and consisted of two companies of 100 men each. The Drabant Corps was a special unit made up of approximately 150 men under the personal command of King Charles XII, of which he was captain. To become a private in the corps, one had to attain the rank of captain in the regular army. The corps second in command was a colonel with the title of Kaptenlöjtnant (Lieutenant Captain). This corps fought to the bitter end, and some of its veterans carried Charles XII's coffin to Stockholm for burial in 1719. Certain irregular units were also used, most notably the Vlachs cavalry. However, these were not suited for combat, but only reconnaissance and to chase routed enemies.
Тактикасы
Кароль дәуіріндегі швед әскери доктринасы агрессивті әрекеттерге және шок тактикасына, gå på (сөзбе-сөз "алға") әдісіне ерекше басымдық бергендігімен ерекшеленді. Бұл көзқарас сол кездегі басқа еуропалық армияларға қарсы болды, олар жеңіске жету үшін қатардағы жаяу әскердің залп атысы түрінде қолданылатын мушкеттерге көбірек сүйенді. Осылайша, швед әскерлері Ұлы Солтүстік соғысында көптеген пикелерді қолдануды жалғастырды, тіпті бұл қару Батыс Еуропа майдан далаларынан көп бұрын жоғалып кеткеніне қарамастан. Сонымен қатар, швед армиясындағы ауыр атты әскердің үлесі батыстық стандарттармен салыстырғанда едәуір жоғары болды. Шын мәнінде, Карл XII-нің Ресейге жасаған жорығына қатысқан 31 000 швед әскерінің 16 800-і, яғни жалпы күштің жартысынан астамы атты әскер құрады. Gå på тактикасы каролиандықтарға қарсылас әскерлерді бірнеше рет жеңуге мүмкіндік берді, себебі олардың жылдам жақындауының психологиялық әсері, от астындағы темірдей тәртібі және олардың қауіпті беделі қарсыластарды тіпті физикалық қақтығысқа дейін дүрліксітетін. Сонымен қатар, егер қарсыластың бір бөлігі батылдығын жоғалтып, қашса, үрей жылдамдықпен тарауы мүмкін, сондықтан тіпті салыстырмалы түрде шағын қарсылас бөліміне қарсы жедел жетістік жалпы жеңіліске әкелуі мүмкін еді. Агрессивті әрекеттерге басымдық беру, парадоксалды түрде, шығынды азайтуға да септігін тигізді, өйткені бұл шайқастардың қанды, ұзаққа созылатын күреске айналуын болдырмады, мұндай жағдайлар волейболдық тактика қолданатын екі армия қақтыласқанда жиі кездесетін. Бұл швед армиясы үшін маңызды болды, себебі олар Польша, Литва және Ресей сияқты ірі көршілерінің адамдық резервтеріне ие болмады, сондықтан ауыр жеңілістерден кейін қатарын толықтыра алмады. Gå på доктринасының кемшіліктері – ол сарбаздардан қатаң тәртіп талап еткені (төменде қараңыз) және барлық шок тактикасы сияқты, бұл командир шабуыл уақытын немесе орнын дұрыс бағаламаса немесе қарсыластардың жоғары рухпен дайындалған қорғаныс позицияларына шабуыл жасалса, қатерлі нәтижелерге әкелуі мүмкін болатын тәуекелді стратегия еді. Соңғы жағдай Полтава шайқасында орын алды, онда Ұлы Петр Карл XII-ні далалық бекіністермен қорғалған орыс лагеріне шабуыл жасауға итермеледі, нәтижесінде швед әскері ауыр жеңіліске ұшырады.
Swedish military doctrine of the Carolean era was distinguished by its emphasis on aggressive action and shock tactics, the so called gå på (literally "go on") method. This attitude stood in contrast to other European armies of the period, which were coming to rely increasingly on musketry, delivered in the form of volley fire by line infantry, to win battles. As such, Swedish armies continued to field large numbers of pikemen throughout the Great Northern War, even though the weapon had largely disappeared from western European battlefields by that time. Similarly, the proportion of heavy cavalry in the Swedish army was unusually high by western standards. Indeed, of the 31,000 Swedish soldiers who participated in Charles XII's Russian campaign, some 16800 troops, over half the overall force, were cavalrymen. Gå på tactics enabled the Caroleans to repeatedly overcome much larger enemy armies, as the psychological impact of their rapid approach and their steely discipline under fire, combined with their fearsome reputation, often served to unsettle the opposing troops even before physical contact was made. Moreover, if some enemy troops lost their nerve and fled then panic could quite easily spread through the rest of the enemy force, so a quick success against even a relatively small enemy unit was often enough to trigger a general rout. The preference for aggressive action also served, perhaps counterintuitively, as a way to reduce losses, as it ensured that battles would be resolved quickly rather than degenerating into bloody attritional struggles, as often happened when two armies using volley tactics clashed. This was especially important for the Swedish army as it lacked the manpower reserves of larger neighbours like Poland Lithuania and Russia, and thus could not replenish its ranks after heavy defeats. The downsides of the gå på doctrine were that it required strict discipline on the part of the soldiers (see below), and that it was, like all shock tactics a fundamentally risky strategy which could backfire horribly if the commander misjudged the time or place to mount an attack, or if an assault was mounted against enemies with high morale in prepared defensive positions. The latter scenario occurred at the Battle of Poltava, where Peter the Great was able to lure Charles XII into mounting an attack against a Russian camp protected by field fortifications, leading to an overwhelming Swedish defeat.
Жаяу әскері
1694 және 1701 жылғы әскер ережелеріне сәйкес, жаяу әскердің шабуылдары келесідей жүргізілуі керек еді: төрт қатарда, араларында бос орындармен, швед батальоны жаудың қатарына қарай "бірқалыпты және баяу" қозғалып, көбінесе шамамен 100 метр қашықтықтан басталатын жаудың атысына төтеп беретін. Швед сарбаздарына "жаудың көзіндегі ақтарын анық көргенше" оқ атпауға бұйырылды, бұл шамамен 50 метр қашықтық болатын. Барабан соққан кезде, екі артқы қатар алдыңғы екі қатардағы бос орындарды толтырып, бірнеше оқ атып, сосын қылыштарын шығаратын. Екі артқы қатар өздерінің бұрынғы орнына қайта оралып, ал алдыңғы екі қатар өздерінің қатарындағы бос орындарды жабатын, сосын батальон шабуылды жалғастыратын. Алдыңғы екі қатар шабуылға түсуге жеткенде, шамамен 20 метр қашықтықта, соңғы рет мылтықтарын атып тастайтын. Осы қашықтықтағы қуатты мылтықтар көбінесе жаудың көптеген сарбаздарын құлатып, қарсыластарға зор физикалық және психологиялық әсер ететін. Соңғы оқтан кейін Каролингтер найза, штык және рапиралармен жаудың қатарына шабуыл жасады. Назарда болыңыз, найзалар шабуылдық қару ретінде қолданылды; жақын арадағы шайқаста, олардың ұзын саптарының арқасында қарсыластарының қаруларынан басымдыққа ие болды. Көбінесе, жаудың толық қатарлары ұзын найзалардан қорқып, швед батальондарының бұрынғы атысына қалыпты түрде төтеп бергенін көріп, физикалық қақтығысқа дейін қашып кететін.
According to army regulations of 1694 and 1701, infantry attacks were to be executed as follows: In four ranks with gaps, a Swedish battalion would march "smoothly and slowly" towards the enemy lines, braving enemy fire that often started at a distance of approximately 100 metres. The Swedish soldiers were told not to fire until "you could see the whites in the enemies' eyes", a range of roughly 50 metres. When the marching drums stopped the two rear ranks would fill the gaps within the two foremost ranks and fire a salvo, then draw their swords. The two rear ranks would then move back to their previous position, and the two foremost ranks would close the gaps in their lines, after which the battalion would resume their attack. The two foremost ranks would discharge their muskets in a final volley when they were within range to charge, a distance of roughly 20 metres. At these ranges, the powerful muskets usually felled many enemy troops, having a great physical and psychological impact on opponents. Directly after the final volley, the Caroleans charged the enemy ranks with pikes, bayonets, and rapiers. Note that the pikes were used as an offensive weapon; in close combat, they had the advantage over their foes' weapons due to their long reach. Often, complete ranks of enemies fled before physical contact was made, frightened by the long pikes and the fact that the Swedish battalions had previously calmly withstood their fire.
Кейінгі өзгерістер
Бұл әдіс Ұлы Солтүстік соғысы кезінде сәл өзгертілді. Баяу жүріс орындықта жүгірумен алмастырылды, бұл жауапты азайтуға және ертерек шайқасқа түсуге мүмкіндік берді, сонымен қатар жауды жылдам және нық қадаммен олардың атыс шегіне шабуылдау арқылы қорқытуға мүмкіндік берді. Швециялықтардың ату қашықтығы артқы қатарлардың алғашқы оғы үшін 50 метрден 15–20 метрге дейін қысқартылды, олар енді бұрынғыдай алдыңғы қатарлардың артына түспейді. Олар алдыңғы қатарлар арасындағы бос кеңістіктерден ілеседі. Нәтижесінде, батальон екі тығыз қатарда шабуыл жасады, бұл соңғы шабуылды тиімдірек етті, себебі Кароль әскерлері тығыз жиналғандықтан, бұрынғыдан да күшті соққы берді.
This method was slightly changed during the Great Northern War. The slow march was replaced by running, to take fewer casualties and begin combat sooner, while optimally still frightening the enemy with a swift, unflinching advance into their fire. The Swedish firing distance was reduced from 50 metres to 15–20 metres for the first volley of the rear ranks who would no longer fall into their previous position behind the front ranks. Instead, they would follow in the gaps within the front ranks. As a result, the battalion attacked in two closely formed ranks, which made the final charge more effective, as the Carolean troops would be closely packed together, making a heavier impact than before.
Кавалерия GåPå
Швед ат әскері де осыған ұқсас агрессивті тәсілмен соғысты, бұл "Карольдік жол" деп те аталады. Әскердің күш-жігері көбінесе табысты болды; швед армиясы әскерлерінің шайқас алаңындағы жоғары тәртіптілігімен танымал болды, ал карольдіктердің жаудың қатты атысынан қарамастан, тұрақты түрде алға жылжу қабілеті қарсыластарын таң қалдырып, дүрсілтіп, жақын шайқас басталғанда оларға моральдық артықшылық берді. Дегенмен, карольдіктердің тәртіптілігі шайқас аланынан тыс жерде әрқашан кеміспеген жоқ. Швед армиясында тонау қатаң тыйым салынғанмен, швед сарбаздары кейде осы іске араласып отырды, ең танымал жағдайлар Нарва шайқасынан (1700) және Лембергтің алынуынан кейін болды. Бейбіт тұрғындарға жасалған зұлпылар да сирек емес еді, бірақ Карл XII Польша және Саксония науқандары кезінде мұндай артықшылықтарға қарсы қатаң жарлықтар шығарды; бірнеше рет швед сарбаздары осы бұйрықтарды бұзғаны үшін өлім жазасына кесілді.
The Swedish cavalry fought in a similarly aggressive way, also called the "Carolean manner". The army's efforts were generally successful; the Swedish army was renowned for the high levels of battlefield discipline among its troops, and the ability of the Caroleans to advance steadily through barrages of punishing enemy fire often served to impress and unsettle their opponents, giving them a moral edge when the melee fighting began. On the other hand, the Caroleans' discipline was not always flawless away from the battlefield. Even though looting was strictly forbidden in the Swedish army, Swedish soldiers were known to engage in the practice from time to time, most notoriously in the aftermath of the Battle of Narva (1700) and Storming of Lemberg. Abuses against civilians were also not unheard of, although Charles XII issued strict ordinances against such excesses during his Polish and Saxon campaigns; several instances are recorded of Swedish soldiers being sentenced to death after flouting these orders.
Кароль дәуірінің соңы
"Кароль" термині 1718 жылы Карл XII қайтыс болғаннан кейін, 1719 жылғы Үкімет заңнамасы бойынша конституциялық монархия орнатылғаннан кейін және 1721 жылы Ұлы Солтүстік соғысы аяқталғаннан кейін швед әскеріне қатысты қолданылмады. Дегенмен, швед әскері Кароль дәуірінің жабдықтарын, ұйымдастырылуын және тактикасын король Густав III жүргізген 1770-ші жылдардың соңына дейінгі алпыс жыл бойы қолдана берді.
The term "Carolean" is not used for Swedish soldiers after the death of Charles XII in 1718, the return to constitutional monarchy under the 1719 Instrument of Government and the end of the Great Northern War in 1721. However, the Swedish army continued to use the equipment, organisation and tactics of the Carolean period for the next sixty years, until the reforms of King Gustav III in the late 1770s.