Кіріспе
Британдық теңіз жаяу әскерінің екі бөлімшесі бұрынғы құлдардан құралған. Британдық армияның тарихи полктері – Колониялық теңіз жаяу әскерінің корпусы, Александр Кохрейннің бұйрығымен Америкада қызмет ету үшін бұрынғы қара нәсілді құлдардан құрылған екі түрлі британдық теңіз жаяу әскерінің бөлімшесі. Корпустың басым бөлігі Атлант жағалауындағы Сент-Огастин қаласында орналасқан, ал кішігірім бөлігі Апалачикола өзенінің бойында, Флориданың шалғай солтүстік-батысындағы болашақ Негро фортын басып алды. Жауынгерлер британдықтардың қолына түскенде бостандық алған және Батыс Үндістан полкіне қосылуға ниеті жоқ қашқан құлдардың арасынан қабылданатын. Бұл күштердің құрылуы сол кездегі даулы мәселе болды, себебі бұрынғы құлдарды қаруландыру АҚШ-тың құл иелері қоғамына психологиялық және әскери тұрғысынан қауіп төндірді. Осының салдарынан Флоридадағы корпустың екі жоғары шенді офицері – Джордж Вудбайн мен Эдвард Николс, Езекия Найлс сияқты америкалықтар Балтимордағы "Еженеделік тізілім" басылымында Корпуспен байланысы және құл көтерілісін тудырғаны үшін жамандалды. 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін Флоридадағы британдық бекет эвакуацияланғанда, корпустың Флоридадағы жасағы жалақысын алып, таратылды. Бірнеше сарбаз британдықтармен бірге Бермудаға барса да, көпшілігі корпустың гарнизондық бекінісінің маңындағы елді мекендерде тұруын жалғастырды. Құрал-жарағы мол қашқан құлдар қауымының мұрасы Америка Құрама Штаттары үшін қабылдауға келмейтін нәрсе еді. 1816 жылғы Негро форты шайқасында Форт қиратылғаннан кейін, бұрынғы теңізшілер американдықтардың шабуылынан қашып, Семинолдар мен африкалық американдықтардың оңтүстікке қарай көшіп кетуіне қосылды. Атлант жағалауында орналасқан Колониялық теңіз жаяу әскері батальонының мүшелері американдық аумақтан шығып кетті. Олар 1816 жылға дейін Бермудада тұрақты гарнизон ретінде британдық қызметте болды, содан кейін бөлімше таратылды және бұрынғы теңізшілер Тринидадқа қоныс аударды.
the historical British Army regiments
The Corps of Colonial Marines were two different British Marine units raised from former black slaves for service in the Americas, at the behest of Alexander Cochrane. The greater part of the Corps was stationed at St. Augustine on the Atlantic coast, with a smaller body occupying the future Negro Fort, on the Apalachicola River in remote northwest Florida. Recruits were accepted from among escaped slaves who had already gained their freedom on coming into British hands and who were unwilling to join West India Regiments. The establishment of the force sparked controversy at the time, as the arming of former slaves was a psychological as well as military threat to the slave owning society of the United States. As a consequence, the two senior officers of the Corps in Florida, George Woodbine and Edward Nicolls, were demonised by Americans such as Hezekiah Niles in his Baltimore publication, the Weekly Register for their association with the Corps and inducing slave revolt. At the end of the War of 1812, as the British post in Florida was evacuated, the Corps' Florida detachment was paid off and disbanded. Although several men accompanied the British to Bermuda, the majority continued to live in settlements around the fort the Corps had garrisoned. This legacy of a community of armed fugitive slaves with a substantial arsenal was unacceptable to the United States of America. After the Fort was destroyed in the Battle of Negro Fort of 1816, the former Marines joined the southward migration of Seminoles and African Americans escaping the American advance. Members of the Colonial Marine battalion who were deployed on the Atlantic coast withdrew from American territory. They continued in British service as garrison in residence at Bermuda until 1816, when the unit was disbanded and the ex Marines resettled on Trinidad.
Бірінші корпус
Наполеон соғыстары кезінде Ливард аралдарындағы британдық теңіз күштерінің бас қолбасшысы болған кезде, контр-адмирал сэр Александр Кокрейн 1808 жылы Колониялық теңіз жаяу әскерлерінің бірінші корпусын құрды. Британдықтар сол жылдың басында Мари Галант аралын басып алды, бірақ Гваделупаның француз губернаторы, аралдағы британдық гарнизонның аурудан әлсірегенін естіген соң, шабуыл жасады. Мари Галанттағы құлдар өз иелеріне қайтарылмайтынына уәде алғандықтан британдықтарға көмектесті; осылайша арал 1-ші Батыс Үндістан полкінің үш ротасы келгенге дейін британдық бақылауда сақталды. Кокрейн бұрынғы құлдарды Колониялық теңіз жаяу әскерлері корпусы деп атады, және ол Гваделупадан қашқан құлдардың есебінен кеңейтілді. Корпус Мари Галанттан түскен кірістерден жалақы алды, Корольдік теңіз флотының қоймаларынан киіммен қамтамасыз етілді және Корольдік теңіз офицерлері басқарды. Гваделупа қайта басып алынғаннан кейін Кокрейн корпусты сақтап, 1810 жылдың 12 қазанында әскерлерді қайта бөліп жіберді: 70 адам эскадрильяның кемелеріне, 20-30 адам Сентс аралындағы (Гваделупаның оңтүстігіндегі кіші аралдар тобы) батареяға, ал қалған 50 адам Мари Галант гарнизонында қалды. Олар енді ешқандай әрекетке қатыспады, бірақ 1815 жылдың ортасына дейін кемелердің тізімінде, «Колониялық теңізші» деген сипаттамамен, жалақы және азық-түлік алған санақтан тыс әскерлер ретінде тіркелді.
Екінші корпус
Кокрейн, қазір вице-адмирал, 1814 жылғы сәуір айында Солтүстік Атлантика станциясындағы британдық күштердің бас қолбасшысы лауазымын қабылдады және алты жыл бұрын Мари Галантеде жасағандай, отарлық теңіз жаяу әскерлерінің корпусын жинауға бұйрық берді. Кокрейннің Атлант жағалауындағы екінші қолбасшысы, контр-адмирал Джордж Кокберн, Кокрейннің бұйрығын орындап, отарлық теңіз жаяу әскерінің екінші корпусын жинады. Ол 1812 жылғы соғыс кезінде АҚШ-тың Атлантика және Ғұсып шығанағы жағалауларында британдық күштер құрамында қызмет етті. 1814 жылғы 2 сәуірде Кокрейн көшіп кетуге ниеттенгендерге арналған жарлық шығарды. Кез келген адам британдықтар тарапынан әскери бекетте немесе британдық кемелерде қабылдауға болатын; қорғаныс іздегендер Ұлыбритания патшасының қарулы күштеріне қосыла немесе "Солтүстік Америкадағы немесе Вест-Индиядағы британдық иеліктеріне еркін қоныс тебушілер ретінде" бара алатын еді. Бұл шараның тарихи алғышарты 1775 жылғы 7 қарашадағы Данмордың жариялануы болды, алайда ол тек британдық күштермен бірге қару қолданғандарға ғана бостандық ұсынды.
Жасақтау және Атлантика жағалауы қызметі
10 мамырға дейін Вирджиния жағалауындағы Танжер аралын британдықтар басып алды және пана іздегендерге ыңғайлы орын болды. Еркек босқындарға «көк жейдеге айналу, қару алу немесе Форт-Альбион және оның инфрақұрылымын салуға жұмыс тобына қосылу» опциясы ұсынылды. Корпус 1814 жылдың 18 мамырында құрылып, 1814 жылдың 30 мамырындағы Пунготег крягына жасалған шабуылда жауынгерлік дебютін жасады, онда Рамлидің ішегіндегі шайқас деп аталған қақтығыста американдық артиллериялық батареяны басып алуға көмектесті. Кейінірек «Кейптер» кемесінің капитаны Джеймс Росс олардың қатысуын «олардың болашақта қандай болатынының тамаша үлгісі. Олардың мінез-құлқы зор жігер мен шаттықпен, сондай-ақ толық бағынумен ерекшеленді» деп сипаттады. Майкл Хардинг есімді сарбаз шайқастың басында қаза тапты, бірақ «бұл басқаларын қайырған жоқ, керісінше, оларды кек алуға жігерлендірді». Кокберннің алғашқы әсері оң болды; ол жаңадан келгендердің «таңғаларлықтай жетістіктерге жететінін» және «шын мәнінде жақсы жігіттер» екенін байқады. Корпустың мүшелері Кокберн Чесапик эскадрильясының (HM Ships Albion, Dragon, Loire, Jasseur және шхуна) кемедегі Корольдік теңіз жаяу әскерлерімен бірге қызмет етті, бірқатар шабуылдарға қатысты. Британдықтар американдық Чесапик шығанағындағы флотилияны жоюға үлкермей, Сент-Джером крягындағы шайқаста Калвертон, Хантингтаун, Принс Фредерик, Бенедикт және Төменгі Марлборо қалаларына жағалаулық шабуылдар жасады. 1814 жылдың 15 маусымында 30 Колониалдық теңіз жаяу әскері 180 Корольдік теңіз жаяу әскерімен бірге 12 қайықта Бенедиктке шабуыл жасады. Тоғыз күннен кейін, 24 маусымда, отаршылдар мен 180 Корольдік теңізшілер тобы Ческонсекс крягындағы артиллериялық батареяға шабуыл жасады (бірақ бұл Чесапик шығанағының флотилиясының екі күннен кейін Сент-Леонард крягынан қашуына жол берді). 19 шілдеде Бермудадан 30 маусымда келген Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің батальонының келуі эскадрильяға жағалауға одан әрі экспедициялар ұйымдастыруға мүмкіндік берді. Бірқатар диверсиялық шабуылдардан кейін теңіз жаяу әскерлері 19 тамызда Бенедиктке қайтадан жаяу түсті. Батальон 1814 жылдың тамызында Бладенсбург пен Вашингтонға шабуыл жасағанда отарлық теңізшілерге ілесіп жүрді. Бір рота Бладенсбург шайқасында соғысты, ал қалған екі рота Вашингтонды өртеуге қатысты. Атыс жасақтарының бірін лейтенант Льюис Агасзиз (1793-1866) басқарды; шайқастағы үлесі үшін оның отбасына кейіннен шам бейнеленген герб берілді. Бұл шара кезінде колониялық теңіз жаяу әскерлерінің бір адамы қаза тауып, үш адамы жарақат алды. 1814 жылдың 3 қыркүйегінде колониялық теңіз жаяу әскерінің үш ротасы Корольдік теңіз жаяу әскерінің қалған үш ротасымен бірігіп, 3-ші батальонды, Корольдік және колониялық теңіз жаяу әскерін құрды. Сол айдың соңында барлық үш рота Мэриленд штатындағы Норт-Пойнт шайқасында шайқасты. 1815 жылдың бірінші тоқсанында Грузия жағалауында жаңадан жауынгерлерді қабылдау басталды. Тіркелу саны тағы екі рота құруға мүмкіндік берді, сержанттар Чесапикке алынған компаниялардан таңдалды. Корпус 1814 жылы Чесапик науқаны кезінде кейбір жауынгерлік шығындарға ұшырағанмен, оның ең үлкен шығыны Танжер аралындағы нашар жағдайларға байланысты аурудан туындады. 1814 жылдың қысында дизентерия індеті хирург пен батальонның 69 адамын қаза қылды. Корпустың күші күзде Танжер аралында 200 адамға дейін жеткені айтылады. Корпустың 1812 жылғы соғыс кезіндегі соңғы сапары 1815 жылдың желтоқсан мен наурыз айларында Грузияда болды. Адмирал Джордж Кокберн оңтүстік АҚШ жағалауын басып алып, Мексика шығанағына сауданы, байланысты және әскерлерді тасымалдауды бұзып, Кокрэйн әскерлерінің АҚШ-тың оңтүстік-батыс аумақтарын басып алу жоспарына кедергі келтірді. Корпустың бір бөлігі Форт-Пойнт Питерге жасалған сәтті британдық шабуылға қатысты. Корпус Камден округі мен Камберленд аралын басып алды, оңтүстік-шығыс Джорджиядан шамамен 1485 құлдың көшіп кетуіне көмектесті.
Жұмысқа қабылдау және Мексика шығанағының жағалауындағы қызмет
Атлантика жағалауындағы Танжер аралы (Виргиния) және Камберленд аралы (Грузия) британдық бекіністеріне қоса, Испан шығыс Флоридасындағы Апалачикола өзеніндегі Проспект Блаффтағы Перс шығанағы жағалауында Редстик Крик тайпасының индейлері мен Қара семинолдарды қызықтырған ұқсас бекініс болды. Джордж Вудбайн және Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің отряды 1814 жылдың мамыр айында HMS Orpheus кемесінен түсіп, индейлерге сыйлықтар, екі мың мылтық және көрпелер әкелді. Бекініс салынды, ал Кокрэйн Эдвард Николсты Проспект Блаффтағы операцияларды бақылауға жіберді. Николс Бермудадан 112 Корольдік теңіз жаяу әскерімен, 3 далалық зеңбірегімен, 300 формамен және корпусына қабылдауға 1000 мылтықпен келді. 1814 жылдың 26 тамызында Николс өзінің "батальоны" үшін алғашқы "күн тәртібін" жариялады. Ол кезде Николстың қол астында қанша адам болғаны белгісіз, себебі тізімдер мен жалақы төлемдері табылмады. Пенсаколада көптеген қашқан құлдар жиналды (испандықтардың наразылығына), бірақ американдықтар Пенсаколаны басып алғаннан кейін қараша айында Проспект Блаффқа қайта оралуға мәжбүр болды.
Соғыстан кейінгі даму
Соғыс 1815 жылдың ақпан айында аяқталды, ал 3-ші батальонның үш еуропалық ротасы, Корольдік және отарлық теңізшілер Британияға қайтарылды. Олардың кетуімен батальон, Канададан әкелінген колониялық теңізшілердің алты жаяу әскер ротасынан және Корольдік теңізшілердің штаб ротасынан тұратын 3-ші батальон, колониялық теңізшілер болып қайта құрылды. Флоридадағы отряд, шамамен 400 адамнан тұратын, соғыс аяқталғанда британдық бекет эвакуацияланғаннан кейін ақы төленіп таратылды. Аз ғана адам британдықтармен бірге босқындар тобының құрамында Бермудаға барып, колониялық теңізшілердің негізгі тобына қосылды. Флоридалық бөлімшенің қалғандары, құл көтерілісінің символына айналған бекеттің маңындағы елді мекендерде қалды. Оңтүстік плантация иелері қарулы қашқан құлдар тобының болуын, тіпті Испания Флоридасының шалғай және сирек қоныстанған аймағында да, қабылдауға болмайтын қауіп деп санады; осының нәтижесінде генерал Эндрю Джексонның басшылығымен 1816 жылдың шілдесінде Негро Форт шайқасы болды және Бірінші Семиноль соғысы басталды. 1818 жылы Арбутнот және Амбристер оқиғасы ретінде танылған оқиғада корпустың екі бұрынғы қосымша офицері осы қақтығысқа қатысқандары үшін жазаланды. 1822 жылы Багама аралдарына қашып, Андрос аралының батыс жағалауында Николс Тауын құрған топтың ішінде бұрынғы колониялық теңізшілердің босқындары болғаны белгілі. Бұл қауым қазірге дейін өз ерекшелігін сақтап келеді.