Огюст Габриэль Морис Рено: Француз дәрігері және Рено синдромының ашқан кісісі
Maurice Raynaud
Огюст Рейно – француздық дәрігер (1834-1881), Рейно синдромын ашқан. Бұл синдром қан тамырларын тарылтады. CREST синдромының құрамында маңызды. Дәрігерлік зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз дәрігері (1834–1881)
French doctor (1834–1881)
Огюст Габриэль Морис Рейно (10 тамыз 1834 – 29 маусым 1881) – француз дәрігері, 19 ғасырдың соңында аяқ-қолдардағы қан тамырларын тарылтатын вазоспастикалық ауруды – Рейно синдромын ашқан. Бұл синдром CREST синдромы аббревиатурасындағы "R" әрпімен белгіленеді.
Auguste Gabriel Maurice Raynaud (10 August 1834 – 29 June 1881) was the French medical doctor who discovered Raynaud syndrome, a vasospastic disorder which contracts blood vessels in extremities and is the "R" in the CREST syndrome acronym, in the late 19th century.
Өмір және мансап
Морис Рейно университет профессорының ұлы еді. Ол өзінің ағасы, Париждің белгілі дәрігері Анже Габриэль Максим Вернуа (1809-1877) көмегімен Париж университетінде медицинаны оқуға түсті және 1862 жылы медицина докторы ғылымын қорғады. Осылайша ол докторлық диссертациясымен танымал болған азаматтардың санатында болды: оның жағдайында «Жергілікті тұншығу және аяқ-қолдың симметриялық гангренасы» еңбегі. Келесі жылы «Битиниялық Асклепиад, дәрігер және философ» атты 48 беттік мақаласы және «Мольер дәуіріндегі медицина» кітабымен әдебиет докторы ғылымын қорғады. Рейно Париж ауруханаларының ешқайсысында жоғары лауазым алған жоқ, бірақ 1865 жылы Médecine des hôpitaux (ауруханада дәрігерлік тәжірибеге рұқсат алды). Әр түрлі уақытта ол Hôtel Dieu (1866), Laboisière (1872) және Charité (1880) ауруханаларында жұмыс істеді. 1866 жылы «Sur les hyperhémies non phlegmasiques» және «De la revulsion» еңбектерімен агреге атанды, бұл оны медициналық патология профессоры ретінде бекітті. 1871 жылы Әскери орденнің офицері болды және 1879 жылы Медицина академиясына сайланды. Ол университетте, сондай-ақ Ларибозиер және Шарита ауруханаларында сәтті дәріс берді. Рейно Париж университетінде медицина тарихы кафедрасын басқаруды армандаса да, 1881 жылдың 29 маусымында, өмірінің гүлденген шағында, сол жылы Лондондағы Халықаралық медициналық конгреске дейін жетпей қайтыс болды. Өлгенге дейін Рейно бірнеше жыл бойы жүрек ауруынан зардап шекті. Лондондағы конгресте Рейноның «Медицинадағы күмәнділік: өткен және қазіргі заман» атты баяндамасын оның әріптестерінің бірі оқыды. Ол жазумен де шұғыл айналысты. Оның «Sur la salive d'un enfant mort de la rage» кітабы Луи Пастермен (1822-1895) және Одилон Марк Ланнелонгумен (1840-1911) бірлесіп жасаған зерттеулердің нәтижесі болды.
Maurice Raynaud was the son of a university professor. He commenced his medical studies at the University of Paris with the help of his uncle, the well known Paris physician Ange Gabriel Maxime Vernois (1809–1877), and obtained his medical doctorate in 1862. He thus became one of the select few who have achieved eponymous fame with their doctoral dissertation, in his case: De l'asphyxie locale et de la gangrène symétrique des extrémités. He became a holder of a Doctorat ès lettres the following year with the 48 page article "Asclepiades of Bithynia, doctor and philosopher", and the book "Medicine in Molière's time". Raynaud never received a senior position at any of the Paris hospitals, but became Médecine des hôpitaux (received hospital privileges) in 1865. At various times, he was attached to the hospitals of Hôtel Dieu (1866), Laboisière (1872), and Charité (1880), among others. In 1866 he became an agrégé with the works Sur les hyperhémies non phlegmasiques and De la revulsion, which established him as a professor of medical pathology. He was made an officer of the Légion d’honneur in 1871 and elected to the Académie de Médecine in 1879, and lectured with great success at the university as well as the Lariboisière and Charité hospitals. Although Raynaud always wanted to hold the chair of medical history at the University of Paris, he died on 29 June 1881, in his prime, before achieving that goal, shortly before the International Medical Congress in London that year. By the time of his death, Raynaud had suffered for several years from cardiac disease. At the London congress, Raynaud's paper, "Scepticism in Medicine, Past and Present", was read by one of his colleagues. He was also a busy writer. His book Sur la salive d'un enfant mort de la rage was the result of research done with Louis Pasteur (1822–1895) and Odilon Marc Lannelongue (1840–1911).