Кіріспе
Венгр патологы Артур Бидл (4 қазан 1869 – 26 тамыз 1933) – қазіргі Румынияның Комлошу Мик қаласында туған венгр патологы. Вена университетінде медицинаны оқыды және 1893 жылдан бастап Венадағы эксперименталды патология институтында Соломон Стрикердің (1834–1898), Филипп Кноллдың (1841–1900) және Рихард Палтауфтың (1858–1924) ассистенты болды. 1899 жылы доцент, ал 1902 жылы профессор атанды. 1898 жылы Бидл және оның әріптесі Р. Краус жануарлардың қан тамырларына «өт тұздарын» енгізгенде, бұл олардың мінез-құлқында өзгеріс тудырмағанын көрсетті. Олардың болжамы бойынша, бұл орталық нерв жүйесін қан ағынындағы ерітінділердің пассивті диффузиясынан қорғайтын жартылай өткізгіш мембранаға байланысты болды. Екі жыл өткен соң, Макс Левандовский осы тұжырымдар басқа биологиялық қосылыстармен расталғанда «Қан-миы кедергісі» терминін енгізді. Эдвин Голдман және оның ұстазы Пол Эрлих анилин бояуларын қолданып осы тұжырымдарды одан әрі растады. Ол қазіргі эндокринологияның негізін қалаушылардың бірі саналады. 1910 жылы Бидл «Ішкі секреция» деп аталатын эндокринология бойынша маңызды оқулық жариялады, ол бездер мен олардың секрецияларын жан-жақты зерттеді. 1922 жылы ол ретинит пигментоза, полидактилия, гипогонадизм және семіздікке шалдыққан екі әпкесінің зерттеулерін сипаттады. Екі жыл бұрын Париж университетіндегі Жорж Барде (1885–1966) Бидлдің зерттеулерімен байланысы жоқ екі әпкесінде де осындай белгілерді сипаттаған. Қазіргі кезде бұл синдром Барде-Бидл синдромы деп аталады. Бұған ұқсас ауру бастапқыда екі ағылшын дәрігері Джон Захария Лоренс (1829–1870) және Роберт Чарльз Мун (1845–1914) есімдерімен «Лоренс-Мун-Барде-Бидл синдромы» деп аталған. Бүгінде бұл ауру Лоренс-Мун синдромы деп қысқартылған, ал Барде-Бидл синдромы жекеленген дерті ретінде танылған. 1928 жылы ол «Эндокринология» журналын құрды.
Arthur Biedl (4 October 1869 – 26 August 1933) was a Hungarian pathologist born in what today is Comloșu Mic, Romania. He studied medicine at the University of Vienna, and from 1893 served as an assistant to Salomon Stricker (1834 1898), Philipp Knoll (1841 1900), and Richard Paltauf (1858 1924) at the institute of experimental pathology in Vienna. In 1899 he became an associate professor, followed by a full professorship in 1902. In 1898, Biedl and colleague R. Kraus demonstrated that "bile salts," when injected into the bloodstream of animals, failed to elicit a behavioral change. They hypothesized that this was due to a semipermeable membrane that protected the central nervous system from the passive diffusion of solutes in the bloodstream. Two years later, Max Lewandowsky coined the term "Blood–brain barrier" when these findings were confirmed with other biological compounds. Edwin Goldmann and his mentor Paul Ehrlich further confirmed these findings with aniline dyes injected inside and outside of the brain. He is considered a founder of modern endocrinology. In 1910, Biedl published a landmark textbook on endocrinology called Innere Sekretion (Internal Secretions), which was a thorough study on glands and their secretions. In 1922, he described his studies of two sisters who had retinitis pigmentosa, polydactyly, hypogonadism as well as obesity. Two years earlier Georges Bardet (1885–1966) at the University of Paris described the same symptoms in two sisters unrelated to Biedl's findings. This syndrome is now called the Bardet–Biedl syndrome after the two men. A similar disease was originally named the "Laurence–Moon–Bardet–Biedl syndrome", together with two English physicians, John Zachariah Laurence (1829–1870) and Robert Charles Moon (1845–1914). Today this disease has been shortened to become the Laurence–Moon syndrome, while the Bardet–Biedl syndrome is recognized as a separate entity. In 1928 he founded the journal Endokrinologie.
Негізгі шығармалары
Ішкі секреция: оның физиологиялық негіздері және патологиядағы маңызы, 1910 ж. Ағылшын тіліне аудармасы 1912 ж. Төртінші басылым, кеңейтілген библиографиямен, 1922 ж. Гипофиздің физиологиясы және патологиясы. Берлин, 1922 ж. '"Жыныстық-майлы дистрофиясы бар туысқан жұбы". in: Deutsche medicinische Wochenschrift, Берлин, 1922, 48: 1630.