Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1805–1862)
American politician (1805–1862)
Джеймс Альфред Пирс (14 желтоқсан 1805 – 20 желтоқсан 1862) – американдық саясаткер. Ол 1835–1839 және 1841–1843 жылдары АҚШ Өкілдер палатасының Мэриленд штатының екінші округінен сайланған мүшесі болды. Кейін 1843 жылдан 1862 жылы қайтыс болғанға дейін Мэриленд штатынан АҚШ сенаторы қызметін атқарды.
James Alfred Pearce (December 14, 1805December 20, 1862) was an American politician. He was a member of the U. S. House of Representatives, representing the second district of Maryland from 1835 to 1839 and 1841 to 1843. He later served as a U. S. Senator from Maryland from 1843 until his death in 1862.
Ерте өмір
Пирс Александрияда, Колумбия округінде, Гидеон Пирс пен Джулия Диктің ұлы және Элиша С. Диктің немересі болып дүниеге келді. Төрт жасқа толғанда анасы қайтыс болды; әкесі Луизианаға қант плантаторы болу үшін көшіп, ұлын Александрияда әже-шешесінің қамқорлығында қалдырды. Пирс Александриядағы жеке академияда оқыды, ал 1819 жылы Нью-Джерси колледжіне (қазіргі Принстон университеті) түсті. Ол 1822 жылы он жеті жасында үздік бітіріп, Балтиморда судья Джон Гленн пен адвокат Дэвид Хоффманның (1784–1854) – американдық заңгерлік этикасының негізін салушы және «Кәсіби мінез-құлыққа қатысты елу қағида» (1836) еңбегінің авторы – басшылығымен заңды оқуға кірісті. Мэриленд штатының заң шығарушы органы болашақ заңгерлер үшін тәжірибелі адвокаттардың жетекшілігімен кемінде үш жылдық заң оқуын міндетті еткен (1831 жылы бұл мерзім екі жылға дейін қысқартылды). Пирс 1824 жылы мерзімінен бұрын емтихан тапсырып, Мэриленд штатының адвокатурасына қабылданды және Кембридж, Мэриленд қаласында бір жыл бойы заңгерлік тәжірибе жинады. 1825 жылы Пирс әкесімен бірге Луизианаға көшіп, қысқа мерзімге қант өсірумен айналысты, содан кейін 1828 жылы Мэриленд штатының Кент округіне оралды, онда ол Честертаун қаласында заңгерлік практикасын бастады.
Pearce was in born Alexandria, DC, the son of Gideon Pearce and Julia Dick, and the grandson of Elisha C. Dick. When he turned four years old, his mother died; his father moved to Louisiana to become a sugar planter, leaving his son in Alexandria to the care of grandparents. Pearce attended a private academy in Alexandria and entered the College of New Jersey (now Princeton University) in 1819. He graduated in 1822 at the age of seventeen with honors and started studying law in Baltimore under Judge John Glenn and attorney David Hoffman (1784–1854), an American legal ethics pioneer and author of Fifty Resolutions in Regard to Professional Deportment (1836). There was a requirement for aspiring jurists set by the Maryland legislature for at least three years of legal studies under the guidance of practicing lawyers (in 1831 it was lowered to two years). Ahead of time, in 1824, Pearce passed exams and was admitted to the Maryland Bar, commencing practice in Cambridge, Maryland for a year. In 1825, Pearce moved with his father in Louisiana, and briefly engaged in sugar planting business, then he returned to Kent County, Maryland, in 1828, where he started the practice of law in Chestertown.
Отбасылық өмір
1829 жылы Пирс Марта Дж. Лэрдке үйленді; олар 1845 жылға дейін Мэриленд штатының Честертаун қаласында 3 бала тәрбиеледі, содан кейін Марта қайтыс болды. 1847 жылы Пирс қайтадан үйленді, оның жаңа әйелі Матильда Кокс Ринггольд болды; олардың бір баласы болды. Оның ұлы, Джеймс Альфред Пирс кіші, Мэриленд апелляциялық сотының судьясы болды.
In 1829, Pearce married Martha J. Laird; they were raising 3 children in Chestertown, Maryland until 1845, when Martha died. In 1847, Pearce remarried, his new wife became Matilda Cox Ringgold; they had one child. His son, James Alfred Pearce Jr., became a judge for the Maryland Court of Appeals.
Саяси мансап
1831 жылдан 1835 жылға дейін Пирс Мэриленд штатының делегаттар палатасының мүшесі болды. Ол жиырма төртінші және жиырма бесінші конгрестерге вигтің өкілі ретінде сайланды, 1835 жылдың 4 наурызынан 1839 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті, бірақ 1838 жылы жиырма алтыншы конгреске қайта сайлануға тырысқанда сәтсіз болды, Филип Томасқа есе жіберді. 1840 жылы ол Конгреске қайта сайланды және 1841 жылдың 4 наурызынан 1843 жылдың 3 наурызына дейін бір мерзім қызмет етті. Пирс 1843 жылы АҚШ Сенатына вигтің өкілі ретінде қайта сайланды, содан кейін 1849, 1855 және 1861 жылдары қайта сайланды, соңғы рет демократ ретінде, және 1843 жылдың 4 наурызынан 1862 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Сенатта Пирс он тоғыз жыл бойы Кітапхана комитетінің төрағасы болды (жиырма тоғызыншыдан отыз жетінші конгрестерге дейін). Бенджамин Перли Пурдың сөзінше, Пирс "тамаша әңгімеші және кешкі асқа шақырылған құрметті қонақ" болғанмен, сонымен қатар "саяси пікір таласына қашып жүретін", бұл оның Кітапхана комитетін басқаруында көрінді: Комитетте ұзақ жылдар қызмет еткен кезінде ол [Конгресс кітапханасы] сатып алатын кітаптарды таңдады. Осылайша ол, оның пікірінше, аймақтық дауларды тудыруға қабілетті барлық еңбектерді алып тастады, ал "Atlantic Monthly" басылымы құрылғанда, оны кітапханаға тапсырыс беруден бас тартты. Пирс 1861 жылы екі ай бойы Қаржы комитетінің төрағасы болып та қызмет етті. 1847-1862 жылдары Смитсондар институтының Регенттер кеңесінің атқару комитетінің мүшесі болды. Ол АҚШ-тың ең көне ғылыми ұйымдарының бірі – АҚШ Жағалауды зерттеу қызметімен және АҚШ Ботаникалық бағымен де байланысты болды. АҚШ Сенатында Пирс білімді және тәжірибелі саясаткер ретінде танылды. 1850 жылы ол 1850 жылғы Ұлы Келісімнің бір бөлігі болған Пирс жоспарын жасады. Пирс жоспары Техас пен Федералды үкімет арасындағы шекаралық дауды шешуге көмектесті. Пирс Техасқа үкімет белгілеген мемлекеттік шекараға келіскені үшін 10 миллион доллар өтемақы төлеу туралы заң жобасын жазды. Конгресс мақұлдағаннан кейін, заңға президент Миллард Филлмор қол қойды. 1850 жылы президент Филлмор Пирске ең алдымен Мэриленд округінің АҚШ округтік сотының судьясы, содан кейін Ішкі істер министрі болуды ұсынды. Пирс Сенатта қалуды жөн көрді. Генри Клейдің қайтысынан кейін Виг партиясы ыдырағандықтан, Пирс 1856 жылы Демократиялық партияға қосылды және Джеймс Бьюкененнің президенттікке кандидаттығын қолдады. Аймақтық дағдарыс кезінде Пирс Одақтың таратылуына қарсы болды. Алайда, ол өзінің құл иесі болғандықтан, құлдық мәселесін талқылаудан тартынды. Азамат соғысы басталғаннан кейін ол отставкаға шыққан жоқ. 1862 жылдың наурыз айында ол Сенатқа соңғы рет келді. Пирс 1862 жылдың 20 желтоқсанында Честертаунда қайтыс болды және Нью-Честер зиратына жерленді. Оның Хинсон Ринггольд үйіндегі өлім төсегі сақталып, қазір Мэриленд штатының Честертаун қаласындағы тарихи Геддес Пайпер үйінде (шамамен 1770 жылғы) көрмеге қойылған.
From 1831 until 1835, Pearce was a member of the Maryland House of Delegates. He was elected as a Whig to the Twenty fourth and Twenty fifth Congresses, serving from March 4, 1835 until March 3, 1839, but was an unsuccessful candidate for reelection in 1838 to the Twenty sixth Congress, losing to Philip Thomas. He was again elected to Congress in 1840, and served one term from March 4, 1841, until March 3, 1843. Pearce was again elected as a Whig to the United States Senate in 1843, and was re elected in 1849, 1855, and 1861, the last time as a Democrat, and served from March 4, 1843, until his death in 1862. In the Senate, Pearce served for nineteen years as chairman of the Committee on the Library (Twenty ninth through Thirty seventh Congresses). According to Benjamin Perley Poore, Pearce, while "a brilliant conversationalist and a welcome guest at dinner," also "shrank from political controversy," a disposition reflected in his management of the Committee on the Library:[D]uring his long service on the Committee having it [the Library of Congress] in charge he selected the books purchased. In doing this he excluded all works calculated in his opinion to engender sectional differences, and when the Atlantic Monthly was established he refused to order it for the Library. Pearce also served in 1861 for two months as chairman of the Committee on Finance. In 1847–1862, he served as a member of the Executive Committee of the Regents of the Smithsonian Institution. He was involved with the United States Coast Survey, which was among the oldest United States Government scientific organizations, and the United States Botanic Garden. In the U. S. Senate, Pearce became known as an erudite and pragmatist. In 1850, he developed the so called Pearce Plan, a part of Compromise of 1850. The Pearce Plan provided a solution for the boundary dispute between Texas and the Federal government. Pearce wrote a bill that granted Texas $10 million in compensation for agreeing with the state borders charted by the government. After being approved by Congress, the bill was signed by President Millard Fillmore. In 1850, President Fillmore offered Pearce, first, to become a judge of the United States District Court for the District of Maryland, and then, — Secretary of the Interior. Pearce chose to stay in the Senate. The Whig Party having become fragmented after Henry Clay's death, Pearce joined the Democratic Party in 1856 and supported James Buchanan's nomination for presidency. During the sectional crisis Pearce stood against the dissolution of the Union. However, he was hesitant to discuss the slavery issue being a slaveholder himself. After the Civil War broke out, he did not resign. In March 1862, he appeared in the Senate for the last time. Pearce died in Chestertown on December 20, 1862, and is interred in New Chester Cemetery. His deathbed from the Hynson Ringgold House was preserved and now exhibited in the historic Geddes Piper House (c. 1770) in Chestertown, Maryland.