Austin A30 дизайны: Loewy студиясының бастапқы үлгілері, Dick Burzi-дің түзетулері, T.K. Garrett-тің құрылымдық шешімдері. Монокок конструкция, жаңа ерекшеліктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Стилдеу
Реймонд Лоуи дизайн студиясынан Холден "Боб" Кото A30 үшін алғашқы балшық модельдерін жасады. Содан кейін Остин өзінің Бас стилисті Дик Бурзиге дизайнды қайта қарауды тапсырды, ішінара шығындарды төмендету үшін.
Holden "Bob" Koto, from the Raymond Loewy design studios, created the first clay models for the A30. Austin then had its Head of Styling, Dick Burzi, revise the design, partly to reduce cost.
Ерекшеліктері
Т.К. Гарретт автомобильдің конструкциялық құрамын жасады. Ол толыққанды күш түсірілген монокок шассисіз конструкциядан тұрды. Кейінгі A30 үлгілерінде трапеция тәрізді спидометр және екі тежегіш/бүйірлік шамдар болды. Отын құю мойны да A35 үлгілеріндегідей артқы панельге көшірілді. BMC O типті Minor негізіндегі фургондармен салыстырғанда жүк көлемі кішірек болғанмен (60 куб. фут / 1.70 м3, ал BMC-де 76 куб. фут / 2.15 м3), Austin фургоны бірдей жүк көтеру қабілетін ұсынды. Ол сәл жеңіл және берік болғандықтан, кәсіпкерлердің сүйіктісіне айналып, көптегендерге ұзақ қызмет етті. Бір прототип Sports Tourer құрастырылды, бірақ бұл көлік өндіріске енгізілген жоқ. Сол прототиптің өзі Ұлыбританиядағы Гейдон қаласындағы Британдық автомобиль мұражайында қойылған. A30 1956 жылы Austin A35 үлгісімен алмастырылды, сол кезде 223,264 A30 машинасы жасалған еді. A30-да A35-ке қарағанда кішкентайрақ артқы терезе және қазіргі заманғы көрсеткіштердің орнына трафикаторлар болды, олар B бағанасынан шығып, приборлық тақтаның ортасына орнатылған тұтқамен басқарылғанда жұмыс істеді. Бұл автомобиль, сондай-ақ үлкен қозғалтқышты (демек, жылдамырақ) A35 үлгісі, 1950-ші жылдардағы седан жарыстарында жетістікке жетті, ал кейбіреулері әлі де тарихи шараларда көрінеді.
The body structure was designed by T. K. Garrett, who had been an aeronautical engineer before joining Austin. It was of fully stressed monocoque chassis less construction, These later A30 had the trapezoidal speedo and dual brake/side lights. The fuel filler neck also moved to the rear panel as in the later A35 models. Despite having a smaller loading capacity than the equivalent BMC O type Minor based vans (60 cu ft / 1.70 m3 as opposed to 76 cu ft / 2.15 m3) the Austin van offered the same payload. Being slightly lighter and stiffer, it was favoured by businessmen, and saw long service for many. One prototype Sports Tourer was built but the vehicle was never put into production. That prototype is on display at the British Motor Museum at Gaydon in the UK. The A30 was replaced by the Austin A35 in 1956, by which time 223,264 A30s had been built. The A30 has a smaller rear window than the A35, and trafficators instead of modern indicators, which swung out from the B pillar when operated by a knob mounted on the centre of the dashboard. The car, along with the larger engined (and hence faster) A35, was quite successful in 1950s saloon car racing, and some still appear in historic events.
Өнер көрсету
Жаңадан жасалған A сериялы 4-цилиндрлі қозғалтқыш сол кездегі ең заманауи технология саналды және орташа отын тұтынуы 42 миль/галлон / 7 литр/100 км құрады. Жоғары қарқынмен жүргізгенде A30 көлігі (зауыт көрсеткіші) ең жоғары жылдамдыққа жете алды. The Motor журналының жол сынағында ең жоғары жылдамдық және 0–60 миль/сағ уақыты 42,3 секунд болды. Төзу тежегі гибридтік жүйемен жабдықталған, алдыңғы доңғалақтарында Lockheed толық гидравликалық барабанды тежегіштер, ал артқы доңғалақтарында корпусқа бекітілген бір цилиндрлі механизмдер болды. Бұл жүйе көне және өткен заманның қалдығы деп сынға ұшырағанымен, қанағаттанарлық екені хабарланды. Механизм қол тежегінің тиімділігін қамтамасыз етті және жүргізуші орындығының оң жағында орналасқан рычаг арқылы (оң рульді көліктерде) қолданылды. Алдыңғы доңғалақтары тәуелсіз спиральді серіппелермен, ал артқы доңғалақтары арқалық ось / жартылай эллипстік жапырақты серіппелермен жабдықталған. 1952 жылы The Motor журналы сынаған көліктің ең жоғары жылдамдығы және 0-ден жылдамдыққа разгон уақыты 29 секундты құрады. Отын тұтынуы тіркелді. Сынақ машинасы салықтарды қоса алғанда 553 фунт стерлинг тұрады. Опциялық радиоға қосымша 43 фунт, ал жылытқышқа 9 фунт төлеу қажет болды. Көрсеткіштерді отынның қолжетімділігімен байланысты қарастыру керек. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Ұлыбританияда "фирмалық отын" сатылымнан жойылды, ал 1952 жылдың басында қолжетімді отынның октан саны 70-ке тең болды, бұл төмен компрессия коэффициенттерін талап етті: бұл барлық автомобильдердің, әсіресе кішкентай көліктердің қуатын төмендетті. 1952 жылы фирмалық отындар қайтадан сатылымға түсті, октан саны арта бастады, ал компрессия коэффициенттері Austin A30 және оның A35 мұрагері сияқты автомобильдердің көрсеткіштерімен бірге жақсарды.
The car's newly designed A Series straight 4 engine was state of the art for the time and returned an average fuel consumption of 42 mpg / under 7L/100 km. With spirited driving the A30 was able to attain a top speed of (factory quoted). In its road test The Motor magazine achieved a top speed of and a 0–60 mph time of 42.3 seconds. Braking was effected by a hybrid system, with Lockheed fully hydraulic drum brakes at the front and a body mounted single cylinder operating rods to the rear wheels, which despite being heavily criticised as archaic and old fashioned, were reported to be quite acceptable. The rod system provided good handbrake efficiency and was applied by a lever in an unorthodox position to the right of the driver's seat (Right hand drive vehicles). Bumps were handled by independent coil springs at the front end and beam axle/semi elliptic leaf springs at the back. A car tested by The Motor magazine in 1952 had a top speed of and could accelerate from 0– in 29 seconds. A fuel consumption of was recorded. The test car cost £553 including taxes. The optional radio was an extra £43 and the heater £9. Performance data need to be seen in the context of fuel availability. Early in the Second World War "branded fuel" disappeared from sale in the UK, and the nationally available fuel available at the beginning of 1952 had an octane rating of just 70, which enforced relatively low compression ratios: this reduced the performance available from all cars, especially small ones. In 1952 branded fuels returned to the forecourts, available octane ratings began to increase, and compression ratios were progressively improved along with the performance figures of cars such as the Austin A30 and its A35 successor.
Австралиялық өндіріс
A30 1952-1954 жылдары Австралияда Austin Motor Company (Australia) Pty Ltd компаниясымен, ал 1954-1956 жылдары оның ізбасары British Motor Corporation (Australia) Pty Ltd компаниясымен шығарылған.
The A30 was produced in Australia by the Austin Motor Company (Australia) Pty Ltd from 1952 to 1954 and by its successor, the British Motor Corporation (Australia) Pty Ltd from 1954 to 1956.
Жаңа Austin Seven және Austin A30 Seven
Алғашқы сатылым материалдарында New Austin Seven және Austin A30 Seven деген есімдер қолданылған.
Early sales literature used the names New Austin Seven and Austin A30 Seven.