Нова-Игуасу: Бразилия қаласының тарихы мен географиясы
Nova Iguaçu
Нова-Игуасу – Бразилиядағы Рио-де-Жанейро штатының қаласы. Ігуасу өзенімен және Байшада Флуминенсе аймағымен танысыңыз. Халық саны бойынша төртінші ірі қала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нова Игуасу (Nova Iguaçu) – Бразилиядағы Рио-де-Жанейро штатының муниципалитеті.
Nova Iguaçu (ˈnɔvɐ iɡwɐˈsu, New Iguaçu) is a municipality in Rio de Janeiro state in Brazil.
Орналасқан жері
Қала, өзінен өтетін және Гуанабара шығанағына құятын Игуасу өзенінің атымен аталады (Парана штатындағы Игуасу өзенімен, ол Игуасу шарлауының құрамында шатастырылмауы керек). Ол Рио-де-Жанейро агломерациясының бір бөлігі. Мескита бөлінгенге дейін штаттың халқы бойынша екінші қала болған, ал қазір Сан-Гонсалу, Дуке-де-Кашиас және штаттың астанасы Рио-де-Жанейродан кейін төртінші орында тұр. Ол Рио-де-Жанейроның солтүстік-батысында, оның агломерациялық аймағының солтүстік бөлігінің орталығында, Баишада Флуминенседе орналасқан. Қазіргі әкімі – Рожерио Лисбоа (PR). Қала Нова-Игуасу Рим-католик діоцезінің орталығы болып табылады. Нова-Игуасудың халқы шамамен 800 000 адамды құрайды. Қала толыққанды қалашық деп айқындалмаса да, ол Рио-де-Жанейроның серіктес қаласы болып есептеледі, астананың ықпалында – ондаған мың жұмысшылар мен студенттер күн сайын жұмысқа барады немесе мәдениет, ойын-сауық, тауарлар, денсаулық сақтау сияқты мүмкіндіктер үшін үнемі келіп тұрады. Бұл орташа, төменгі орта табысты қала. Муниципалитет аумағында бірнеше тарихи және экожүректерге арналған орындар бар. Муниципалитет 2006 жылы құрылған Орталық Рио-де-Жанейро Атлантикалық орман мозаикасының бір бөлігін қамтиды. Онда 1989 жылы құрылған қатаң қорғалатын Атлантикалық орманды сақтау бірлігі – Тингуа биологиялық қорығының бөлігі бар. Сондай-ақ, 2002 жылы құрылған Жасеруба экологиялық қорғау аймағы да орналасқан. Муниципалитет 2013 жылы құрылған Менданха мемлекеттік паркінің бір бөлігін қамтиды.
The city is named after the Iguaçu River that runs through it and empties into Guanabara Bay (not to be confused with the Iguaçu River in Paraná state, which forms the Iguaçu Falls). It is part of the Greater Rio de Janeiro metropolitan area. It was the state's second largest city in population until Mesquita was split off, and now it is the fourth largest behind São Gonçalo, Duque de Caxias and the state capital, Rio de Janeiro. It lies northwest of Rio de Janeiro, in the centre of the northern part of its metropolitan area, Baixada Fluminense. The current mayor is Rogério Lisboa (PR). The city is the seat of the Roman Catholic Diocese of Nova Iguaçu. Nova Iguaçu has an estimated population of around 800,000 people. Although not best defined as a commuter town, it is a suburb of Rio de Janeiro under the influence of the capital – to which tens of thousands of workers and students commute daily, or visit regularly for options in culture, entertainment, goods, health care, etc. It is a city of average, lower middle income. There are a few historical and ecotouristical attractions in the municipality. The municipality contains part of the Central Rio de Janeiro Atlantic Forest Mosaic of conservation units, created in 2006. It contains part of the Tinguá Biological Reserve, a strictly protected Atlantic Forest conservation unit created in 1989. It also contains the Jaceruba Environmental Protection Area, created in 2002. The municipality contains part of the Mendanha State Park, created in 2013.
Колониялық Бразилия
Португалдар Рио-де-Жанейроға (1503 жылы) келгенге дейін, Якутинга тайпасы Игуасу өзенінің батыс жағалауында қоныстанған. Бұл үнді тайпасы аймаққа келген француздерге көмектескен. 1565 жылы француздер Гуанабара шығанағынан қуылғаннан кейін Сан-Себастьяно-ду-Рио-де-Жанейро ауылы құрылды. Жаңа португал отарлауының жағалауында француз, британ және голланд қарақшыларының белсенділігі күшті болды. 1575 жылы Рио-де-Жанейро капитандығының губернаторы Антонио Салема, капитандықтың шығыс жағалауында жиырма жылға созылған француздер мен тамоио тайпаларын жою мақсатымен, америкалықтардан құралған әскермен бірге португал армиясына қосылды. Жерлерін жоғалтудан қорқып, тамоио тайпасы француздермен одақтасты, бірақ Кабо-Фрио соғысы деп аталатын көтеріліс салдарынан дерлік толығымен қырылды. Жеңімпаз әскерлер шамамен 500 жергілікті тұрғынды өлтіріп, 1500-ін құлдыққа салды. Екі француз, бір ағылшын және бір тупинамба бақсысы аспанға тігілуге үкім шығарылды. Бірақ әскерлер ішкі аймаққа еніп, ауылдарды өртеп, мыңдаған тамоиоларды өлтірді. Кабо-Фрио соғысы қырғыннан басқа, француздердің аймақтан толықтай қууына әкелді. Дегенмен, басқа еуропалық қарақшылар, негізінен британдықтар мен голландтар, бразилия ағашын ұрлауды жалғастырды, бұл соғысты көбінесе нәтижесіз етті, себебі Рио-де-Жанейро жағалауындағы отарлаудың болмауы еуропалық қарақшыларға пайда әкелді. Бұл қырғыннан кейін Кабо-Фрио аймағын отарлауға қызығушылық болмады, бірақ отарлаушылар Реконкаво Флуминенсе (Гуанабара шығанағы маңындағы аймақ) жерін мекендеуге бекінді. Олар аймақтағы ірі өзендердің жағалауларына, әсіресе Игуасу, Мерити, Саратога, Саракуруна, Ягуар, Пилар, Марапику, Жакутинга, Мантикира және Инхомирим өзендеріне қоныстанды. 1575 жылы капитан-генерал Белхиор Азередо, Жакутинга жерінде, Санто-Антонио өзенінің үлкен иілімінен 750 метр қашықтықтағы төбенің етегінде киелі Антонийге арналған шағын шіркеу салдырды. Саз балшықтан салынған бұл ғимарат Белхиор Азередоның Жакутинга тайпасының жерін губернатор Кристовао де Баррос берген жер гранттары арқылы басып алуына ықпал етті, оларды Engenho Santo Antônio da Aldeia dos Jacutingas деп тойыстырды. Капитан-генерал өзіне Рио-Магеге жақын жерде жер телімін алды, онда диірмен салдырды (координаттары: 22°45'38"S, 43°23'23"W). Келесі онжылдықтарда шағын шіркеу маңыздылығы артып, аймақтың шіркеу иерархиясындағы басқа да маңызды мәртебелерге көтерілді. Игуасу, Саратога және Мерити өзендерінің бассейнін мекендеу басталғаннан бері, 16 ғасырдың соңынан бастап, дәстүрлі үнді сауда жолдары жолдарға айналды. Бірі, Жакутинга тайпасының ұзақ жолы, Эстрада Гералға айналдырылды, ол Фрегезия де Носса Сеньора да Консейса де Марапику (қазіргі Марапику) мен Фрегезия де Санто Антонио да Алдея дос Жакутинга (қазіргі Белфорд Роксо) арасын байланыстырды. Жол төсеніші қазіргі уақытта RJ 105 тас жолымен кесілген. Саратога өзенінің үстіндегі ескі көпір Эстрада Герал мен Эстрада Реалдың (қазіргі Пастор Мартин Лютер Кинг-младший даңғылы) қиылысу нүктесі болды. Патшалық жол Рио-де-Жанейроның орталық қаласындағы Nossa Senhora da Candelária шіркеуіне қарай, Павуна порты арқылы, Инхаума және Freguesia de Nossa Senhora da Apresentação do Irajá арқылы Сан-Жуао-ду-Ораго-ду-Рио-Мерити Freguesia-дан өтті. Бұл жолдар ұзақ уақыт бойы Recôncavo Fluminense жеріне кірудің ең қолайлы жолы болды, себебі ылғалды жерлер мен кең өзендердің көптігіне байланысты қол жеткізу қиын болды. Эстрада Реалдың бағытын белгілеу үшін Саратога мен Мерити өзендерін кесіп өтуге ең қолайлы жерлер анықталды, олардың барлар құрайтыны назарға алынды. Аймақты отарлау өндіріс ағынын бағыттауды қажет етті. Бастапқыда бұл су жолдары арқасында мүмкін болды, өзендер автомобиль жолдары ретінде пайдаланылды, ал үнді сауда жолдары (және олардан туындаған жолдар) қиын болды, сондықтан өзендер Recôncavo аймағын отарлаудың ең оңай жолы болды.
Before the Portuguese arrived in Rio de Janeiro (in 1503), the Jacutinga Indians already inhabited the western bank of the Iguaçu River. This Indigenous tribe helped the French when they arrived in the region. Around 1565, after the expulsion of the French from Guanabara Bay, the village of São Sebastião do Rio de Janeiro was founded. There was at that time intense piracy promoted by French, British and Dutch privateers on the coast of the new Portuguese colony. In 1575, the then governor of the captaincy of Rio de Janeiro, Antônio Salema, joined a Portuguese army supported by a troop of Amerindians indoctrinated with the purpose of exterminating the French and Tamoio area that had lasted for twenty years on the eastern coast of the captaincy. Fearful of losing their lands, the Tamoios still allied with the French, but were virtually wiped out because of the uprising, called the War of Cabo Frio. The victorious troops wiped out about 500 natives, enslaving other 1500. There were sentenced to be hanged two French, one English and one tupinambá shaman. Nevertheless, the troops entered the interior, burning villages and killing thousands of Tamoios. The War of Cabo Frio resulted, apart from the massacre, in the complete expulsion of the French in the region. However, other European pirates, mainly British and Dutch, continued to steal Brazil wood, showing the War mostly useless, since the absence of colonization on the coast of Rio de Janeiro continued to provide profit to European privateers. There was no interest in colonizing the region of Cabo Frio after this massacre, but the settlers decided to populate the Recôncavo Fluminense (area around Guanabara Bay). They began to settle on the banks of major rivers in the region, especially the rivers Iguaçu, Meriti, Saratoga, Saracuruna, Jaguaré, Pilar, Marapicu, Jacutinga, Mantiqueira and Inhomirim. Also in 1575, the Captain General Belchior Azeredo built a chapel in honor of St. Anthony, at the foot of a hill 750 meters from the greater curve of the Santo Antônio River, now River Saratoga, on the land of Jacutinga. The building, erected with mud, was crucial for Belchior Azeredo conquer the lands of the Jacutinga Indians in the form of land grants by Governor Cristóvão de Barros, baptizing them as Engenho Santo Antônio da Aldeia dos Jacutingas. The Captain General has granted himself an allotment near the Rio Magé, where he built a mill (coordinates: 22 º 45'38 "S, 43 º 23'23" W). In subsequent decades, the small chapel was raised in level of importance, ascending to other major designations in the church hierarchy of the region. Since the occupation of the Iguaçu, Saratoga and Meriti river basin came into effect, which occurred from the late 16th century, the traditional Indian trade routes became roads. One, the long trail of the Jacutingas, was transformed into the Estrada Geral, which connected the Freguesia de Nossa Senhora da Conceição de Marapicu (current Marapicu) to the Freguesia de Santo Antônio da Aldeia dos Jacutingas (now Belford Roxo). The roadbed is currently occupied by the RJ 105 highway. The old bridge over the Saratoga River was the point of junction of the Estrada Geral with the Estrada Real (now Avenue Pastor Martin Luther King Jr.). The Royal Road went toward the Church of Nossa Senhora da Candelária, in downtown Rio de Janeiro, before passing over the Freguesia de São João do Orago do Rio Merity, by the port of Pavuna, by Inhaúma and the Freguesia de Nossa Senhora da Apresentação do Irajá. These paths formed for a long time the best option to enter the land of the Recôncavo Fluminense, as access was difficult due to the large amount of wetlands and rivers of considerable width. To establish the route of the Estrada Real, were considered the best spots for transposition of the Saratoga and Meriti, noting where these rivers formed bars. The colonization of the area required to route the flow of production of the mills. Initially, this was possible thanks to the waterways, when the rivers served as highways, once the Indian trade routes (and roads derived from them) were rough and the rivers were the easiest way to enter the Recôncavo region for its colonization.
Қысылу
Бұрынғы Нова Игуасу қазіргі қаладан әлдеқайда үлкен қала болған. Қала тарихы әкімшілік тәуелсіздікке ұмтылған бірнеше аудандардың азаттық алуымен белгіленеді. Алғашқы бөлініс 1943 жылдың 31 желтоқсанында болды, сол кезде қалалық кеңес Дуке де Кашиас ауданының азаттығын бекітті. 1947 жылы Нилополис та азаттыққа ие болды. Дегенмен, ең маңызды азаттықтар 1990 жылдары орын алды. 1990 жылдары Нова Игуасу индустрияланғанға дейін Рио-де-Жанейро қаласының серіктес қаласы (жатақ) болды. Қаланың өзінде дерлік қалалық инфрақұрылым болған жоқ, себебі бұрынғы басымдық цитрус агроөнеркәсібіне берілген. 1989 жылға қарай қала халқы 1,7 миллионға жетіп, сол кезде Бразилиядағы халық саны бойынша алтыншы орынға ие болды. 1990 жылы Белфорд Роксо ауданы азаттық алды, одан кейін Нова Игуасудың өнеркәсіптік ауданының көп бөлігін қамтыған Квеймадос ауданы да азаттық алды. 1991 жылы Жапери, ал 1999 жылы Мескита азаттыққа ие болды. Бұл азаттықтар Нова Игуасу үшін экономикалық соққыға айналды, оның халқы (демек, кірісі) күрт азайды, бірақ мемлекеттік шығындар сәйкес түрде азаймады.
Nova Iguaçu was a much larger city in the past than its present form. The history of the city is marked by the emancipation of several districts that sought administrative independence. The first break occurred on December 31, 1943, when the City Council ratified the emancipation of Duque de Caxias. In 1947, Nilópolis took their turn at emancipation. However, the most significant emancipations occurred in the 1990s. Prior to the industrialization of Nova Iguaçu in the 1990s, it was a bedroom community for Rio de Janeiro. The city itself had practically no urban infrastructure, as its prior focus had been on citrus farming. By 1989, the city had grown to a population of 1.7 million, making it the sixth most populous city in Brazil at the time. In 1990, the district of Belford Roxo was emancipated, followed by Queimados, which had encompassed most of Nova Iguaçu's industrial district. In 1991, Japeri was emancipated, and in 1999, Mesquita. These emancipations represented an economic blow to Nova Iguaçu, whose population (and hence, whose revenue) was greatly reduced, without a concomitant reduction in public spending.
Спорт
Nova Iguaçu Futebol Clube – қаланың басты футбол клубы, жергілікті қарсыласы Artsul Futebol Clube. Байксада Флуминенсе аймағында құрылған алғашқы регби командасы – Maxambomba Rugby Club та бар.
Nova Iguaçu Futebol Clube is the main football club from the city, with local rivals Artsul Futebol Clube. There is also Maxambomba Rugby Club, the first rugby team formed in the Baixada Fluminense area.
Темір жол апаттары
1951 жылдың 7 маусымында қалада теміржол өткелінде апат болды, нәтижесінде пойыз бензин тасымалдайтын жүк көлігіне шағылысып, 54 адам қаза тапты. 2007 жылдың 30 тамызында қалада екі пойыз соқтығысып, кем дегенде сегіз адам мерт болды.
On June 7, 1951, the city was the site of a level crossing disaster in which 54 people were killed when a train struck a gasoline truck. On 30 August 2007, two trains collided in the city, killing at least eight people.