Уоррен "Бэби" Доддс – АҚШ-тың жаз дәуіріндегі көрнекті барабаншы (1898-1959). Жаңа Орлеанда туған, импровизация шебері, алғашқы жаз орындаушыларының бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз дауылпашысы (1898–1959)
American jazz drummer (1898–1959)
Уоррен "Бейби" Доддс (24 желтоқсан 1898 – 14 ақпан 1959) – Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында туған американдық джаз дауылпашысы. Ол биг-бенд дәуірінен бұрынғы кезеңдегі ең үздік джаз дауылпашыларының бірі деп есептеледі. Ол дауылпақ ырғақтарын әр түрлі акценттермен және әшекейлермен өзгертіп, көбінесе бас дауылпақпен ырғақты ұстап, кішкентай дауылпақта дірілдеу ойнайтын. Оның алғашқы ықпалында Луис Коттрелл, Ср., Дейв Перкинс және Табби Холл болды. Доддс өнер көрсету кезінде импровизациялаған алғашқы дауылпашылардың бірі болды.
Warren "Baby" Dodds (December 24, 1898 – February 14, 1959) was an American jazz drummer born in New Orleans, Louisiana. He is regarded as one of the best jazz drummers of the pre big band era. He varied his drum patterns with accents and flourishes, and he generally kept the beat with the bass drum while playing buzz rolls on the snare. Early influences included Louis Cottrell, Sr., Dave Perkins, and Tubby Hall. Dodds was among the first drummers to be recorded improvising while performing.
Алғашқы жылдар
"Бейби" Доддс – кларнетші Джонни Доддстың кіші інісі. Оның анасы, тоғыз жасында қайтыс болған, оған табандылық пен кез келген іске бар күшін салу туралы құнды сабақтарды үйретті, және ол бұл сабақтарды джаз дауылпашысы ретіндегі мансабында өзімен бірге алып жүрді. Ол өте музыкалы отбасында дүниеге келген. Әкесі мен үлкен ағасы скрипкада, ал әпкесі гармоникада ойнайтын. Сонымен қатар, әкесі діндар болғандықтан, отбасы жиі бірге ән шырқап тұратын. Доддс өзінің автобиографиясында, "Бейби Доддстың тарихы" атты кітабында, алғашқы дауыл жасау туралы осылай дейді: "Мен май сақталатын банканы алып, түбіне тесіктер жасадым, оны кері бұрып, шегелерді алып, үстіне тесіктер салып, анамның орындықтарынан қабырғаларды алып, солардан дауыл таяқшаларын жасадым". 16 жасында Доддс жеке дауыл жинағын сатып алуға жеткілікті ақша жинады. Доддс дауылшы ретіндегі алғашқы жылдары бірнеше ақылы ұстаздардан сабақ алғанмен, Жаңа Орлеан маңындағы түрлі джаз дауылпашылары оған үлкен әсер етті. Ол Бунк Джонсон мен оның тобымен бірге Жаңа Орлеан көшелерінде шерулерде ойнай бастады, содан кейін Уилли Хайтауэрдің "American Stars" тобында жұмысқа орналасты. Топ Жаңа Орлеанның әртүрлі орындарында концерт берді, және Доддс жол бойында Бадди Болден, Джон Робишо және Джелли Ролл Мортон сияқты көптеген музыканттарды естігенін есіне алды. Ол Фрэнки Дюсон мен Сонни Селестин тобында да ойнады, сондай-ақ Жаңа Орлеандағы жерлеу шерулерінде джаз ойнау дәстүрінің бір бөлігі болды. Доддс өзінің автобиографиясында осы тәжірибені былай сипаттады: "Жаңа Орлеандағы жерлеуден кейін ойналған джаз жерленген адамға ешқандай құрметсіздік көрсетпеді. Керісінше, ол олардың халқына біз оларды қуантқымыз келетінін көрсетті".
"Baby" Dodds was the younger brother of clarinetist Johnny Dodds. His mother, who died when he was nine years old, taught him valuable lessons about persistence and putting one's whole effort into endeavors, and he carried these with him through his career as a jazz drummer. He was born into a very musical family. His father and uncle played violin and his sister played harmonica. In addition, his father was religious and the family regularly sang hymns together. Dodds, in his autobiography The Baby Dodds Story, told the story of making his first drum: "I took a lard can and put holes in the bottom and turned it over and took nails and put holes around the top of it. Then I took some rungs out of my mother's chairs and made drumsticks out of them". At age 16, Dodds saved up enough money to buy his own drum set. Although Dodds had several paid teachers during his early years as a drummer, various jazz drummers around New Orleans also influenced him. He started playing in street parades around New Orleans with Bunk Johnson and his band and then gained a job playing in Willie Hightower's band, the American Stars. The band played in various venues around New Orleans, and Dodds recalled hearing many musicians along the way, including Buddy Bolden, John Robichaux, and Jelly Roll Morton. He played with several different outfits including those of Frankie Duson and Sonny Celestin, and he was part of the New Orleans tradition of playing jazz during funeral marches. Dodds describes this experience in his autobiography: "The jazz played after New Orleans funerals didn't show any lack of respect for the person being buried. It rather showed their people that we wanted them to be happy".
Басты жылдар
Доддс Нью-Орлеандағы талантты жас барабаншы ретінде танымал болды. 1918 жылы Доддс Сонни Селестин тобынан шығып, Fate Marable-дің өзен кемесіндегі тобында ойнауға кетті. Жасөспірім Луи Армстронг та топқа қосылды, екеуі бірге кемеде болды. Топ төрт түрлі кемеде ойнады және әдетте мамыр айында Нью-Орлеаннан шығып, Сент-Луиске сапар тартты, бірақ кейде солтүстікке қарай да сапарлады. Олар кемеде джаз, эстрадалық және классикалық музыка орындады. 1921 жылы Додс пен Армстронг музыкалық стильдегі келіспеушілікке байланысты Fate Marable тобынан кетіп, Додс көп ұзамай Король Оливердің креолдық джаз тобына қосылды. Бұл кезде Оливердің тобында Джо "Кинг" Оливер корнетте, Бэби Доддстың інісі Джонни Доддс кларнетте, Дейви Джонс альт саксофонда, Оноре Дютри тромбонда, Лил Хардин пианинода, Джимми Палао скрипкада және Эдди Гарланд бас-гитарада ойнады. Олар 1921 жылы Калифорнияға көшіп, Оливермен бірге жұмыс істеді және шамамен он бес ай бойы бірге ойнады. 1922 жылы Гарланд, Палао және Джонсты қоспағанда, топ Оливердің соңынан Чикагоға барды, ол бірнеше жыл бойы оның штаб-пәтеріне айналды. Олар Линкольн Гарденде ойнай бастады, Армстронг та осы топқа қосылды. Доддс бұл топпен ойнауды "ұлы тәжірибе" деп сипаттады. 1924 жылы King Oliver's Creole Jazz Band саяхат және музыкалық стиль туралы келіспеушіліктерге байланысты тарады; пікірталас соншалық қызып кетті, Доддс ағайындылары Оливерді ұрып-соғумен қорқытты. Доддс Армстронгпен, Джелли Ролл Мортонмен, Арт Ходспен және оның інісі Джонни Додспен бірге жазбалар жасады. Доддс Армстронгтың Hot Five және Hot Seven топтарында ойнады. 1927 жылдың мамырында Армстронг Hot Seven тобымен жазба жасады, оған Джонни Доддс, Джонни Сент-Сир, Лил Хардин Армстронг, Джон Томас, Пит Бриггс және Бэби Доддс кірді. 1927 жылдың қыркүйегінен желтоқсан айына дейін Армстронг құраған Hot Five тобына Джонни Доддс, Кид Ори, Джонни Сент-Сир, Лонни Джонсон және Бэби Доддс кірді. Он жылдық ішінде ол Black Bottom Stompers, Chicago Footwarmers, Willie Hightower және Charlie Elgar топтарымен бірге өнер көрсетті. 1941 жылы ол қысқа уақытқа Джимми Нуун мен оның тобымен бірге ойнады. Бұл топта Мада Рой пианинода, Нуун кларнетте, Билл Андерсон бас-гитарада және Доддс барабанда ойнады. Доддс осы топта үш ай ғана болды, содан кейін олар Калифорнияға кетті, ал Доддс Чикагода қалуды жөн көрді. 1940 жылдардың соңында ол Нью-Йорктегі Джимми Райанның клубында жұмыс істеді. Нью-Орлеанға сапарлағанда Бунк Джонсонмен бірге жазбалар жасады. Доддс Нью-Йоркте Джонсонның тобымен ойнады. Доддс Нью-Йорк туралы ойларын былай жеткізді: "Нью-Йоркке алғаш келгенімде, адамдар билемей, тыңдап отыруы өте қызық болды. Бұл бір жағынан театрлық жұмысқа ұқсас еді. Бірақ маған бұл жаңалық болды, себебі мен әрқашан музыкаға би билегенде, адамдарға көмектесіп жатқандай сезінетінмін". Нью-Йоркте бірнеше топпен ойнағаннан кейін, ол 1948 жылы Мезз Меззроудың тобымен бірге Еуропаға сегіз апталық турнеге қатысты. Топ тек Францияда ойнады, Додс еуропалықтардың "біздің музыканы өз еліміздегіден гөрі әлдеқайда қадір тұтатынын" айтып, керемет тәжірибе алды. Олар Ницца фестивалінде Рекс Стюарт, Луи Армстронг және басқа да бірнеше американдық джаз музыканттарымен бірге өнер көрсетті. Еуропалық турнеден кейін Додс Чикагоға оралды, 1949 жылдың сәуірінде Нью-Йоркке сапарлағанда инсульт алды. 1950 жылы екінші рет, ал 1952 жылы үшінші рет инсульт алды. Үш инсульттан кейін Додс мүмкіндігінше көп ойнады және сабақ берді, бірақ толыққанды қойылымдарды орындай алмады. 1957 жылы ол зейнеткерлікке шықты. "Бэби Доддстың өмірі" атты кітабында Доддс бала кезінде үлкен ағасына қызғанғанын айтады. Олар үлкейген сайын Джонни Бейбидің онымен бірге музыка ойнауына рұқсат бермеді, себебі Бейби көп ішетін, ал Джонни ішпейтін. Бірақ Джо Оливер Бейбиді жұмысқа алғанда және Джонни Бейбидің барабаншы ретінде қаншалықты дамығанын көргенде, Джонни пікірін өзгертті. Олар Бейбидің ішуіне байланысты дауласып жүргенімен, аға-іні ретінде және музыканттар ретінде жақындасты, және жоғарыда айтылғандай, Бейби ағасының өліміне қатты қайғырды.
Dodds gained a reputation as a top young drummer in New Orleans. In 1918, Dodds left Sonny Celestin's group to play in Fate Marable's riverboat band. A teenaged Louis Armstrong also joined the band, and the two of them were on the boats together. The band played on four different boats, and usually left New Orleans in May and traveled to St. Louis, though they also sometimes traveled further north. They played jazz, popular, and classical music while on the boats. Dodds and Armstrong left Fate Marable's band in 1921 due to a disagreement about musical style, and Dodds soon joined King Oliver's Creole Jazz Band. At this time, the personnel in Oliver's band were Joe "King" Oliver on cornet, Baby Dodds' brother Johnny Dodds on clarinet, Davey Jones on alto saxophone, Honoré Dutrey on trombone, Lil Hardin on piano, Jimmy Palao on violin, and Eddie Garland on bass fiddle. They moved to California in 1921 to work with Oliver there, and they played together for about fifteen months. In 1922, the band, excepting Garland, Palao, and Jones, followed Oliver to Chicago, which would be his base of operations for several years. They began playing at the Lincoln Gardens, and Armstrong also joined this outfit. Dodds describes playing with this band as "a beautiful experience". King Oliver's Creole Jazz Band broke up in 1924 due to disagreements about travel and musical style; the argument became so heated that the Dodds brothers threatened to beat up Oliver. Dodds recorded with Armstrong, Jelly Roll Morton, Art Hodes, and his brother Johnny Dodds. Dodds played in Armstrong's Hot Five and Hot Seven groups. In May 1927, Armstrong recorded with the Hot Seven, which consisted of Johnny Dodds, Johnny St. Cyr, Lil Hardin Armstrong, John Thomas, Pete Briggs, and Baby Dodds. From September to December 1927, the Hot Five Armstrong assembled consisted of Johnny Dodds, Kid Ory, Johnny St. Cyr, Lonnie Johnson, and Baby Dodds. During the decade, he also performed with the Black Bottom Stompers, Chicago Footwarmers, Willie Hightower, and Charlie Elgar. In 1941, he played with Jimmie Noone and his band for a short time. This band featured Mada Roy on piano, Noone on clarinet, Bill Anderson on bass, and Dodds on drums. Dodds stayed with this outfit for only three months before they went to California, while Dodds decided to stay in Chicago. In the late 1940s he worked at Jimmy Ryan's in New York City. On some of his trips back to New Orleans, he recorded with Bunk Johnson. Dodds ended up playing with Johnson's band in New York. Dodds described his impressions of New York as a place where people listened to jazz rather than dancing to it: "When I first went to New York it seemed very strange to have people sitting around and listening rather than dancing. In a way, it was similar to theatre work. But it was peculiar for me because I always felt as though I was doing something for the people if they danced to the music". After playing with several outfits in New York, he joined Mezz Mezzrow's group on a tour of Europe in 1948 that lasted eight weeks. The group ended up playing solely in France, and Dodds had a great experience, saying that Europeans "take our kind of music much more seriously than they do in our own country". They played at the Nice Festival along with Rex Stewart, Louis Armstrong, and several other American jazz musicians. Dodds returned to Chicago after the European tour and while taking a trip to New York in April 1949, he suffered a stroke. In 1950 he had his second stroke and in 1952 suffered a third. After his three strokes, Dodds tutored and played in public as much as he could, though he was unable to complete entire performances. He retired in 1957. In The Baby Dodds Story, Dodds discusses his jealousy of his older brother when they were children. As they grew up, Johnny refused to let Baby play music with him because Baby was a heavy drinker and Johnny did not drink. When Joe Oliver hired Baby and Johnny saw how much Baby's talent as a drummer had grown, however, Johnny changed his mind. Although they continued to argue about Baby's drinking habits, they grew closer as brothers and musicians, and as suggested above, Baby was greatly affected by his brother's death.
"Доддс сәбиі" әңгімесінің шынайылығы
1959 жылы Ларри Гараның «Доддс сәбиінің оқиғасы» кітабы алғаш рет жарық көрді. 1992 жылы қайта жаңартылған басылымы жарық көрді. Бірнеше сыншылар кітаптың сенімділігіне күмән келтірді, себебі кітапта тек Доддс өз естеліктерінен берген кең сұхбаттар келтірілген, демек, кітаптағы оқиғалар Доддстың естеліктеріне негізделген. Гара кіріспе сөзінде 1953 жылы, әр жексенбіде шамамен он екі аптаға созылған сұхбат процесін түсіндіреді. Гараның әйелі Гара мен Доддс арасындағы сұхбатты жазды, ал Гара кейіннен сұхбаттарды өңдеді. Гараның ниеті – кітапты Доддс өзінің оқиғасын айтқандай етіп жазу болды, Гара емес. Дегенмен, Гара да сыншылардың алаңдаушылығын бөлісті: адамдар оқиғаларды дәл сол күйінде есінде сақтап қала бермейді. Сондықтан ол джаз тарихшысы Билл Расселлге кеңес сұрады, ол Гараға Доддстың сұхбаттарындағы тарихи фактілермен сәйкес келмейтін егжей-тегжейлі ақпаратты тексеруге көмектесті. Нәтижесінде, кітап Доддстің өзінен баяндалған, Гараның минималды түсініктемелері бар туындыға айналды. Детальдердің кейбіреуі шамадан тыс болғанымен, «Доддс сәбиінің тарихы» ерте джаз бен оның көптеген ықпалдарын Доддстың көзімен көрсетеді. Доддс өзінің дискісінде барабан тарту техникасы, барабан жиынтығы және техникалық үлгілерді талқылайды. Бұл жазба, егер қазіргідей жазу технологиясы болғанда, Доддстың қарыштағы кезеңіндегі дыбысы қалай естілгенін бізге сезінуге мүмкіндік береді. 1954 жылы ол Natty Dominique-тің жазу сессиясында, бас гитарашы Израиль Кросби мен пианист Лил Хардин Армстронгпен бірге ойнады.
In 1959, Larry Gara's The Baby Dodds Story was published for the first time. The revised edition was published in 1992. Several critics have questioned the validity of this book, given the fact that it is solely Baby Dodds giving an extensive interview, and therefore the events in the book are based on what Dodds himself remembers. In his introduction, Gara explains the interview process, which took place in 1953, every Sunday for about twelve weeks. Gara's wife transcribed the interview between Gara and Dodds, and Gara then edited the interviews. Gara wanted this book to be Baby Dodds telling his story rather than Gara telling it. Gara did, however, exhibit the same concerns that various critics have exhibited: one person may not remember things exactly as they happened. He, therefore, consulted jazz historian Bill Russell, who helped Gara check Dodds' interviews for details that historical findings did not support. The finished product is a narrative by Baby Dodds with minimal footnotes from Gara. Although some details may be exaggerated, The Baby Dodds Story serves as a depiction of early jazz and its many influences as seen through Dodds' eyes. On his part of the record, Dodds discusses his drumming techniques and his drumset and playing examples of techniques. This record gives an idea of what Dodds would have sounded like in his prime had the recording technology been what it is today. In 1954, he played for a Natty Dominique recording session which also featured bassman Israel Crosby and pianist Lil Hardin Armstrong.
Доддс домбыра ойнаған стилі
Доддс өзінің ойнау шығармашылығымен танымал. Ол әр әуеннің әр бөлігінде әртүрлі ойнауға сенді. Оның замандастарының көпшілігі кері соққыда (екінші және төртінші соққылар) қысқа шуыл немесе пресс-ролл орындады, бірақ Доддс келесі соққыға дейін созылатын ұзақ ролл орындады, бұл кейіннен ол джаздың ең көп қолданылатын ритм үлгісіне айналды. Дегенмен, Доддс ең көп танымал болғаны – 1918 жылы Жаңа Орлеандағы Джек Шиханның клубында алғаш қолданған «шимми ритмі» деп аталатын ойнауы болды. Ол өзінің өмірбаянында былай деп сипаттады: «Бір күні француз сарбазы келді. Ол музыканы естігенде билей алмады, бірақ барша мүшесі дірілдеп кетті. Мен де солай сезіндім. Оның солай істегенін көрдім, мен де істедім». Доддстың ерекше шимми ритмі Луи Армстронгтың назарын да аударды, ол былай деді: «Оның ойнағанын көру, әсіресе ыстық бөліктерде басының жиегіне соққанда, ол таяқтарымен соққанда, ол біршама дірілдеді. Уау! Менің ойымша, осының өзі ғана билет құнына тұрарлық еді». Доддс үшін ерекше барабан ойнау стилінен басқа, топтағы музыканттарға назар аудару және барабан ойнауын топтың стиліне бейімдеу маңызды болды. Ол топтың әр мүшесімен жақсы танысып, әрбір адамның өзінің аспабын қалай ойнайтынын білуге тырысты. Өзінің өмірбаянында Доддс әртүрлі топ мүшелерін тыңдау және барабаншы ретінде топтың бірігуіне көмектесу үшін өз рөлін пайдалану туралы айтады: «Менің жұмысым – әр музыкантты зерттеп, әр аспапқа ерекше фон беру еді. Адам ойнап жатқанда, барабаншы оған музыканы сезінуге және жұмыс істеуге көмектесетін бір нәрсе беруі керек. Міне, барабаншының жұмысы осы». Бір ерекшелік – хай-хэт барабандары мен тіректерінің болмауы. Доддс оларды ешқашан ұнатқан емес: «Мен оларды ұнатпайтынмын, әлі де ұнатпаймын. Кейбір барабаншылар оларсыз ойнай алмайды. Ал мен олармен ойнай алмаймын». Сәби Доддс сонымен қатар жуу тақтасында да ойнады. Ол кейде ағасының жуу тақтасы тобымен бірге жазды (Victor BVE 46063 6).
Dodds continues to be admired for the creativity of his playing. He believed in playing something different for every chorus of every tune. Most of his contemporaries played a short buzz or press roll on the backbeats (the 2nd and 4th beats), but Dodds played a long roll that lasted till the following beat, which created a smoother time feel that he later developed into the jazz ride pattern most commonly used ever since. Dodds was best known, however, for what he called his "shimmy beat", which he first used in 1918 at Jack Sheehan's in New Orleans. He described it in his autobiography: "One night a French soldier came in. When he heard the music he couldn't dance to it, but he just started to shake all over. That's the way it affected me. I saw him do it and I did it, too". Dodds' unique shimmy beat caught Louis Armstrong's eye as well, who said: "To watch him play, especially when he beat on the rim of his bass in a hot chorus, he sort of shimmied when he beat with his sticks. Oh! Boy that alone was in my estimation the whole worth of admission". Besides his unique drumming style, something important to Dodds was paying attention to the musicians in the outfit and fitting his drumming into the style the band was playing. He tried to get to know each member in the outfit and learn about how each person played his or her instrument. Throughout his autobiography, Dodds talks about listening to the different band members and using his role as a drummer to help the band come together: "It was my job to study each musician and give a different background for each instrument. When a man is playing it's up to the drummer to give him something to make him feel the music and make him work. That's the drummer's job". Notable is the absence of the hi hat cymbals and stands. Dodds never liked them: "I didn't like them and I still don't. Some drummers can't play without them. I can't play with them." Baby Dodds also played washboard. He recorded together with his brother's washboard band occasionally (Victor BVE 46063 6).
Downbeat атақ залына кіру
2010 жылы DownBeat журналының Ардагерлер комитеті Доддсты DownBeat даналық залына енгізді. Ардагерлер комитеті көбінесе тірі кезінде әлдебір себеппен назардан тыс қалған, қазірде көз жұмған джаз өнерпаздарына баса назар аударады. DownBeat журналындағы Доддстың енгізілуі туралы мақала 1920 жылдардағы жазу технологиясының жетілмегендігін тағы да баяндайды, сонымен қатар Доддс өзінің қарыштама кезеңінде хай-хэт барабаны ойлап табылмайды екенін мойындайды. Қазіргі стандарттар бойынша, Доддс мансабының көп бөлігін толық емес барабан жиынтығымен ойнады. Орталықта Доддстың мансабының көп бөлігін көрсететін 334 экспонаттан тұратын «Baby Dodds Collection» жинағы қойылған. Бұл жинаққа Ларри Гара мен Билл Расселдің жазбаларынан алынған сұхбаттар, сондай-ақ Расселдің Доддс туралы фильмге дайындаған материалдары кіреді.
In 2010, DownBeat magazine's Veterans Committee inducted Dodds into the DownBeat Hall of Fame. The Veterans Committee specifically looks at jazz artists who are no longer living who were overlooked for one reason or another while they were alive. The article in DownBeat about Dodds' induction again blames the recording technology in the 1920s, and it also acknowledges the fact that when Dodds was in his prime, the hi hat had not yet been invented. By today's standards, Dodds played with an incomplete drum set for much of his career. The center has The Baby Dodds Collection on display, which features 334 items that document much of Dodds' career. Included in this collection are transcribed interviews from Larry Gara and Bill Russell as well as material for a movie about Dodds that Russell worked on.