Кіріспе
Америкалық блюз музыканты (1918–1980)
Henry Roeland "Roy" Byrd (December 19, 1918 – January 30, 1980),
Music journalist Tony Russell (in his book The Blues: From Robert Johnson to Robert Cray) wrote that "The vivacious rhumba rhythmed piano blues and choked singing typical of Fess were too weird to sell millions of records; he had to be content with siring musical offspring who were simple enough to manage that, like Fats Domino or Huey "Piano" Smith. But he is also acknowledged as a father figure by subtler players like Allen Toussaint and Dr. John."
Генри Роланд "Рой" Берд (19 желтоқсан 1918 – 30 қаңтар 1980), музыка журналисі Тони Расселл (өзінің "Блюз: Роберт Джонсоннан Роберт Крейге дейін" кітабында) былай деп жазды: "Фесске тән жанды ромба ырғақты пиано блюзі мен дауысы миллиондаған пластинка сатуға қолайлы емес еді; ол Фэтс Домино немесе Хьюи "Пиано" Смит сияқты оны оңай басқара алатын музыкалық ұрпақтарымен қанағаттануға тиіс болды. Бірақ ол Ален Туссен және доктор Джон сияқты шебер музыканттар үшін де әкелік беделге ие екені мойндалады."
Henry Roeland "Roy" Byrd (December 19, 1918 – January 30, 1980),
Music journalist Tony Russell (in his book The Blues: From Robert Johnson to Robert Cray) wrote that "The vivacious rhumba rhythmed piano blues and choked singing typical of Fess were too weird to sell millions of records; he had to be content with siring musical offspring who were simple enough to manage that, like Fats Domino or Huey "Piano" Smith. But he is also acknowledged as a father figure by subtler players like Allen Toussaint and Dr. John."
Марапаттар
1981 жылы профессор Лонгхейр Блюз атақ-даңқының залына енгізілді. 1987 жылы ол Квинт Дэвис 1971 және 1972 жылдары жазған әндер жинағы үшін, «House Party New Orleans Style» альбомы ретінде шыққандығы үшін, қаза болғаннан кейін «Грэмми» сыйлығымен марапатталды. 1992 жылы ол Рок-н-ролл атақ-даңқының залына енгізілді. 2016 жылы профессор Лонгхейр Нью-Орлеандағы бұрынғы үйінде Луизиана музыка атақ-даңқының залына енгізілді.
Танымал мәдениетте
Оның "Tipitina" әнін Хью Лори 2011 жылғы "Let Them Talk" атты CD-альбомында орындады. Лори бұл әншінің көп жылдан бергі жанкүйері, ол Лонгхейрдің "Марди Грасқа бар" әнін "Фрай мен Лоридің біршамасы" бағдарламасының пилоттық бөлімінің тақырыбы ретінде пайдаланған. Лори 2011–2014 жылдар аралығында The Copper Bottom Band тобымен өткізген әлемдік концерттік турларында осы екі әнді жиі орындады, ал 2013 жылдың наурыз айында профессор Лонгхейрге арналған ерекше концерт өткізді. Жаңа Орлеандағы Tipitina's музыкалық аламы Лонгхейрдің ең танымал әндерінің бірінің атымен аталып, қарт кездерінде Лонгхейрдің өнер көрсетуі үшін арнайы құрылған. Блюзші Коко Робишо жасаған профессор Ұзын Шаштың бюсті аламаға келген қонақтарды қарсы алады.
The New Orleans music venue Tipitina's is named after one of Longhair's signature songs, and was created specifically as a venue for Longhair to perform in his aged years. A bust of Professor Longhair, sculpted by bluesman Coco Robicheaux, greets visitors upon entering the venue.
Афрокубалық элементтер
1940 жылдары профессор Ұзын Шаш Кариб теңізі музыканттарымен бірге ойнап, Перес Прадоның мамбо пластинкаларын көп тыңдап, олардың бәрін сіңіріп алып, тәжірибе жасады. Ол әсіресе кубалық музыкаға ғашы болды. Оның стилі жергілікті жерде «румба буги» деп аталды. Александр Стюарт Лонгхейрдің буги-вуги мен ритм-н-блюздің жаңа стилін байланыстырудағы маңызды тұлға болғанын айтты. «Азап» шығармасында профессор Ұзын Шаш сол қолымен хабанераға ұқсас фигураны орындады. Оң қолындағы үштіктерді шебер пайдалану – Ұзын Шаштың стилінің ерекшелігі. Трессильо, хабанера және африкалық негіздегі бір ұялы фигуралар Луи Моро Готтсхалк («Гаванадан естеліктер», 1859) және Желли Ролл Мортон («Қия», 1910) сияқты Жаңа Орлеан музыканттарының фортепиано шығармаларының сол бөлігінде ұзақ жылдар бойы естілді. Ұзын Шаштың маңызды үлесі – Жаңа Орлеан блюзіндегі екі ұялы, клавеге негізделген афро-кубалық үлгілерді бейімдеу. Майкл Кэмпбелл былай деді: «Афро-кубалық музыканың ықпалымен ритм-н-блюз алғаш рет Жаңа Орлеанда пайда болды. Профессор Ұзын Шаштың ықпалы зор болды. Ол өзінің алғашқы жазбаларында афро-кубалық ырғақтарды ритм-н-блюзбен үйлестірді. Ең айқын мысалы – «Longhair's Blues Rhumba», онда ол қарапайым блюзді клаве ырғағымен үйлестіреді». «Жаңа Орлеандағы Марди Гра» (1949) румба бугиінің пианино бөлігіндегі гуахео сияқты 2-3 клаве onbeat/offbeat мотивтері қолданылады. 2–3 клаве уақыт сызығы пианино үзіндісінің үстінде анықтама үшін жазылған. Доктор Джонның сөзіне қарағанда, профессор «музыкаға фанк енгізді. Ұзын Шаштың, менің ойымша, Жаңа Орлеанда дамыған фанк музыкасының көп бөлігіне тікелей әсер еткенін айтуға болады». Бұл кубалық музыканың синкопаланған, бірақ тура бөліністерінің сезімі (сүйірілген бөліністерге қарамастан). Александр Стюарт халықтық сезімнің «Жаңа Орлеаннан Джеймс Браунның музыкасы арқылы 1970-ші жылдардың танымал музыкасына» жеткенін мәлімдеді. «Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Жаңа Орлеаннан пайда болған ритм-н-блюздің ерекше стилі фанк дамуында маңызды рөл атқарды. Осыған байланысты американдық танымал музыканың негізгі ырғақтары үштік немесе шайқалы белгілерден тура сегіздік ноталарға негізгі, бірақ көбінесе мойындалмаған өзгеріске ұшырады. Фанк мотивтері туралы Стюарт: «Бұл модель, атап өту керек, уақыт сызығынан (клаве және трессильо сияқты) өзгеше, өйткені бұл нақты үлгі емес, көбірек еркін ұйымдастыру принципі».