Кіріспе

Уингфилд Манор – 1770 жылдан бері тастап кетілген, қираған сарай, Оңтүстік Уингфилд ауылының жанында және Англияның Дербишир графтығындағы Альфретон қаласынан шамамен 6 шақырым батысқа қарай орналасқан. Бұл сарайдың бір бөлігін құрайтын жұмыс істейтін ферма бар. Қазіргі таңда Англия мұрасының қамқорлығында, Historic England-тың "Қауіп астындағы мұра" тізіліміне енген және қазір көрермендерге ашық емес.

Тарих

Қоныстың құрылысы 1441 жылы Генри VI-ның қазынашысы сэр Ральф Кромвель үшін басталды, бірақ ғимарат оның қайтысынан кейін, Джон Талбот, Шрусберидің екінші графы мүлікті сатып алғанға дейін толыққан жоқ. Оның отбасы осы қонысты шамамен екі жүз жыл бойы сақтап келді. Содан кейін парламент қонысты бұзуға және қирауға жіберуге шешім қабылдады, соның салдарынан құрылыс материалдары ретінде бөліктері алынып, қазіргі қираған орын қалды. Бұл жерде 1596 жылы салынған алғашқы су ағызылатын унитаз да орналасқан деп саналады.

Шотландияның королеві Мэри, Уингфилдте

Шрусберидің алтыншы графына Шотландия королевасы Мэриді күтіп-бағу тапсырылды, ол 1569 жылдан бастап Дербиширдегі әртүрлі үйлерінде, соның ішінде Уингфилдте қамауда болды. 1569 жылдың тамызында граф Мэриді Уингфилдтен көшіруге асықты. Ол оны Шеффилдке апаруды қалады, себебі Уингфилдке тазалау жұмыстарын жүргізу қажет болды. Мұнда 240-тан астам адам тұрды және үй "жағымсыз күйге келді". Шеффилдте графтың екі үйі болды: Шеффилд қамалы мен Шеффилд сарайы. Тазалау қажет болғанда патшайымды олардың арасында оңай жылжытуға болатын. 1569 жылдың қарашасында Солтүстік көтерілісі кезінде Мэри әлі де Уингфилдте болды. Осы кезде Шрусбери графы Мэриді босату жоспары туралы естіді. Нортумберленд графы мен оның әйелі жақын жердегі Вентворт үйіне қонаққа келді. Дегенмен, қашу жоспары Нортумберленд графесінің медбике болып көрініп, кестеші Бастиан Пейдждің жүкті әйелі Кристин Хоггқа көмектесу үшін баруынан тұрды. Графиня "кейпінде патшайымға ұқсас" болды және Мэри қашқанда оның орнын басатын еді. Елизавета патшайымы 1570 жылдың 14 наурызында Шрусбери графына Мэриді Уингфилдке қайтаруға рұқсат беріп хат жазды, себебі Тутбери қамалында су жеткіліксіз болды. Граф Мэриді Кэтсворт үйіне апаруды және онда дайындық жүргізуді жоспарлаған. Мэри 1584 жылы Уингфилдке қайта оралды, ал Ральф Садлер қазан айында "қамалдың" пистолет, мылтық және хальбардтармен қаруланған сарбаздармен күзетіліп тұрғанын және қашып кетуге кедеріс келтіретін жақын маңдағы қиын жерді сипаттады. Ол қараша айында Тютбери қамалына көшуге тиіс болған кездегі жағдайлардың қанағаттандырмас екенін жазды. Мэридің Уингфилдтегі жатын бөлмесі ас үйге тым жақын болды және үйдегі ең жақсы орын болғанына қарамастан, төменнен "түтін мен ет иісі" сезіліп тұрды. Мүмкін, Мэри осы Уингфилдте Энтони Бэбингтонмен танысқан шығар, оның отбасы жақын маңдағы Детикте тұратын және Елизавета I-ге қарсы католиктердің қастандық жоспарын ұйымдастырған. Солтүстік ауладағы жаңғақ ағашы Энтони Бэбингтон өзін жасыру үшін бетін жаңғақ шырынымен мазалап, Шотландия королевасы Мэриді көру үшін қамалға кірген кезде қалған тұқымнан өскен деп есептеледі. Алайда, ағаш бұл оқиғаға сәйкес жеткілікті ескі емес.

Азамат соғысы

Ағылшын Азамат соғысы кезінде (1642–1648) осы поместье Филипп Герберт, Пемброктың 4-ші графының, Парламентті қолдаушының қолында болды. 1643 жылы поместье роялистер басып алды, бірақ қысқа қоршаудан кейін (Марстон Мур шайқасы оны тоқтатса да), 1644 жылдың тамызында Парламент оны қайта басып алды. Бұл орынға бірнеше үлкен қоршау машиналарын жөнелткеннен кейін, олар батыс қабырғасының бір бөлігін қиратты. Уингфилд поместье сол кезде елдің маңызды солтүстік-оңтүстік жолына жақын, стратегиялық тұста орналасқан еді, сонымен қатар Пеннин тауларының оңтүстік жағындағы маңызды шығыс-батыс байланыс нүктесі болды. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Парламент бұйрығымен поместье ішінара бұзылды, осылайша оны ешқашан қорғаныс мақсатында пайдалану мүмкін болмайды – әсіресе, ол бастапқыда қамал ретінде салынбаған еді. Қабырғалар мен мұнараларда оқтардың салған зардабын әлі де көруге болады. Солтүстік қабырғадағы біреуі, пішінімен, оқ ату бағытын көрсетеді, бұл 1644 жылғы қоршауда қолданылған төрт 32 фунттық зеңбіректердің бағытын көрсетеді, олар осы жағдайға артық пайдаланылды. Бастапқыда бұл зеңбіректер шығысқа қарай, ежелгі римдік бекініс орнында орналасқан еді, бірақ қашықтық тым үлкен болды және тек басты қақпаның сыртындағы жарты ай пішіндес батарея ғана зақымданды, ол қазір өсіп кеткен, бірақ көрінеді. Зеңбіректер батысқа, поместье төбесіне көшірілді, және осы жерден батыс қабырғасының оңтүстік бөлігі қиратылды, содан кейін роялистер қарсылық тастады. Соғыстан кейін поместье қасақана қиратылды, осылайша оны ешқашан қорғанысқа пайдалануға болмайды. Біраз жылдан кейін поместьенің Ұлы залы астроном Имманнуэль Халтон үшін жаңартылды. 18 ғасырда поместье тасталды (ортадағы шаруашылықтан басқа) және төменгі аңғардағы Уингфилд залын салу үшін тас алынғаннан кейін одан әрі зақымдалды.

Қазіргі қалдықтар

Қалдықтардың ішінде қолданысқа жарамды мұнара, сондай-ақ Англия азаматтық соғысынан бұрын Англиядағы ең алғашқы су ағызу жүйелерінің бірі болған үлкен мұнараның бөлігі бар. Мұнараның үстінде орналасқан су резервуары дәретхана арқылы орға құйылатын еді. Бір кезде елдегі ең ірі залдың қалдықтарында әсем әйнектер арқылы жарық шашырап, биік дастарқанды нұрлатқан оюлы терезе сақталған. Үлкен залдың төменгі қабатында шарап, сыра және азық-түлік сақталған, әр бұрышында үлкен залға шығатын баспалдақтар болған. Ас үйлер үлкен залға өтпе жол арқылы жалғанған. Екі үлкен пештің және екі ірі ошақтың қалдықтарын көруге болады. Ішкі жағы ағашпен бекемделген үлкен тас қора да бар; солтүстік аулаға кіреберіс үстіндегі қақпада қазынаның символы – ақша қаптарының мүсіні бейнеленген, ол Лорд Кромвельге тиесілі.