Кіріспе
Нью-Хейвендегі гольф алаңы, Коннектикут штаты, АҚШ; Йель гольф командаларының үйі. Сара Томпкинс Грайст мүлігін сыйға тартқаннан кейін Йель гольф комитеті құрылды. Джордж Ади комитеттің алғашқы төрағасы, ал Дж. Ф. Байерс және Джесс Свитсер комитет мүшелері болды. Олар гольф алаңдарының архитекторы Чарльз Блэр Макдональдқа хабарласып, мүлікте гольф алаңын салу мүмкіндігін растады. Макдональд мүлікті қарап, оның әлеуетін көріп, жобаға кеңесші ретінде қызмет етуге келісті. Макдональд өзінің бұрынғы әріптесі Сет Рейнорды курс архитекторы етіп тағайындауға ықпал етті. Рейнор жобаны аяқтау үшін 7500 доллар алды және 1923 жылдың жазында жерді зерттеуге кірісті. Гольф алаңын қаржыландыру үшін Йель атлетикалық қауымдастығының Бақылау кеңесі түлектерге Рей Томпкинс ескерткішінің демеушісі, негізін қалаушысы немесе Йель гольф клубының мүшесі болу мүмкіндігін ұсынды. Демеуші болу үшін 1000 доллар төлеу қажет болды, бұл демеушіге Рей Томпкинс ескерткішінің барлық артықшылықтарын, соның ішінде Йель гольф алаңын өмір бойы шексіз пайдалану құқығын және Бақылау кеңесінің келісімімен өмір бойы өз құқықтарын бір рет беру мүмкіндігін берді. Демеушілікке қолдау көрсеткен түлектердің арасында Эдвин Херр, Джордж Ади, В. Т. Ади, Чарльз Тиффани, Эдвард С. Харкнесс, М. Н. Бакнер, М. Дж. Уорнер, Кларенс Блейксли, Оливер Гулд Дженнингс, Дж. Фредерик Байерс, Эбен Байерс, Чарльз Меррилл, С. Бринк Торн, Джулиан Кертис, Генри Хейвемейер, Гарри Розенбаум және С. Б. Розенбаум болды. Йель гольф клубының негізін қалаушылары курсқа өмір бойы пайдалану құқығын алды, бірақ оқу жылында студенттердің пайдалануына байланысты шектеулерге ұшырады. Университетке 25 миль радиуста орналасқан негізін қалаушылар 750 доллар төлесе, 25 мильден асып түскендер 500 доллар төледі. Йель гольф клубының мүшелері де курсқа пайдалану құқығын алды, бірақ оқу жылында студенттердің пайдалануына байланысты шектеулерге ұшырады. Бастапқы жарна 250 доллар, ал университеттен 25 миль радиуста орналасқандар үшін жылдық жарна 40 доллар, ал 25 мильден асып түскендер үшін 20 доллар болды. Грайст мүлігін тазалау 1923 жылдың жазында басталды. Жұмысшылар көбінесе батпақты жерді жарып, қазып, кептіруге мәжбүр болды. Макдональд оны былай сипаттады: «Оның құрылысы қиын инженерлік мәселе болды. Жер биік, тығыз орманды, төбелі және соңғы қырық жылдан бері өңделмеген. Онда жол да, үй де болған жоқ. Йельге сыйға берілген кезде ол нағыз жабайы жер еді. Орман ішінде алдыңызғы 50 футты көре алмайсыз, өйткені бұталар тым тығыз болды». Барлығы 120 акр жер курс үшін пайдаланылды. Ірі құрылыс жұмыстары 1924 жылдың сәуір айында басталды. Жоба бастапқыда 60 жұмысшымен басталды және жобаның шыңында 150 жұмысшыға дейін өсті. Жұмысшылар суару мәселесіне тап болды, оны түзету үшін 10 668 метрлік 35 000 фут құбыр қажет болды, сонымен қатар жобаның өзі бюджеттен асып кетті, бірақ курс 1926 жылдың 15 сәуірінде ресми түрде ашылды. Ашылған кезде курс 71 пармен орнатылды. Курстың соңғы құны сол кезде рекордтық 400 000 долларды құрады. Бір сыншы, әйгілі спорт журналисі Герберт Уоррен Уинд, Йель гольф алаңының «жабайы, тиіспеген жерде ауыр жұмыс болғанын, оның қауіптері мен жасыл алаптары Микеланджелодан күтілетін өлшемге ие болғанын» жазды. 1983 жылы Бен Креншоу бұл алаңды «ұлттық қазына» деп атады. 1994 жылы Йель университеті жаңа атлетикалық директор Том Бекетті тағайындады. Ол курстың «өте нашар күйде» екенін көргенде «таң қалды». Бекет курс қаржылық жағдайын жақсартты, оған инвестициялық бағдарлама және түлектерді қолдау базасы кірді. 2004 жылға қарай «қалпына келтірілген және әдемі курс» пайда болды. 2006 жылы курс елдегі ең жақсы университет гольф алаңы деп танылды. 2019 жылы курс Golfweek журналының ең жақсы 200 классикалық курс тізімінде #53 орын алды. Сондай-ақ Golfweek 2019 жылы бұл курсқа ең жақсы кампус курсы атағы берілді. USA Today басылымының мәліметінше, бұл курс «тұрақты түрде» #1 таңдау болып табылады.
Following the donation of the Griest Estate by Sarah Tompkins, a Yale Golf Committee was formed. With George Adee as its first chairman and J. F. Byers and Jess Sweetser on the committee, they contacted golf course architect Charles Blair Macdonald to confirm the possibility of having a golf course on the estate. Upon viewing the property and seeing its potential, Macdonald agreed to serve as a consultant to the project. Macdonald pushed for the hiring of a former associate of his, Seth Raynor, to be the course architect. Raynor was paid $7,500 to complete the project and began surveying the land in the summer of 1923. To fund the golf course, the Board of Control of the Yale Athletic Association reached out to alums with the opportunity to become either a patron of the Ray Tompkins Memorial, a founder, or a member of the Yale Golf Club. To become a patron, one would have to pay $1000 but would be granted, “all privileges of the Ray Tompkins Memorial, including unrestricted lifetime use of the Yale Golf Course, and the option to make during lifetime one transfer of his rights, subject to the approval of the Board of Control.” Some of the alums who supported became patrons include Edwin Herr, George Adee, W. T. Adee, Charles Tiffany, Edward S. Harkness, M. N. Buckner, M. J. Warner, Clarence Blakeslee, Oliver Gould Jennings, J. Frederic Byers, Eben Byers, Charles Merrill, S. Brink Thorne, Julian Curtiss, Henry Havemeyer, Harry Rosenbaum, and S. B. Rosenbaum. Founders of the Yale Golf Club received lifetime use of the course, subject to restriction during the college year based on undergraduate use of the course. Founders within a 25 mile radius of the University paid $750 while those beyond 25 miles paid $500. Members of the Yale Golf Club received use, of course, subject to restrictions during the college year based on undergraduate use of the course. The initiation fee was $250 in addition to annual dues of $40 for those within a 25 mile radius of the university, or $20 for those beyond the 25 mile radius. The clearing of the Griest Estate began during the summer of 1923. The crew had to blast, dig and drain the land that was mostly swampland. Macdonald described it: The building of it was a difficult engineering problem. The land was high, heavily wooded, hilly, and no part of it had been cultivated for over forty years. There were no roads or houses upon it. It was a veritable wilderness when given to Yale When in the timber one could not see fifty feet ahead, the underbrush was so thick. In total 120 acres of the estate was made available for the course. Heavier construction began in April 1924. The project initially began with 60 workers and rose to 150 at the height of the project. Although the crew ran into irrigation issues that required 35,000 feet (10668 m) of pipes to correct and the project itself ran way over budget, the course officially opened for play on April 15, 1926. Upon opening, the course set up as a par 71. The courses' final cost was a then record $400,000. One reviewer, the legendary sportswriter Herbert Warren Wind, wrote that the Yale Golf Course was, "a back breaking job over an untouched plot of rugged land whose hazards and greens have the kind of dimensions that one would have expected of Michelangelo." In 1983, Ben Crenshaw referred to the course as a "national treasure." In 1994, Yale hired a new Athletic Director, Tom Beckett. He was "shocked" to find the course in such "poor condition." Beckett improved the financial situation of the course, which included an investment program and alumni support base. By 2004, "a restored and beautiful course" had manifested itself. In 2006, the course was voted the top university golf course in the country. In 2019, the course was ranked #53 in Golfweek's Top 200 Classic Courses. It was also voted Best Campus Course in 2019 by Golfweek. According to the USA Today, it is the "perennial" #1 pick.
Жарыстар өткізілген турнирлер
Йель гольф алаңында көптеген маңызды гольф турнирлері өткізілді. Олардың ішінде АҚШ-тың жасөспірімдер гольф чемпионаты және Коннектикут әуесқойлар чемпионаты сияқты маңызды әуесқойлық турнирлер бар. Сонымен қатар, алаңда NCAA аймақтық чемпионаттары, Макдональд кубогы және Йель көктемгі турнирі сияқты көптеген маңызды студенттік турнирлер де өткізілді. Бұдан өзге, бірнеше маңызды кәсіби турнирлер де өткізілді. 1931 және 1981 жылдары Коннектикут Ашық чемпионаты осы алаңда өткен. 1990-шы жылдардың басында Бен Хоган турының «Нью-Хейвен Ашық» турнирі де осы жерде ұйымдастырылды. 20-шы ғасырдың соңында Йель Буллдогс гольф командасының шотландиялық жаттықтырушысы Дэвид Паттерсон Йель гольф алаңында бірқатар маңызды турнирлерді өткізуге көмектесті. Олардың арасында 1988 жылғы USGA Ұлттық жасөспірімдер чемпионаты, 1991 және 1995 жылғы NCAA аймақтық чемпионаттары, 1995 жылғы Әлемдік Арнайы Олимпиадалар гольф чемпионаты және қарттар арасындағы Йель гольф классикасы бар. Көптеген гольф алаңдары сияқты, мұнда да клубтық чемпионат өткізіледі. Коннектикут әуесқойлар чемпионатында үш рет жеңіске жеткен дін қызметкері Уильям Т. Ли клубтық чемпионатта 11 рет жеңімпаз атанды. 2004 жылы алаңда NCAA шығыс аймақтық турнирі өтті, онда Уэйк Форест университетінен келген Биль Хаас турнирде пардан екі соққы артық көрсетіп жеңіске жетті.