Кіріспе
Италиялық суретші, Рим католик кардиналы және епископы Луиджи Серафини (4 тамыз 1949 жылы Римде туған) – Миланды мекендейтін итальяндық суретші және дизайнер. Ол ең белгілісі "Серафиний кодексі" деп аталатын, құрастырылған тілде жазылған ойдан шығарылған дүниелердің суретпен көрнекті энциклопедиясын жасауымен танымал. Бұл жұмыс 1981 жылы Франко Мария Риччи басып шығарды.
the Roman Catholic cardinal and bishop
Luigi Serafini (born 4 August 1949 in Rome) is an Italian artist and designer based in Milan. He is best known for creating the Codex Seraphinianus, an illustrated encyclopedia of imaginary things in what was believed to be a constructed language. This work was published in 1981 by Franco Maria Ricci.
Мансап
1980 жылдары Серафини Миланда сәулетші және дизайнер болып жұмыс істеді. Оның туындылары көбінесе металл тілінің қабілетімен ерекшеленді, мысалы, Санта мен Суспирал орындықтары немесе Артемиде үшін жасалған шамдар мен шыны бұйымдары. Ол Театро алла Скала сахнасында Фредерик Эштонның «Джаз күнтізбесі» балеті үшін декорациялар, жарықтандыру және костюмдер жасады, сондай-ақ Пикколо Театро ди Миланода жұмыс істеді. Ол RAI телеарнасы үшін сценарийлер, акронимдер/логотиптер жасады және Федерико Феллинимен «Айдың дауысы» фильмінде бірге жұмыс істеді. Оның Умбрияда керамика шеберханасы бар, және ол өз жұмыстарын үнемі көрсетеді, әсіресе Нидерландыда. Ол Банф орталығында шақырылған суретші болып қызмет етті, сондай-ақ Fondazione Mudima di Milano, XIII Quadriennale, Римдегі Galleria Nazionale d'Arte Moderna (Қазіргі заман өнерінің ұлттық галереясы), Чикагодағы Futurarium және Миландағы Didael галереясында көрмелер ұйымдастырды. 2003 жылы ол Неапольдегі Матердей метро станциясы үшін «Карпе Дием» көп түсті қола мүсінін және басқа да басрельефтер жасады. 2008 жылдың шілдесінде Швейцарияның Кастасегна қаласында «Balançoires sans Frontières» (Altalene senza Frontiere) атты көп түсті инсталляциясын аяқтады. 2007 жылдың мамыр айында Миландағы PAC-те «Луна Пак» атты «онтологиялық көрме» өткізді. Оның туындылары итальяндық көптеген БАҚ және өнер жариялымдарында жарияланды.
Серафиний кодексі
Серафиний кодексі бастапқыда 1981 жылы 5000 данада шығарылды. Ол бес рет қайта басылды, алдымен 1983 жылы ағылшын тілінде, содан кейін 1990 жылдары испан және француз тілдерінде, әрқайсысы 5000 данадан, ал соңында 2006 және 2013 жылдары кеңінен таралған басылымдарда жарық көрді. 2013 жылы Серафини сонымен қатар 600 даналық шектелген, қол қойылған және нөмірленген, делюкс нұсқасын шығарды (300 дана ағылшын тілінде және 300 дана итальян тілінде). Роланд Барт Кодекске қызығушылық танытты. 1984 жылы Итало Кальвино осы кодекс туралы эссе жазды, оны Мондадори баспасының «Collezione di sabbia» (Құм жинағы) жинағынан табуға болады. Француз хореографы Филипп Декуфле осыдан шабыттанды. Дуглас Хофстадтер осы кодекс туралы кеңінен жазды. 2009 жылғы 11 мамырда Оксфорд университетінің библиофильдер клубында өткен лекциясында Серафини Кодекстің жазуының артында ешқандай жасырын мағына жоқ екенін, оның асемикалық екенін, оның жазу тәжірибесі автоматты жазуға өте ұқсас екенін және оның әліпбиі арқылы оқырманға жеткізгісі келгеннің, балалардың ересектерге арналған кітаптарды түсіне алмайынша сезінетін, бірақ олардың жазуы ересектер үшін мағыналы екенін көретін сезім екенін айтты.
Roland Barthes was interested in the Codex. In 1984 Italo Calvino wrote an essay on it, which can be found in Collezione di sabbia (Sand Collection) by Mondadori. The French choreographer Philippe Decouflé was inspired by it. Douglas Hofstadter wrote about it at length. In a talk at the Oxford University Society of Bibliophiles held on 11 May 2009, Serafini stated that there is no meaning hidden behind the script of the Codex, which is asemic; that his own experience in writing it was closely similar to automatic writing; and that what he wanted his alphabet to convey to the reader is the sensation that children feel in front of books they cannot yet understand, although they see that their writing does make sense for grown ups.
Басқа жұмыстар
1984 жылы Серафини Пулцинеллопедия (пикола) атты еңбекте П. Сетруло деген псевдониммен неаполитандық Пулцинелла маскасы туралы қаламмен салған суреттер жиынтығын жасады. Бұл кітап 2016 жылы қайта басылды. Серафинидің итальяндық ретроспективасының каталогы – Luna Pac: Serafini – оның майлы суреттері, суреттері, мүсіндері, инсталляциялары және ландшафттары туралы толыққанды жарияланым болып табылады. Серафини кітаптарды да суреттеді, соның ішінде Франц Кафканың "Жаза колониясы" әңгімесінің бір нұсқасы мен 1988 жылы Мария Себрегондидің "Этимологиарио" кітабын, оның стилі Пулцинеллопедияға ұқсас. 2009 жылы Серафини Жюль Ренардтың "Табиғи тарихтар" (Les Histoires Naturelles) еңбегін қайта бейнеледі, бұл кітап Rizzoli баспасынан 600 данамен, автордың қолы қойылған, шектеулі таралымда жарық көрді. Кітапта әртүрлі қалталар бар, олардың ішінде фантастикалық өсімдіктердің жапырақтары қалың қағазға басылып, жапырақ пішінде кесілген. Тағы да жарияланбаған жұмыстар мен суреттердің бар екені хабарланды, бірақ олар көбінесе көрмелерде ғана (балшықтан жасалған мүсіндерден бастап пластик және түрлі түсті мүсіндерге дейін, жиһаз бен кішігірім инсталляцияларға дейін) көрсетіледі, әйтпесе олар қолжетімді емес немесе тізімделмеген. Серафини 2000-шы жылдардың ортасында luigiserafini.com жеке веб-сайтын жасауға кірісті, бірақ 2009 жылдан бері ол бос бетті ғана көрсетеді.