Бенедикт Жозеф Лабр: Кеңсаяқтылардың қамқоршысы және қасиетті қажысы

Кіріспе

Француз католик шіркеуінің әулиесі Бенедикт Жозеф Лабр, TOSF (25 наурыз 1748 – 16 сәуір 1783) – француз францискан терциар және католик әулиесі. Лабр Францияның Аррас қаласының жанындағы жақсы жағдайдағы отбасыда дүниеге келген. Монастырлық өмір салтын сынағаннан кейін, ол паломниктің өмірін таңдады. Ол Еуропаның көптеген маңызды қасиетті орындарына саяхат жасап, тірлік көрі үшін қайыр сұрады. Лабр – үйсіздердің қамқоршысы.

Өмір

Лабр 1748 жылы Францияның солтүстігіндегі Аррас қаласының жанындағы Амет ауылында дүниеге келді. Ол Жан Батист Лабр мен оның әйелі Анн Грансердің он бес баласының үлкені болған. Лабрдың туысы, дін қызметкері, оның отбасынан шалқары тұратын; ол туысын қуана қарсы алып, дінге бағытталған білімін беруге кірісті. Он алты жасында Лабр туысына траппист монахы болу ниетін білдірді, бірақ ата-анасы оған одан әрі өскенше күту керектігін айтты. Бенедикт он сегіз жасқа келгенде қалаға жұқпалы ауру тарады, ал туысы мен ол ауруларға көмектесумен айналысты. Туысы адамдардың рухани және денелік жағдайына қарайтын болса, Бенедикт малға күтім жасады. Осы аурудың соңғы құрбаны Лабрдың туысы болды. Лабр Ла Траппа аббаттығына Орденге қабылдану үшін аттанды, бірақ олардың талаптарына сай келмеді. Ол кәмілетке толмаған, денесі әлсіз еді, ешқандай ұсынысы болмады. Кейіннен ол картузиандар мен цистерциандар қатарына қосылуға тырысты, бірақ әрбір Орден оны бірлескен өмірге жарамсыз деп тапты. Ол шамамен алты апта бойын Невильдегі картузиандардың жанында болды. 1769 жылдың қараша айында ол Сеп-Фонт цистерциан аббаттығына қабылданды. Сеп-Фонтта қысқа ғана уақыт өткен соң денсаулығы нашарлап, оның тағдыры басқаша екеніне шешім шығарылды. Ол өзіне берілген аз ғана нәрсемен күн көріп, алғанын басқалармен бөлісті. Ол сирек сөйлеп, жиі дұға ететін, өзіне жасалған зұлымдыққа да шыдамдылықпен қарайтын. Осылайша Лабр, Шығыс шіркеуінде жиі кездесетін, "Мәсіх үшін ақымақ" болған қайыршының ролін орындады. Ол көп уақытын Қасиетті Евхаристияға құлшылық етумен өткізді. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай оның айналасында культ пайда болды; 1860 жылы Блаженді Пий IX оны Блаженді деп жариялады, ал 1881 жылы Папа Лев XIII қасиетті деп мойындады. Бенедикт үйсіздердің қасиетті қамқоршысы. Оның мерекесі 16 сәуірде тойланады.

Labre was born in 1748 in the village of Amettes, near Arras, in the former Province of Artois in the north of France. He was the eldest of fifteen children of a prosperous shopkeeper, Jean Baptiste Labre, and his wife, Anne Grandsire. Labre had an uncle, a parish priest, living some distance from his family home; this uncle gladly received him, and undertook his early education for the priesthood. At the age of sixteen, he approached his uncle about becoming a Trappist monk, but his parents told him he would have to wait until he grew older. When Benedict was about eighteen, an epidemic struck the city, and uncle and nephew busied themselves in the service of the sick. While the uncle took care of the souls and bodies of the people, Benedict went to and fro caring for the cattle. Among the last victims of the epidemic was Labre's uncle. Labre set off for La Trappe Abbey to apply to the Order, but did not come up to their requirements. He was under age, he was too delicate; he had no special recommendations. He later attempted to join the Carthusians and Cistercians, but each order rejected him as unsuitable for communal life. He was, for about six weeks, a postulant with the Carthusians at Neuville. In November 1769 he obtained admission to the Cistercian Abbey of Sept Fonts. After a short stay at Sept Fonts his health gave way, and it was decided that his vocation lay elsewhere. He lived on what little he was given, and often shared the little he did receive with others. He is reported to have talked rarely, prayed often, and accepted quietly the abuse he received. In so doing, Labre was following in the role of the mendicant, the "Fool for Christ," found more often in the Eastern Church. He spent many hours in adoration of the Blessed Sacrament. A cult grew up around him very soon after his death; he was declared Blessed by Blessed Pius IX in 1860, and canonized by Pope Leo XIII in 1881. Benedict is patron saint of the homeless. His feast day is observed on April 16.