Эндрю Уэйр: Кеме жасаушы, саяхаткер және саяси қайраткер өмірі

Кіріспе

Эндрю Вейр, 1-ші барон Инверфорт, ПК (24 сәуір 1865 – 17 қыркүйек 1955) Глазго қаласындағы «Эндрю Вейр және Ко» кеме иеленушілер фирмасын құрып, басқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол коалициялық үкіметте министр болып қызмет етті: 1917 жылдан 1919 жылға дейін Жабдықтау жөніндегі бас инспектор, ал 1919 жылдан 1921 жылға дейін Оқ-дәрі министрі қызметін атқарды.

Өмір

Эндрю Вейр Кирккалдиде, Файф қаласында Уильям Вейр мен оның әйелі Джанеттің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Уильям Вейр де, оның әкесі де тығындармен сауда жасаған. Вейр 1889 жылы Томас Кей Доуидің қызы Энн Доуиге (1941 жылы қайтыс болған) үйленді. Олардың 1891-1902 жылдары туған бес қызы мен бір ұлы болды. Кирккалдидегі жоғары мектепте оқығаннан кейін Эндрю Шотландияның Коммерциялық Банкіне жұмысқа орналасты. Көп ұзамай ол Глазгоға көшті. Жиырма жасқа толғаннан кейін ол «Уиллоубанк» атты желкенді кеме сатып алып, оны жағалау саудасында пайдаланды. Келесі жылы Вейр заманауи үлгідегі желкенді кемелерді салуды бастады және бірнеше жыл ішінде 52 кемеден тұратын флот құрды. 1896 жылы Вейр Лондонға көшіп, флотты желкеннен буға көшіруді бастады. 1905 жылы ол Bank Line желісін құрды, ол жетекші британдық кеме жүйесіне айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1917 жылдың наурыз айында Вейрден армияның жабдықтау тармақтарының коммерциялық ұйымы туралы есеп беру сұрады. Вейр армияны оқ-дәрілерден басқа барлық жабдықтарымен қамтамасыз ету міндетін өз мойнына алу үшін армия кеңесіндегі орынмен жабдықтау бас инспекторын тағайындауды ұсынды. Оның ұсыныстары қабылданды және ол осы қызметке тағайындалды. 1919 жылдың қаңтарында, соғыс аяқталғаннан кейін, ол керексіз материалдарды жою және жабдықтау операцияларын тоқтату үшін оқ-дәрі министрі болып тағайындалды. Ол 1921 жылдың наурызына дейін осы лауазымда қалды. Осы қызметтері үшін Вейр 1919 жылдың 5 ақпанында Миддлсекс графтығындағы Саутгейттен Барон Инверфорт титулын алды және американдық Еңбек Есімдік Медалімен марапатталды. Соғыстан кейін Лорд Инверфорт дизельдік кемелерге инвестиция жасады. Ол сондай-ақ өзінің бизнес мүдделерін кеңейтіп, Marconi компаниялар тобының құрамына кірді. Ол сонымен қатар Anglo-Burma күріш компаниясының және Wilmer Grain компаниясының төрағасы болды, сондай-ақ Lloyds Банкінің директоры болды. Инверфорт тоқсан бірінші жасқа дейін аптасына төрт күн кеңсеге баруын жалғастырды. Ол 17 қыркүйек 1955 жылы Хэмпстедтегі Инверфорт үйінде қайтыс болды.

Andrew Weir was born in Kirkcaldy, Fife the eldest son of William Weir and his wife Janet. Both William Weir and his father were cork merchants. Weir married Anne Dowie (d. 1941) in 1889, daughter of Thomas Kay Dowie. They had five daughters and one son, all born 1891 1902. After attending the high school at Kirkcaldy, Andrew went to work for the Commercial Bank of Scotland. He soon moved to Glasgow. Shortly after his twentieth birthday, he bought a sailing ship, the barque Willowbank, which he employed in the coasting trade. The next year Weir began building sailing ships of modern design and within a few years had built up a fleet of 52. In 1896 Weir moved to London and started converting his fleet from sail to steam. In 1905 he established the Bank Line, which became the leading British shipping line. During the First World War in March 1917 Weir was asked to report on the commercial organization of the supply branches of the army. Weir recommended the appointment of a surveyor general of supply, with a seat on the army council, to take over the task of supplying the army with all its stores and equipment other than munitions. His recommendations were accepted and he was given the job. In January 1919, after the war had ended, he was appointed Minister of Munitions to close down the supply operation and dispose of unwanted materiel. He remained in office until March 1921. For his services Weir was raised to the peerage as Baron Inverforth, of Southgate in the County of Middlesex on 5 February 1919, and received the American Distinguished Service Medal. After the war Lord Inverforth invested in diesel powered ships. He also broadened his business interests, becoming involved in the Marconi group of companies. He was also chairman of the Anglo Burma Rice Company and of the Wilmer Grain Company, and was also on the board of Lloyds Bank. Inverforth continued to go to the office four days a week, into his ninety first year. He died at his home, Inverforth House in Hampstead, on 17 September 1955

Өмірбаян

Г. К. С. Гамильтон Эдвардс, "Вейр, Эндрю, бірінші Инверфорт бароны (1865–1955)", өңделген, Ұлттық биографияның Оксфорд сөздігі, Оксфорд университетінің баспасы, 2004.