Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Максвелл "Билл" Гейнс (/g//eɪ//n//z/; 1 наурыз 1922 - 3 маусым 1992) – американдық баспагер және EC Comics комикстерінің редакторларының бірі. 1950 жылы EC комикстерінің бағыты өзгергеннен кейін Гейнс ересектерге арналған, көркем жағынан әсерлі және тарихи маңызы бар комикстер сериясын басқарды. Ол 40 жылдан астам уақыт бойы "Mad" сатиралық журналын шығарды. Ол қайтыс болғаннан кейін комикс индустриясының Уилл Эйснер комикс кітаптарының даңқ залына (1993) және Джек Кирби даңқ залына (1997) енгізілді. 2012 жылы ол Ghastly Awards даңқ залына қосылды.
American publisher
William Maxwell "Bill" Gaines (/g//eɪ//n//z/; March 1, 1922 – June 3, 1992) was an American publisher and co editor of EC Comics. Following a shift in EC's direction in 1950, Gaines presided over what became an artistically influential and historically important line of mature audience comics. He published the satirical magazine Mad for over 40 years. He was posthumously inducted into the comic book industry's Will Eisner Comic Book Hall of Fame (1993) and the Jack Kirby Hall of Fame (1997). In 2012, he was inducted into the Ghastly Awards' Hall of Fame.
Ерте өмір
Гейнс Бруклинде (Нью-Йорк) еврей отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Макс Гейнс, DC Comics компаниясының All American Comics бөлімшесінің баспагері ретінде комикстер тарихындағы ықпалды тұлға болды. Үлкен Гейнс 1933 жылы комикстерді газет стендтерінде таңбалап сату идеясын сынап көрді, ал Гейнс 1941 жылы Уильям Мултон Марстонның алғашқы сәтті әйел суперқаһарманы – Ғажайып әйел туралы ұсынысын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Гейнс АҚШ армиясы, АҚШ жағалау күзеті және АҚШ әскери-теңіз күштеріне қабылданбады, сондықтан ол жергілікті әскерге шақыру комиссиясына барып, әскерге шақыруды өтінді. Ол Денвердегі Лоури Филдте АҚШ әуе корпусының фотографы болып оқыды. Бірақ, Оклахома-Ситидегі фотосуретше түсіру құралдары жоқ жерге жіберілген соң, ол тұрақты түрде асхана жұмысына (KP) тартылды. Келесі кездесулерде оған алдымен Бас кеңесші Герберт Бизер, содан кейін сенатор Эстес Кефовер сөз сөйлейді:
Gaines was born in Brooklyn, New York, to a Jewish household. His father was Max Gaines, who as publisher of the All American Comics division of DC Comics was also an influential figure in the history of comics. The elder Gaines tested the idea of packaging and selling comics on newsstands in 1933, and Gaines accepted William Moulton Marston's proposal in 1941 for the first successful female superhero, Wonder Woman. As World War II began, Gaines was rejected by the U. S. Army, the U. S. Coast Guard and the U. S. Navy, so he went to his local draft board and requested to be drafted. He trained as an U. S. Army Air Corps photographer at Lowry Field in Denver. However, when he was assigned to an Oklahoma City field without a photographic facility, he wound up on permanent KP duty. In the following exchanges, he is addressed first by Chief Counsel Herbert Beaser, and then by Senator Estes Kefauver:
EC Comics-тің аяқталуы және Mad форматының өзгеруі
Гейнс 1955 жылы «Mad» журналын басқа жерден ұсыныстар алған талантты редакторы Харви Курцманның қызметін сақтап қалу үшін өзгертіп, журнал ретінде шығарды. Бұл өзгеріс «Mad» журналына Комикс кодексі басқармасының шектеулерінен құтылуға мүмкіндік берді. Курцман бір жылдан кейін Гейнстің жұмысынан кетіп, оның орнына EC Comics кезінде Гейнстің ең табысты редакторы болған Ал Фельдштейн келді. (Осы оқиғаның және одан кейінгі талқылаулардың толық мәліметтері үшін Харви Курцманның «Mad» журналындағы редакторын қараңыз.) Фельдштейн 1955 жылдан 1986 жылға дейін «Mad» журналын басқарды, ал Гейнс сатиралық баспагер және мақтанға қарсы күрескен ретінде ұзақ және табысты мансапқа ие болды. Журналдың 1 миллион данаға таралуын тойлау үшін Гейнс қызметкерлерін Гаитиге апарды. Гаитиде журналға бір ғана жазылушы болған. Гейнс жеке өзі жазылу картасын жаңартты. Оның жомарттығына қарамастан, Гейнс ақшаға тым қисынып, сақтанды. Ол жиі отырыстарды тоқтатып, алыс телефон нөмірін кім шалғанын білуге тырысатын. 2011 жылы «Mad» журналының ұзақ жылғы редакторы Ник Меглин Гейнсті «жанжалды тұлға» деп сипаттап, «Ол әлемдегі ең арзан және ең жомарт адам болды» деді. Меглин Гейнстен аптасына 3 доллар жалақыны көтеруді сұрағандағы тәжірибесін еске алды; өтінішті қабылдамағаннан кейін, баспагер Меглинге Нью-Йорктің ең жақсы мейрамханаларының бірінде қымбат кешкі ас ұсынды. Меглин еске алды: «Шот келді, мен: «Осы жалақымды көтеруге жетеді!» дедім. Ал Билл: «Мен жақсы әңгімелер мен тамақты жақсы көремін. Жалақыны көтеруді ұнатпаймын» деді». (Алтын ғасырдың көрнекті комикс суретшісі Шелдон Молдоффтың айтуынша, Гейнс проценттік төлемдерді де ұнатпаған.) «Жақсы күндер және «Mad» (1994) атты естелік кітабында «Mad» журналының авторы Дик ДеБартоло Гейнсті практикалық әзілдерді ұнататын, қызметкерлерінен жақсы тілдесетін және жомарт тамақтандырушы тұлға ретінде сипаттайтын бірнеше оқиғаны еске алады.
Gaines converted Mad to a magazine in 1955, partly to retain the services of its talented editor Harvey Kurtzman, who had received offers from elsewhere. The change enabled Mad to escape the strictures of the Comics Code Authority. Kurtzman left Gaines's employ a year later anyway and was replaced by Al Feldstein, who had been Gaines's most prolific editor during the EC Comics run. (For details of this event and the subsequent debates about it, see Harvey Kurtzman's editorship of Mad.) Feldstein oversaw Mad from 1955 through 1986, as Gaines went on to a long and profitable career as a publisher of satire and enemy of bombast. To celebrate a circulation milestone of 1 million magazines, Gaines took his staff to Haiti. In Haiti the magazine had a single subscriber. Gaines personally delivered his subscription renewal card. Despite his largesse, Gaines had a penny pinching side. He would frequently stop meetings to find out who had called a particular long distance phone number. Longtime Mad editor Nick Meglin called Gaines a "living contradiction" in 2011, saying, "He was singularly the cheapest man in the world, and the most generous." Meglin described his experience of asking Gaines for a raise of $3 a week; after rejecting the request, the publisher then treated Meglin to an expensive dinner at one of New York's best restaurants. Recalled Meglin: "The check came, and I said, 'That's the whole raise!' "And Bill said, 'I like good conversation and good food. I don't enjoy giving raises.'" (According to veteran Golden Age comics artist Sheldon Moldoff, Gaines was not too fond of paying percentages, either.) In his memoir Good Days and Mad (1994), Mad writer Dick DeBartolo recalls several anecdotes that characterize Gaines as a generous gourmand who liked practical jokes, and who enjoyed good natured verbal abuse from his staffers.
1960-1992 жылдар
1961 жылы Гейнс «Mad» журналын «Premier Industries» компаниясына сатты, бірақ өмірінің соңына дейін баспагерлігін сақтап, журнал мен оның корпоративтік мүдделері арасында делдалдық қызмет атқарды. Ол журналдың өндірісіне көбінесе араласпай, басылымға жіберілгенге дейін мазмұнын қарап шығарды. «Журналды жасаған – менің қызметкерлерім мен авторларым», – деді Гейнс. «Ал мен атмосфераны жасаймын». 1964 жыл шамасында «Premier» «Mad» журналын «DC Comics» баспасының бөлімшесі – «National Periodical Publications» компаниясының «Independent News» бөлімшесіне сатты. 1967 жылы «Kinney National Company» «National Periodical» компаниясын сатып алды, ал 1969 жылы «Warner Brothers» компаниясын сатып алды. 1972 жылы «Kinney» «Warner Communications» компаниясына айналды. Гейнстің соңғы телеарнадағы сұхбаттарының бірі 1991 жылдың 7 желтоқсанында «Beyond Vaudeville» бағдарламасында қонақ ретінде болды. 2008 жыл шамасында режиссер Джон Лэндис және сценарист Джоэл Айзенберг «Ghoulishly Yours, William M. Gaines» атты деректі фильмді жоспарлады, онда Аль Фелдштейн шығармашылық кеңесші ретінде қатысты. Бірақ фильм дайындық кезеңінен аса алмады.
In 1961, Gaines sold Mad to Premier Industries, a maker of venetian blinds, but remained publisher until the day he died, and served as a buffer between the magazine and its corporate interests. He largely stayed out of the magazine's production, often viewing content just before the issue was shipped to the printer. "My staff and contributors create the magazine," declared Gaines. "What I create is the atmosphere." Around 1964, Premier sold Mad to Independent News, a division of National Periodical Publications, the publisher of DC Comics. In 1967, Kinney National Company purchased National Periodical, and then in 1969, they bought Warner Brothers. In 1972, Kinney became Warner Communications. One of Gaines' last televised interviews was as a guest on the December 7, 1991, episode of Beyond Vaudeville. Circa 2008, director John Landis and screenwriter Joel Eisenberg planned a biopic called Ghoulishly Yours, William M. Gaines, with Al Feldstein serving as a creative consultant. The film, however, did not get past pre production.
Өлім
1992 жылдың 3 маусымында Гейнс 70 жасында Нью-Йорктегі үйінде ұйықтағанда көз жұмды. Соңғы жылдары денсаулығы нашарлап, жүрек стимуляторын қолданған.
On June 3, 1992, Gaines died in his sleep at his home in New York at the age of 70. He had been in ill health in recent years and used a pacemaker.
Жеке өмір
Гейнстің алғашқы некесі анасының ұйымдастыруымен болған. Ол екінші туысы Хейзел Грибке үйленді. 1947 жылдың тамызында олар ажырасуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Мария Рейдельбахтың "Толыққанды ақылсыз: Комикс және журнал тарихы" кітабында айтылғандай, Гейнс 1955 жылы Нэнси Сигелге үйленді. Олардың үш баласы болды: Кэти (1958), Венди (1959) және Кристофер (1961). 1971 жылы олар ажырасып кетті. 1987 жылы ол Энн Гриффитсқа үйленді. Олар 1992 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді.
Gaines's first marriage was arranged by his mother. He was married to his second cousin Hazel Grieb. They announced their plans to divorce in August 1947. According to Completely Mad: A History of the Comic Book and Magazine by Maria Reidelbach, Gaines married Nancy Siegel in 1955. They had three children, Cathy (1958), Wendy (1959), and Christopher (1961). They divorced in 1971. In 1987 he married Anne Griffiths. They remained married until his death in 1992.