Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лола Жан Олбрайт (20 шілде 1924 – 23 наурыз 2017) – американдық актриса және әнші, ол «Питер Ганн» телесериалының барлық үш маусымында жеке детектив Питер Ганннің сүйіктісі Эди Харт рөлімен танымал болды.
American actress and singer (1924–2017)
Lola Jean Albright (July 20, 1924 – March 23, 2017) was an American singer and actress, best known for playing the sultry singer Edie Hart, the girlfriend of private eye Peter Gunn, on all three seasons of the TV series Peter Gunn.
Алғашқы жылдар
Олбрайт Огайо штатының Акрон қаласында Мэрион А. (туған тегі Харви) және Джон Пол Олбрайттың отбасында дүниеге келді, екеуі де штурмдық музыка әншілері болған. Лоланың анасы да Огайода туған, ал әкесі Солтүстік Дакотаның тумасы, ол 1930 жылы жергілікті жылу оқшаулау компаниясында инспектор болып жұмыс істеп, отбасын асыраған. Олбрайт King Grammar School мектебінде оқыды және 1942 жылы Акрондағы West High School мектебін бітірді. Ол жас кезінде көпшілік алдында ән салған және 20 жыл бойы фортепиано сабақтарын алған. 15 жасынан бастап, ол мектептен кейін Акрондағы WAKR радиостанциясында ресепшн қызметкері болып жұмыс істеді. 18 жасында WAKR радиостанциясынан кетіп, Кливлендке көшіп, WTAM радиосында стенографист болып жұмыс істеді. Оның алғашқы радиодағы өнері Кливлендтегі WJW радиосында болды.
Albright was born in Akron, Ohio, to Marion A. (née Harvey) and John Paul Albright, both of whom were gospel music singers. Lola's mother also was born in Ohio but her father was a native of North Dakota, who in 1930 supported the family by working as an inspector in a local insulating business. Albright attended King Grammar School and was graduated from West High School in Akron in 1942. She sang in public at a young age and studied piano for 20 years. Beginning when she was 15 years old, she worked after school as a receptionist at radio station WAKR in Akron. She left WAKR at the age of 18 and moved to Cleveland, taking a job as a stenographer at WTAM radio. Her first radio performance came on WJW in Cleveland.
Фильм
Олбрайт 1947 жылы "Тоқталмаған би" музыкалық комедиясында шағын әнші рөлімен кинодағы дебютын жасады, содан кейін келесі жылы Джуди Гарландтың екі фильмінде ойнады: "Қорқыт" және "Шыралу шеруі". Ол 1949 жылы түсірілген "Чемпион" фильмінде манипулятор бокс менеджерінің әйелі рөлін ойнап, студия мен жұртшылықтың назарына алғаш рет ілікті; ол Кирк Дуглас сомдаған боксшыға ғашық болады. Келесі бірнеше жыл бойы ол 20-дан астам фильмде, оның ішінде бірнеше В вестерндерде екінші рөлдерде ойнады. Олардың арасында 1950 жылы болашақ күйеуі Джек Карсонмен бірге "Жақсы юморлы адам" комедиясындағы бірлескен рөлі де болды. Олбрайт ойнаған фильмдердің ішінде Сьюзан Хейвардтың басты рөлде ойнаған "Тулса" (1949), Дейл Робертсонның сүйіктісі рөлін сомдаған "Күміс қамшы" (1953) және Фрэнк Синатраның кейіпкері – үйленбеген еркекке тұзақ құруға тырысқан бірнеше әйелдің бірі болған "Жұмсақ тұзақ" (1955) фильмдері бар. 1950-жылдардың басында Олбрайт пинап суретшісі Гил Элвгреннің жиі моделі болды.
Albright made her motion picture debut with a small singing role in the 1947 musical comedy The Unfinished Dance, and then appeared the following year in two Judy Garland movies: The Pirate and Easter Parade. She first gained studio and public notice in the 1949 film noir production Champion with her portrayal of the wife of a manipulative boxing manager; she falls for a prizefighter played by Kirk Douglas. For the next several years, she appeared in secondary roles in over 20 films, including several B Westerns. Among them was a co starring role in the slapstick comedy The Good Humor Man in 1950 with future husband Jack Carson. Some of the films in which Albright appeared were Tulsa (1949), starring Susan Hayward; The Silver Whip (1953), in which she played Dale Robertson's love interest; and The Tender Trap (1955), in which she was one of several women trying to trap a bachelor, played by Frank Sinatra, into marriage. In the early 1950s, Albright was also a frequent model for pinup painter Gil Elvgren.
Тамыз айында соққан суық жел
1961 жылы ол Александр Сингердің "Аугустадағы суық жел" кітабында, қара-ақ, тәуелсіз фильмде, 17 жасар жігітпен қызу романсқа түсіп, 30 жастағы ажырасқан бурлеск шоу стриптизері ретінде ойнады. 1985 жылы "Нью-Йорк Таймс" газеті де Олбрайттың фильмдегі актерлік қабілетін мақтады. Олбрайт өзінің "Август айында суық жел" роліне қатысты жеке бағасына қатысты 1961 жылы былай деді: "Кейбір адамдар маған келіп: "Лола, сен мұндай рөлді ойнамауың керек. Бұл сен емессің. Мен 10-ға дейін санап, тілімді тістеп, содан кейін оларға өзімнің актриса екенімді айтамын: өзімді ойнағым келмейді".
In 1961, she starred in Alexander Singer's A Cold Wind in Augusta low budget, black and white, independent filmas a divorced burlesque show stripper in her 30s who becomes involved in a torrid romance with a 17 year old boy. In 1985, The New York Times also lauded Albright's acting in the film. With respect to her personal assessment of her role in A Cold Wind in August, Albright said in 1961, "Some people come up to me and say, 'Lola, you shouldn't play that kind of part. It isn't you.' Well, I count to 10, bite my tongue, and then tell them that I'm an actress: I don't want to play myself."
Кейінгі фильмдері
Оның "Август айында салқын жел" фильміндегі ойыны оның кино мансабына жаңа серпін берді, нәтижесінде 1962 жылы Элвис Преслидің "Кид Галахад" мюзиклінде Джиг Янг сомдаған циник бокс менеджерінің көп жылдық, қатал сүйіккесінің рөліне ие болды. Француз режиссері Рене Клементтің "Қуаныш үйі" фильмінде ол кедейлерге тамақ сыйлауға құштар, бірақ жасырын мақсаты бар бай жесір рөлін ойнады. "Lord Love a Duck" (1966) фильмінде ол қызы Tuesday Weld-тің өмірін бұзды деп ойлап, өзін-өзі өлтіруге бейімделген коктейль официантты сомдады. Келесі жылы ол "The Way West" эпикалық вестерніне түсті. 1968 жылы "Мүмкін емес жылдар" фильміндегі жұмысын аяқтағаннан кейін ол кинодағы мансабын доғарды, онда Дэвид Нивен сомдаған психиатр профессорының күңкесі, екі жасөспірім қызының анасы Элис Кингсли рөлін ойнады. Ол 1984 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін фильмдерде ойнауды және телеарналарда эпизодтық рөлдерде көрінуді жалғастырды. Олбрайттың "Питер Ганн" сериалындағы рөлі және осы сериалда орындаған әндері тікелей оның екінші альбомы "Dreamsville" (1959) жарық көруіне әкелді, оның аранжировкасын Генри Манчини жасады және оркестрі қатысты. Олбрайт – Манчини аранжировкалаған фильмдік емес саундтректердегі әншілердің санатындағы сирек есімдердің бірі.
Her performance in A Cold Wind in August gave fresh impetus to her film career, leading to roles in Elvis Presley's musical Kid Galahad in 1962, in which she played the hard boiled, long time girlfriend of a cynical boxing manager played by Gig Young, and in French director René Clément's Joy House as a wealthy widow with a passion for handing out meals to the poor (albeit with an ulterior motive). In Lord Love a Duck (1966) she portrayed a cocktail waitress who turns suicidal when she thinks she has ruined her daughter Tuesday Weld's life. The next year, she was in the Western epic The Way West. She gave up her feature film career in 1968 after completing her work in The Impossible Years, a generation gap farce in which she performed as Alice Kingsley, the despairing wife of a professor of psychiatry played by David Niven and the mother of two teenaged daughters. She continued to perform in films and to make guest appearances on television until her retirement in 1984. Albright's subsequent role on Peter Gunn and her performances singing on that series led directly to her second album, Dreamsville (1959), which was arranged by Henry Mancini and featured his orchestra. Albright is one of the few nonmovie soundtrack singers for whom Mancini arranged.
Тану
1959 жылы Олбрайт "Питер Ганн" телесериалындағы екінші пландағы үздік әйел рөлі үшін "Эмми" сыйлығына ие болды. 1966 жылы ол "Лорд Лав а Дак" фильміндегі рөлі үшін 16-шы Берлин халықаралық кинофестивалінде "Күміс аю" жүлдесін жеңіп алды.
In 1959, Albright was nominated for the Emmy Award for Best Supporting Actress (Continuing Character) in a Dramatic Series for her work on Peter Gunn. In 1966, she won the Silver Bear for Best Actress award at the 16th Berlin International Film Festival for her role in Lord Love a Duck.
Жеке өмір
Олбрайт үш рет үйленді және үш рет ажырасты. Оның алғашқы некесі 1944 жылы Кливленд радиосының дикторы Уоррен Динмен болды. Олар 1949 жылы ажырасты. 1951 жылдан 1958 жылға дейін оның екінші күйеуі актер Джек Карсон болды, ол 1950 жылғы "Жақсы көңіл күй" фильмінде оның әріптесі болған. (Тағы бір дерек көзінде олар 1 тамыз 1952 жылы үйленген, ал 10 қараша 1958 жылы ажырасқан делінген.)
Albright married and divorced three times. Her first marriage, to Cleveland radio announcer Warren Dean, occurred in 1944. They divorced in 1949. From 1951 to 1958, her second husband was actor Jack Carson, who had been her co star in The Good Humor Man (1950). (Another source says that they married August 1, 1952, and divorced November 10, 1958.)