Таро карталарының Басты Арканаларының тарихы мен мағынасы

Кіріспе

Таро палубаларының козыр карталары

Үлкен Аркана – картомантикалық таро жинағындағы атаулы немесе нөмірленген карталар. Оккультистер бұл атауды бастапқыда карта ойнауға қолданылатын қарапайым таро жинағының козыр карталарына берген. Стандартты 78 карталық жинақта әдетте 22 мұндай карта болады, олар әдетте 0-ден 21-ге дейін нөмірленеді (карта ойнау жинақтарында 0 болмайды, нөмірленбеген карта – Ақымақ). Таро карталарын ойнаушылар бұл атауды қолданбайды. 17 ғасырға дейін таро карталары тек ойын ойнау үшін пайдаланылды, ал Ақымақ пен 21 козыр – ойын мен құмар ойындарға қолданылатын стандартты карта жинағының бір бөлігі болды. «Жоғарғы» және «Кіші Аркана» терминдері оккультизмде және декстің болжау қолданылыстарында, Эзотерикалық Тароны практикалауда қолданылады және Жан Батист Питоис (1811–1877) еңбектерінде пайда болды, ол Пол Кристиан деген атпен жазды. Сэр Майкл Даммет Ақымақ пен козыр карталарының бастапқыда қарапайым аллегориялық немесе эзотерикалық мағынаға ие болғанын, негізінен 15 ғасырдағы итальяндық сарайлардағы элиталық идеологиядан туындағанын жазды. Оккульттік мағына 18 ғасырда, швейцариялық дін қызметкері және масон Антуан Корт де Гебелин (1725–1784) Таро туралы 2 мақала жариялаған кезде пайда бола бастады. Ол бұл мақалаларды өзінің 9 томдық аяқталмаған энциклопедиясы «Le Monde Primitif» (Ең алғашқы әлем) 8-томында (1781) жариялады (1773–1782). «Le Monde Primitif» 8-томындағы Таро туралы алғашқы мақала – «Du Jeu des Tarots» (Таро ойыны) (365–394 беттерде) Корт де Гебелиннің еңбегі болса, екінші мақала – «Recherches sur les Tarots, et sur la Divination par les Cartes des Tarots» (Тароны зерттеу және Таро карталарымен болжау) (395–410 беттерде) Луи Рафаэль Лукрес де Файолл, граф де Мелеттің (1727–1804) жазған туындысы еді. Осыдан кейін тароның оккульттік және болжау мағынасы, сондай-ақ Үлкен және Кіші Аркана құрылысы дамыды. Мысалы, Корт де Гебелин таро козырларының мысырлық, каббалистік және құдайлық мағынаға ие екенін мәлімдеді; Эттейла (Жан Батист Аллиетт) (1738–1791) тароны қолдана отырып, болжау әдісін жасады; Элифас Леви (Альфонс Луи Констант) (1810–1875) болжау таросының мысырлық сипатынан ажыратуға тырысып, оны Марсель таросына қайтарды, «қиын» каббалистік сәйкестік құрды және тіпті Үлкен Аркана өмірдің кезеңдерін көрсетеді деп ұсынды. Үлкен Аркананың осы әртүрлі түсіндірмелері кезең-кезеңмен дамыды, олардың барлығы практиктердің Үлкен Аркананы түсіндірулеріне маңызды әсер етеді.

The Major Arcana are the named or numbered cards in a cartomantic tarot pack, the name being originally given by occultists to the trump cards of a normal tarot pack used for playing card games. There are usually 22 such cards in a standard 78 card pack, typically numbered from 0 to 21 (in card playing packs, there is no 0, the unnumbered card is the Fool). The name is not used by tarot card game players. Prior to the 17th century, tarot cards were solely used for playing games and the Fool and 21 trumps were simply part of a standard card pack used for gaming and gambling. The terms "Major" and "Minor Arcana" are used in the occult, and divinatory applications of the deck as in practising Esoteric Tarot and originate with Jean Baptiste Pitois (1811–1877), writing under the name Paul Christian. Sir Michael Dummett writes that the Fool and trump cards originally had simple allegorical or esoteric meaning, mostly originating in elite ideology in the Italian courts of the 15th century when it was invented. The occult significance began to emerge in the 18th century, when Antoine Court de Gébelin (1725–1784), a Swiss clergyman and Freemason, published 2 essays on Tarot in Vol. 8 (1781) of his work titled Le Monde Primitif (The Primeval World), an unfinished encyclopedia consisting of 9 vols. (1773–1782). The first essay on Tarot in Vol. 8 of Le Monde Primitifan essay titled Du Jeu des Tarots (The Game of Tarots) (on pages 365–394)was by Court de Gébelin, and the second essay titled Recherches sur les Tarots, et sur la Divination par les Cartes des Tarots (Study on the Tarots, and on Divination with Tarot Cards) (on pages 395–410)was by Louis Raphaël Lucrèce de Fayolle, comte de Mellet (1727–1804). The construction of the occult and divinatory significance of the tarot, and the Major and Minor Arcana, continued on from there. For example, Court de Gébelin claimed an Egyptian, kabbalistic, and divine significance of the tarot trumps; Etteilla (Jean Baptiste Alliette) (1738–1791) created a method of divination using tarot; Éliphas Lévi (Alphonse Louis Constant) (1810–1875) worked to break away from the Egyptian nature of the divinatory tarot, bringing it back to the Tarot de Marseilles, creating a "tortuous" kabbalistic correspondence, and even suggested that the Major Arcana represent stages of life. These various interpretations of the Major Arcana developed in stages, all of which continue to exert significant influence on practitioners' explanations of the Major Arcana.

Эзотеризм

XIX ғасырға қарай Таро "Библиялардың Библиясы" деп есептелді, жаратылыстың барлық маңызды шындықтарының эзотерикалық қоймасы болды. Декер, Депаулис және Дамметтің атап көрсетуінше, "жасырын шындықтарды ашу құралы ретінде және оккульттік жазбалардың құжаты ретінде оның (Тароның) кеңінен қабылдануы үшін біз оған (Левиге) борышлымыз. Левидің жазбалары Батыс сиқыр дәстүрінің қазіргі заманға дейін жалғасуына арна болды". Ерте масондар бастаған сияқты талаптар бүгінде академиялық дискурсқа енді. Мысалы, Семетский Тароның адамзат пен құдай арасында немесе құдай/рух/сана мен күнделікті өмір арасында делдалдық жасауға мүмкіндік беретінін түсіндірді. Кристина Николсон Тароны феминистік теологияның терең білімін көрсету үшін пайдаланды. Сантарканджели ақымақ туралы және Салли Николс туралы білім берді. Конт де Мелеттің ізбасарлығымен Эттейла картомантия әдісін ойлап тапты, әрбір картаға (тура және кері) болжамдық мағына берді, "La Cartonomancie française" (әдісті егжей-тегжейлі сипаттайтын кітап) жариялады және картомантиялық практикаға арналған алғашқы Таро колодаларын жасады. Эттейланың бастапқы әдісі Пике деп аталатын жалпы карталар жиынтығымен жұмыс істеуге бағытталған, себебі Пике 32 картамен ойналатын ең танымал ойын болды. 1783 жылға дейін, Антуан Кор де Гебелен "Le Monde Primitif" жариялағаннан кейін екі жыл өткен соң ғана ол стандартты (яғни Марсель) Таро колодасын пайдалана отырып картомантиялық әдіс әзірлеуге көшті. Оның еңбегі "Таро" деп аталатын карталармен ойын ойнау арқылы демалу жолы" кітабында және Таро картомантиясы қоғамын құруда жарияланды. Кейіннен қоғам "әр картаның тік және кері жағдайдағы барлық мүмкін мағыналарын жүйелі түрде кестелеу" кітабын шығарды. Эттейладан кейін Мари Энн Аделаида Ленорманд (1768–1830) және басқалар Таро картомантиясын дамытты. Кристиан өзінің талдауына сенімділік беру үшін ежелгі египеттік бастамалау рәсімдері туралы есепті Ямблихке жалған түрде жатқызды, бірақ Кристианның Тароның жоғары карталарына қатысты бастамалау мәнінің бастапқы көзі екені анық. Соған қарамастан, бұл іс-әрекет Тароның оккультистердің ғана емес, сонымен қатар жаңа дәуірдің жақтастарының, Юнг психологтарының және жалпы ғалымдардың санасында бастамалау құралы және кітабы ретіндегі маңыздылығын орнатты.

By the 19th century, the Tarot was being claimed as a "Bible of Bibles", an esoteric repository of all the significant truths of creation. As Decker, Depaulis, and Dummett note, "it is to him (Lévi) that we owe its (the Tarot's) widespread acceptance as a means of discovering hidden truths and as a document of the occult Lévi's writings formed the channel through which the Western tradition of magic flowed down to modern times." Claims such as those initiated by early Freemasons today found their way into academic discourse. Semetsky, for example, explained that tarot makes it possible to mediate between humanity and the godhead, or between god/spirit/consciousness and profane human existence. Christina Nicholson used the tarot to illustrate the deep wisdom of feminist theology. Santarcangeli informed us of the wisdom of the fool and Sallie Nichols Following the Comte de Mellet, Etteilla invented a method of cartomancy, assigning a divinatory meaning to each of the cards (both upright and reversed), publishing La Cartonomancie française (a book detailing the method), and creating the first tarot decks exclusively intended for cartomantic practice. Etteilla's original method was designed to work with a common pack of cards known as the Piquet pack because Piquet was the most popular game played with 32 cards. It was not until 1783, two years after Antoine Court de Gébelin published Le Monde Primitif, that he turned to the development of a cartomantic method using the standard (i. e. Marseilles) tarot deck. His work was published in the book Manière de se récréer avec le jeu de cartes nommées tarots and the creation of a society for tarot cartomancy, the Société littéraire des associés libres des interprètes du livre de Thot. The society subsequently went on to publish Dictionnaire synonimique du livre de Thot, a book that "systematically tabulated all the possible meanings which each card could bear, when upright and reversed." Following Etteilla, tarot cartomancy was moved forward by Marie Anne Adelaid Lenormand (1768–1830) and others. Christian attempted to give authority to his analysis by falsely attributing an account of ancient Egyptian initiation rites to Iamblichus, but it is clear that Christian was the source of any initiatory relevance to the tarot trumps. Be that as it may this activity established the tarot's significance as a device and book of initiation not only in the minds of occult practitioners, but also in the minds of new age practitioners, Jungian psychologists, and general academics.