Кіріспе
1910 жылы А.Е. Уэйттің "Тароның суретті кілті" кітабы – А.Е. Уэйттің мәтіні және Памела Колман Смиттің суреттері бар, болашақты болжайтын таро нұсқаулығы. Rider–Waite таро карталары жинағымен бірге жарық көрген суретті нұсқасы (1910 жылы жарық көрген, 1911 жылы даталанған) жинақтың табысына және Уэйттің (1909 жылы суретсіз) "Тароның кілті" атты мәтініне ілесіп келді. Уэйт пен Смит екеуі де Алтын шаңырақтың герметикалық орденінің мүшелері болды. Уэйт карталар жинағында қолданылған символдардың дұрыстығына ерекше мән берді және карталардың дәстүрлері, түсіндірмелері мен тарихын зерттеді. Кітап (Уэйт өзі "монография" деп атаған) үш бөлімнен тұрады. Бірінші бөлім, "Керіпке және оның символдары", әр картамен байланысты дәстүрлі символдардың қысқаша шолуын ұсынады, одан кейін Тароның тарихы келтіріледі. Уэйт Тароның Мысырдан шыққан деген сенімді негізсіз деп есептеді және 15 ғасырға дейін карталардың кез келген дәлелінің жоқтығын атап өтті. Екінші бөлім, "Керіпке ілімі", Смиттің Rider–Waite жинағына арналған 78 қара-ақ суретін және әр карта үшін таңдалған ерекше символдарды талқылайды. Уэйт француз оккультисі Элифас Левидің бұрынғы Таросына сүйенді, кейде дәстүрлі жинаққа оның өзгерістерін сақтап қалды (мысалы, Шаршы картасында, Уэйт пен Леви екеуі де оны аттардың орнына екі сфинкстің тартқан түрінде бейнелейді), ал кейде оны сынға алды (мысалы, Жұбаны картасында, Уэйттің пікірінше, Леви дұрыс түсіндірмеген). Үшінші бөлім, "Оракулдардың сыртқы әдістері", карталармен болжау мәселелеріне қатысты, соның ішінде кітаптың танымал болуына көмектескен Кельттік крест Таросының схемасын сипаттайды. 1918 жылы американдық автор Л.В. де Лоренс кітаптың дәл көшірмесін "Тароның суреттелген кілті: Болжаудың пердесі, Ұлы және Кіші Арканаларды суреттейтін" деген атпен жариялады, Уэйтке немесе Смитқа ешқандай сілтеме жасамай.
The Pictorial Key to the Tarot is a divinatory tarot guide, with text by A. E. Waite and illustrations by Pamela Colman Smith. Published in conjunction with the Rider–Waite tarot deck, the pictorial version (released 1910, dated 1911) followed the success of the deck and Waite's (unillustrated 1909) text The Key to the Tarot. Both Waite and Smith were members of the Hermetic Order of the Golden Dawn. Waite was very concerned with the accuracy of the symbols used for the deck, and he did much research into the traditions, interpretations, and history behind the cards. The book (which Waite himself called "a monograph") consists of three parts. Part I, "The Veil and Its Symbols", is a short overview of the traditional symbols associated with each card, followed by a history of the Tarot. Waite dismissed as baseless the belief that the Tarot was Egyptian in origin, and noted that no evidence of the cards exists prior to the 15th century. Part II, "The Doctrine of the Veil", contains 78 black and white plates of Smith's illustrations for the Rider–Waite deck, and a discussion of the unique symbols chosen for each card. Waite drew upon the earlier Tarot of French occultist Eliphas Levi, at times retaining his changes to the traditional deck (as with the Chariot card, which both Waite and Levi picture being drawn by two sphinx, instead of horses), at other times criticizing him (as with the Hermit card, which Waite thought Levi misinterpreted). Part III, "The Outer Methods of the Oracles", concerns matters of divination with the cards, including a description of the famous Celtic Cross Tarot layout, which the book helped popularize. In 1918, American author L. W. de Laurence published an exact facsimile copy of the book under the title The Illustrated Key to the Tarot: The Veil of Divination, Illustrating the Greater and Lesser Arcana without giving any credit to Waite or Smith.