Кіріспе
Сент-Майклс шайқасы 1812 жылғы соғыс кезінде 1813 жылғы 10 тамызда болған шайқас. Британдық сарбаздар Мэриленд штатының шығыс жағалауында орналасқан, Чесапик шығанағына шығатын Сент-Майклс қаласында американдық милицияға шабуыл жасады. Сол кезде бұл шағын қала Балтимор және Вашингтон сияқты маңызды қалаларға негізгі кеме қатынасы жолында болды. Вашингтон мен Балтимормен салыстырғанда Сент-Майклстың маңызы аз болса да, ол кеме жасау және Мэриленд шығыс жағалауындағы ең үлкен қауымдастық болған Истон қаласымен байланысы болғандықтан британдықтар үшін маңызды нысана болды. Сент-Майклс Сент-Майклс (кейін Майлс) өзенінде орналасқан, оны кішігірім қайықтармен Истонға 5 км қашықтықта пайдалануға болады. Сент-Майклс қаласына таңертең, күн шықпай тұрып, британдық әскерлер қала маңындағы жағалауға жеткен кезде шабуыл жасалды. Олар бірден артиллериялық батареяны істен шығарып, қайықтарына оралды. Олар флотилиясын қалаға жақындата келе, жергілікті милиция жасақтаған тағы екі батарея оқ ашты. Қаланың портының аузында орнатылған кедергі британдықтардың жақындауына тосқауыл қойды. Британдықтар оқ атуды қайтарса да, ақырында Мэриленд штатының Кент аралындағы өздерінің базаларына қайтты. Жергілікті тұрғындар ешқандай жарақат алмады, ал британдықтар кем дегенде бір баржасын жоғалтты және зардап шекті. Жергілікті аңыз бойынша, Сент-Майклс тұрғындары британдық артиллериялықтарды жаңылыстыру үшін ағаштарға шамдар іліп қойды, осылайша олар қала ғимараттарының көпшілігін асырып атып, өткізіп алды.
The Battle of St. Michaels was an engagement contested on August 10, 1813, during the War of 1812. British soldiers attacked the American militia at St. Michaels, Maryland, which is located on Maryland's Eastern Shore with access to Chesapeake Bay. At the time, this small town was on the main shipping route to important cities such as Baltimore and Washington, D. C.
Although St. Michaels had little importance compared to Washington and Baltimore, it was a target for the British because of its ship building and its connection with the town of Easton, which was the largest community in the Maryland Eastern Shore region. St. Michaels is located on the St. Michaels (later named Miles) River, which could be used with smaller boats to get within 3 mile (5 km) of Easton. St. Michaels was attacked early in the morning before sunrise, when British forces arrived on the shore near the town. They quickly disabled an artillery battery, and returned to their boats. As they maneuvered their flotilla closer to the town, two other batteries manned by local militia opened fire. A boom placed across the mouth of the town's harbor successfully prevented the British from getting closer. Although the British returned fire, they eventually retreated to their base at Maryland's Kent Island. The locals suffered no casualties, while the British had casualties and damage to at least one barge. According to local legend, the citizens of St. Michaels hung lanterns in trees to fool the British artillerists, causing them to overshoot most of the town's buildings.
Өмірбаян
17 маусымда 1812 жылы АҚШ Сенаты Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігіне қарсы соғыс жариялаған АҚШ Өкілдер палатасының қаулысын бекітті. Президент Джеймс Мэдисон 18 маусымда бұл қаулыға қол қойды. Ел Ұлыбританияға қатысты сезімдері бойынша біртұтас болған жоқ. Федералистік саяси партияның көптеген өкілдері, банкирлер мен кәсіпкерлердің коалициясы, соғысқа қарсы болды. Федералистерден өзгеше, сандық артықшылығы бар Демократиялық-Республикалық партияның мүшелері соғыстың дұрыс екенін сенді. Соғыс жарияланғаннан кейін британ үкіметі АҚШ порттарын блокадаға алды. 1813 жылы блокаданы күшейтіп орындауға кірісті, сол кезде кемелер Нью-Йорк портын және оңтүстікке қарайғы басқа порттарды, соның ішінде Чесапик шығанағындағы порттарды жабуға жіберілді. 1813 жылдың ақпан айының басында британдық кемелер контр-адмирал Джордж Кокберннің басшылығымен Чесапик шығанағының аузындағы Хэмптон Роудсты басып алды, бұл шығанаққа кіру мен шығуды тоқтатты. Бұл Вирджиниядағы Норфолк және Мэрилендтегі Балтимор сияқты маңызды порттарды жапты. 3 мамырда Кокберн Мэриленд штатындағы Гавр-де-Грейстің көп бөлігін өртеп жіберді. 6 мамырда Мэриленд штатындағы Джорджтаун және Фредериктаун қалалары да өртенді. Бірінші ханым Долли Мэдисон Кокберннің шабуылдарын "жабайы" деп сипаттады, ал Кокберн оны тұтқындап, Лондон көшелерімен шеруге шығарумен қорқытты. 1814 жылдың тамыз айының ортасында Кокберн өзінің мансабындағы ең жарқын сәт – Вашингтонды өртеуге қатысты. Уоррен американ жағалауын блокадалауға жеткілікті кемелері жоқ деп есептеді. Мамыр айында ол екі батальон теңізші және қосымша кемелер алды. 26 мамырда Нью-Йорк пен Миссисипи өзенінің ресми түрде блокадаға алынғаны туралы жарлық шығарды. Сол жарлықта Оңтүстік Каролинадағы Чарльстон, Порт-Роял және Саванна порттары да блокадаға алынғаны көрсетілді. Жағалауға түскен күштерге Корольдік теңіз флотының лейтенанты Джеймс Полкингорн басшылық етті. Шайқас аяқталғаннан кейін ол Корольдік теңіз флотының командирі Генри Лорейн Бейкерге есеп берді. Баржаларда кішкентай зеңбірек немесе "каронад" болды. Орындалды. Британдық алты фунттық зеңбіректерден атылған оқтар көбінесе жоғары көтеріліп, кейбір үйлердің шатырларына немесе жоғарғы қабаттарына тиді. Бенсонның баяндамасында "милиция көбінесе жақсы қызмет етті" делінген, бірақ кейбіреулерінің бір оқ атпай қашқандары туралы ештеңе айтылмаған. Кейінгі жылдары Истон қаласының екі ротасы шайқастағы өнімділігі үшін бір-бірімен ұзақ дауласты. Бұл баспалдақта күйген із қалдырды. Саудагердің әйелі мен қызы үйде болған, бірақ жарақат алмады. Уильям Мерчанттың үйі, қазір "Канонбол үйі" деп аталады, тарихи ауданның бөлігі ғана емес, 1983 жылдан бері Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген.