Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Энтони Маннның 1956 жылғы фильмі.
1956 film by Anthony Mann
«Серенада» – Энтони Маннның режиссерлік жұмысы, тенор Марио Ланза, Джоан Фонтейн, Сара Монтиел (Сарита Монтиел атымен көрсетілген) және Винсент Прайс бас рөлдерде ойнаған 1956 жылғы американдық музыкалық драма. Джеймс М. Кейннің 1937 жылғы «Серенада» романының негізінде түсірілген бұл фильм Warner Bros. компаниясының туындысы, Ланзаның бесінші фильмі және төрт жылдан кейінгі алғашқы экрандық жұмысы.
Serenade is a 1956 American musical drama film directed by Anthony Mann and starring tenor Mario Lanza, Joan Fontaine, Sara Montiel (billed as Sarita Montiel), and Vincent Price. Based on the 1937 novel Serenade by James M. Cain, the film was a Warner Bros. release, Lanza's fifth film, and his first on screen appearance in four years.
Сюжет
Serenade – кедей жүзім шаруасы Деймон Винсентидің (Марио Ланза) опералық тенорға айналуы және екі әйелмен араласуы туралы оқиға. Бірі – жоғары қоғамдағы қонақүй иесі Кендалл Хейл (Джоан Фонтейн), екіншісі – мексикалық бұқашалықтың қызы Хуана Монтес (Сара Монтиел). Тенор жоғары қоғамдағы әйелге деген өшпес махаббатынан қиналады, бірақ мексикалық қызбен махаббатты (және қуанышты соңды) табады. Фильм өте мелодрамалық, көптеген опералық музыкалар бар, оның барлығын Ланза орындайды. Вердидің "Отелло" операсынан III акт монологы және сол операдан "Метрополитен Операсының" сопраносы Лисия Албанезе қатысқан "Dio ti giocondi" дуэті ерекше атауға лайық.
Serenade tells the story of poor vineyard worker Damon Vincenti (Mario Lanza), who becomes an operatic tenor, and is involved with two women — one a high society hostess, Kendall Hale (Joan Fontaine), the other a Mexican bullfighter's daughter, Juana Montes (Sara Montiel). The tenor has a breakdown because of his unrequited love for the society woman, but finds love (and a happy ending) with the Mexican girl. Highly melodramatic, the film features a great deal of operatic music, all of it sung by Lanza. Of note are the Act III Monologue from Verdi's Otello and an extract from the duet "Dio ti giocondi" from the same opera featuring Metropolitan Opera soprano Licia Albanese.
Бастапқы романнан айырмашылықтар
Фильм Джеймс М. Кейннің романнан ерекшеленеді. Кітапта ер адам - Джон Говард Шарп, кәсіби опера әншісі, ол өз дауысын жоғалтып, АҚШ-тан Мексикаға сенім дағдарысынан кейін, ер адамнан және импресариодан жыныстық қатынасқа түскеннен кейін (бұлар сәтсіз емес, бірақ егжей-тегжейлі емес). Хуана Монтес - Мексикалық жезөкше, ол Шарпты гей деп санайды, сондықтан да ол жезөкше үйін ашуға қиындықсыз серіктес. Бірақ бос шіркеуде Хуанамен жыныстық қатынасқа түскеннен кейін Шарп өзінің дауысын және өзінің жыныстық ерекшелігін қайта қалпына келтіреді. Екі ғашық жергілікті полициямен қақтығысқа түседі және Лос-Анджелеске қашады, онда Шарп әншілік мансабын бұрынғыдан да сәтті қалпына келтіреді. Бірақ олар Нью-Йоркке көшіп барғанда, әнші гей импресарионың қайтадан қобалжыуына қарсы күресуі керек, оны Хуана ақырында торрероның семсерімен өлтіреді. Бұл материалдың ешқайсысы 1956 жылы америкалық фильмге жарамды деп саналмағандықтан, әңгіменің еркек импресариосы әйелге айналады, ал мексикалық жезөкше мексикалық бұқа күрескерінің қызы болады.
The movie differs greatly from the James M. Cain source novel. In the book, the male protagonist is John Howard Sharp, a professional opera singer who has lost his voice and fled the United States to Mexico in a crisis of confidence after being sexually wooed (not unsuccessfully, though details are vague) by a male socialite and impresario. Juana Montes is a Mexican prostitute who sees Sharp as gay and therefore a trouble free partner to open a brothel with. But after having sex in a deserted church with Juana, Sharp recovers his voice and his preferred sexual identity. The two lovers come into conflict with the local police and flee to Los Angeles, where Sharp reestablishes his singing career, more successful than ever. But once they move to New York, the singer must struggle against the renewed blandishments of the gay impresario, whom Juana eventually murders with a torero's sword. As none of this material could be considered suitable for an American movie in 1956, the story's male impresario becomes female instead and the Mexican prostitute becomes a Mexican bullfighter's daughter.
Өндіріс
Романның киноқұқығын 1946 жылы Майкл Куртистің өндіріс компаниясы сатып алды. Энтони Манн өзінің агенттері, МКА арқылы жобаға қатысты, олар сонымен қатар Марио Ланзаны да өкілдік етті. "Олар мені оған таныстырды. Мен оны жақсы біліп, жақсы көре бастадым, бірақ барлығы оны сынап, енді фильмге түспейді деп айтты. Менің ойымша, бұл еңбекке жарамайтын сезімталдық болды, бірақ мен оған аяныш сезіндім. Оның жеуге және ішуге құмар екенін білдім, бұл үлкен мәселе болады деп ойладым, бірақ ол керемет, жылы жүректі адам еді және оның туралы айтылған барлық жаман сөздердің бәрі шындық емес деп санаймын."
Film rights to the novel were bought in 1946 by the production company of Michael Curtiz. Anthony Mann got involved in the project through his agents, MCA, who also represented Mario Lanza. "They introduced me to him. I got to know him and I really liked the guy, even though everyone was kicking him down, saying he’d never make another film. And I
guess it was really more out of a stupid sentimentality, but I felt sorry for the guy I knew it was going to be a terrible, terrible problem, because he was a compulsive eater and a compulsive drinker, but he was a marvellous, warm hearted guy and I don’t think all the horrible things they said about him were true."
Қабылдау
The New York Times газетінде фильм туралы пікір білдірген А. Х. Вейлер Ланзаның «ешқашан осылай әсем әнші болмағандығын, оның осы фильмді толыққанды және кейде таң қалдырарлық музыкалық ойын-сауыққа айналдырғанын» жазды. Фильмнің 695 000 долларлық зиянға ұшырағаны хабарланды.
Reviewing the film in The New York Times, A. H. Weiler wrote that Lanza, "who was never in better voice, makes this a full and sometimes impressive musical entertainment." The film suffered a purported loss of $695,000.