Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1931 жылғы фильм
1931 film
"Жалқыған лейтенант" – 1931 жылы түсірілген американдық комедиялық музыкалық фильм. Оны Эрнст Любич режиссерлік еткен, басты рөлдерде Морис Шевалие, Клодетт Колбер және Мириам Хопкинс ойнаған. Фильмді Самсон Рафаэльсон мен Эрнест Важда Оскар Штраустың "Эйн Вальзертраум" опереттасы негізінде жазған, либреттосын Леопольд Якобсон [de] және Феликс Дёрманн [de] авторы болған. Ал оперетта Ханс Мюллер Эйньгеннің "Nux, der Prinzgemahl" ("Нукс, ханның жұбайы") романынан алынған. Фильм "Үздік фильм" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ие болды. Бұл Эрнст Любич режиссерлік еткен және Мириам Хопкинс түскен үш фильмнің біріншісі. Қалған екеуі – "Жұмақтағы қиындық" және "Өмірге арналған жоспар".
The Smiling Lieutenant is a 1931 American pre Code musical comedy film directed by Ernst Lubitsch, starring Maurice Chevalier, Claudette Colbert and Miriam Hopkins, and released by Paramount Pictures. It was written by Samson Raphaelson and Ernest Vajda from the operetta Ein Walzertraum by Oscar Straus, with libretto by Leopold Jacobson [de] and Felix Dörmann [de], which in turn was based on the novel Nux, der Prinzgemahl ("Nux the Prince Consort") by Hans Müller Einigen. The film was nominated for the Academy Award for Best Picture. This was the first of three films directed by Lubitsch and starring Miriam Hopkins. The other two were Trouble in Paradise and Design for Living.
Сюжет
Венада лейтенант Николаус "Ники" фон Прейн (Морис Шевалье) әйелдер оркестрінің жетекшісі Франци (Клодетт Колберт)мен танысады. Олар бірден ғашық бола бастайды. Флаузенхурмның патша отбасының құрметті қонағына арналған парадта Ники Франциге көз қысады. Айынақтан, бұл әрекет Флаузенхурм ханшайымы Аннаның (Мириам Хопкинс) назарына ілігіп қояды. Тәжірибесіз ханшайым мұны жек көрушілікке дейін қабылдайды; оны жұбатамын деп, лейтенант оған көзін жұмып, оның сұлулығына ғашық болғанын айтады. Бірақ бұл әрекеті керісінше әсер етеді; Анна қатты қызығып, лейтенантқа үйленуді талап етеді, әйтпесе американдыққа тұрмысқа шығатынын мәлімдейді. Франци Никиді патшалық каретамен оралып келгенін көрген соң, оны тастап кетеді. Австрия императорының араласуы арқасында лейтенант пен ханшайымның некесі халықаралық жанжалдың алдын алады, алайда Ники некені толыққанды өткізбейді – ол әйелі мен қарындасының әкесіне ғана адал сүйіспеншілікпен қарады. Өз үйі мен Франциді сағынып, Ники көшелерде сарсанады, сонда ол үйленгеннен бері Флаузенхурмда оркестрімен концерт беруін жалғастырып келе жатқан Франциге кездеседі, ол әлі де оны ұмыта алмайды. Екеуі қайтадан махаббатқа толы қарым-қатынасты бастайды. Анна бұл туралы біліп, Франциге қарсы шығады. Бұл кездесуде Франци ханшайымның лейтенантқа терең сезімде екенін түсінеді. Ол некені сақтап қалу үшін ханшайымды сәнмен әсемдеп, жаңаша бейнелейді, олар "Жаңа киімдеріңді ки" дуэтін орындайды. Франци мүлдем кетіп бара жатқанда. Нәтижесі керемет болады, лейтенант үйге келген соң, атлас киіммен, темекі шегетін әйелінің ізімен жатын бөлмеге кіріп, есікті жабады – сосын қысқа ғана ашып, көрермендерге соңғы ән мен құпиялы көз ілгесін сыйлайды.
In Vienna, Lieutenant Nikolaus "Niki" von Preyn (Maurice Chevalier) meets Franzi (Claudette Colbert), the leader of an all female orchestra. They soon fall in love. While standing in formation at a parade honouring the visiting royal family of Flausenthurm, Niki winks at Franzi in the crowd. Unfortunately the gesture is intercepted by Anna, the Princess of Flausenthurm (Miriam Hopkins). The naive princess takes offence; to assuage her, the lieutenant insists that he winked and smiled at her because of her beauty. This backfires; charmed and besotted, Anna demands that she marry the lieutenant, and threatens to marry an American if this plan is thwarted. Franzi leaves Niki upon seeing him return in a royal carriage. After intervention by the Emperor of Austria, an international incident is narrowly averted by the marriage of the lieutenant and the princess, though the marriage is not consummated as Niki will only chastely kiss his bride—and his father in law. Homesick and lovesick, Niki wanders the streets, and encounters Franzi, who has continued to perform with her orchestra in Flausenthurm since the wedding, unable to move on. The two resume their romance. Anna finds out and confronts Franzi. During the confrontation, Franzi realizes that the princess is in fact deeply in love with the lieutenant. She decides to save the marriage by giving the dowdy princess a makeover, and they sing the duet "Jazz up your lingerie!" before Franzi departs for good. The results are a complete success as the lieutenant returns home, follows his satin clad, cigarette puffing wife into the bedroom and closes the door – opening it briefly to give the audience a last song and suggestive wink.
Өндіріс
Фильм жағымды жағдайда түсірілмеді: Нью-Йорк, Астория студиясына көшу түсірілім алаңындағы шектеулілік сезімін тудырды. Шевалье өнер көрсетуді – "күлкі мен сүйкімді көз қимылдары" – анасының қазасынан кейін туған қайғыға байланысты "техниканың механикалық көрсетілісі" деп сипаттады. Любич сондай-ақ Кольберт пен Хопкинстің бір бұрыштан түсірілуге талап етулеріне араласып, төрешілік жасады. Любич олардың дауын, экрандағы кейіпкерлеріне сай келетіндей етіп қолдады. Фильмнен алынған эпизодтар 1931 жылы Paramount компаниясының "Көлеңкелер салған үй" атты таныстыру фильміне қосылды.
The film was not made under pleasant circumstances: the shift to the Astoria, New York, studios accounts for the sense of confinement on set. Chevalier described performing – "smiles and cute winks of the eye" – a "mechanical display of technique" due to grief over his mother's death. Lubitsch also played referee between Colbert and Hopkins, who were determined to be shot from the same angle. Lubitsch encouraged their dispute that suited their characters on screen. Scenes from the film were included in the 1931 promotional film by Paramount, The House That Shadows Built.
Қабылдау
"Күлкілі лейтенант" Paramount компаниясының 1931 жылғы ең табысты фильмі болды. Барриос "Любич пен Шевалье жеңіске жетпес еді" деген пікірде. Любич кинодағы дыбысты игеру және оны повествомен үйлестіру кезеңінде болды: Джеймс Харви "Техникалық тұрғыдан алғанда, "Күлкілі лейтенант" Любичтің алғашқы дыбыстық фильмдерінің ең жетілгені. Декорациялар, операторлық жұмыс, фонограмма, дыбыс пен үнсіздіктің алмасуы арқасында фильм белгілі бір деңгейге жетеді, бұл "Махаббат шеруі" мен "Монте-Карло" фильмдерін салыстырғанда өте жайпақ көрінеді". Эндрю Саррис үшін "Күлкілі лейтенант" "Махаббат шеруінің" "ырғақты лирикасы" мен "Жанжал жаннатта" фильмінің "тежелген ирониясы" арасындағы көпір. Үнсіз фильм нұсқасымен авторлық құқықтарға байланысты туындаған даудың салдарынан "Күлкілі лейтенант" көп жыл бойы көрсетілмей, 1990 жылдары Данияда табылған көшірмеге дейін жоғалған фильм деп есептелді. Фильм қайта жарияланғанда, "жалпы қуанышқа" техникалық мәселелерге байланысты "көңіл көшіру" ілесіп келді. Билли Уайлдер "Күлкілі лейтенант" фильміндегі Любичтің ерекшелігін былай түсіндіреді: "Бұл – Суперәзілді тамаша пайдалану. Сіз біреудің әзілін айтып, қанағаттанасыз, содан кейін үстіне тағы бір үлкен әзіл келеді. Сіз күтпеген әзіл. Міне, осы Любичтің қолтаңбасы". Фильмнің мәні – соңында "бұрыш қыз жігітті алып қалады".
The Smiling Lieutenant was Paramount's biggest grosser of 1931. Barrios claims that "Lubitsch and Chevalier were invincible". Lubitsch was still in the stages of mastering sound on film technology and combining it with narrative: James Harvey acclaims that "technically The Smiling Lieutenant is the most accomplished of Lubitsch's early sound films. In sets, camerawork, background music, alternations of sound and silence, thus the film reaches a certain level that makes The Love Parade and Monte Carlo look comparatively stilted". For Andrew Sarris, The Smiling Lieutenant stands between the "lilting lyricism" of Love Parade and the "tempered ironies" in Trouble in Paradise. Due to an ongoing copyright dispute with the silent film version, The Smiling Lieutenant remained out of circulation for years and was considered as a lost film until a print was discovered in Denmark in the 1990s. When the film resurfaced, the "general elation" was followed by "an inevitable let down" due to technical problems. Billy Wilder defines the touch in relation to The Smiling Lieutenant: "It was the elegant use of the Superjoke. You had a joke, and you felt satisfied, and then there was one more big joke on top of it. The joke you didn't expect. That was the Lubitsch touch." The ultimate Superjoke is that at the end of the film, "the wrong girl gets the man".