Инмар Бергманның 1969 жылғы «Аннаның құмарлығы» фильмі – драма, ажырасқан ер адам мен трагедиялық өмірі бар әйелдің қарым-қатынасы. Кино, режиссура, тақырыптар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969 жылғы фильм
1969 film
"Аннаның құмарлығы" (En passion – "Құмар") – 1969 жылғы швед драмалық фильмі, сценарийін және режиссурасын Ингмар Бергман жазған. Ол 1970 жылғы Ұлттық киносыншылар қоғамының сыйлығында "Ең үздік режиссер" аталымын алды.
The Passion of Anna (En passion – "A passion") is a 1969 Swedish drama film written and directed by Ingmar Bergman, who was awarded Best Director at the 1970 National Society of Film Critics Awards for the film.
Сюжет
Тыңдаушылар Андреас Винкельманмен танысады, ол жақында некеден айырылысып, жалғыз және эмоционалды күйзеліске ұшыраған адам. Көрші Анна келіп, телефонын пайдалануға рұқсат сұрайды. Ол таяқтың көмегімен жүріп жатыр. (Соңырақ оның күйеуі мен ұлы жолдан шығып кеткені үшін қаза тапқаны белгілі болады.) Анна Андреасқа телефон шалып жатқанда, ол оның әңгімесіне құлақтап тыңдайды. Анна қол қалтасын тастап кетеді, ал Андреас оны қарап, күйеуінің өздерінің некелерінде бақытсыз екенін және "психологиялық және физикалық зорлық-зомбылық" болуы мүмкін деп қорқатынын көрсететін хатты тауып, оқиды. Фильмнің баяндауы төрт басты актердің әрқайсысының өз рөлдері туралы сұхбаттасқан қысқаша кадрларымен (көрінбеген Бергманмен) мерзімді түрде үзіледі. Андреас қол қалтасын Аннаның үйіне апарып, есіктен Ева мен Элис есімді ерлі-зайыптыларды қарсы алады. Элис - халықаралық деңгейде табысты сәулетші және фотосуретші, эмоциялық күйлерге сәйкес жіктелген портреттердің кең мұрағаты бар. Элис Андреасты суретке түсіруді ұсынады, ол келіседі. Бір күні түнде Элис үйден кеткенде, Ева Андреасқа барады, өйткені ол қажып, жалғыз және ұйықтап кетуі қиын. Олар музыка тыңдап, шарап ішеді, бұл оны ұйқыға батырады. Андреас оны диванға жатқызады да, ол бірнеше сағат ұйықтайды. Ол оянғаннан кейін олар жақын болады және төсекке жатады, бірақ бұл көрінбейді. Кейін ол бірнеше жыл бұрын жалғыз баласын көтерген кезінде ұйқысыздыққа емделу үшін ауруханаға барғандығын айтады. Сол жерде оған қателікпен шамадан тыс доза егілді, нәтижесінде оның құрсағындағы нәрестесі қайтыс болды. Ол өзінің де, Элистің де осы оқиғадан кейін жылағанын айтады. Элис Андреасты суретке түсіреді. Элис Андреас сұраған банктік қарызды растауды ұйымдастыруға келіседі және Андреасқа қарызды қайтару үшін қаражатты табуға көмектесу үшін оған машинамен жазу тапсырмасын береді. Ева келеді және Андреаспен бір сәтке жалғыз қалғанда, оған Аннаға қатысты "қадағалау" жасауды ескертеді. Элис қайта оралып, Ева одан неге сұмдықпен қарап тұрғанын сұрайды. Ол тек қарапайым нәрселерге ашуланатынын айтады. Енді Андреас Аннамен бірге оның үйінде тұрады. Аннаның сенімі құлшынысты әрі шындықты іздеуде табанды болып көрінеді, бірақ оның қиял-ойы бірте-бірте бетке шығады. Өз кезегінде Андреас уайым мен байланыстан ажырау сезімін жеңе алмайды, бұл Аннамен қарым-қатынасын одан әрі құртады. Фильмде аралдағы бейтаныс адам жануарларға қатыгездік жасап, итті ағашқа іліп, қойларды өлтіреді. Андреастың көршісі (көпшілігі психикалық ауытқумен ауытқушы деп санайды) осы қылмыстарда күдікті болып табылады. Ол өзін-өзі өлтіреді және полиция Андреасқа хат әкеледі, онда кедей адам өзін қалай ұрып-соғып, қорлағандығын айтады. Бір күні Анна Андреаспен ағаш кескен кезде таласып, онымен дау-дамай жасайды, ол өзін-өзі бақылаудан шығады және балтасын көтеріп, оның басына жақын ағаш қабырғаға соғады. Ол шынымен оны өлтіруге ниетті ме, жоқ па, білмейміз, өйткені ол айқайлап, одан қашады. Қалай болғанда да, ол қызды шапалақпен ұрып-соғып отырады. Кейін Анна төсекте жатқанда, екі өрт сөндіру машинасы үйдің қасынан асығып өтеді, сиреналар айқайлайды. Андреас оларды өрттің орын алған жеріне, мал өсіретін фермаға ертіп барады. Андреас келгенде оған қылмыскердің тағы да соққы беріп, осы жолы атқа бензин құйып, оны құлыптап, қораны өртеп жібергенін айтады. Ат өліп күйді. Енді Андреас досының кінәсіз екені және әділетсіз қудаланғаны анық болды. Анна өрт болған жерге өз көлігімен келеді. Андреас кіреді. Анна көлік айдап барады, бірақ ештеңе айтпайды. Андреас екеуінің бір-біріне шындықты айтулары керектігін айтады. Ол Аннаның күйеуінің хатын оқығанын, сондықтан олардың бірге бақытты екендігі туралы өтірік айтқанын білетінін айтады. Анна машинаны жылдамдатып бара жатқан көрінеді. Ол күйеуі мен ұлын өлтіргендей, оны да өлтіруді жоспарлап отыр ма деп сұрайды. Ол жолдан шығып кетеді, бірақ ол көлденеңге еңкейіп, машинаны қауіпсіз тоқтатуға көмектеседі. Анна үндемейді, ал Андреас оған ақылдан адасып қалғанын, олар бір-бірін сүймейтінін және олардың жолдарын бөлісу керектігін айтады. Ақыры, ол одан неге оны оттан алып шыққанын сұрайды және Анна: "Мен кешірім сұрауға келдім" деп жауап береді. Андреас машинадан түсіп, қыз қаша жөнеледі. Алысқа қарай қарай келе-келе жүріп бара жатқан көрінеді. Алыстан түсірілген суретке қарағанда, Andreas тізе бүгіп, экранның түсі аққа айналған кезде, дауыс шығады: "Бұл жолы оның аты Andreas W...
The audience is introduced to Andreas Winkelman, a man living alone and emotionally desolate after the recent breakdown of his marriage. A neighbour, Anna, arrives and asks permission to use his phone. She walks with the aid of a cane. (It is later revealed that her husband and son died as a result of her driving off the road.) While Anna uses Andreas' phone, he eaves drops on her conversation, after which she departs in tears. Anna has left her handbag behind and Andreas looks through it, finding and reading a letter from her husband that reveals that he is unhappy in their marriage and fearful for possible "psychological and physical violence". The narrative of the film is periodically interrupted by brief footage of each of the four main actors being interviewed (by an unseen Bergman) about their role characters. Andreas takes the handbag to where Anna is living and is greeted at the door by the married couple, Eva and Elis, who are also in the midst of psychological turmoil. Elis is an internationally successful architect and amateur photographer who has an extensive archive of portraits categorised according to emotional states. Elis offers to take pictures of Andreas, to which he agrees. One night while Elis is away, Eva visits Andreas, as she is bored and lonely and finds it hard to sleep. They listen to music and drink wine, which makes her drowsy. Andreas tucks her up on the sofa and she sleeps for some hours. After she awakes they become intimate and go to bed, although this is hardly shown. Afterwards she explains that during her only pregnancy years ago, she went to the hospital to seek treatment for insomnia. There she was mistakenly injected with an excessive dose, which resulted in the death of the child in her womb. She mentions that she and Elis both wept after this. Elis photos Andreas. Elis agrees to organise the validation of a bank loan sought by Andreas and gives him a typing task in order to help Andreas have the funds to pay back the loan. Eva arrives and when left alone with Andreas for a moment, warns him to be "careful" as regards Anna. Elis comes back and Eva asks him why he has a nasty look. He says that he only gets upset by trivialities. Andreas and Anna are now living together at his house. Anna appears zealous in her faith and steadfast in her search for truth but gradually her delusions come to the surface. For his part Andreas is unable to overcome his feelings of anxiety and disconnection, further dooming his relationship with Anna. Throughout the film, an unknown person on the island is committing acts of animal cruelty, hanging a dog in a tree and violently killing sheep. A neighbour of Andreas (a loner who some regard as mentally disturbed) is suspected of these crimes. He commits suicide and the police bring a letter to Andreas where the poor man describes how he was beaten and humiliated by a group of men, after which he did not wish to continue living. One day Anna picks an argument with Andreas as he is chopping wood, causing him to lose control and, raising the axe, plunges it into the wooden wall close to her head. We don't know whether he really intended to kill her, as she screams and dodges it. At any rate, he proceeds to slap her around. Afterwards, as Anna lies in bed, two fire engines rush past the house, sirens wailing. Andreas follows them to the scene of the fire a farm with livestock. When Andreas arrives he is told that the perpetrator has struck again, this time dousing a horse in petrol and locking it in and setting fire to the stable. The horse was burnt to death. It is now clear that Andreas' friend was innocent and unjustly persecuted. Anna shows up at the fire in her car. Andreas gets in. Anna drives but says nothing. Andreas insists they should speak the truth to each other. He reveals that he read the letter Anna's husband wrote, so he knows that she has lied about their being happy together. Anna appears to speed up the car. He asks if she is planning to kill him like she killed her husband and son. She drives off the road but he manages to lean across and help stop the car safely. Anna remains silent and Andreas tells her she is out of her mind, that they don't love each other, and that they should part ways. At last, he asks her why she picked him up at the fire and Anna replies: "I came to ask for forgiveness." Andreas gets out of the car and she drives away. In a long shot we see him pace back and forth. As the long shot pulls in to an increasingly grainy close up, we see Andreas fall to his knees, and, as the screen turns to white, a voice over states: "This time he was named Andreas Winkelman." The End.
Өндіріс
Фильмнің бастауы Бергманның 1968 жылы түсірілген "Ұят" фильмінде, сонымен қатар Ульман мен Фон Сидоудың қатысуымен. "Ұят" түсірілімі аяқталғаннан кейін, Фароның экологиялық ережелері фильм үшін салынған үйді өртеп жіберуді талап етті, бірақ Бергман оның сыртқы түріне сүйіспеншілік танытты және оны басқа фильмде пайдалану жоспарлары бар деп мәлімдеп, құтқарып қалды. Ол "Аннаның құмарлығы" фильмін жазуға кірісті, ал Фон Сидоу мен Ульман әлі де онымен жұмыс істеуге келісімшарт жасасқандықтан, "Аннаның құмарлығы" фильмін "іс жүзінде жалғасы" деп ойлады. Автор Әмір Коэн Шалев фильмдер трилогияны құрайтынын айтты. Коэн Шалев "Персона" және "Ұят" сияқты "Аннаның құмарлығы" да кінә мен өзін-өзі жек көру мәселелеріне қатысты "қашқын суретші" тақырыбын ұстанатынын жазды. Винсент Канби "Бұл қызығушылық танытқан, бірақ берік емес кино көрермендерінен гөрі, Бергманның шаршамас криптологтарына (мен олардан емеспін) арналған сияқты", - деп дәлелдеді, бірақ оның басты актерлерінің өнерін мақтады және "Бергман олардың әрқайсысына кинематографиялық шындықтың ерекше сәттерін, байлығы мен драмасының монологтарын сыйлайды" деп жазды. Фильм 2002 жылы "Нью-Йорк Таймс" журналының "Ең жақсы 1000 фильм" кітабына енгізілді. Фильм Бергманның ең үздік туындыларының бірі болып саналмайды, бірақ кейінгі бағалаулар әлі де оң. Сэм Джордисон Film4 үшін былай деп жазды: "Бұл Бергманды ең жақсы жағынан ерекшелендіретін жеңілдік пен тегіс ағын болмаса да, бұл әлі де күшті, терең өнер туындысы". Роджер Эберт оған төрт жұлдыз берді және оны 1970 жылдың үздік 10 фильміне қосты.
The film has its origins in Bergman's 1968 film Shame, also starring Ullmann and Von Sydow. After shooting of Shame completed, Fårö's environmental regulations required the house built for the film be burned, but Bergman had developed an attachment to its appearance and saved it by claiming there were plans to use it in another film. He began writing The Passion of Anna, and with Von Sydow and Ullmann still contracted to work with him, envisioned The Passion of Anna as "virtually a sequel." Author Amir Cohen Shalev concurred the films form a trilogy. Cohen Shalev wrote that, like Persona and Shame, The Passion of Anna follows an "artist as fugitive" theme touching on issues of guilt and self hatred. Vincent Canby argued that "it does seem designed more for the indefatigable Bergman cryptologists (of which I am not one) than for interested, but uncommitted filmgoers", but praised its lead actors' performances and wrote that "Bergman gives each of them extraordinary moments of cinematic truth, monologues of sustained richness and drama". The film was included in "The New York Times Guide to the Best 1,000 Movies Ever Made" in 2002. The film is not considered one of Bergman's greatest works, but retrospective evaluations are still positive. Sam Jordison wrote for Film4, "While it lacks the lightness of touch and smooth flow that distinguishes Bergman at his finest, this is still a powerful, profound work of art." Roger Ebert gave it four out of four stars and included it in his Top 10 of 1970.