Глюкокортикоидтардың салдарынан туындаған қант диабеті
Steroid diabetes
Стероидтік диабет – глюкокортикоидтардың салдарынан қандағы қанттың көтерілуі. Себептері, басқа дәрмектердің әсері, магний деңгейі және гепатит C вирусы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стероидтық диабет немесе стероидтердің әсерінен туындаған диабет – бұрын қант диабеті болған немесе болмаған науқаста глюкокортикоидтарды қолдануға байланысты қандағы қанттың қалыптан тыс жоғарылауымен сипатталатын жағдай.
Steroid diabetes or steroid induced diabetes is characterized as an unusual rise in blood sugar that is linked to the use of glucocorticoids in a patient who may or may not have had diabetes mellitus in the past.
Себептер
Стероидты диабет глюкокортикоидтарды қолдану нәтижесінде пайда болады. Гликемиялық бақылауға басқа иммуносупрессивті препараттар да әртүрлі механизмдер арқылы әсер етуі мүмкін, бұл глюкокортикоидты емдеудің әсерін усложнитпейді. Бірнеше зерттеулерде сарысудағы магний деңгейі мен гликемиялық бақылау арасында кері байланыс бар екені көрсетілген. Созылмалы гепатит С вирусы (HCV) инфекциясы жалпы халықта да, бауыр трансплантациясы жасағандарда да диабет дамуының жеке тәуекел факторы болып саналады, алайда бауыр аурулары бұрыннан бұзылған глюкозаға төзімділікті нашарлататыны белгілі.
Steroid diabetes is caused by the use of glucocorticoids. Glycemic control can be impacted by other immunosuppressive medications through different mechanisms, which could complicate the effects of glucocorticoid therapy. There is an inverse correlation between serum magnesium levels and glycemic control, according to several studies. Although chronic hepatitis C virus (HCV) infection is thought to be a separate risk factor for the development of diabetes in both the general population and liver transplant recipients, liver disease is known to exacerbate impaired glucose tolerance.
Диагностика
Американдық диабет қауымдастығы диабетті диагностикалау үшін келесі критерийлерді белгілейді: HbA1c 6,5%, 8 сағаттық аштық қандағы глюкоза деңгейі 7,0 ммоль/л (126 мг/дл), 2 сағаттық оралық глюкозаға төзімділік тестісі (OGTT) ≥ 11,1 ммоль/л (200 мг/дл), немесе гипергликемия белгілері бар пациенттерде кездейсоқ плазмадағы глюкоза деңгейі ≥ 11,1 ммоль/л (200 мг/дл).
The American Diabetes Association defines the following criteria for the diagnosis of diabetes: a HbA1c of 6.5%, an 8 hour fasting blood glucose of 7.0 mmol/L (126 mg/dL), a 2 hour oral glucose tolerance test (OGTT) of ≥ 11.1 mmol/L (200 mg/dL), or in patients exhibiting hyperglycemic symptoms, a random plasma glucose of ≥ 11.1 mmol/L (200 mg/dL).
Емдеу
Барлық диабет түрлері сияқты, өмір салтын өзгерту, соның ішінде жаттығулар және тамақтанғаннан кейін қан қызының жоғарылауын азайтуға бағытталған диеталық кеңес беру, гликемиялық бақылауды жақсартудың алғашқы қадамы болып табылады. Қазіргі нұсқаулар осы мәселенің толыққанды шешімін ұсынбауы мүмкін, себебі глюкокортикоидтарды қолдануды бастау тамақтанғаннан кейін гипергликемияға алып келуі мүмкін, ал глюкокортикоидтарды дозасын азайту гликемиялық бақылауды қалыпқа келтіруге көмектеседі. Пациенттер үшін ең қолайлы емдеу әдісі базалық-болз инсулин терапиясы болып табылады, ол үш компоненттен тұрады: базалық инсулин, тамақтанған кездегі инсулин және қосымша түзетуші инсулин.
Like with all forms of diabetes, lifestyle modification, including exercise and dietary counseling to offer options that might lessen post prandial hyperglycemia, is the first step toward improving glycemic control. Current guidelines may not adequately address this because the initiation of glucocorticoids can result in post prandial hyperglycemia and the tapering of glucocorticoids can normalize glycemic control. The most accommodating option for patients is still basal bolus insulin therapy, which consists of three parts: basal insulin, prandial insulin, and supplemental correction factor insulin.