Кіріспе
Лаурел үңгірлері – көлемі және ауданы бойынша Пенсильвания штатындағы ең үлкен үңгір. Фармингтон қауымында орналасқан, ол Питтсбургтен оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 80 шақырым жерде, Юнионтаун қаласының жанындағы Каштановый қырқасында жатыр. 1900-шы жылдардың басында жергілікті тұрғындар ауызша таратып айтқан "Дулани үңгірі" (балама жазу: "Дуланей үңгірі") деп белгілі болған, реттелмеген жабайы үңгір ретінде басталып, 1930 жылдары Норман Кейл мен оның бауырына, содан кейін Кейл мен оның әйелі Хеленге тиесілі болды. Олар 1964 жылдың 1 шілдесінде оны жалпы жұртшылыққа көрсету үшін ашып, "бұлттағы үңгірлер" деп таныстырды.
Тарих және ерекшеліктері
Томас Дулани есімімен аталып, XIX ғасырдың басында үңгір орналасқан жердің иесі болған және жергілікті даңққа ие болған Дулани үңгірі (басқаша жазылуы: "Дулани үңгірі") 1816 жылдың 11 қыркүйегінде алты адамнан тұратын топпен алғаш рет зерттелген. Филадельфиялық Джон Пакстон басқарған бұл топ "барлық өткелдерді, тіпті өте кішкентайдарын да сынап көрді, кейде өту үшін иіліп немесе тізелеп жүруге тура келді". Команданың жеткен соңғы бөлігін сипаттаған Пакстон оны үңгірдің ең үлкен бөлігі деп атап, былай деді: "Бұл жердің ені 20-30 фут, еденнен төбеге дейінгі биіктігі 30-80 фут, ал ұзындығы 1200 фут. Үңгірдің бойымен ағып жатқан өзен диқандық диірменді айналдыруға жеткілікті. Біз жүрген ең алыс қашықтықты өлшедік, ол 3600 фут болды, бірақ біз жалпы алғанда екі мильден астам жол жүрдік". 1915 жылы жергілікті тұрғындар оны "Дулани үңгірі" деп атады, ол 1950 жылдарға дейін реттелмеген жабайы үңгір болып қала берді. Дегенмен, 1930 жылдары ол шіркеу топтары мен аймақтың тұрғындарының қонақтары үшін танымал орынға айналды, олар Дон Хельмик және басқа да білімді нұсқаушылар басқаратын экскурсияларды ұйымдастырды. 1930 жылдары шамамен Юнионтауннан келген Норман мен Рой Кейл иелігіне өткен үңгір маңындағы жер XVIII ғасырдағы француз-үнді соғысы кезінде 1747 және 1748 жылдар аралығында француздар салған Форт Контрешёрдің тарихын зерттеу ортасы болды. 1940 жылдары үңгір ішінде Хэллоуин тақырыбындағы шаралар өткізіліп, "үңгірдің бір шетінен екінші шетіне ұшып бара жатқан тірі жартастармен қараңғы кеңістіктерді зерттеу" мүмкіндігі ұсынылды. 1950 жылдардың ортасында Кейлдер жабайы үңгірді табысқа айналдырудың жолдарын іздестіре бастады. 1960 жылдары әлі де Норман Кейлге тиесілі болған, бірақ енді әйелі Хеленмен бірлесіп, үңгір 1964 жылдың 1 шілдесінде ресми түрде жалпы жұртшылыққа "бұлттардағы үңгірлер" деп сатылатын шоу-үңгір ретінде ашылды. Кейін сол жылы оны Грейнсбург пен Латробтан келген екі заңгер Эммет Дж. Бойл-младший және Нед Дж. Наклес сатып алды, олар қауіпсіздік пен ойын-сауық құндылығын арттыру үшін бірнеше жақсартулар жасады, соның ішінде жаңа театрлық жарықтандыру жүйесін қолдайтын шамамен жиырма бес шақырым электр кабелін орнатты. Бұл үңгірде спелеологиялық және псевдокарсттық құрылымдар бар. Оның орташа температурасы 52°F (11°C) құрайды. Екі бөлікке бөлінген жоғарғы үңгірдің кіреберісі – желілік желі сияқты өткелдердің жиынтығы, ал жарықтандырылмаған төменгі үңгірі, "тармақ жұмысы" деп аталады, дендриттік жүйеге ағып жатқан жер асты су ағыстарынан тұрады. Бұл турдың кейбір өткелдерінің тік еңісі гравитациялық төбе деп аталатын оптикалық иллюзияны тудырады, бұл дөңгелектеп жоғарыға қарай жылжитын доптың иллюзиясына ұқсас. Операторлар үш сағаттық тур ұсынады, ол гравитациялық төбесін және үңгірдің жарықтандырылмаған төменгі тармақтарын қамтиды. Жер бедері өзгермегендіктен, үңгір ережелері келушілерге үңгірдің камераларына және шағырларға жету үшін сырғанаған үйірлер мен басқа да кедергілерден өтетін кезде қалқан мен шамдарды қолдануды талап етеді. Үңгірдің аумағында келушілерге сыйлық дүкені, мини-гольф алаңы, асыл тастарды іздеу және қазбаларды зерттеу мүмкіндігі, сондай-ақ туристерге арналған операциялар кезінде жабайы табиғатты көруге мүмкіндік бар. Мектептік сапарлар үшін танымал орын болғандықтан, үңгірдің иелері қару-жарақ әкелуге тыйым салады.
"This we found to be very spacious, being from 20 to 30 feet wide, from 30 to 80 feet from the floor to the roof, and 1,200 feet in length, with a stream sufficient to turn a grist mill running its full length. We measured with a line the extreme distance we had been in, and found it to be 3,600 feet, but we must have traveled altogether upwards of two miles." Still known by locals as "Dulany's Cave" in 1915, it remained an unregulated wild cave well into the 1950s. Even so, by the 1930s, it was a popular attraction for church groups and visiting guests of area residents, who arranged for tours headed by Don Helmick and other knowledgeable guides. Owned by Uniontown brothers Norman and Roy Cale, beginning sometime around the 1930s, the land near the cavern became the subject of historical research regarding the eighteenth century operation of Fort Contrechoeur, a stockade that had been erected by the French between 1747 and 1748 during the French and Indian Wars. By the 1940s, Halloween themed events were being held inside the cave, billed as opportunities to "explore the dark caverns with the live bats that fly from one end of the cave to the other". During the mid 1950s, the Cales began exploring ways to convert the wild cave into a for profit tourist attraction. Still owned by Norman Cale during the 1960s, but now in collaboration with his wife, Helen, the cave was officially opened it to the general public as a show cave on July 1, 1964, with the Cales marketing it as "the caverns in the clouds". It was then purchased from the Cales later that same year by Emmett J. Boyle Jr. and Ned J. Nakles, two lawyers from Greensburg and Latrobe, who made several safety and entertainment value related improvements, including the installation of roughly twenty five miles of electrical cable that supported a new theatrical lighting system. This cavern features an array of speleological and pseudokarsts formations. Its average temperature is 52 °F (11 °C). Split into two sections, the entrance into the upper cavern is a network of interconnecting grid like passages, while its unlit lower cavern, known as its branch work, consists of subterranean watercourses that flow into a dendritic system of passages. The steep slope of some passageways on this tour causes an optical illusion known as a gravity hill, similar to the illusion of a ball rolling uphill. Operators offer a three hour tour, which includes gravity hill, as well as the cavern's lower branchwork, which is unlit. Because the terrain remains unaltered here, cavern rules require visitors to use helmets and lighting when climbing or crawling over breakdown piles or other obstructions to reach the caverns' chambers and chasmal courses. The cavern grounds also offer visitors access to a gift shop, mini golf course, the opportunity to pan for gemstones, and fossil study activities, and also serve as a wildlife viewing locale during operations to tourists. As a popular destination for school field trips, the cavern's owners have adopted a no firearms policy.