Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арагон королі 1134 - 1137/1157 жылдары. Рамиро II (24 сәуір 1086 – 16 тамыз 1157), Монах атанған, Хименес әулетінен шыққан және 1134 жылы Арагон королі болған. Ол монах болғанымен, Арагон ақсүйектері оны баласыз қалған ағасы Альфонсо Жауынгердің орнына сайлады. Одан кейін Петронилла есімді қызы дүниеге келді, оны Барселона графы Рамон Беренгуер IV-ке үйлендіріп, Арагон мен Барселонаны Арагон тәжіне біріктірді. 1137 жылы ол монастырьға тартылып, билікті Рамон Беренгуерге жүктеді, бірақ өмірінің соңына дейін патшалық атағын сақтап қалды.
King of Aragon from 1134 to 1137/1157
Ramiro II (24 April 1086 – 16 August 1157), called the Monk, was a member of the House of Jiménez who became king of Aragon in 1134. Although a monk, he was elected by the Aragonese nobility to succeed his childless brother Alfonso the Battler. He then had a daughter, Petronilla, whom he had marry Count Ramon Berenguer IV of Barcelona, unifying Aragon and Barcelona into the Crown of Aragon. He withdrew to a monastery in 1137, leaving authority to Ramon Berenguer but keeping the royal title until his death.
Ерте өмір
Рамиро Арагон және Наварраның патшасы Санчо Рамирес пен Русидің Фелициясының кіші ұлы болды. Санчо Рамироны бала кезінде Безиер виконттығындағы Сент-Понс-де-Томиер бенедиктин монастырына орналастырды. Рамиро құрметке ие болған монах ретінде Сахагундағы Сантос Фекундо и Примитиво корольдік монастырының аббаты болып сайланды, кейіннен ол Уэскадағы Сан-Педро-эль-Вьехо монастырының аббаты болды. Наварра-Арагон Корольдігінде Рамироның билігін шектеуге тырысқан ағасы Альфонсо Жауынгер оның Бургос епископы және Памплона епископы болып сайлануына кедергі келтірді. 1134 жылы Рамиро баласыз ағасының қазасынан кейін таққа мұрагерлік етуге үміткерлердің бірі болған кезде Барбастро-Рода епископы болып сайланды. Басқа кандидаттардың ішінде Кастилияның Альфонсо VII болды, ол шетелдік патша болғандықтан аз қолдау тапты, сондай-ақ Наварра аристократиясының таңдауы Педро де Атарес, Санчо Рамирестің немересі, Рибагорза графы, Арагонның Рамиро I-нің заңсыз ұлы еді. Борхада мұрагерлік мәселесін шешу үшін өткен жиналыста түсініспеушілік Педроны оның қолдаушыларынан алшақтатты, бірақ олар арагондықтардың сүйіктісі Рамироны қабылдауға дайын болмады, нәтижесінде корольдіктер бөлінді. Наваррада Наварраның бірігуге дейінгі корольдік отбасының ұрпағы және Альфонсо VII-нің қорғаушысы Гарсия Рамирес король болып сайланды, ал Арагонда таңдау Рамироға түсті, ол тәжді кию үшін монахтық уәдесінен бас тартты.
Ramiro was the youngest son of Sancho Ramírez, king of Aragon and Navarre, and Felicia of Roucy. Sancho placed Ramiro as a child into the Benedictine monastery of Saint Pons de Thomières in the Viscounty of Béziers. As a respected monk, Ramiro was elected abbot of the Castillian royal monastery of Santos Fecundo y Primitivo in Sahagún and later was abbot of the monastery of San Pedro el Viejo at Huesca. Wanting to limit Ramiro's power within the Kingdom of Navarre Aragon, his brother Alfonso the Battler had blocked his elections as bishop of Burgos and as bishop of Pamplona. In 1134 Ramiro had been elected bishop of Barbastro Roda when the death of his childless brother made him one of the candidates for succession to the crown. Others put forward included Alfonso VII of Castile, who as a foreign king found little support, and the choice of the Navarrese nobility, Pedro de Atarés, grandson of Sancho Ramírez, Count of Ribagorza, the illegitimate son of Ramiro I of Aragon. At an assembly at Borja intended to resolve the succession, a misunderstanding alienated Pedro from his supporters, yet they were unwilling to accept the Aragonese favored Ramiro, and in the end the kingdoms were divided. In Navarre, García Ramírez, a scion of the pre union royal family of Navarre and protégé of Alfonso VII was chosen king, while in Aragon the choice fell on Ramiro, who suspended his monastic vows to take the crown.
Арагонның патшасы
Рамиро Монахтың билігі даулы болды. Билік басында ол өзінің ақсүйектерімен қиындыққа тап болды, олар оны ыңғайлы және өз тілектеріне оңай бағынушы деп ойлады, бірақ оның талаптарына мойынсұнбайтынын көрді. Мұрагерге ие болу үшін Рамиро Аквитания герцогы Вильгельм IX-ның қызы Агнеске үйленді. Олардың Петронилла есімді қызы болды, ол бір жасында Барселона графы Рамон Беренгуер IV-ке келін болып берілді. 1137 жылғы 11 тамызда Барбастрода қол қойылған неке шарты бойынша Петронилла Арагон тағының мұрагері аталды, егер ол баласыз қайтыс болса, тақ Рамон Беренгуерге және оның басқа әйелдерінен туған балаларына өтеді. Рамон Рамироны «Патша, Ием және Әке» деп қабылдады, ал Барселона графтығы мен Арагон Корольдігі Арагон тажының құрамына біріктірілді. Бұрын құрлыққа қапталған Арагон мемлекеті Наварраны жоғалтудан бұрынғы жарты аралдың билігіне оралды және Батыс Жерорта теңізіне терезе алды, ол уақыт өте келе үстемдік ететін болды. Таққа отырғаннан бастап қызының келін болып берілуіне дейінгі аралықта Рамиро II ақсүйектердің көтерілісін басуға мәжбүр болды. Өзі соғыс патшасы емес екенін білгендіктен, ол 1137 жылғы 13 қарашада патшалық билікті күйеу баласы Рамон Беренгуерге тапсырды. Рамон «Арагон халқының князі» (Princeps Aragonensis) атанды және корольдік әскерлерінің нақты басшысы болды. Рамиро қоғамдық өмірден шығып, Уэскадағы Сан-Педро аббатханасына қайтып оралды. Кейін ол Уэска қоңырауы туралы әйгілі және құштарлықпен айтылатын аңызбен танылды. Ол 1157 жылғы 16 тамызда қайтыс болды және сол жерде жерленді. 1137 жылы ол тақтың мұрагерін тағайындады, бірақ өліміне дейін патша атағын сақтап, тіпті басқа корольдіктерде жазылған жылнамаларда да оның есімі жиі кездеседі. Рамироның лауазымына қарамастан, оның қызы Петронилла 1164 жылы тақтан бас тарту туралы құжатта ғана емес, сонымен қатар 1152 жылы, әкесінің өлімінен бұрын жазылған өсиетінде де regina (патшайым) атағын қолданды.
The reign of Ramiro the Monk, as he is known, was tumultuous. At the beginning of his reign he had problems with his nobles, who thought he would be docile and easily steered to their wishes, but discovered him to be inflexible. In order to produce an heir, Ramiro married Agnes, daughter of Duke William IX of Aquitaine. He and Agnes had a daughter, Petronilla, who was betrothed to Count Ramon Berenguer IV of Barcelona at the age of one. The marriage contract, signed at Barbastro on 11 August 1137, made Petronilla the heir to the crown of Aragon, which in event of her childless death would pass to Ramon Berenguer and any children he might have by other wives. Ramon accepted Ramiro as "King, Lord and Father", and the County of Barcelona and the Kingdom of Aragon were united into the Crown of Aragon. The previously landlocked Aragonese state thus returned to the position of peninsular power it had held prior to the loss of Navarre, and received a window to the Western Mediterranean it would come to dominate. In the time between his accession and the betrothal of his daughter, Ramiro II had already had to put down a rebellion of the nobles, and knowing himself not to be a war king, he passed royal authority to his son in law Ramon Berenguer on 13 November 1137. Ramon became the "Prince of the Aragonese people" (Princeps Aragonensis) and effective chief of the kingdom's armies. Ramiro withdrew from public life, returning to the Abbey of San Pedro in Huesca. He later became known for the famous and passionate legend of the Bell of Huesca. He died there on 16 August 1157 and is buried there. In 1137 he ceded the throne but continued to hold the title of king until his death, and even so the chronicles written in other kingdoms mention him. Regardless of Ramiro's title, his daughter Petronilla was using the title of regina (queen) in not only the document about her abdication in 1164 but also her will, written in 1152, before her father's death.