Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Трансваал Республикасына шабуыл
Raid on Transvaal Republic
1806 жылы Кейп Британ империясының отарлауы болды. Бастапқыда британдықтардың бақылауы Наполеоннан шығысқа қарай сауда жолын қорғауға бағытталған, бірақ британдықтар көп ұзамай Кейп колониясын одан әрі дамыту мүмкіндігін түсінді. Африканерлер/бурлар қауымдастығының көп бөлігі британдық басқаруға наразылық білдіріп, жаңа жүйелер мен институттардың енгізілуіне қарсы болды. 1834-1840 жылдары аралығында шамамен 15 000 бур британдықтардың иелігіндегі аумақтардан тысқары жерлерде тәуелсіздік табу үшін Кейп колониясын қалдырды. Бұл эмигранттардың көпшілігі – Trekboers, яғни колонияның шығысқа қарай кеңеюінің алдыңғы шебінде болған шығыс шекаралық фермерлер еді. Бұл көші-қон Ұлы Көшпенділік (Great Trek) деп аталды, ал көшпелілер – Voortrekkers аталды. Ұлы Көшпенділіктің себептері туралы толық мәліметтер Voortrekker көшбасшысы Пит Ретифтің 1837 жылғы манифестінде жазылған. Voortrekkers алдымен шығысқа қарай, кейін Натал деп аталған аймаққа көшіп барды. 1839 жылы олар Наталья Республикасын жаңа бур отаны ретінде құрды. Басқа Voortrekker топтары солтүстікке қарай жылжып, Оранж және Ваал өзендерінен тыс жерге қоныстанды. Voortrekkers-тің тәуелсіздікке ұмтылуын ескермей, Ұлыбритания 1843 жылы Наталья Республикасын аннексиялады, ол Наталдың тәждік колониясына айналды. 1843 жылдан кейін британ үкіметінің саясаты Оңтүстік Африкадағы одан әрі кеңеюге қарсы болды. Солтүстікке қарайғы тағы бірнеше аумақтарды аннексиялауға жасалған сәтсіз әрекеттерге қарамастан, Ұлыбритания 1852 жылғы Sand River келісімі және 1854 жылғы Orange River келісімі арқылы Трансваал мен Оранж еркін мемлекетінің тәуелсіздігін ресми түрде мойындады. Бірінші Англо-бур соғысынан кейін Гладстон үкіметі 1884 жылы Лондон конвенциясына қол қою арқылы Трансваалдың тәуелсіздігін қайта қалпына келтірді, бірақ екі жылдан кейін Ян Геррит Бантжес (1843-1911) Витвотерсрандтағы алып алтын кен орындарын ашатынын білмеді.
In 1806, the Cape was colonised by the British Empire. Initially British control was aimed to protect the trade route to the East from Napoleon, however, the British soon realised the potential to develop the Cape colony further. Antipathy towards British control and the introduction of new systems and institutions grew amongst a substantial portion of the Afrikaner/Boer community. Between 1834 and 1840 about 15 000 Boers left the Cape Colony in parties of ox wagons, in seek of sovereignty beyond British claimed territories. These emigrants primarily consisted Trekboers, frontier farmers in the East who had been at the front of the colony's eastward expansion. The emigration became known as the Great Trek and the emigrants Voortrekkers. Details on the various motives behind the Great Trek are laid out in the Voortrekker leader, Piet Retief's 1837 manifesto. The Voortrekkers first moved east into the territory later known as Natal. In 1839, they founded the Natalia Republic as a new Boer homeland. Other Voortrekker parties moved north, settling beyond the Orange and Vaal rivers. Disregarding the Voortrekkers' effortful attempt to claim independence, Britain annexed the Natalia Republic in 1843, which became the Crown colony of Natal. After 1843, British government policy turned strongly against further expansion in South Africa. Although there were some abortive attempts to annex more territories to the north, Britain formally recognised their independence by the Sand River Convention of 1852 and the Orange River Convention of 1854, for the Transvaal and the Orange Free State, respectively. After the First Anglo Boer War, Gladstone's government restored the Transvaal's independence in 1884 by signing the London Convention, not knowing that the colossal gold deposits of the Witwatersrand would be struck two years later by Jan Gerrit Bantjes (1843 1911).
Экономика
Саяси бөліністерге қарамастан, төрт аймақ тығыз байланысты болды. Әрқайсысы Каптан эмиграциялаған еуропалықтар мен африкалықтармен қоныстандырылған; көптеген азаматтардың туыстары немесе достары басқа аймақтарда болды. Оңтүстік Африкадағы ең ірі және ең көне мемлекет ретінде Кап экономикалық, мәдени және әлеуметтік тұрғыдан үстемдік құрды; Натал және екі Бур республикасының халқы көбінесе қарапайым шаруалар болып еді. 1870 жылы қазіргі Кимберли маңындағы Грикваленд-Уэст аймағында кең алмаз кендері табылуымен бұл салыстырмалы түрде қарапайым ауыл шаруашылығы динамикасы бұзылды. Аумақ тарихи түрде Оранж еркін мемлекетінің билігінде болғанымен, Кап үкіметі британ үкіметінің көмегімен осы аймақты аннексиялады.
In spite of the political divisions, the four territories were strongly linked. Each was populated by European African emigrants from the Cape; many citizens had relatives or friends in other territories. As the largest and oldest state in Southern Africa, the Cape was economically, culturally, and socially dominant; the population of Natal and the two Boer republics were mostly subsistence farmers. The fairly simple agricultural dynamic was upset in 1870, when vast diamond fields were discovered in Griqualand West, around modern day Kimberley. Although the territory had historically come under the authority of the Orange Free State, the Cape government, with the assistance of the British government, annexed the area.
Алтынның ашылуы
1895 жылдың ортасында Родс солтүстіктегі британдық колония Родезиядан қарулы колоннамен шабуыл жасауды жоспарлады, мақсаты – Uitlanderлердің көтерілісін қолдап, билікке ие болу. Шабуыл тез арада қиындықтарға ұшырады, бұл Uitlander басшыларының тартыншақтығымен басталды.
In mid 1895, Rhodes planned a raid by an armed column from Rhodesia, the British colony to the north, to support an uprising of Uitlanders with the goal of taking control. The raid soon ran into difficulties, beginning with hesitation by the Uitlander leaders.
Дрейфтер дағдарысы
1895 жылдың қыркүйек және қазан айларында Трансваал мен Кейп колониясы үкіметтері арасында бурлардың сауданы қорғау саясаты мәселесі бойынша дау туды. Кейп колониясы Трансваал үкіметі талап еткен, Йоханнесбургке дейін темір жолдың Трансваал бөлігін пайдалану үшін артық төлемді төлеуден бас тартып, орналасқан броздар арқылы (Оңтүстік Африкада "переправалар" деп аталады) Ваал өзенінен тікелей вагонмен тауарын жіберуді жөн көрді. Трансваал президенті Пол Крюгер бұған жауап ретінде переправаларды жауып, Кейп колониясы үкіметін ашуға мәжбүр етті. Трансваал ақырында мойынсұнса да, ел мен Кейп колониясы арасындағы қарым-қатынас керіліп қалды.
In September and October 1895, a dispute between the Transvaal and Cape Colony governments arose over Boer trade protectionism. The Cape Colony had refused to pay the high rates charged by the Transvaal government for use of the Transvaal portion of the railway line to Johannesburg, instead opting to send its goods by wagon train directly across the Vaal River, over a set of fords (known as 'drifts' in South Africa). Transvaal president Paul Kruger responded by closing the drifts, angering the Cape Colony government. While Transvaal eventually relented, relations between the nation and Cape Colony remained strained.
Джеймсон күштерінің рейдті бастауы
Жоспарлаудың бір бөлігі ретінде Родс бұйрығымен Трансвааль шекарасындағы Пицаниге күш орналастырылды, Uitlanderлердің көтерілісіне жылдам қолдау көрсету үшін. Бұл күш Матабелеленд үшін шартты компанияның (Сесил Родс төрағасы болған) бас әкімшісі Леандер Старр Джеймсонның бақылауына берілді. Басқа командирлердің арасында Рали Грей де болды. Күш шамамен 600 адамнан тұрды, олардың 400-і Матабелеленд атты полициясынан, ал қалғаны еріктілерден. Олар мылтықтармен, сегізден он алтыға дейін «Максим» пулеметтерімен және үштен он бірге дейін жеңіл артиллериямен жабдықталған. Жоспар бойынша, Йоханнесбургте төңкеріс болып, Преториядағы бурлардың қару-жарақ қоймасы басып алынуы керек еді. Джеймсон және оның күштері «тәртіпті қалпына келтіру» үшін Йоханнесбургке шапқындап өтіп, қаланы бақылауға алып, алтын кендерін басқаруға тиіс еді. Алайда, Джеймсон көтеріліс басталуын күткен кезде, Реформа комитеті мен Йоханнесбургтегі Uitlander реформаторлары арасында төңкерістен кейін қандай үкімет орнатылуы керек екендігі туралы келіспеушіліктер туды. Кейбір реформаторлар Джеймсонмен байланысып, қиындықтар туралы хабарлап, оны күшін тоқтатуға кеңес берді. 600 бейбітсіз әскерімен және басқа да қысымдарға тап болған Джеймсон кешігулерден көңілі толып, Йоханнесбургтегі тартыншақ реформаторларды әрекет етуге итермелеуге болатынына сеніп, алға жылжуды шешті. 1895 жылғы 28 желтоқсанда ол Родске өзінің ниеті туралы телеграмма жіберді: «Егер керісінше естімесем, ертең кешке кетемін», ал келесі күні «Трансваальға түнде кетемін» деген қосымша хабарлама жіберді. Бірақ, алғашқы телеграмманың жіберілуі кешіктірілді, сондықтан екеуі де 29 желтоқсан таңында бір уақытта келді, ал сол кезде Джеймсонның әскері телеграф сымдарын кесіп тастады, сондықтан оны қайтару мүмкін болмады. 1895 жылғы 29 желтоқсанда Джеймсонның қарулы колоннасы Трансваальға өтіп, Йоханнесбургке бет алды. Олар бурлардың командалары жұмылдырыла алмай, Uitlanderлердің көтерілісіне себеп болатынына үміттенді. Британдық отарлық хатшысы Жозеф Чемберлен, рейдтің соңғы мақсатына көңіл білдіргенімен, Uitlanderлер қолдау көрсетпегендіктен, бұл қателік болады деп түсінді. Ол бірден тоқтатуға тырысты, «Егер бұл сәтті аяқталса, ол мені құртады. Мен оны тоқтату үшін Лондонға барамын» деді. Ол дереу Лондонға оралып, Кейп колониясының губернаторы сэр Геркулес Робинсонға Джеймсонның әрекеттерін жоққа шығаруды бұйырды және Родсты ескертті, егер Кейп премьер-министрі рейдке қатысқандығы анықталса, компанияның жарғысы қауіпке ұшырайды. Сондықтан Чемберлен жергілікті британдық өкілдерге британдық отаршылдарды шабуылшыларға ешқандай көмек көрсетпеуге шақыруды тапсырды. Джеймсонның әскері Кейптаунға бағытталған телеграф сымдарын кесіп тастағанымен, Преторияға бағытталған сымдарды кесіп тастай алмады (қоршауды қателікпен кесіп тастады). Осыған байланысты оның шабуылы туралы хабар Преторияға тез жетті және Джеймсонның қарулы колоннасы шекараны кесіп өткен сәттен бастап бур күштерімен ізік-қуды басталды. Джеймсонның қарулы колоннасы алғашқы қарсылыққа 1 қаңтарда ерте таңда тап болды, ол кезде бурлардың аванпостымен қысқаша атыс болды. Түске қарай Джеймсонның қарулы колоннасы жиырма шақырымдай жерде, Крюгерсдорпта болды, онда бурлардың шағын тобы Йоханнесбургке баратын жолды жауып, қорғаныс позицияларын қазып дайындады. Джеймсонның әскері бірнеше сағат бойы бурлармен атысқа түсті, шайқаста бірнеше адам мен көптеген жылқыларын жоғалтты. Кешке қарай Джеймсонның қарулы колоннасы кері шегініп, оңтүстік-шығысқа бұрылды, бур күштерін айналып өтуге тырысты. Бурлар түнде олардың қозғалысын қадағалады және 2 қаңтарда, жарық жақсарған кезде, Доорнкопта Джеймсонды артиллериямен бірге үлкен бур күштері күтіп тұрды. Шаршаған шабуылшылар бастапқыда бурлармен атысқа түсті, Джеймсон жағдайдың үмітсіз екенін түсініп, комендант Пит Кронеге бас иіп, отыздай адамын жоғалтты. Олар «білімділер» деп аталды.
As part of the planning, a force had been placed at Pitsani, on the border of the Transvaal, by the order of Rhodes so as to be able to quickly offer support to the Uitlanders in the uprising. The force was placed under the control of Leander Starr Jameson, the administrator general of the chartered company (of which Cecil Rhodes was the chairman) for Matabeleland. Among the other commanders was Raleigh Grey. The force was around 600 men, about 400 from the Matabeleland Mounted Police and the remainder other volunteers. It was equipped with rifles, somewhere between eight and sixteen Maxim machine guns, and between three and eleven light artillery pieces. The plan was that Johannesburg would revolt and seize the Boer armoury in Pretoria. Jameson and his force would dash across the border to Johannesburg to "restore order" and with control of Johannesburg would control the gold fields. However, while Jameson waited for the insurrection to begin, differences arose within the Reform Committee and between Johannesburg Uitlander reformers regarding the form of government to be adopted after the coup. At a point, certain reformers contacted Jameson to inform him of the difficulties and advised him to stand down. Jameson, with 600 restless men and other pressures, became frustrated by the delays and, believing that he could spur the reluctant Johannesburg reformers to act, decided to go ahead. He sent a telegram on 28 December 1895 to Rhodes warning him of his intentions – "Unless I hear definitely to the contrary, shall leave to morrow evening" – and on the very next day sent a further message, "Shall leave to night for the Transvaal". However, the transmission of the first telegram was delayed, so that both arrived at the same time on the morning of 29 December, and by then Jameson's men had cut the telegraph wires and there was no way of recalling him. On 29 December 1895, Jameson's armed column crossed into the Transvaal and headed for Johannesburg. They hoped that this would be a three day dash to Johannesburg before the Boer commandos could mobilise, and would trigger an uprising by the Uitlanders. The British Colonial Secretary, Joseph Chamberlain, though sympathetic to the ultimate goals of the raid, realized it would be a mistake since the uitlanders were not supportive. He immediately tried to stop it, remarking that "if this succeeds it will ruin me. I'm going up to London to crush it". He rushed back to London and ordered Sir Hercules Robinson, governor of the Cape Colony, to repudiate the actions of Jameson and warned Rhodes that the company's charter would be in danger if it were discovered the Cape Prime Minister was involved in the raid. Chamberlain therefore instructed local British representatives to call on British colonists not to offer any aid to the raiders. Although Jameson's men had cut the telegraph wires to Cape Town, they had failed to cut the telegraph wires to Pretoria (cutting a fence by mistake). Accordingly, news of his incursion quickly reached Pretoria and Jameson's armed column was tracked by Transvaal forces from the moment that it crossed the border. The Jameson armed column first encountered resistance very early on 1 January when there was a very brief exchange of fire with a Boer outpost. Around noon the Jameson armed column was around twenty miles further on, at Krugersdorp, where a small force of Boer soldiers had blocked the road to Johannesburg and dug in and prepared defensive positions. Jameson's force spent some hours exchanging fire with the Boers, losing several men and many horses in the skirmish. Towards evening the Jameson armed column withdrew and turned south east attempting to flank the Boer force. The Boers tracked the move overnight and on 2 January, as the light improved, a substantial Boer force with some artillery was waiting for Jameson at Doornkop. The tired raiders initially exchanged fire with the Boers, losing around thirty men before Jameson realized the position was hopeless and surrendered to Commandant Piet Cronjé. The raiders were taken to Pretoria and jailed.
Салдары
Кейін буралар үкіметі оларды сот үшін британдықтарға тапсырды, ал британдық тұтқындар Лондонға қайтарылды. Рейдтен кейін бірнеше күн өткен соң Германия кайзері президент Крюгерді және Трансваал үкіметін «достық державалардың көмегінсіз» жеткен табыстары үшін құттықтап, Германияның ықтимал қолдауына ишара жасай отырып, телеграмма («Крюгер телеграммасы») жіберді. Бұл туралы британдық баспасөзде жарияланғанда, немсқарушылық сезім күшті күйзеліске ұшырады. Доктор Джеймсонды баспасөз және лондондық қоғам мақтан тұтты, бурларға және немістерге қарсы сезімге толы, және жанкештілікке ие болды. Джеймсон рейдті басқарғаны үшін 15 айға сотталды және Холлоуэй түрмесінде жазасын өтеді. Трансваал үкіметіне Британдық Оңтүстік Африка компаниясы шамамен 1 миллион фунт стерлинг өтемақы төледі. Джеймсонмен сөз байласып, құттықтап, реформа комитетінің (Трансваал) мүшелері, соның ішінде полковник Фрэнк Родс және Джон Хейс Хаммонд, нашар жағдайда қамауға алынды, мемлекетке опасыздық жасады деп танылды және асылып өлім жазасына кесілді. Кейіннен бұл жаза 15 жылға ауыстырылды, ал 1896 жылдың маусым айында комитет мүшелерінің барлығы ірі айыппұл төлеп босатылды. Джеймсонды қолдағаны үшін жаза ретінде, жоғары наградалы полковник Родс британдық армияның зейнеткерлер тізіміне енгізіліп, армия ісіне қатысудан шеттетілді. Түрмеден босатылғаннан кейін полковник Родс дереу ағасы Сесилге және Британдық Оңтүстік Африка компаниясына екінші Матабеле соғысына қосылды, ол Трансваалдың солтүстігіндегі Матабелелендте жүріп жатқан еді. Сесил Родс 1896 жылы Кап колониясының премьер-министрі лауазымынан кетуге мәжбүр болды, өйткені ол рейдті жоспарлауға және оған көмектесуге қатысқан деп күдіктелді; ол Альфред Бейтпен бірге Британдық Оңтүстік Африка компаниясының директоры лауазымынан да кетті. Джеймсонның шабуылы Матабелелендтің көптеген әскерлерін әлсіретті және бүкіл аумақты осал қалдырды. Осы әлсіздікті пайдаланып, Британдық Оңтүстік Африка компаниясына наразылық білдірген ндебелелер 1896 жылдың наурыз айында бүгінде Зимбабведе Бірінші тәуелсіздік соғысы ретінде тойланатын, бірақ әлемнің көп бөлігіне Екінші Матабеле соғысы ретінде белгілі болған бірінші Чимуренга көтерілісін бастады. Ұзақ өтпей оларға шона тайпасы да қосылды. Көтерілістің алғашқы апталарында жүздеген еуропалық қоныс аударушылар қаза тапты, ал келесі бір жарым жылда одан да көп адам мерт болды. Аз ғана әскерлердің қолдауымен, қоныс аударушылар Булавайоның орталығында жедел түрде лагерь құруға мәжбүр болды. 50 000-нан астам ндебелелер Матобо төбелеріндегі бекіністерінде тұрғанда, қоныс аударушылар Бернхам, Баден Пауэлл және Селус сияқты адамдардың басшылығымен күзеттік топтарды ұйымдастырды. Ндебеле және шона тайпалары тек 1897 жылдың қазан айында ғана қаруларын тастады.
The Boer government later handed the men over to the British for trial and the British prisoners were returned to London. A few days after the raid, the Kaiser of Germany sent a telegram (the "Kruger telegram") congratulating President Kruger and the Transvaal government on their success "without the help of friendly powers", alluding to potential support by Germany. When this was disclosed in the British press, it raised a storm of anti German feeling. Dr. Jameson was lionised by the press and London society, inflamed by anti Boer and anti German feeling and in a frenzy of jingoism. Jameson was sentenced to 15 months for leading the raid, which he served in Holloway. The Transvaal government was paid almost £1 million in compensation by the British South Africa Company. For conspiring with Jameson, the members of the Reform Committee (Transvaal), including Colonel Frank Rhodes and John Hays Hammond, were jailed in deplorable conditions, found guilty of high treason, and sentenced to death by hanging. This sentence was later commuted to 15 years' imprisonment, and in June 1896, all surviving members of the committee were released on payment of stiff fines. As further punishment for his support of Jameson, the highly decorated Col. Rhodes was placed on the retired list by the British Army and barred from active involvement in army business. After his release from jail, Colonel Rhodes immediately joined his brother Cecil and the British South Africa Company in the Second Matabele War taking place just north of the Transvaal in Matabeleland. Cecil Rhodes was forced to resign as Prime Minister of Cape Colony in 1896 due to his apparent involvement in planning and assisting in the raid; he also, along with Alfred Beit, resigned as a director of the British South Africa Company. Jameson's raid had depleted Matabeleland of many of its troops and left the whole territory vulnerable. Seizing on this weakness, and a discontent with the British South Africa Company, the Ndebele revolted during March 1896 in what is now celebrated in Zimbabwe as the First War of Independence, the First Chimurenga, but it is better known to most of the world as the Second Matabele War. The Shona joined them soon thereafter. Hundreds of European settlers were killed within the first few weeks of the revolt and many more would die over the next year and a half. With few troops to support them, the settlers had to quickly build a laager in the centre of Bulawayo on their own. Against over 50,000 Ndebele held up in their stronghold of the Matobo Hills the settlers mounted patrols under such people as Burnham, Baden Powell, and Selous. It would not be until October 1897 that the Ndebele and Shona would finally lay down their arms.
Саяси әсері
Ұлыбританияда Либералдық партия Бур соғысына қарсылық танытып, кейін оған күшті қарсылық көрсетті. Кейін Джеймсон Кейп колониясының премьер-министрі (1904–08) болды және Оңтүстік Африка Одағының негізін қалаушылардың бірі еді. 1911 жылы ол баронет атағын алды және 1912 жылы Англияға оралды. 1917 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол Сесил Родс және Шангани патрулінің 34 BSAC әскерімен (1893 жылы Бірінші Матабеле соғысында қаза болған) Булавайо қаласының жанындағы Матобос төбелерінде жерленді.
In Britain the Liberal Party objected to, and later opposed, the Boer War. Later, Jameson became Prime Minister of the Cape Colony (1904–08) and one of the founders of the Union of South Africa. He was made a baronet in 1911 and returned to England in 1912. On his death in 1917, he was buried next to Cecil Rhodes and the 34 BSAC soldiers of the Shangani Patrol (killed in 1893 in the First Matabele War) in the Matobos Hills, near Bulawayo.
Англо-бурлық қатынастарға әсері
Бұл оқиға ағылшын-бур қарым-қатынастарын қауіпті жағдайға жеткізді. Жағдай "Крюгер телеграммасы" арқылы одан бетерледі, онда неміс императоры Вильгельм II бурларды "шабуылшыларды" жеңгенімен құттықтады. Неміс телеграммасы бурларға әскери көмек ұсынысы ретінде кеңінен түсіндірілді. Вильгельм Германия мен Ұлыбритания арасындағы қымбатты теңіздік қарулану жарысын бастағаннан кейін көптеген адамдар оны британдықтарға қарсы деп есептеді. Шиеленіс жылдам өскенде Трансвааль үлкен мөлшерде қару-жарақ импорттауға кірісті және 1897 жылы Оранж еркін мемлекетімен одақ жасасты. Ян Сматс 1906 жылы Рейд туралы: "Джеймсон Рейді – нағыз соғыс жариялау болды. Бұл, соғыстан кейінгі төрт жылдық тыныштыққа қарамастан, дұрыс. Шабуылшылар одақтастығын нығайтты, ал қорғаушылар үндемей, қатал түрде болашаққа дайындалды" деп жазды. Жозеф Чемберлен бұрын Родстың Йоханнесбургте көтеріліс болған жағдайда қарулы көмек жіберу жоспарын мақұлдағанына қарамастан, Рейдті айыптады. Лондонның басылымдары оқиғаға наразылық білдіргенімен, көптеген газеттер оны бурларға қарсы сезімді қоздыру мүмкіндігі ретінде пайдаланды. Джеймсон мен оның шабуылшылары Оңтүстік Африкадағы әрекеттері үшін Лондонға қылмыстық жауапкершілікке тартылса да, көпшілік тарапынан батырлар ретінде қабылдады. Чемберлен Трансваальдің оқиғаны шиеленістіруін бур мемлекеттерін аннексиялау мүмкіндігі ретінде пайдаланды.
The affair brought Anglo Boer relations to a dangerous low. Tensions were further exacerbated by the "Kruger telegram" from the German, Kaiser Wilhelm II congratulating Kruger on defeating the "raiders". The German telegram came to be widely interpreted as an offer of military aid to the Boers. Wilhelm was already perceived by many as anti British after initiating a costly naval arms race between Germany and Britain. As tensions quickly mounted, the Transvaal began importing large quantities of arms and signed an alliance with the Orange Free State in 1897. Jan C. Smuts wrote in 1906 of the Raid, "The Jameson Raid was the real declaration of war And that is so in spite of the four years of truce that followed [the] aggressors consolidated their alliance the defenders on the other hand silently and grimly prepared for the inevitable." Joseph Chamberlain condemned the raid despite previously having approved Rhodes' plans to send armed assistance in the case of a Johannesburg uprising. In London, despite some condemnation by the print media, most newspapers used the episode as an opportunity to whip up anti Boer feelings. Though they faced criminal charges in London for their actions in South Africa, Jameson and his raiders were treated as heroes by much of the popular public. Chamberlain welcomed the escalation by Transvaal as an opportunity to annex the Boer states.