Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Першор аббаттығы, Ворстерширдегі Першор қаласында, англосаксондық аббаттық болды және қазір Англикандық приход шіркеуі, Киелі Крест шіркеуі болып табылады.
Pershore Abbey, at Pershore in Worcestershire, was an Anglo Saxon abbey and is now an Anglican parish church, the Church of the Holy Cross.
Қор
Першордағы монастырдың іргетасы Мерсия королі Этельредтің (675–704 жылдары таққа отырған) жалған жарғысында айтылады. Бұл жарғыда Этельред Глостерде Гвицке патшасы Осрикке 300 тері (шамамен 36 000 акр) жерді, ал Осриктің бауыры Освальдқа Першордада тағы 300 тері жерді бергендігі көрсетілген. Ол тек 14 ғасырдағы Глостер тізіліміндегі көшірме түрінде сақталған, одан кейін екі жарғы Мерсияның Линк Бургредінің (852–874 жылдары билік еткен) тұсында аббатқа жасалған сыйлықтарды тізімдейді. Мұнда айтылған 300 тері заманауи дерек болуы екіталай, себебі олар кейіннен Вустершир аймағын құраған үш жүздіктерді көрсететін мақсатта болған. Освальдтың Першордада монастырь құрғаны туралы жарғыда нақты айтылмаған, бірақ шамамен 1150 жылы жазылған Ворчестер жылнамасы Cronica de Anglia, 683 жылғы жазбада осы туралы хабарлайды, ал Джон Лиланд, қазір жоғалған Першорда жылнамаларын қарастырғанда, бұл оқиғаның шамамен 689 жылы болғанын айтады. Патрик Симс Уильямс Освальдтың құрған монастыры Першордадағы ауызша дәстүрді де білдіруі мүмкін екенін болжайды, өйткені оның архиві 1002 және 1223 жылдары болған өрттердің салдарынан жойылған болуы мүмкін.
The foundation of the minster at Pershore is alluded to in a spurious charter of King Æthelred of Mercia (r. 675–704). It purports to be the charter by which Æthelred granted 300 hides (about 36,000 acres) at Gloucester to King Osric of the Hwicce, and another 300 at Pershore to Osric's brother Oswald. It is preserved only as a copy in a 14th century register of Gloucester, where it is followed by two charters listing the endowments made to the abbey until the reign of Link Burgred of Mercia (852 874). The 300 hides mentioned here are unlikely to be a contemporary detail, as they were intended to represent the triple hundred which later made up the area of Worcestershire. Oswald's foundation of a monastery at Pershore is not stated explicitly in the charter, but the Worcester chronicle Cronica de Anglia, written c. 1150, reports it under the annal for 683, and John Leland, consulting the now lost Annals of Pershore, places the event around 689. Patrick Sims Williams suggests that the foundation by Oswald may also represent an oral tradition at Pershore, as its archives were probably destroyed in fires of 1002 and again in 1223.
Қайта құру
Король Эдгар (959–975) тұсында Першор бенедиктин реформасы бағдарламасы бойынша қайта құрылған (немесе қалпына келтірілген) аббатханалардың бірі ретінде қайта пайда болады. Шамамен 1000 жылы жазған Рамси монахы Быртферт, Ворстер епискобы Освальдтың басшылығымен оның епархиясында жеті монастырь құрылғандығын, оның ішінде Першордың да бар екенін айтады. Алғашқы абат – Фолдбрихт, оның есімі сирек кездесетіндіктен, бұл оның епископ Этельвольдтың бұрын Абингдонда қызмет еткен және одан бұрын Гластонбериде монах болған Фолдбрихт болуы мүмкін екенін көрсетеді. Қайта құрудың артында 972 жылы жасалған Першордың ерекше мазмұнды жарғысы тұр, онда король Эдгар жаңа жерлер мен жеңілдіктер берумен қатар, Коенвульф берген сияқты бұрынғыларын да растайды. Кейін Сьюзан Келли мен Джон Хадсон осы жарғылардың, соның ішінде Першор жарғысының мәртебесін растады, ол Эдгардың басқа жарғыларына тән квадрат пішіндес кіші әріптермен жазылған. Соңғы кезде Питер Стоукс жарғының басқа бір көшірмесін тапты және екі түрлі нұсқа шамамен 972–1066 жылдар аралығында бір уақытта жасалған болуы мүмкін деп болжайды. Мүмкін, олар түпнұсқа жарғының жоғалуын толықтыру үшін жасалған, шамамен 1002 жылы аббатхананы қиратқан өрттен кейін көп ұзамай (төменде қараңыз). 12 ғасыр тарихшысы Вильям Малмсбери, бұрыннан бар ешқандай министрдің бар-жоғын білмейтіндей, «Дорсет елдоры» деп сипаттаған Этельвард патша Эдгар тұсында Першор аббатшылығын құрған деседі. Сол сияқты Осберттің Винчестерлік Эдбурхтың өмірбаяны Альвард, «консул» атағын иеленген, қайта құруға жауапты болғандығын айтады. Екі автор да оған әулиенің кейбір қасиетті заттарын Першорға әкелудегі рөлін жүктейді. Осберт Нуннамминстер аббатысының Этельвардқа (Альвардқа) кейбір қасиетті заттарды сатқандығын, ал ол оларды Першорды қайта құру үшін бергенін жазады. Кейбір ғалымдар оны батыс округтарының белгілі жылнамашысы және елдоры Этельвардпен бірдейледі. он немесе он екі сағатқа дейін оянып, таңертең мас күйінде келіп, біреулері карта ойнаса, енді біреулері зәр ойнайды. Першор аббат шіркеуі 1540 жылы корольдік комиссарларға тапсырылып, реформациядан кейін ішінара қиратылды; тек мұнара, хор және оңтүстік трансепті ғана сақталды. Аббат шіркеуі приход шіркеуі ретінде қолданылып келді. 1686 жылы солтүстік трансепті құлаған кезде оның орнына қабырға салынды. Кейіннен Джордж Гилберт Скотттың 1862–64 жылдардағы жөндеуі сияқты қосымша өзгерістер енгізілді. Скотт қоңырау мұнарасының еденін алып тастап, фонарь мұнарасын ашты, ол Линкольн соборындағыдан кейін Англиядағы ең жақсы деп санайтын ішкі ою-өрнектерін көрсетті. Мұнараның шыңдары 1871 жылы қосылды. 1913 жылы ғимараттың жоғалған бөлігіне тіреу беру үшін екі батыс ұшатын тіреу қосылды.
In the reign of King Edgar (959 975), Pershore reappears as one of the abbeys to be re established (or restored) under the programme of Benedictine reform. Writing c. 1000, the Ramsey monk Byrhtferth relates that under the auspices of Oswald, bishop of Worcester, seven monasteries were founded in his diocese, notably including Pershore. The first abbot was one Foldbriht, whose name is sufficiently rare to suggest that he may be the same Foldbriht whom Bishop Æthelwold previously installed at Abingdon and used to be a monk of Glastonbury before that time. The refoundation is what lies behind an exceptionally elaborate charter for Pershore, dated 972, in which King Edgar is presented as granting new lands and privileges as well as confirming old ones, such as the one granted by Coenwulf. Since then, Susan Kelly and John Hudson have vindicated the status of some of these charters, including the one for Pershore, which is written in square minuscule characteristic of some of Edgar's charters. More recently, Peter Stokes has brought to light a variant copy of the charter and suggests that two different versions may have been produced around the same time, somewhere between 972 and 1066. A possible scenario is that they were produced to make up for the loss of the original charter(s), perhaps shortly after the fire which is reported to have destroyed the abbey in c. 1002 (see below). The 12th century historian William of Malmesbury, who seems unaware of any pre existing minster, claims that one Æthelweard (Egelwardus), whom he describes as "ealdorman of Dorset", had founded the abbey of Pershore in the time of King Edgar. Similarly, Osbert's Life of Eadburh of Winchester alleges that one Alwardus, who is styled comes and consul, was responsible for the refoundation. Both authors also attribute to him a role in the translation of some of the saint's relics to Pershore. Osbert writes that an abbess of Nunnaminster had sold some relics to Æthelweard (Alwardus), who in turn handed them over for the refoundation of Pershore. Some scholars have identified him with Æthelweard, the well known chronicler and ealdorman of the western shires. until ten or twelve o'clock, and come to Matins as drunk as mice, some [playing] at cards, some at dice. )Pershore Abbey church was partly demolished after the reformation when it was surrendered to the King's Commissioners in 1540; only the tower, choir, and south transept remain. The abbey church remained in use as a parish church. When the north transept collapsed in 1686, a wall was built in its place. Further alterations were carried out, including a restoration by George Gilbert Scott in 1862–64. Scott removed the belfry floor and opened up the lantern tower, exposing the internal tracery which he thought the best in England after that at Lincoln Cathedral. The tower pinnacles were added in 1871. In 1913, two western flying buttresses were added to replace the support from the missing portion of the building.
Қазіргі құрылым және ерекшеліктері
Қазіргі шіркеу ғимараты бастапқы құрылыстың аз ғана бөлігін құрайды. Бұл I санаттағы ескерткіш. 1994 жылы жасалған жөндеу жұмыстары оңтүстік трансепті тұрақтандырып, оның шатырын нығайтты және мұнарасы мен қырларына жаңа малтабетон салынды. Сонымен қатар, еден астына жылыту жүйесі орнатылды.
The church as it now stands represents only a small portion of the original building. It is a Grade I listed building. Repairs in 1994 stabilised the south transept, strengthened its roof and repointed the tower and pinnacles. An underfloor heating system was also installed.
Қоңыраулар
Першор аббаттығында сегіз қоңыраудан тұратын сақина бар, олардың алтауын 1729 жылы жас Абрахам Рудхалл құйған. Ең кішкентай қоңырауды 1814 жылы Уайтчепель қоңырау құю зауытының Томас Мирс құйған. 1729 жылы Рудхалл құйған жарылған 4-ші қоңырау 1897 жылы Бирмингемдегі J. Barwell & Sons компаниясы "орташа сәттілікпен" қайта құрады, сонымен бірге олар оны сол жылы қайта іске қосты. Ең үлкен қоңыраудың (тенор) салмағы 25½ центнер (2856 фунт) шамасында деп есептеледі және ол D нотасын береді.
Pershore Abbey has a ring of eight bells, of which six were cast by the younger Abraham Rudhall in 1729. The treble was cast in 1814 by Thomas Mears of the Whitechapel Bell Foundry. The cracked 4th (also 1729 by Rudhall) was recast by J. Barwell & Sons of Birmingham with "moderate success" in 1897, the same year they were rehung. The largest bell (the tenor) is estimated to weigh 25½ cwt (2856 lbs.) and sounds the note D.
Гилберт Скотттың 1862-64 жылдарғы қалпына келтіру жұмыстарының бөлігі ретінде жасалған қоңырау шалу бөлмесі – ғибадатхананың кесілісінің үстінде биікке ілінген металл "қосқа"; оған екі тас спиральді баспалдақпен, шатыр арқылы өтетін жолмен, тар өткелден және темірден жасалған баспалдақ арқылы кіруге болады. Қоңырауларда келесі жазулар бар (ірі әріптермен).
The ringing room, devised as part of Gilbert Scott's 1862 64 restorations, is a metal 'cage' suspended high above the chancel crossing; it is accessed by means of two stone spiral staircases, a walkway through the roof, a squeeze through a narrow passage and a see through iron staircase. The bells have the following inscriptions (in capital letters).
Негіздер
Шіркеудің оңтүстік-батысында жатқан басқа монастырлық ғимараттардың жерге көмілген іргетастары 1929 жылы археологиялық қазба жұмыстары кезінде табылған. Абаттықтар таратылған кезде осы ғимараттар мен абаттық жерлерді Джон Ричардсон сатып алды. Ғимараттар бұзылып, жерлер әртүрлі иелерге өтті. Кейіннен, 1830 жылдардың бірінде осы орында Абби Хаус салынды. 1910 жылы оның иесі Генри Уайз үйді Пемброкширдегі Калди абаттығының англикандық бенедиктин монахтарына сыйға берді. Осы монахтар 1913 жылы Рим католиктігіне аусқанда, Абби Хаусты Уайзға қайтарды, ол оны англикандық болып қалған Калдей монахтарының аз қалдығына пайдалану үшін берді. 1922 жылы монахтар үйді сатып алды. Олар 1926 жылы Першорден Букингемширдегі Нэшдом абаттығына көшті, бірақ 1947 жылы ғана Абби Хаусты сатты, одан кейін үй бұзылып, оның орнына тұрғын үйлер мен саябақтар салынды.
The buried foundations of the other monastic buildings, which lie to the southwest of the church, were identified in an archaeological excavation in 1929. At the Dissolution, these buildings and the abbey grounds were acquired by John Richardson. The buildings were demolished and the grounds passed through various owners. Abbey House was later built on the site, sometime in the 1830s. In 1910 its owner, Henry Wise, donated the house to the Anglican Benedictine monks of Caldey Abbey, Pembrokeshire. When these monks converted to Roman Catholicism in 1913, they returned Abbey House to Wise who then provided it for the use of the small remnant of monks from Caldey who had remained Anglican. In 1922 the monks bought the house. They left Pershore for Nashdom Abbey, Buckinghamshire, in 1926, but only sold Abbey House in 1947 when it was demolished and the grounds became housing and parkland.
Негізгі дереккөздер
Англосаксон жарғылары: S 70, 209, 1782, 786; S 1143, S 1144, S 1145, S 1146. Байртферт, Әулие Освальдтың өмірі, Джон Лиландтың редакциясы, Collectanea, Джон Лиландтың редакциясы, Itinerarium, редакциясы. Domesday Book: Ұлы Domesday, f. 174v–175r. Малмсберилік Уильям, Gesta pontificum Anglorum, редакция және аударма.
Anglo Saxon charters: S 70, 209, 1782, 786; S 1143, S 1144, S 1145, S 1146. Byrhtferth, Life of St Oswald, ed. John Leland, Collectanea, ed. John Leland, Itinerarium, ed. Domesday Book: Great Domesday, f. 174v–175r
William of Malmesbury, Gesta pontificum Anglorum, ed. and tr.