Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей саясаткері (1845–1907)
Russian politician (1845–1907)
Граф Владимир Николаевич Ламсдорф (Влади́мир Никола́евич Ла́мсдорф; Wladimir Nikolajewitsch Freiherr von der Wenge Graf Lambsdorff; 6 қаңтар 1845 [е.с. 25 желтоқсан 1845] – 19 наурыз 1907 [е.с. 6 наурыз 1907]) – Балтық немісі тегінен шыққан Ресей империясының мемлекеттік қайраткері, 1900–1906 жылдары Ресей империясының сыртқы істер министрі қызметін атқарған, бұл Ресей-Жапон соғысы мен 1905 жылғы Ресей революциясы сияқты маңызды кезеңді қамтыды.
Count Vladimir Nikolayevich Lamsdorf (Влади́мир Никола́евич Ла́мсдорф; Wladimir Nikolajewitsch Freiherr von der Wenge Graf Lambsdorff; January 6 1845 [O. S. December 25 1845]March 19 1907 [O. S. March 6 1907]) was an Imperial Russian statesman of Baltic German descent who served as Foreign Minister of the Russian Empire in 1900–1906, a crucial period which included the Russo Japanese War and the Russian Revolution of 1905.
Ерте мансап
Ламсдорф Ресей империясының карьералық әскер офицерінің ұлы болған және жастық шағында Пейдж корпусына оқуға түскен. Көптеген ресейлік дипломаттар сияқты, ол Царское Село лицейін бітіріп, 1866 жылы мемлекеттік бюрократ ретінде қызметін бастады. Берлин конгресінде ол Ресей империясының канцлері Александр Горчаковтың сүйемелдеуші тобында болды. 1884 жылы жас дипломат Скиерневице мен Кромěříž қалаларында Ресейдің Александр III, Пруссияның Вильгельм I және Австрияның Франц Йозеф императорларының кездесуіне қатысты. Горчаковтың ізбасары Николай де Гирс Ламсдорфты өзінің шәкірті және болашақ мұрагері деп ерекше атап көрсетті. 1880 жылдары ол Үш император одағының белсенді жақтаушысы болды, бірақ 1890 жылы Бисмарк отставкаға кеткеннен кейін көзқарасын өзгертті. 1897 жылы ол Сыртқы істер министрінің орынбасары болып тағайындалды. 1899 жылғы Гаага бейбітшілік конференциясында маңызды рөл атқарды. Ол үш жыл өткен соң, 1900 жылы Михаил Муравьевтің орнын басып, саясаттағы үзіліссіздікті сақтап қалды.
Lamsdorf was the son of a career officer in the Imperial Russian Army and attended the Page Corps as a youth. As with many other Russian diplomats, he attended the Tsarskoye Selo Lyceum and began his career as a government bureaucrat in 1866. At the Berlin Congress he was in the retinue of Prince Alexander Gorchakov, the Chancellor of the Russian Empire. In 1884 the young diplomat was present at the meeting of Alexander III of Russia, Wilhelm I of Prussia and Franz Josef of Austria in Skierniewice and Kroměříž. Gorchakov's successor, Nicholas de Giers, singled out Lamsdorf as his protégé and prospective successor. During the 1880s, he was a vocal supporter of the Three Emperors' League but shifted his views after Bismarck's resignation in 1890. In 1897 he was appointed Deputy Foreign Minister. He played a major role at the First Hague Peace Conference of 1899. There was a fair degree of continuity in policies when he succeeded Mikhail Muraviev three years later in 1900.
Сыртқы істер министрі
Ламсдорфтың басты уайымы Шығыс мәселесі және Осман империясының Ресейдің Балқандағы беделін нығайту мен қорғауға бағытталған әкімшілік реформасы болды. 1902 жылдың соңында ол жекелей Белградқа, Софияға және Венаға сапар шегіп, Никола Пашич, Христо Татарчев, Агенор Мария Голуховский және олардың монархтарымен Балқандағы жағдайдың қиындығын талқылады. 1903 жылдың қыркүйегінде ол патша Николай II-ге Венаға және Мюрцушлагқа бірге жолға шықты. Ламсдорф славян ұлтшылдығының күшіне қарсы Осман империясының құлауына жол бермеуге тырысты және Илинден-Преображенье көтерілісі мен Ішкі Македония революциялық ұйымының басқа да әрекеттерін қатаң айыптады. Ол Теодор Герцль тарапынан қолдау тапқан сионистік қозғалысқа да ықылас білдірді. Ламсдорф патшаның Ресейдің Шығыс Азияны билеуге тағдырланғаны туралы пікірін бөліспеді және Безобразов айналасының патшаға тигізетін ықпалын шектеу үшін қаржы министрі Сергей Виттемен және соғыс министрі Алексей Куропаткинмен бірлесіп жұмыс істеді. Ламсдорф Ресейдің 1906 жылғы Марокко дағдарысында Германияға қарсы Францияны қолдауында маңызды рөл атқарды, бұл Үштік келісімнің құрылысына жасалған қадам болды. Ламсдорфтың британ және неміс империяларына деген салқын қатынасы Доггер Банкі оқиғасы мен Бьёркё келісімін шешудегі әрекеттері арқылы көрінді.
Lamsdorf's main concerns revolved around the Eastern Question and the proposed administrative reform of the Ottoman Empire towards strengthening and protecting Russia's position in the Balkans. In late 1902 he personally visited Belgrade, Sofia and Vienna to discuss the Balkan impasse with Nikola Pašić, Hristo Tatarchev, Agenor Maria Gołuchowski, and their monarchs. In September 1903 he accompanied Tsar Nicholas II to Vienna and Mürzzuschlag. Lamsdorf was anxious to prevent the collapse of the Ottoman Empire in the face of Slavic nationalism and emphatically condemned the Ilinden Preobrazhenie Uprising and other activities of the Internal Macedonian Revolutionary Organization. He was also sympathetic to the Zionist cause, as promoted by Theodor Herzl. Lamsdorf did not share the Tsar's position that Russia was destined to rule East Asia, and cooperated with Finance Minister Sergei Witte and War Minister Aleksey Kuropatkin to curtail the influence of the Bezobrazov Circle over the Tsar. Lamsdorf was instrumental in Russia's support of France in the Moroccan Crisis of 1906 against Germany, which was a step towards the creation of the Triple Entente. Lamsdorf's decidedly cool attitude to both British and German empires was demonstrated by his handling of the Dogger Bank incident and the Treaty of Björkö.