Кіріспе

Альбом сыншылар мен жанкүйерлер тарапынан жақсы қабылданды, олар оны "бұрынғы деңгейге оралу" деп бағалап, Something/Anything? (1972) альбомынан бергі ең оңай түсінілетін жұмысы деп санады. АҚШ-та альбом 36-шы орынға, ал "Can We Still Be Friends" синглы 29-шы орынға көтерілді. Бұл ән Рундгреннің ең көп кавер нұсқасы жасалған әніне айналды, оны Роберт Палмер, Род Стюарт, Колин Бланстоун және Манди Мур орындады.

Өмірбаян

"Адал" (1976) альбомын аяқтағаннан кейін, Рундгрен екі ай бойы шығыс рухани іздеуде болды, Иран, Ауғанстан, Үндістан, Непал, Шри-Ланка, Бали, Таиланд, Жапония және Гавайиге сапар шекті. Ол сондай-ақ Вудстоктан тыс, Нью-Йорк штатының Лейк-Хилл қаласында Utopia Sound Studios ашты, жақын жерде үй сатып алды, сондай-ақ студияны пайдаланған артистерге жатақ ретінде берілетін көршілес мүлікті иеленді. Минк Холоу Роудтағы Лейк-Хилл кешені келесі алты жыл бойы Рундгреннің негізгі орны болды. "Адал" мен "Mink Hollow шегі" арасында Рундгрен өзінің Utopia тобымен үш альбом жазды. Біріншісі, "Disco Jets", 2001 жылға дейін жарық көрмеген аспаптық диско тректерінің жинағы болды. "Ra" (1977 жылдың ақпаны) – Мысыр мифологиясына негізделген концептуалды альбом, ол алып пирамида мен Сфинкс басы бар әсем сахналық безендіруді қамтитын сәнді турнеге бастау берді. "Oops! Wrong Planet" (1977 жылдың қыркүйегі) турнеден кейін бірден жазылып, топтың попқа қарай бұрылуын білдірді. Рундгрен альбомдағы әндерді тек бас, барабан мен вокалдан басқа минималды аранжировкамен фортепианода орындауды жоспарлаған. Осы тұрғыдан алғанда, ол ән жазу процесінің "құрылымды" көрінетінін айтты. Көптеген әндердің мәтіні толық аяқталғаннан кейін жазылған. Жазу процесі әдетте ырғақты трекпен басталады. Жеке бөліктер үшін ол ойнау стиліне сәйкес әртүрлі "бейнелерді" қабылдағанын айтты, мысалы, "Determination" әнінде Пол Маккартни, "әуенінің соңында Маккартнидің 'Paperback Writer' әнінен белгілі әуелігін орындаймын". Альбомның дыбысының түйсігіне қатысты қандай да бір идея болса да, ол фортепианодағы композицияларын және жаңадан жетілдірілген әншілік дағдыларын көрсетумен шектелгенін айтты. Дарил Холл "War Babies" (1974) сессияларынан кейін Рундгреннің ән айту стиліне әсер еткенін мәлімдеді, бұл пікірді Utopia-ның Ральф Шукетт қолдады: "Бұл жазбаға дейінгі турнемізде ол тікелей эфирде әнші ретінде өте жақсы бола алмады. Менің ойымша, Дарилдің барлық нәрсесі оған әсер етті". Рундгрен Холлдың ықпалының дәрежесімен келіспей, "Біз екеуміз де әлі де біздің ойымызша, екеумізден де жақсы әншілер болып табылатын ұлы соул әншілерін еліктеуге тырысамыз" деп түсіндірді. Минк Холоу "Жай жағы" мен "Қиын жағы" деп бөлінді, өйткені Bearsville компаниясының басшысы бастапқы ұсынылған трек тізімінде тепе-теңдік жоқ деп санады. Рундгрен сол кездегі сұхбатта: "Мен олардың не туралы айтқанын білмеймін. Сондықтан мен оны олардың ерекше мастурбациясы деп ойладым, олар өздері қалаған нәрселерді ойласа болады" деді. Mink Hollow көбінесе Джони Митчеллдің "Blue" (1971) немесе Боб Диланның "Blood on the Tracks" (1975) сияқты "әсерлі" туындылармен салыстырылса да, Рундгрен альбомның әндері міндетті түрде автобиографиялық емес екенін айтты: "Мен оны өзімнің өміріммен тым жақын байланыстырмас едім. Мысалы, 'Too Far Gone' менің жасөспінімде үйден кетіп қалғаным туралы емес. Менің көптеген әндерім сияқты, олар да басқа адамдармен бірдей бола алатын жағдайлар туралы". "Onomotoapoiea" әні альбомдағы комедиялық демалыс ретінде қызмет етті, ол Рундгреннің "Just Another Onionhead" әні сияқты "A Wizard, a True Star" (1972) және "An Elpee's Worth of Toons" альбомынан "Todd" (1974) сияқты музыкалық зал әні болды.

Шығару және қабылдау

"Mink Hollow" альбомы 1978 жылдың мамыр айында жарық көрді, мұқабасында Рундгреннің бағындағы көк түсті экрандағы суреті бейнеленген. АҚШ-та LP 36-шы орынға ие болды, және ол "Something/Anything?" альбомынан бергі оның ең оңай түсінілетін жұмысы ретінде танылды. Бұл альбом Рундгреннің "A Wizard, a True Star" альбомынан кейінгі көптеген жұмыстарына қарағанда көп көлемде назар және радио эфиріне ие болды. Керісінше, The Village Voice газетінің Роберт Кристгау бір ғана сөйлеммен рецензия жазып, былай деді: "Тек Тод сияқты адам ғана өзінің ең ақылды әнін ('Onomatopeia') 'жеңіл жаққа', ал ең ақымақ әнін ('Bag Lady') 'қиын жаққа' қоюға лайық". Кейіннен, Pitchfork журналынан Сэм Содомский бұл альбомның Рундгреннің дискографиясындағы "Something/Anything?" немесе "A Wizard, a True Star" альбомындағы "ағарту сәттеріне" ең жақын жазба екенін жазды. Ол былай деді: "[Mink Hollow] альбомындағы балладалар ауыррақ болды, ал көңіл көтеру сәттері адамның өзін-өзі шаршату үшін соққыға түсіргендей сезілді. Рундгрен бәрі бұрынғысынан өзгеше болатынын әрқашан түсінді. Ол өткен шақта 'I Saw the Light' әнін айғанының себебі бар: оның өмірлік еңбегі сіз ешқашан алғашқы қуанышқа қайта орала алмайтыныңызды білуге байланысты". AllMusic журналынан Стивен Томас Эрлевин "Hermit of Mink Hollow" альбомын Рундгреннің "ең эмоционалды альбомы" деп бағалап, "Something/Anything?" альбомымен салыстырғанда "біршама тұтас" екенін айтты. Ол сондай-ақ, альбомның "көп жағынан Рундгреннің шедевріне жақын керемет болғанымен, оның ауқымы соншалықты кең болмағандықтан, аздап сәулесі кеткендей" сезіледі деді.