Тодд Рандгрен: Жаңа студия, шығармашылық ізденістер және музыкалық эволюция
Hermit of Mink Hollow
Тодд Раундгреннің альбомы, сыншылардың жоғары бағасын алған "Can We Still Be Friends" хиті, және Азия саяхаты туралы ақпарат. Музыка, саяхат, Раундгрен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альбом сыншылар мен жанкүйерлер тарапынан жақсы қабылданды, олар оны "бұрынғы деңгейге оралу" деп бағалап, Something/Anything? (1972) альбомынан бергі ең оңай түсінілетін жұмысы деп санады. АҚШ-та альбом 36-шы орынға, ал "Can We Still Be Friends" синглы 29-шы орынға көтерілді. Бұл ән Рундгреннің ең көп кавер нұсқасы жасалған әніне айналды, оны Роберт Палмер, Род Стюарт, Колин Бланстоун және Манди Мур орындады.
The album was well received by critics and fans, who viewed the record as a "return to form" and his most immediately accessible since Something/Anything? (1972). In the US, the album peaked at number 36, while single "Can We Still Be Friends" reached number 29. The song became Rundgren's most covered, with versions by Robert Palmer, Rod Stewart, Colin Blunstone, and Mandy Moore.
Өмірбаян
"Адал" (1976) альбомын аяқтағаннан кейін, Рундгрен екі ай бойы шығыс рухани іздеуде болды, Иран, Ауғанстан, Үндістан, Непал, Шри-Ланка, Бали, Таиланд, Жапония және Гавайиге сапар шекті. Ол сондай-ақ Вудстоктан тыс, Нью-Йорк штатының Лейк-Хилл қаласында Utopia Sound Studios ашты, жақын жерде үй сатып алды, сондай-ақ студияны пайдаланған артистерге жатақ ретінде берілетін көршілес мүлікті иеленді. Минк Холоу Роудтағы Лейк-Хилл кешені келесі алты жыл бойы Рундгреннің негізгі орны болды. "Адал" мен "Mink Hollow шегі" арасында Рундгрен өзінің Utopia тобымен үш альбом жазды. Біріншісі, "Disco Jets", 2001 жылға дейін жарық көрмеген аспаптық диско тректерінің жинағы болды. "Ra" (1977 жылдың ақпаны) – Мысыр мифологиясына негізделген концептуалды альбом, ол алып пирамида мен Сфинкс басы бар әсем сахналық безендіруді қамтитын сәнді турнеге бастау берді. "Oops! Wrong Planet" (1977 жылдың қыркүйегі) турнеден кейін бірден жазылып, топтың попқа қарай бұрылуын білдірді. Рундгрен альбомдағы әндерді тек бас, барабан мен вокалдан басқа минималды аранжировкамен фортепианода орындауды жоспарлаған. Осы тұрғыдан алғанда, ол ән жазу процесінің "құрылымды" көрінетінін айтты. Көптеген әндердің мәтіні толық аяқталғаннан кейін жазылған. Жазу процесі әдетте ырғақты трекпен басталады. Жеке бөліктер үшін ол ойнау стиліне сәйкес әртүрлі "бейнелерді" қабылдағанын айтты, мысалы, "Determination" әнінде Пол Маккартни, "әуенінің соңында Маккартнидің 'Paperback Writer' әнінен белгілі әуелігін орындаймын". Альбомның дыбысының түйсігіне қатысты қандай да бір идея болса да, ол фортепианодағы композицияларын және жаңадан жетілдірілген әншілік дағдыларын көрсетумен шектелгенін айтты. Дарил Холл "War Babies" (1974) сессияларынан кейін Рундгреннің ән айту стиліне әсер еткенін мәлімдеді, бұл пікірді Utopia-ның Ральф Шукетт қолдады: "Бұл жазбаға дейінгі турнемізде ол тікелей эфирде әнші ретінде өте жақсы бола алмады. Менің ойымша, Дарилдің барлық нәрсесі оған әсер етті". Рундгрен Холлдың ықпалының дәрежесімен келіспей, "Біз екеуміз де әлі де біздің ойымызша, екеумізден де жақсы әншілер болып табылатын ұлы соул әншілерін еліктеуге тырысамыз" деп түсіндірді. Минк Холоу "Жай жағы" мен "Қиын жағы" деп бөлінді, өйткені Bearsville компаниясының басшысы бастапқы ұсынылған трек тізімінде тепе-теңдік жоқ деп санады. Рундгрен сол кездегі сұхбатта: "Мен олардың не туралы айтқанын білмеймін. Сондықтан мен оны олардың ерекше мастурбациясы деп ойладым, олар өздері қалаған нәрселерді ойласа болады" деді. Mink Hollow көбінесе Джони Митчеллдің "Blue" (1971) немесе Боб Диланның "Blood on the Tracks" (1975) сияқты "әсерлі" туындылармен салыстырылса да, Рундгрен альбомның әндері міндетті түрде автобиографиялық емес екенін айтты: "Мен оны өзімнің өміріммен тым жақын байланыстырмас едім. Мысалы, 'Too Far Gone' менің жасөспінімде үйден кетіп қалғаным туралы емес. Менің көптеген әндерім сияқты, олар да басқа адамдармен бірдей бола алатын жағдайлар туралы". "Onomotoapoiea" әні альбомдағы комедиялық демалыс ретінде қызмет етті, ол Рундгреннің "Just Another Onionhead" әні сияқты "A Wizard, a True Star" (1972) және "An Elpee's Worth of Toons" альбомынан "Todd" (1974) сияқты музыкалық зал әні болды.
Following the completion of Faithful (1976), Rundgren spent two months on an eastern spiritual retreat, visiting Iran, Afghanistan, India, Nepal, Sri Lanka, Bali, Thailand, Japan, and Hawaii. He also opened Utopia Sound Studios in Lake Hill, New York, just outside of Woodstock, and bought a home nearby, as well as an adjoining property to be taken over as accommodation for artists who used the studio. The Lake Hill complex on Mink Hollow Road remained Rundgren's base for the next six years. Between Faithful and Hermit of Mink Hollow, Rundgren also recorded three albums with his band Utopia. The first, Disco Jets, was a tongue in cheek collection of instrumental disco tracks left unreleased until 2001. Ra (February 1977) was a concept album based on Egyptian mythology, which prefaced a lavish tour involving an extravagant stage set with a giant pyramid and Sphynx head. Oops! Wrong Planet (September 1977), recorded immediately after the tour, signaled the start of a more pop oriented direction for the group. Rundgren intended the songs on the album to be performed on piano with minimal arrangements, apart from the bass, drums and voices. In that sense, he stated that the songwriting process appeared to be "fairly conventional". Most of the songs on the record did not have lyrics until completed. The writing process typically started with a rhythm track. For individual parts, he said he adopted different "personas" to suit the playing styles, such as Paul McCartney on "Determination", "where I do some of that squiggly McCartney 'Paperback Writer' stuff in the outro." He stated that whatever concept behind the album's sound was limited to showcasing both his piano based compositions and his newly refined singing ability. Daryl Hall claimed credit for influencing Rundgren's singing style after the sessions for War Babies (1974), a view supported by Utopia's Ralph Schuckett, who said: "On our tour before that [record], he never could quite cut it as a live singer. I think Daryl's whole thing just rubbed off on him." Rundgren disagreed of the extent of Hall's influence, explaining "We're both still trying to emulate our common influences, the great soul singers who, in our mind, are better singers than either of us." Mink Hollow was divided into "The Easy Side" and "The Difficult Side" because a Bearsville executive felt that the original proposed running order lacked balance. Rundgren commented in a contemporary interview: "I don't know what the fuck they were talking about. So I did it, figuring it was their particular wank and they can think what they want." Although Mink Hollow is often compared to "confessional" works such as Joni Mitchell's Blue (1971) or Bob Dylan's Blood on the Tracks (1975), Rundgren reflected that the album's songs were not necessarily autobiographical: "I wouldn't make that close a connection to my real life. Like 'Too Far Gone' wasn't directly about me leaving home as a teenager. Like most of my songs, they're only biographical to the point that other people can identify with them." The song "Onomotoapoiea" served as comic relief for the album, being a music hall number in a similar vein to Rundgren's "Just Another Onionhead" from A Wizard, a True Star (1972) and "An Elpee's Worth of Toons" from Todd (1974).
Шығару және қабылдау
"Mink Hollow" альбомы 1978 жылдың мамыр айында жарық көрді, мұқабасында Рундгреннің бағындағы көк түсті экрандағы суреті бейнеленген. АҚШ-та LP 36-шы орынға ие болды, және ол "Something/Anything?" альбомынан бергі оның ең оңай түсінілетін жұмысы ретінде танылды. Бұл альбом Рундгреннің "A Wizard, a True Star" альбомынан кейінгі көптеген жұмыстарына қарағанда көп көлемде назар және радио эфиріне ие болды. Керісінше, The Village Voice газетінің Роберт Кристгау бір ғана сөйлеммен рецензия жазып, былай деді: "Тек Тод сияқты адам ғана өзінің ең ақылды әнін ('Onomatopeia') 'жеңіл жаққа', ал ең ақымақ әнін ('Bag Lady') 'қиын жаққа' қоюға лайық". Кейіннен, Pitchfork журналынан Сэм Содомский бұл альбомның Рундгреннің дискографиясындағы "Something/Anything?" немесе "A Wizard, a True Star" альбомындағы "ағарту сәттеріне" ең жақын жазба екенін жазды. Ол былай деді: "[Mink Hollow] альбомындағы балладалар ауыррақ болды, ал көңіл көтеру сәттері адамның өзін-өзі шаршату үшін соққыға түсіргендей сезілді. Рундгрен бәрі бұрынғысынан өзгеше болатынын әрқашан түсінді. Ол өткен шақта 'I Saw the Light' әнін айғанының себебі бар: оның өмірлік еңбегі сіз ешқашан алғашқы қуанышқа қайта орала алмайтыныңызды білуге байланысты". AllMusic журналынан Стивен Томас Эрлевин "Hermit of Mink Hollow" альбомын Рундгреннің "ең эмоционалды альбомы" деп бағалап, "Something/Anything?" альбомымен салыстырғанда "біршама тұтас" екенін айтты. Ол сондай-ақ, альбомның "көп жағынан Рундгреннің шедевріне жақын керемет болғанымен, оның ауқымы соншалықты кең болмағандықтан, аздап сәулесі кеткендей" сезіледі деді.
Hermit of Mink Hollow was released in May 1978 with a cover that depicts a blue tinted video screen image of Rundgren alone in his garden. In the US, the LP peaked at number 36, Popularly viewed as his most immediately accessible work since Something/Anything?, it received more public attention and radio airplay than most of Rundgren's efforts since A Wizard, a True Star Conversely, Robert Christgau of The Village Voice wrote a single sentence review that stated: "Only a weight as willfully light as Todd can be trusted to put his smartest song ('Onomatopeia') on 'the easy side' and his dumbest ('Bag Lady') on 'the difficult side.'" Retrospectively, Sam Sodomsky of Pitchfork wrote that the album was the only record in Rundgren's discography that comes close to the "moments of enlightenment" heard on Something/Anything? or A Wizard, a True Star. He wrote: "The ballads [on Hermit of Mink Hollow] were heavier, and the moments of levity felt more compulsive, like a man punching himself in the head to get out of a funk. Rundgren understood all along that things would never be the same. There’s a reason why he sang 'I Saw the Light' in the past tense: his life’s work depended on knowing you can never get that first high again." Stephen Thomas Erlewine of AllMusic reviewed that Hermit of Mink Hollow was Rundgren's "most emotional record", and in comparison to Something/Anything? is "more cohesive. It also feels less brilliant, even if it is, in many ways, nearly as excellent as Rundgren's masterwork, mainly because it doesn't have such a wide scope."