Налин Чандра Викрамасингхе: Британдық астроном және астробиологтың өмірі мен ғылыми еңбектері
Chandra Wickramasinghe
Налин Викрамасингхе – британский астроном, пионер астробиологии и сторонник теории панспермии. Исследует космос, происхождение жизни и внеземные болезни.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық астроном (туған жылы 1939)
British astronomer (born 1939)
Налин Чандра Викрамасингхе (20 қаңтар 1939 жылы туған) – сингал ұлтының британдық математигі, астрономы және астробиологы. Оның ғылыми қызығушылықтары жұлдызаралық ортаны, инфрақызыл астрономияны, жарық шашырау теориясын, қатты дене физикасының астрономияға қолданылуын, Күн жүйесінің алғашқы кезеңдерін, кометаларды, астрохимияны, тіршіліктің пайда болуын және астробиологияны қамтиды. Фред Хойлдің шәкірті және әріптесі болған бұл екеуі 40 жылдан астам панспермияның белсенді жақтаушылары ретінде бірлесіп жұмыс істеді. 1974 жылы олар жұлдызаралық кеңістіктегі кейбір шаңның негізінен органикалық заттардан тұратынын болжады, кейін бұл пікір дұрыс екені дәлелденді. Викрамасингхе көптеген дәлелсіз талаптарды алға тартты, соның ішінде Жердегі аурулардың әртүрлі ошақтарының сыртқы кеңістіктен келгендігі туралы пікірлерді, оның ішінде 1918 жылғы тұмау пандемиясы және полиомиелит және жынды сиыр ауруының кейбір ошақтары туралы аргументтерді келтірді. 1918 жылғы тұмау пандемиясы кезінде олар кометалық шаңның вирусты бір мезгілде бірнеше жерге әкелгенін болжады – бұл көзқарас осы пандемия бойынша сарапшылардың басым бөлігімен қабылданбады. Жердегі аурулар мен сыртқы кеңістіктен келген патогендерді байланыстыратын мәлімдемелер ғылыми қауымдастық тарапынан жоққа шығарылды. Ол радио, теледидар және кинода пайда болып, онлайн блогтар мен мақалалар жазады. Ол BBC Horizon, Ұлыбританияның Channel 5 және History Channel телеарналарында көрсетілді. 2013 жылы Discovery Channel бағдарламасында "Қызыл жаңбыр" тақырыбында қатысты. Ол буддалық сектаның президенті Даисаку Икедамен байланыста болды, Сока Гаккай Халықаралық ұйымы, бұл олардың Ғарыш және мәңгілік өмір тақырыбындағы диалогын жариялауға әкелді, алдымен жапон тілінде, кейіннен ағылшын тілінде.
Nalin Chandra Wickramasinghe (born 20 January 1939) is a Sri Lankan born British mathematician, astronomer and astrobiologist of Sinhalese ethnicity. His research interests include the interstellar medium, infrared astronomy, light scattering theory, applications of solid state physics to astronomy, the early Solar System, comets, astrochemistry, the origin of life and astrobiology. A student and collaborator of Fred Hoyle, the pair worked jointly for over 40 years as influential proponents of panspermia. In 1974 they proposed the hypothesis that some dust in interstellar space was largely organic, later proven to be correct. Wickramasinghe has advanced numerous fringe claims, including the argument that various outbreaks of illnesses on Earth are of extraterrestrial origins, including the 1918 flu pandemic and certain outbreaks of polio and mad cow disease. For the 1918 flu pandemic they hypothesised that cometary dust brought the virus to Earth simultaneously at multiple locations—a view almost universally dismissed by experts on this pandemic. Claims connecting terrestrial disease and extraterrestrial pathogens have been rejected by the scientific community. he has made appearances on radio, television and film, and he writes online blogs and articles. He has appeared on BBC Horizon, UK Channel 5 and the History Channel. He appeared on the 2013 Discovery Channel program "Red Rain". He has an association with Daisaku Ikeda, president of the Buddhist sect Soka Gakkai International, that led to the publication of a dialogue with him, first in Japanese and later in English, on the topic of Space and Eternal Life.
Білім және мансап
Уикрамасингхе Коломбодағы Корольдік колледжде, Цейлон университетінде (онда ол 1960 жылы математикадан BSc First Class Honours дипломмен бітірді) және Кэмбридждегі Тринити колледжінде және Иса колледжінде оқыды, онда докторлық және ScD дәрежелерін алды. Білімінен кейін Уикрамасингхе 1963 жылдан 1973 жылға дейін Кэмбридждегі Иса колледжінің мүшесі болды, содан кейін Кардифф университетінің колледжінде қолданбалы математика және астрономия профессоры болды. Уикрамасингхе 1982-1984 жылдары Шри-Ланка Президентінің кеңесшісі болды және Шри-Ланкадағы Іргелі зерттеулер институтын құруда маңызды рөл атқарды. Кардифф университетінде он бес жыл жұмыс істегеннен кейін Уикрамасингхе Кардифф университетінде ұқсас лауазымға ие болды, ол 1990 жылдан 2006 жылға дейін осы лауазымды атқарды. 2006 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол университеттің президентіне есеп беретін арнайы жоба ретінде Кардиффтегі Астробиология орталығын құрды. 2011 жылы жоба Ұлыбританиядағы білім беру саласындағы кесімдер салдарынан қаржысын жоғалтып, жабылды. Осы оқиғадан кейін Уикрамасингхеге Бэкингем университетінің Астробиология орталығының директоры болып Бэкингем университетіне көшу мүмкіндігі ұсынылды, ол 2011 жылдан бері осы лауазымда қызмет етеді. Ол Кардифф университетінде Ұлыбритания профессоры қызметін толық емес жұмыспен үйлестіреді. 2015 жылы ол Англияның Кембридж қаласындағы Черчилль колледжінің қонақ ғалымы болып сайланды және «Астробиология және насихаттау» журналының бас редакторы болды. Ол 2015/16 жылдары Англияның Кембридж қаласындағы Черчилль колледжінің қонақ ғылымы болды; Бэкингем университетінің Астробиология орталығының профессоры және директоры, ол 2011 жылдан бері осы лауазымда қызмет етеді; сондай-ақ Панспермия және Астроэкономика институтының кеңесінің мүшесі және ғылыми жетекшісі, Огаки қаласы, Гифу, Жапония. 2017 жылы профессор Чандра Уикрамасингхе Шри-Ланканың Матара қаласындағы Рухуна университетінің физика кафедрасының адъюнкт-профессоры болып тағайындалды.
Wickramasinghe studied at Royal College, Colombo, the University of Ceylon (where he graduated in 1960 with a BSc First Class Honours in mathematics), and at Trinity College and Jesus College, Cambridge, where he obtained his PhD and ScD degrees. Following his education, Wickramasinghe was a Fellow of Jesus College, Cambridge from 1963 to 1973, until he became professor of applied mathematics and astronomy at University College Cardiff. Wickramasinghe was a consultant and advisor to the President of Sri Lanka from 1982 to 1984, and played a key role in founding the Institute of Fundamental Studies in Sri Lanka. After fifteen years at University College Cardiff, Wickramasinghe took an equivalent position in the University of Cardiff, a post he held from 1990 until 2006. After retirement in 2006, he incubated the Cardiff Center for Astrobiology as a special project reporting to the president of the university. In 2011 the project closed down, losing its funding in a series of UK educational cut backs. After this event, Wickramasinghe was offered the opportunity to move to the University of Buckingham as Director of the Buckingham Centre for Astrobiology, University of Buckingham where he has been since 2011. He maintains his part time position as a UK Professor at Cardiff University. In 2015 he was elected Visiting scholar, Churchill College, Cambridge, England 2015/16. and the Editor in Chief of the Journal of Astrobiology & Outreach. He was a Visiting By Fellow, Churchill College, Cambridge, England 2015/16; Professor and Director of the Buckingham Centre for Astrobiology at the University of Buckingham, a post he has held since 2011; and a board member and research director at the Institute for the Study of Panspermia and Astroeconomics, Ogaki City, Gifu, Japan. In 2017, Professor Chandra Wickramasinghe was appointed adjunct professor in the Department of Physics, at the University of Ruhuna, Matara, Sri Lanka.
Зерттеу
1960 жылы ол Фред Хойлдің жетекшілігімен Кембриджте докторлық диссертациясы жұмысын бастады және 1962 жылы Корольдік астрономиялық қоғамның айлық хабарламаларында "Жұлдызаралық бөлшектердегі графит бөлшектері" атты алғашқы ғылыми мақаласын жариялады. 1963 жылы математика ғылымдарының докторы ғылымын қорғады және сол жылы Кембридждің Иисус колледжінің мүшесі болып сайланды. Келесі жылы Кембриджтегі Астрономия институтының ғылыми қызметкері болып тағайындалды. Мұнда ол жұлдызаралық шаңның табиғатын зерттеуді жалғастырып, осы салада көптеген мақалалар жариялады, бұл көміртегі бар бөлшектерді, сондай-ақ бұрынғы силикаттық модельдерді қарастыруға әкелді. Викрамасингхе 1967 жылы жұлдызаралық бөлшектер туралы толыққанды алғашқы кітапты жариялады. Ол осы салаға көп үлес қосты, рецензиядан өткен 350-ден астам мақала жариялады, оның 75-ден астамы Nature журналында жарық көрді. Хойл мен Викрамасингхе панспермияның радикалды түрін ұсынды, онда жерден тыс тіршілік формалары Жер атмосферасына еніп, эпидемиялардың, жаңа аурулардың және генетикалық өзгерістердің себебі болуы мүмкін екендігі айтылды, Хойл мен Викрамасингхе бұл өзгерістер макроэволюция үшін қажет деп санайтын. Чандра Викрамасингхе Фред Хойлмен ең ұзақ мерзімді ынтымақтастық байланысын құрды. Олардың кітаптары мен мақалалары бойынша Филь Плейт Викрамасингхені "дәлелдердің жетіспеушілігіне қарамастан, кез келген нәрсеге секіріп, оның ғарыштан келгенін айтатын шеңберден шыққан ғалым" деп сипаттады.
In 1960 he commenced work in Cambridge on his PhD degree under the supervision of Fred Hoyle, and published his first scientific paper "On Graphite Particles as Interstellar Grains" in Monthly Notices of the Royal Astronomical Society in 1962. He was awarded a PhD degree in mathematics in 1963 and was elected a Fellow of Jesus College Cambridge in the same year. In the following year he was appointed a Staff Member of the Institute of Astronomy, Cambridge. Here he continued to work on the nature of interstellar dust, publishing many papers in this field, that led to a consideration of carbon containing grains as well as the older silicate models. Wickramasinghe published the first definitive book on Interstellar Grains in 1967. He has made many contributions to this field, publishing over 350 papers in peer reviewed journals, over 75 of which are in Nature. Hoyle and Wickramasinghe further proposed a radical kind of panspermia that included the claim that extraterrestrial life forms enter the Earth's atmosphere and were possibly responsible for epidemic outbreaks, new diseases, and genetic novelty that Hoyle and Wickramasinghe contended was necessary for macroevolution. Chandra Wickramasinghe had the longest running collaboration with Fred Hoyle. Their publications on books and papers Phil Plait has described Wickramasinghe as a "fringe scientist" who "jumps on everything, with little or no evidence, and says it's from outer space".
Ғарыштағы органикалық молекулалар
1974 жылы Викрамасинг алғаш рет жұлдызаралық кеңістіктегі шаңның бір бөлігінің көп бөлігі органикалық екенін болжады және бұл гипотезаны растайтын зерттеулер жүргізді. Викрамасинг формальдегид (H2CO) молекуласына негізделген полимерлік қосылыстардың бар екенін де ұсынды және оны растады. Фред Хойл мен Викрамасинг кейін 2175 А толқын ұзындығындағы ультракүлгін сәулелердің жұтылуын талдау арқылы бициклдік ароматты қосылыстарды анықтады, осылайша ғарышта полициклдік ароматты көмірсутек молекулаларының бар екенін көрсетті.
In 1974 Wickramasinghe first proposed the hypothesis that some dust in interstellar space was largely organic, and followed this up with other research confirming the hypothesis. Wickramasinghe also proposed and confirmed the existence of polymeric compounds based on the molecule formaldehyde (H2CO). Fred Hoyle and Wickramasinghe later proposed the identification of bicyclic aromatic compounds from an analysis of the ultraviolet extinction absorption at 2175A., thus demonstrating the existence of polycyclic aromatic hydrocarbon molecules in space.
Хойл Викрамасон панспермияның үлгісін
Өзінің мансабы бойында Уикрамасингх, әріптесі Фред Хойлмен бірге панспермия гипотезасын дамытты, ол Жердегі өмірдің кем дегенде бір бөлігінің ғарыштан келгенін ұсынады. Панспермияның Хойл-Викрамасингх моделіне тыныш вирустар мен кептірілген ДНҚ және РНҚ ғарышта қорғанышсыз күйде тірі қалуы мүмкін деген қағидалар кіреді; астероидтар және кометалар сияқты кішкентай денелер ДНҚ және РНҚ-ны қоса, "өмір тұқымдарын", тірі, қазбаланған немесе ұйықтап жатқан, жасушалық немесе жасушалық емес өмірді қорғай алады; және астероидтардың, кометалардың және айлардың соқтығысуы осы "өмір тұқымдарын" жеке жұлдыз жүйесінде және одан әрі басқа жүйелерге таратуға әлеуетті. Ынтымақтастығының соңында Уикрамасингх және Хойл абиогенез Галактикалық орталыққа жақын жерде болды, ал панспермия осыдан кейін Құс жолы бойына өмірді таратты деген гипотезаны ұсынды және мұндай процесс Ғаламдағы көптеген галактикаларда жүзеге асуы мүмкін екеніне сендірді.
Throughout his career, Wickramasinghe, along with his collaborator Fred Hoyle, has advanced the panspermia hypothesis, that proposes that life on Earth is, at least in part, of extraterrestrial origin. The Hoyle–Wickramasinghe model of panspermia include the assumptions that dormant viruses and desiccated DNA and RNA can survive unprotected in space; that small bodies such as asteroids and comets can protect the "seeds of life", including DNA and RNA, living, fossilized, or dormant life, cellular or non cellular; and that the collisions of asteroids, comets, and moons have the potential to spread these "seeds of life" throughout an individual star system and then onward to others. Towards the end of their collaboration, Wickramasinghe and Hoyle hypothesised that abiogenesis occurred close to the Galactic Center before panspermia carried life throughout the Milky Way, and stated a belief that such a process could occur in many galaxies throughout the Universe.
Стратосферада тірі жасушаларды анықтау
2001 жылдың 20 қаңтарында Үндістанның Ғарыш зерттеу ұйымы (ISRO) тірі жасушалардың бар-жоғын тексеру мақсатында 41 км биіктіктен стратосфералық шаңды жинау үшін Үндістанның Хайдарабад қаласынан шар ұшыруды жүргізді. Бұл жобаның серіктестерінің арасында Уикрамасингхе басқаратын Ұлыбритания ғалымдарының тобы болды. 2002 жылы Сан-Диегода өткен SPIE конференциясында Жер бетінен 41 км биіктікте табылган тірі микроорганизмдердің болуына дәлелдер ұсынылды. Алайда, эксперимент нәтижелері Жер бетінен 41 км биіктікке көтерілген микробтар емес, ғарыштан келген микробтар екенін көрсете алмады. 2005 жылы ISRO тобы 41 км биіктіктен екінші стратосфералық сынама алу экспериментін жүргізіп, бактериялардың үш жаңа түрін бөліп алғанын хабарлады, оның ішінде олар Фред Хойлдың құрметіне Janibacter hoylei sp. nov. деп атады. Дегенмен, бұл фактілер Жердегі бактериялардың ғарыш ортасынан пайда болғанын дәлелдемейді. Стратосферадан үлгілерді Янг және авторлар да алды (2005, 2009 жж.). Эксперимент барысында 35 км-ге дейінгі биіктікте жоғары радиацияға төзімді Deinococcus бактериясының штамдары анықталды. Бірақ, авторлар осы жаңалықтарды панспермиямен байланыстырмады. Викрамасингхе Годфри Луиспен бірлесіп, Кераладағы қызыл жаңбырдың талдауларын үйлестіруге де қатысты.
On 20 January 2001 the Indian Space Research Organisation (ISRO) conducted a balloon flight from Hyderabad, India to collect stratospheric dust from a height of 41 km (135,000 ft) with a view to testing for the presence of living cells. The collaborators on this project included a team of UK scientists led by Wickramasinghe. In a paper presented at a SPIE conference in San Diego in 2002 the detection of evidence for viable microorganisms from 41 km above the Earth's surface was presented. However, the experiment did not present evidence as to whether the findings are incoming microbes from space rather than microbes carried up to 41 km from the surface of the Earth. In 2005 the ISRO group carried out a second stratospheric sampling experiment from 41 km altitude and reported the isolation of three new species of bacteria including one that they named Janibacter hoylei sp. nov. in honour of Fred Hoyle. However, these facts do not prove that bacteria on Earth originated in the cosmic environment. Samplings of the stratosphere have also been carried out by Yang et al. (2005, 2009). During the experiment strains of highly radiation resistant Deinococcus bacterium were detected at heights up to 35 km. Nevertheless, these authors have abstained from linking these discoveries to panspermia. Wickramasinghe was also involved in coordinating analyses of the red rain in Kerala in collaborations with Godfrey Louis.
Жерден тыс патогендер
Хойл мен Викрамасинг Жердегі аурулардың әртүрлі жарылыстарын ғарыштан келген деп санайды, оның ішінде 1918 жылғы тұмау пандемиясы, сондай-ақ полиомиелит және жынды сиыр ауруының кейбір жағдайлары. 1918 жылғы тұмау пандемиясы бойынша олар кометалық шаң вирусты бірнеше жерде бір уақытта Жерге әкелді деп болжады – бұл көзқарас пандемия бойынша тәуелсіз сарапшылардың басым көпшілігі тарапынан қабылданбады. Милтон Уэйнрайт пен Джаянт Нарликардың бірлескен хатында, олар ауыр тыныс алу синдромын (SARS) тудыратын вирустың тауықтардан емес, ғарыштан пайда болғанын болжады. "The Lancet" журналы кейіннен бұл хатқа үш жауап жариялап, гипотезаның дәлелдерге негізделмегенін көрсетті және Викрамасингхе хатында көрсеткен эксперименттердің сапасына күмән тудырды. Жердегі аурулар мен ғарыштан келген патогендерді байланыстыратын мәлімдемелер ғылыми қауымдастық тарапынан жоққа шығарылды.
Hoyle and Wickramasinghe have advanced the argument that various outbreaks of illnesses on Earth are of extraterrestrial origins, including the 1918 flu pandemic and certain outbreaks of polio and mad cow disease. For the 1918 flu pandemic they hypothesised that cometary dust brought the virus to Earth simultaneously at multiple locations—a view almost universally dismissed by external experts on this pandemic. jointly signed by Milton Wainwright and Jayant Narlikar, in which they hypothesised that the virus that causes severe acute respiratory syndrome (SARS) could be extraterrestrial in origin instead of originating from chickens. The Lancet subsequently published three responses to this letter, showing that the hypothesis was not evidence based, and casting doubts on the quality of the experiments referenced by Wickramasinghe in his letter. Claims connecting terrestrial disease and extraterrestrial pathogens have been rejected by the scientific community.
Полоннарува
2012 жылдың 29 желтоқсанында Шри-Ланканың Полоннарува қаласында жасыл от шары байқалды. Ол Аралғануила және Димбулагала ауылдарының маңында, сондай-ақ Далуккане қаласына жақын жердегі күріш егістігіне сынып түсті. Тас үлгілері Коломбодағы Денсаулық сақтау министрлігінің Медициналық зерттеу институтына жіберілді. Тастар талдау үшін Уэльстегі Кардифф университетіне жоспарланды, онда Чандра Викрамасингхе тобы оларды зерттеп, құрамында ғарыштан келген диатомиялар бар екенін мәлімдеді. 2013 жылдың қаңтар-наурыз айларында "Космология журналында" Ұлыбритания, АҚШ және Германия командаларының нәтижелерін баяндайтын бес мақала жарияланды. Дегенмен, метеориттер саласындағы тәуелсіз сарапшылар Викрамасингхе тобының зерттеген нысаны жер бетінде пайда болған, яғни Жерге түскен найзағайдың әсерінен құрылған фулгурит екенін айтты. Диатомия мамандары бұл мәлімдемені толықтырып, тау жынысынан табылған организмдердің жерде кең таралған түрлерге жататынын, осылайша олардың жер бетінде пайда болғанын растады. Бұл Перадения университетінің ғалымдары айтқандай, найзағайдың әсерінен емес, басқа жағдайда пайда болған. Алайда, бұл тұжырымдар тастардың метеориттер екенін дәлелдейтін нақты мәліметтер келтірмегендіктен сынға ұшырады.
On 29 December 2012 a green fireball was observed in Polonnaruwa, Sri Lanka. It disintegrated into fragments that fell to the Earth near the villages of Aralaganwila and Dimbulagala and in a rice field near Dalukkane. Rock samples were submitted to the Medical Research Institute of the Ministry of Health in Colombo. The rocks were sent to the University of Cardiff in Wales for analysis, where Chandra Wickramasinghe's team analyzed them and claimed that they contained extraterrestrial diatoms. From January to March 2013, five papers were published in the fringe Journal of Cosmology outlining various results from teams in the United Kingdom, United States and Germany. However, independent experts in meteoritics stated that the object analyzed by Wickramasinghe's team was of terrestrial origin, a fulgurite created by lightning strikes on Earth. Experts in diatoms complemented the statement, saying that the organisms found in the rock represented a wide range of extant terrestrial taxa, confirming their earthly origin. instead of being created by lightning strikes on Earth as stated by scientists from the University of Peradeniya. However, these claims were also criticised for not providing evidence that the rocks were actually meteorites.
Шетелдік тектес баспаяқтылар
2018 жылы Уикрамасингхе және тағы 30 автор "Биофизика және молекулалық биологияның прогресі" журналында "Камбрий жарылысының себебі: Жерден бе, ғарыштан ба?" деген мақала жариялады. Мақалада панспермияның кембрий жарылысының себебі екені айтылып, шамамен бас аяқтардың (cephalopods) мұздатылған жұмыртқалар арқылы метеормен жерге жеткізілген шетелдік тіршілік формалары екені болжайды. Бұл мәлімдемелер кеңінен жарияланды. Вирусолог Карин Меллинг осы журналда жарияланған серіктес пікірінде бұл мәлімдемелерді "қырғи қабақ сығып қарауға болмайды" деді.
In 2018, Wickramasinghe and over 30 other authors published a paper in Progress in Biophysics and Molecular Biology entitled "Cause of Cambrian Explosion Terrestrial or Cosmic?" which argued in favour of panspermia as the origin of the Cambrian explosion, and posited that cephalopods are alien lifeforms that originated from frozen eggs that were transported to earth via meteor. The claims gained widespread press coverage. Virologist Karin Mölling, in a companion commentary published in the same journal, stated that the claims "cannot be taken seriously".
Жаратылыс-эволюция талқылауына қатысу
Викрамасингхе мен оның ұстазы Фред Хойл өз деректерін ғаламдық тектің пайдасына қолданып, өмірдің жансыз материядан абиогенез арқылы пайда болуы туралы идеяға қарсы дәлелдер келтірді. Викрамасингхе ғаламдық тектің болжамын және "Ғаламда жоғары интеллекттің болу мүмкіндігін, сондай-ақ интеллекстің көптеген деңгейлерінің Құдайға қарай ұмтылуын, оны идеалдық шек ретінде қарастыру" тұжырымын ғылыми деректермен дәлелдеуге тырысады. 1981 жылы Арканзас штатында өткен ғылыми креационизмге қатысты сот процесінде Викрамасингхе қорғау тарапынан куәлік берген жалғыз ғалым болды, ал қорғау тарапы креационизмді қолдады. Бұған қоса, ол археоптерикстің қазба қалдығының жалған екенін жазды, бірақ ғылыми қауым мұны "абсурдты" және "білімі жоқ" деп санайды.
Wickramasinghe and his mentor Fred Hoyle have also used their data to argue in favor of cosmic ancestry, and against the idea of life emerging from inanimate objects by abiogenesis. Wickramasinghe attempts to present scientific evidence to support the notion of cosmic ancestry and "the possibility of high intelligence in the Universe and of many increasing levels of intelligence converging toward a God as an ideal limit." During the 1981 scientific creationist trial in Arkansas, Wickramasinghe was the only scientist testifying for the defense, which in turn was supporting creationism. In addition, he wrote that the Archaeopteryx fossil finding is a forgery, a charge that the scientific community considers an "absurd" and "ignorant" statement.