Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дуглас Хоутон Кэмпбелл (19 желтоқсан 1859 – 24 ақпан 1953) – американдық ботаник және университет профессоры. Ол Стэнфорд университетінің 15 негізін қалаушы профессорларының бірі болды. Оның өлімі "өсімдік морфологиясы саласындағы ұлы ғалымдар тобының бір дәуірінің аяқталуы" деп сипатталды. Дуглас Кэмпбелл 1878 жылы Детройт орта мектебін бітіріп, Мичиган университетінде оқыды. Ол ботаниканы зерттеп, жаңа микроскопия техникаларын үйреніп, жапырақты (криптограммалық) папоротниктерге қызығушылық танытты. Кэмпбелл АҚШ-қа оралған соң Индиана университетінде профессор болып жұмыс істеді (1888–1891 жылдар), «Структуралық және жүйелі ботаника элементтері» оқулығын жазды. 1891 жылы ол Стэнфорд университетіндегі ботаника факультетінің алғашқы меңгерушісі болды және 1925 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Стэнфордта қызмет етті. Ол мохтар мен бауырлы жапырақтарды зерттеді, 1895 жылы «Мохтар мен папоротниктердің құрылысы мен дамуы» атты еңбегін жариялады. Бұл кітап, 1905 және 1918 жылғы келесі басылымдарымен бірге, осы тақырып бойынша авторитеттік жұмысқа айналды және «Кэмпбеллдің АҚШ-тың жетекші ботаниктерінің бірі ретінде беделін нығайтты». Оның «Өсімдіктер эволюциясы туралы лекциялары» 1899 жылы жарық көрді және ботаника оқулығы ретінде кеңінен қолданыла бастады. 1902 жылы «Ботаниканың университеттік оқулығы» жарық көрді, әріптестері таза ғылыми зерттеуге деген қызығушылық оның құндылығын төмендетуі мүмкін деп алаңдады. Сонымен қатар, ол Тынық мұхиты аймағында кеңінен саяхаттап, үлгілер жинады және 1926 жылы жарық көрген «Өсімдік географиясының жобасы» атты еңбегін жазды. Кэмпбелл бірнеше ғылыми ұйымның мүшесі болды. 1913 жылы Америка Ботаникалық қоғамының президенті болып сайланды және 1910 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды. Ол Лондон Линнеан қоғамының, Эдинбург Корольдік қоғамының, Deutsche Botanische Gesellschaft, Халықаралық ботаниктер қауымдастығының және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды.
Douglas Houghton Campbell (December 19, 1859 – February 24, 1953) was an American botanist and university professor. He was one of the 15 founding professors at Stanford University. His death was described as "the end of an era of a group of great plant morphologists." Douglas Campbell graduated from Detroit High School in 1878, going on to study at the University of Michigan. He studied botany, learning new microscopy techniques, and becoming interested in cryptogrammic (deciduous) ferns. When Campbell returned to the United States he took up a professorship at Indiana University (1888 to 1891), writing the textbook Elements of Structural and Systematic Botany. In 1891 he became the founding head of the botany department at Stanford University and remained at Stanford for the remainder of his career, retiring in 1925. He studied mosses and liverworts, producing The Structure and Development of Mosses and Ferns in 1895. This book, together with its subsequent editions in 1905 and 1918, became the authoritative work on the subject and "firmly established Campbell's reputation as one of the leading botanists of the United States." His Lectures on the Evolution of Plants was published in 1899, and became widely used as a botany textbook. University Textbook of Botany was published in 1902, with fears expressed by colleagues that interest in pure research interest would prejudice its worth being found to be misplaced. He also travelled extensively though the Pacific collecting samples and writing Outline of Plant Geography, published in 1926, about his travels. Campbell was a member of a number of scientific institutions. He was president of the Botanical Society of America in 1913 and was elected to the National Academy of Sciences in 1910. He was a member of the Linnaean Society of London, the Royal Society of Edinburgh, the Deutsche Botanische Gesellschaft, the International Association of Botanists, and the American Philosophical Society.