Кнокcвилл қамалы (1863)

Кіріспе

1863 жылғы американдық Азамат соғысы шайқасы

Ноксвилл қоршауы (19 қараша – 4 желтоқсан, 1863 жыл) генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің Конфедерация әскерлері генерал-майор Амброуз Бернсайд басқарған Ноксвилл, Теннесси штатындағы Одақ гарнизонын қоршауымен өтті. Генерал-майор Уильям Т. Шерман көптеген Одақ күштерімен Ноксвиллге жақындағанда, Лонгстрит 4 желтоқсанда қоршауды тоқтатты және солтүстік-шығысқа шегінді. Бұл қоршау Американдық Азамат соғысының Ноксвилл науқанының бір бөлігі болды. 1863 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Бернсайдтың Огайо армиясы Одаққа жақын тұрғындары көп болған Шығыс Теннессиге дерлік қан төгілмейтін шабуыл жасады. Лонгстриттің корпусы мен генерал-майор Джозеф Уилердің кавалериясы қарашада оңтүстік-батыстан қарсы шабуыл жасағанда Бернсайдтың әскерлері қорғанысқа көшті. Бернсайд Ноксвиллге сәтті шегінген кезде Лонгстрит Одақ әскерлерін талқандау мүмкіндігін жіберіп алды. Лонгстрит шабуылға барудан тартынғанда, Одақ сарбаздары Ноксвиллдің табиғи қорғанысын одан дамыту үшін бекіністер салды. Лонгстриттің күштері Ноксвиллді толық қоршауға жеткілікті күшті болған жоқ. Сондықтан Бернсайдтың Одақ гарнизоны аштықтан сақталу үшін Теннесси өзенінің оң жағалауынан азық-түлік әкелді. 29 қарашада Форт-Сандерс шайқасында Конфедерацияның ірі шабуылы ауыр шығындармен тойтарылды. Күнделікті ұсақ шайқастардан басқа, тағы екі маңызды оқиға болды: біріншісі 18 қарашада қаланың батысында, екіншісі 25 қарашада оңтүстік жағалаудағы Армстронг төбесінде. Қоршау аяқталғаннан кейін Лонгстриттің әскерлері 1864 жылдың сәуіріне дейін Шығыс Теннессиде қалды, бірақ Ноксвиллді басып алуға қол жеткізе алмады.

Одақтардың басып алуы

Бёрнсайд, Огайо армиясының бас қолбасшысы, 1863 жылдың тамыз айының соңында Шығыс Теннессиге Одақтың шабуылын бастады. Оның құрамында Кентуккиде орналасқан XXIII корпусының екі жаяу әскер дивизиясы және бір ірі атты әскер дивизиясы болды. Бёрнсайдтың жорығы көбінесе қарсылыққа ұшырамады, ал федералды әскерлер 1 қыркүйекте Ноксвиллді басып алды. Шығыс Теннесси халқының көп бөлігі Одақ жақтасы болды және Одақ әскерлерін құрметпен қарсы алды. Қыркүйек айының ортасына қарай Бёрнсайд әскерлері Шығыс Теннессинің кең аумағын бақылауға алды. Бірақ 1863 жылдың 19-20 қыркүйегінде Чикамуга шайқасында Брэггтің Теннесси армиясы Камберленд армиясын жеңгеннен кейін стратегиялық жағдай күрт өзгерді. Жеңісінен кейін Брэгг Чаттанугадағы Камберленд армиясын толығымен қоршап алды. 20 қыркүйекте Бёрнсайдқа IX корпусының екі дивизиясы қосылды, ал 3 қазанда бригадир генерал Орландо Б. Уиллкокс 3000 индианалық сарбазбен Камберленд ойысына келді. 1863 жылдың қазан айындағы Огайо армиясының күші туралы есепте мына әскерлердің бар екені көрсетілді: IX корпусында 6352 офицер мен сарбаз, XXIII корпусында 7912 жаяу әскер және артиллерия, 7458 атты әскер, ал Сол қанатта 4391 әскер. Бригадир генерал Роберт Б. Поттер IX корпусына, бригадир генерал Махлон Д. Мэнсон XXIII корпусына, бригадир генерал Джеймс М. Шэкэлфорд атты әскерге, ал Уиллкокс Сол қанатқа басшылық етті. Генерал-майор Роберт Рэнсом-младший 5800 конфедерациялық жаяу әскермен және бригадир генерал Уильям Э. "Грамбл" Джонс пен полковник Г. Л. Гилтнердің басқаруындағы екі атты әскер бригадасымен солтүстік-шығысқа қарай жылжыды. Конфедерация армиясының қолбасшысы генерал-майор Сэмюэл Джонс өзінің 8000 әскерінің Одақ әскерін тоқтатуға жететініне күмәнданды. 17 қазанда Брэгг генерал-майор Картер Л. Стивенсоннің басқаруындағы жаяу әскер дивизиясы мен полковниктер Джордж Гиббс Дибрелл мен Дж. Дж. Моррисоннің басқаруындағы екі атты әскер бригадасына Одақтың бақылауындағы аймаққа қауіп төндіруді бұйырды. 20 қазанда Дибрелл мен Моррисон Филадельфия шайқасында полковник Фрэнк Вулфордтың басқаруындағы Одақтың атты әскер бригадасын жеңді. Осы жеңілістен кейін Бёрнсайд Лудонды тастап, Теннесси және Кіші Теннесси өзендерінің артына шегінді. Содан кейін Бёрнсайд Леноар станциясының маңында IX корпусының 6000 адамын және бригадир генерал Джулиус Уайттың XXIII корпусының жаяу әскер дивизиясының 3000 сарбазын шоғырландырды. Бригадир генерал Мило Смит Хаскаллдың басқаруындағы XXIII корпусының қалған жаяу әскер дивизиясы Ноксвиллді қорғады, бригадир генерал Уильям П. Сандерстің атты әскер дивизиясы Мэривилл аймағын бақылады, Уиллкокс Булл-Гапты ұстады, ал екі жаяу әскер полкі мен 300 атты әскер Камберленд ойында гарнизон құрды. Бұған қоса, екі Одақ атты әскер бригадасы Уиллкокс күштерімен ынтымақтасты. Генерал-майор Улисс Грант Бёрнсайдтың Ноксвиллді ұстай алатынына алаңдады.

Burnside, commanding the Union Army of the Ohio, mounted the Union invasion of East Tennessee in late August 1863, with two infantry divisions and one large cavalry division from XXIII Corps soldiers stationed in Kentucky. Burnside's offensive was mostly unopposed and Federal troops occupied Knoxville on September 1. Many of the people of East Tennessee were pro Union and welcomed the Union troops. By mid September, Burnside's troops had seized control over a large part of East Tennessee. When Bragg's Army of Tennessee defeated the Union Army of the Cumberland at the Battle of Chickamauga on September 19–20, 1863 the strategic situation dramatically changed. After his victory, Bragg effectively blockaded the Army of the Cumberland within Chattanooga. On September 20, two divisions of IX Corps joined Burnside, and on October 3, Brigadier General Orlando B. Willcox with 3,000 six month Indiana soldiers arrived at Cumberland Gap. The Army of the Ohio's strength returns for October 1863 reported the following troops present for duty: 6,352 officers and enlisted men in IX Corps, 7,912 infantry and artillery and 7,458 cavalry in XXIII Corps, and 4,391 troops in the Left Wing. Brigadier General Robert B. Potter commanded IX Corps, Brigadier General Mahlon D. Manson directed XXIII Corps, Brigadier General James M. Shackelford led the cavalry, and Willcox commanded the Left Wing. Major General Robert Ransom Jr. with 5,800 Confederate infantry plus two cavalry brigades under Brigadier General William E. "Grumble" Jones and Colonel H. L. Giltner lurked to the northeast. The Confederate department commander Major General Samuel Jones doubted whether his 8,000 troops were strong enough to seriously disrupt the Union occupation. On October 17, Bragg ordered an infantry division under Major General Carter L. Stevenson and two cavalry brigades under Colonels George Gibbs Dibrell and J. J. Morrison to menace the Union area of control. On October 20, Dibrell and Morrison defeated a Union cavalry brigade under Colonel Frank Wolford in the Battle of Philadelphia. After this reverse, Burnside abandoned Loudon and fell back behind the Tennessee and Little Tennessee Rivers. Subsequently, Burnside massed the 6,000 men from IX Corps and 3,000 soldiers from Brigadier General Julius White's XXIII Corps infantry division in the area near Lenoir's Station. The remaining XXIII Corps infantry division under Brigadier General Milo Smith Hascall defended Knoxville, Brigadier General William P. Sanders' cavalry division observed the area around Maryville, Willcox held Bull's Gap, and two infantry regiments and 300 cavalry garrisoned Cumberland Gap. In addition, two Union cavalry brigades cooperated with Willcox's force. Major General Ulysses S. Grant was anxious whether Burnside could hold Knoxville.

Лонгстриттің алға жылжуы

4 қарашада Брэгг Лонгстритке Теннесси армиясынан екі дивизиясын бөліп, Ноксвиллді қайтарып алуға бұйрық берді. Брэгг Лонгстриттің 28 қазандағы Ваутачи шайқасындағы қателігіне наразы болды, онда конфедераттар федералдардың жаңадан құрылған «Крэкер желісін» кесіп тастауға күш жеткізбеді. Брэгг сондай-ақ, өзіне қиындық туғызған генералдан құтылуды қалады. Лонгстрит науқанға 20 000 адаммен күшейтілгенін сұрады, бірақ Брэгг бас тартты және Бёрнсайдқа қарсы шыққан Стивенсон мен Бенджамин Ф. Читхемнің жаяу әскер дивизияларын қайтарып алды. Дегенмен, Брэгг оған генерал-майор Джозеф Уилерді және өз армиясының көп бөлігін, әсіресе атты әскерін уақытша берді. Лонгстрит Шығыс Теннессидің нақты карталарын алуға тырысты, бірақ нашар сапалы карталар ғана қол жеткізді. Ескі локомотивтер Лонгстриттің екі дивизиясын солтүстікке, ал Стивенсон мен Читхем дивизияларын оңтүстікке бірдей тиімді жылжыта алмады, сондықтан теміржолмен әскер ауыстыру 13 қарашаға дейін созылды. Лонгстрит Стивенсон әскерінің аймақтағы азық-түлік қорының көп бөлігін жеп қойғанын және оның өзінің керуендері науқан жүргізуге жеткіліксіз екенін анықтады. Лонгстриттің қолбасшылығында 10 000 жаяу әскер, 5 000 атты әскер және 35 зеңбірек болды. Конфедераттар Теннесси өзеніндегі Хоуф фермасында понтондық көпір салды, ол Лудоннан батысқа қарай орналасқан. Бригадир генерал Мика Дженкинстің дивизиясы 14 қарашада бірінші болып солтүстік жағалауға понтондық көпір арқылы өтті. Генерал-майор Лафайет МакЛоустың дивизиясы келесі күні өтті. 15 қарашаның кешінде Бернсайдтың әскері Леноир стансасын ұстап тұрды, ал солтүстікке қарай Дженкинстің дивизиясы, одан да солтүстікке қарай МакЛоустың дивизиясы оларға қарсы тұрды. Лонгстрит Бернсайдтың әскерін Ноксвилльден кесіп тастауды жоспарлады, бірақ аймақты жеткілікті білмеді. Бұрын Лонгстрит Уилер мен атты әскердің көп бөлігіне Ноксвилльді оңтүстіктен басып алуға рұхсат берген. Уилер 14-15 қарашада бірнеше шайқаста Сандерстің одақтық атты әскерін жеңіп, оларды Ноксвилльдің шетіне дейін қайтарды. Алайда, Уилердің әскері Ноксвилльдің Теннесси өзенінің оңтүстік жағалауындағы одақтық жаяу әскеріне тап болғанда, соңғы жеңіліске ұшырады. 16 қарашада Лонгстрит Уилердің атты әскерін солтүстік жағалауға қайтарды, бірақ Бёрнсайдтың әскерін тұзаққа түсіруге тырысу үшін бұл тым кеш болды. Теннессидің солтүстік жағалауында Лонгстриттің 12 000 конфедераты, оның ішінде Уилердің атты әскерінің бір бригадасы орналасқан. Оларға қарсы Бернсайдтың 9 000 одақтық әскері тұрды. Лонгстриттің 14-15 қарашадағы жылдам ілгерілеуінің салдарынан Уайттың екі одақтық бригадасының бірі Кингстонда қалды, ол Ноксвилль босатылғанға дейін сонда болды. Бернсайд 15 қараша күні түнде Леноир стансасын эвакуациялауды бастады. Жақында болған қатты жаңбырдан соң сазды жолдармен жүріп, федералдар Лонгстриттің қууынан бұрын Кемпбелл станциясына жетті. 16 қарашада Лонгстрит Кемпбелл станциясы шайқасында Бернсайдты жеңе алмады. Одақтық арьергард сол күні таңертең үш рет жеке-жеке тұрып, кешкісін Кингстон Пайк жолында Бернсайдтың негізгі күштеріне қосылды. Конфедераттар Бернсайдтың сол жақ қанатын айналдыра бастағанда, федералдар бесінші қорғаныс позициясына шегінді. Артиллерияның қолдауымен одақтық жаяу әскері жақсы ұйымдастырылған кері шегініс жасады, содан кейін түнде ілгері жылды. Бірінші жаяу әскер 17 қараша күні таңғы сағат 4:00-де ғана Ноксвилльге жетті.

On November 4, Bragg ordered Longstreet to detach his two divisions from the Army of Tennessee and recapture Knoxville. Bragg believed Longstreet botched the Battle of Wauhatchie on October 28, in which the Confederates proved unable to cut the Federals' newly established Cracker Line. Bragg also wished to send away a general whom he found to be troublesome. Longstreet wanted to be reinforced to 20,000 men for the campaign, but Bragg said no and recalled both Stevenson's and Benjamin F. Cheatham's infantry divisions that opposed Burnside. However, Bragg loaned him Major General Joseph Wheeler and most of his army's mounted force. Longstreet tried to obtain accurate maps of East Tennessee but was only able to get inferior ones. The old locomotives proved unable to efficiently shift Longstreet's two divisions north at the same time that Stevenson's and Cheatham's divisions moved south, so the railroad transfer took until November 13 to complete. Longstreet discovered that Stevenson's troops had eaten most of the countryside's food supplies and that his own wagon train was hardly adequate to mount a campaign. Longstreet's command totaled 10,000 infantry, 5,000 cavalry, and 35 guns. The Confederates built a pontoon bridge at Hough's Ferry on the Tennessee River; this was a short distance west of Loudon. The division of Brigadier General Micah Jenkins was first to cross the pontoon bridge to the north bank on November 14. Major General Lafayette McLaws' division crossed the next day. By the evening of November 15, Burnside's forces were holding Lenoir's Station, confronted by Jenkins' division to the north with McLaws' division farther north. Longstreet hoped to cut off Burnside's troops from Knoxville, but did not have a good understanding of the area. Earlier, Longstreet authorized Wheeler and most of the cavalry to attempt to seize Knoxville from the south. Wheeler defeated Sanders' Union cavalry in several encounters during November 14–15, pressing them back to the outskirts of Knoxville. However, Wheeler was ultimately thwarted when his troopers ran into Knoxville's infantry defenders on the south bank of the Tennessee River. On November 16, Longstreet recalled Wheeler's cavalry to the north bank, but by that time it was too late to use the horsemen to trap Burnside's forces. On the north bank of the Tennessee were Longstreet's 12,000 Confederates, including one brigade of Wheeler's cavalry. Opposing them were 9,000 Union troops under Burnside. Longstreet's advance on November 14–15 was so rapid that one of White's two Union brigades was left behind at Kingston where it remained until Knoxville was relieved. Burnside began evacuating Lenoir's Station during the night of November 15. Marching on muddy roads caused by a recent heavy rain, the Federals reached Campbell's Station ahead of Longstreet's pursuit. On November 16, Longstreet failed to crush Burnside in the Battle of Campbell's Station. The Federal rearguard made three separate stands that morning before joining Burnside's main force astride the Kingston Pike in the early afternoon. When the Confederates began turning Burnside's left flank, the Federals fell back to a fifth position. Supported by their artillery, the Union infantry conducted a well executed fighting withdrawal before marching through the night. The first infantry did not reach Knoxville until 4:00 am on November 17.

Сандерстің кешіктіру шарасы

Бернсайд өзінің бас инженері капитан Орландо Меткалф Поға әр бригаданың қорғаныс желісінде орналасуын тапсырды. Одақ әскері Ноксвиллге келгенде, По оларға бұйрық берді. Әскерлер мүмкіндігінше тез Поның жоспарына сәйкес қорғаныс құрылыстарын салуға кірісті. Құрылысқа одақ жақтастарының еріктілері, ынтасы жоқ конфедерация жақтастарының соғысқа шақырылғандары және жұмыста "әсіресе тиімді" болған қара жұмысшылар көмектесті. Бёрнсайд Сандерске атты әскер дивизиясын солтүстік жағалауға әкеліп, Лонгстритке қарсы тұруды бұйырды. Сандерс төрт атты полкті Ноксвилльдің батысындағы Танк-Крик артында (қазір Төртінші өзен деп аталады) орналастырды. 17 қараша күні сағат 9:20-де МакЛоустың дивизиясының бригадир генералы Джозеф Б. Кершоу бригадасы Сандерстің қорғаныс желісіне қарсы күшін арттыра бастады. Ұсақ шайқастан кейін Сандерс орталыққа қарай шегініп, түскі уақытта жаңа позицияға орналасты. МакЛоус солтүстіктен осы желіні айналып өту үшін полк жіберді, бірақ ол орнына жетпес бұрын Сандерстің атты әскері қайтадан шегінді. Сандерс үшінші өзеннің батысындағы кішкентай шатқалдың артында және Роберт Х. Армстронгқа тиесілі, "Блеак Хаус" деп аталатын үйдің шығысындағы төбеге шегінді. Осы кезде Теннесси өзені Сандерстің сол қанатында, ал үшінші өзеннің саласы оның оң қанатын қорғады. МакЛоус өзінің дивизиясын орналастырды: Кершоу бригадасы Сандерске қарсы, ал бригадир генерал Гуд Брайан бригадасы екінші қатарда. Кершоудың сол жағында бригадир генерал Бенджамин Г. Хамфристің бригадасы, екінші қатарда полковник Солон З. Раффтың бригадасы тұрды. МакЛоус сол күні одан әрі ілгері жылмады, Дженкинстің дивизиясы келгенше күтті және Лонгстриттің желісін МакЛоустың сол жағына дейін созды. 17 қарашаның кешінде Дженкинстің дивизиясы Клинтонға баратын жолдың арғы жағында орналасты, ал полковник Джон Р. Харттың Джорджия атты әскері бригадасы шығысқа қарай, Тейзвеллге апаратын жолды жапты. Сандерс оң жағында 45-ші Огайо атты жаяу әскері, ортасында 112-ші Иллинойс атты жаяу әскері және сол жағында 8-ші Мичиган атты әскерімен 600-ға жуық одақтық әскерді орналастырды. Мичиганның 8-ші полкінің сарбаздары Спенсердің қайталайтын мылтығымен қаруланған. Бос төбеде екі қарағай ағашы желінің ортасын белгіледі. Одақ әскері аттан түсіп, әр бесінші сарбаз төрт сарбаздың жылқысын ұстады. Алдыңғы желі бойымен одақ сарбаздары 0,91 метр биіктігінде және негізіндегі ені бірдей қоршау рельстерін салды. Полковник Чарльз Д. Пеннебейкердің екі полк құрайтын атты әскер бригадасы Хамфристің және Раффтың бригадаларына солтүстікке қарай бетпе-бет келді. Үшінші өзеннің шығысында полковник Джеймс У. Райллидің жаяу әскер бригадасы ұрыс желісін құрды. Бернсайд Сандерске 18 қарашаның түсіне дейін алға жылжыған позициясын ұстап тұруды бұйырды. Бұл әскерлер мен жұмысшыларға Ноксвиллді қорғануға дайындауға уақыт береді. 18 қарашада Лонгстрит Сандерсті төбесінен ығыстырып, Бёрнсайдтың қорғанысын тексеруді жоспарлады, бірақ тым қалың тұман конфедерациялық операцияны сағат 10-ға дейін кешіктірді. Содан кейін конфедерациялық шабуылшылар Сандерстің желісіне шабуыл жасады, бірақ кері шегінді. Полковник Эдвард Портер Александр Блейк Хаус маңында конфедерациялық төрт зеңбіректі орнатып, Сандерстің әскерлерін атып, 45-ші Огайодағы шығындарды арттырды. Сағат 14:00-де Кершоудың шабуылшылары екінші шабуыл жасады, федералдық желіге жақындап, кейін кері шегінді. Ұрыс кезінде бірнеше конфедерациялық снайперлері Блейк Хаустың жоғарғы қабатында орналасып, Сандерстің әскерлеріне қарсы от ашты. Сандерс 2-ші АҚШ артиллериясының батарея командирі, бірінші лейтенант Сэмюэл Николл Бенджаминнен 20 фунттық Parrott зеңбіректері мергендерді басып тастай ала ма деп сұрады. Қашықтық өте үлкен болғанмен, Бенджаминнің бір зеңбірегінен атылған снаряд мергендер тұрған бөлмеде жарылды. По: "Мен соғыс бойында одан да әдемі атуды көрген емеспін", - деді. Сағат 15:00-де соңғы шабуыл басталды, капитан Джордж В. Мудидің Луизиана батареясы, Мэдисон жеңіл артиллериясы солтүстікке қарайғы қырқадан от ашты. Көп ұзамай капитан Осмонд Б. Тейлордың Вирджиния батареясының 12 фунттық Наполеондары қосылды, олар қоршау рельстерін қиратып жіберді. 2-ші Оңтүстік Каролина және 3-ші Оңтүстік Каролина жаяу әскер полктері Одақтың оң және орталық бөлігіне шабуыл жасады, ал 15-ші Оңтүстік Каролина 8-ші Оңтүстік Каролинаның қолдауымен Одақтың сол жағына шабуыл жасады. Аса қатал күрес салдарынан федералистер шегінді. 3-ші Оңтүстік Каролинаның полковнигі Джеймс Д. Нэнс: "Бұл менің басқаруым ең қиын болған шайқас еді", - деп жазды. МакЛоус өзінің дивизиясы 140 адамдық шығынға ұшырағанын хабарлады, ал одақтың шығыны 200-300 адамды құрады. 112-ші Иллинойс 94 адамдық шығынға ұшырағанын хабарлады. 15-ші Оңтүстік Каролинаның командирі, майор Уильям М. Гист қаза тапты. Сандерс қаза болды, мүмкін Блейк Хаустағы мергендердің бірінен жараланған, ол 19 қараша күні сағат 11:00-де қайтыс болды. Сандерс 18 қазан күні, 1863 жылы бір ай бұрын бригадир генерал шеніне көтерілген еді. Конфедерациялықтар бұрын салған Форт Лаудон 24 қараша күні қаза тапқан одақтық генерал Сандерстің құрметіне Форт Сандерс деп аталды.

Burnside's directed his chief engineer, Captain Orlando Metcalfe Poe to assign each brigade a position in the defense line. As the Union soldiers arrived at Knoxville, Poe gave them their orders. As soon as the soldiers were able, they began building defenses according to Poe's plans. The troops were assisted in the construction by pro Union volunteers, by drafted Confederate sympathizers who proved to be unenthusiastic, and by Black workers who were "particularly efficient" at the work. Burnside also ordered Sanders to bring his cavalry division to the north bank to oppose Longstreet. Sanders posted four mounted regiments behind Tank Creek (now known as Fourth Creek) to the west of Knoxville. By 9:20 am on November 17, Brigadier General Joseph B. Kershaw's brigade of McLaws' division began pressing against Sanders' defense line. After a skirmish, Sanders withdrew east and took up a new position around noon. McLaws sent a regiment to outflank this line from the north, but before it could get into position, Sanders' horsemen pulled back again. Sanders fell back to a hilltop position behind a small ravine west of Third Creek and east of a home belonging to Robert H. Armstrong, known as Bleak House. At this point, the Tennessee River was immediately on Sanders' left flank and a branch of Third Creek protected his right flank. McLaws deployed his division with Kershaw's brigade facing Sanders and Brigadier General Goode Bryan's brigade in the second line. To Kershaw's left on a ridge was Brigadier General Benjamin G. Humphreys' brigade with Colonel Solon Z. Ruff's brigade in second line. McLaws did not attempt to advance farther that day; he waited while Jenkins' division arrived and extended Longstreet's line to McLaws' left. By evening on November 17, Jenkins' division was positioned across the road to Clinton while Colonel John R. Hart's Georgia cavalry brigade was farther east, blocking the road leading to Tazewell. Sanders posted about 600 Union soldiers with the 45th Ohio Mounted Infantry on his right, 112th Illinois Mounted Infantry in the center, and 8th Michigan Cavalry on the left. The 8th Michigan's men were armed with the Spencer repeating rifle. Two cedar trees marked the center of the line on the otherwise bare hilltop. The Union troops dismounted and every fifth man held the horses of four other men. Along the front line, the Union soldiers built a breastwork of fence rails about 0.91 m high and the same width at the base. Colonel Charles D. Pennebaker's Union cavalry brigade of two regiments faced Humphreys' and Ruff's brigades farther north. East of Third Creek, Colonel James W. Reilly's infantry brigade formed a battle line. Burnside requested Sanders to hold his advanced position until noon on November 18. That would give time for soldiers and workers to put Knoxville in a state of defense. On November 18, Longstreet planned to drive Sanders off his hill and probe Burnside's defenses, but a heavy fog delayed Confederate operations until 10:00 am. Confederate skirmishers then attacked Sanders' line but were driven off. Colonel Edward Porter Alexander unlimbered four Confederate guns near Bleak House and took Sanders' troops under fire, causing losses in the 45th Ohio. At 2:00 pm, Kershaw's skirmishers mounted a second attack, approaching within of the Federal line before being driven off. During the fighting, several Confederate snipers took position in an upper story of Bleak House and opened a harassing fire on Sanders' troops. Sanders asked First Lieutenant Samuel Nicoll Benjamin, commander of 2nd U. S. Artillery, Battery E if his 20 pounder Parrott rifles could suppress the sharpshooters. Though the range was extreme at , a projectile from one of Benjamin's guns burst in the room where the snipers were. Poe remarked, "During the whole war, I saw no prettier shot." At 3:00 pm, the final attack commenced when Captain George V. Moody's Louisiana battery, Madison Light Artillery, opened fire from the ridge to the north. It was soon joined by the 12 pounder Napoleons of Captain Osmond B. Taylor's Virginia Battery near Bleak House which blasted gaps in the rail breastwork. The 2nd South Carolina and 3rd South Carolina Infantry Regiments assaulted the Union right and center while the 15th South Carolina supported by the 8th South Carolina attacked the Union left. After a bitter struggle, the Federals retreated. Colonel James D. Nance of the 3rd South Carolina wrote that, "this was the most desperate encounter in which my command was ever engaged." McLaws reported that his division suffered 140 casualties, while Union losses were 200–300. The 112th Illinois reported suffering 94 casualties. The commander of the 15th South Carolina, Major William M. Gist, was killed. Sanders was fatally wounded, possibly by one of the snipers in Bleak House, and died at 11:00 am on November 19. Sanders had been promoted brigadier general only a month before, on October 18, 1863. Fort Loudon, which was originally built by the Confederates, was renamed Fort Sanders in honor of the slain Union general on November 24.

Ноксвилл қорғанысы

1863 жылы Ноксвилл қаласы Теннесси өзенінің солтүстік жағасында орналасқан еді. Поның қорғанысы қаланың солтүстік жағындағы жерлерден кем дегенде 30,48 метр биік жотаға орналастырылды. Темір жол солтүстікке қарай, жотаның тұсында, қаланың солтүстігіне қарай бағытталған. Шығыс Теннесси және Джорджия темір жолы деподан батысқа қарай, ал Шығыс Теннесси және Вирджиния темір жолы шығысқа қарай жүрді. Бірінші арық қаланың шығыс жағынан Теннесси өзеніне оңтүстікке қарай ағып түсті, ал Екінші арық Ноксвиллдің батыс жағынан өзенге ағып кетті. Үшінші арық батысқа қарай, Сандерс шайқасы болған жерге жақын орналасқан. Бригадир генерал Эдвард Феррероның IX корпусы дивизиясы қаланың батыс жағындағы одақтың қорғанысын ұстады, өзеннен Форт-Сандерске дейін және батысқа қарай Екінші арыққа дейін. Полковник Джон Ф. Хартранфтың IX корпусының кіші дивизиясы Ноксвиллдің солтүстігіндегі Бірінші және Екінші арықтар арасындағы сызықты қорғады. Бригад генерал-майор Джулиус Уайттың дивизиясының полковник Маршалл У. Чапин бригадасы Бірінші арықтан Мейбри төбесіне дейінгі қорғанысты ұстады. Полковник Уильям А. Хоскинстің XXIII корпусының уақытша бригадасы және одақшыл Теннесси еріктілері Мейбри төбесінен қаланың шығысындағы өзенге дейінгі сызықты қорғады. Хаскаллдың дивизиясы полковник Дэниел Кэмеронның бригадасымен Теннесси өзенінің оңтүстік жағын қорғауға, ал полковник Джеймс У. Рейлли бригадасымен Бёрнсайдтың резервін құруға жіберілді. Бригад генерал Джеймс М. Шэкэлфорд сонымен қатар Камеронның жаяу әскеріне көмектесу үшін ат әскерін тағайындады. Олардың ішінде полковник Фрэнк Вулфордтың бригадасы болды, ол қоршау кезінде оңтүстік жағалауда қалды. 19 қарашада Лонгстрит Кноксвиллдің одақтық қорғанысына қарсы әскерлерін жылжытты. Техникалық тұрғыдан алғанда, Лонгстриттің операциясы қоршау емес еді, өйткені Конфедерация әскерлері қаланы толық қоршауға ала алмады. Кентуккиден келген IX корпус 2000 шошқа мен 600 ірі қараны алып келді. Қалаға кірмей тұрып тағы 800 шошқа жетіп келді. Қоршау кезінде Ноксвиллдің шығысындағы French Broad өзенінің аңғарындағы одақшыл шаруалар гарнизонға 10 000 бушель жүгері, 6 000 бушель бидай, 1500 шошқа, 1000 ірі қара және қосымша азық-түлікпен қамтамасыз етті. Бұл Теннесси өзенінің оңтүстігіндегі одақтың жинақтағандарына қосымша болды. Лонгстритте бұл жеткізілімдерді тоқтатуға жеткілікті әскерлері болмады, сонымен қатар ол француздық кең өзенін дұрыс емес жерге орналастырған қате картаға сенді. Конфедерация жақтастары қателік туралы ескертті, бірақ генерал олардың оңтүстікке деген адалдығына күмән келтірді. Форт Сандерстен басқа, Ноксвиллді қоршаған барлық одақтық форттар қоршау аяқталғаннан кейін 1863 жылдың 11 желтоқсанында ресми атауларын алды. Барлық форттардың есімдері соғыс кезінде қаза тапқан одақ офицерлерінің құрметіне аталды. Өзеннің солтүстік жағындағы Нобль батареясын капитан Джейкоб Ромердің L батареясының 2-ші Нью-Йорк артиллериясынан екі 3 дюймдік винтовка қорғады. Байингтон форты Колледж төбесінде, ал Зоелнер батареясы Сандерс фортынан шығысқа қарай, ал Галпин батареясы одан да шығысқа қарай орналасқан. Форт Комсток Смит-Хиллде депоға қарап тұрды және лейтенант Эрскин Гиттингстің 3-ші АҚШ артиллериясының L және M батареяларынан төрт 10 фунттық Parrott мылтығымен қаруланды. Шығысқа қарай Вилтси батареясы мен Биллингсли батареясы болды, соңғысында капитан Джон фон Селеннің 15-ші Индиана батареясынан үш 3 дюймдік мылтық болды. Форт Хантингтон Смит - Темпераенс төбесіндегі ірі бекініс, онда капитан Джозеф А. Симстің 24-ші Индиана батареясынан және капитан Эдвард С. Хеншоудың Иллинойс батареясынан бірнеше 3,8 дюймдік Джеймс мылтықтары орналасқан. Шығысқа қарай Клифтон Ли батареясы мен Стирман батареясы әрқайсысы Хеншоу батареясынан екі 6 фунттық қарумен қаруланды. Солтүстік жақтағы қорғанысты аяқтау үшін Мейбри төбесіндегі Форт-Хилл капитаны Джозеф С. Шилдстің 19-шы Огайо батареясынан алты 12 фунттық Наполеон және капитаны Хаббард Т. Томастың 26-шы (Уайлдер) Индиана батареясынан екі 3 дюймдік мылтықтан тұрды. Fearns батареясы Флинт-Хиллде Ноксвилльдің шығысында орналасқан және екі 12 фунттық гаубицамен қаруланды. Өзеннің оңтүстігінде Форт Стэнли ірі жер қазған бекініс болды. Батысқа қарай Дикерсон, ал оңтүстік-батысқа қарай Хигли форттары орналасқан. Қоршау кезінде Камерон бригадасының сарбаздары Форт Стэнлиден шығысқа қарай Севиервилл төбелерін қамту үшін траншеяларды созды. Форт Сандерс бастионды жер қазған бекініс ретінде салынды, оның солтүстік және оңтүстік жақтары ұзын, батыс жағы ұзын, ал шығыс жағы ашық болды. Оның ор қазған жері 3,66 метр енді және терең болды. Форт төрт 20 фунттық Parrott мылтығымен, Бенджаминнің батареясынан, алты 12 фунттық Наполеонмен, капитан Уильям В. Баклидің D батареясынан, 1-ші Род-Айленд артиллериясынан және екі 3 дюймдік винтовкадан, Ромердің батареясынан қаруланды. Жай ауданында 79-шы Нью-Йорк жұмыскерлерінен 120 адам, 29-шы Массачусетс жұмыскерлерінен 75 адам, 20-шы Мичиган жұмыскерлерінен 80 адам және 2-ші Мичиган жұмыскерлерінен 60 адам болды. Сонымен қатар, 2-ші Мичиганнан 40 адам солтүстік-батыс бастионының алдындағы атыс позициясын ұстады, қысымға ұшыраған жағдайда олар осы позициядан шығып, форттың оңтүстік-шығыс бұрышына кіруі керек еді. Форт Сандерске шабуыл жасаушыларға қарсы одан да көп адамдар от бере алатын болды. Артиллерия экипаждарын есептегенде, фортты шамамен 440 адам күзетті.

In 1863, the city of Knoxville was located entirely on the north bank of the Tennessee River. Poe's defenses were laid out on a ridge that was at least 30.48 m higher than the surrounding terrain that trended past the north side of the city. The railroad line ran roughly east west just north of the ridge with the depot directly north of the city. The East Tennessee and Georgia Railroad went west from the depot; the East Tennessee and Virginia Railroad went east. First Creek ran south into the Tennessee on the east side of the city; Second Creek ran south into the river on the west side of Knoxville. Third Creek was farther west, near where Sanders' fight took place. Brigadier General Edward Ferrero's IX Corps division held the Union defenses on the west side of the city from the river to Fort Sanders and west to Second Creek. Colonel John F. Hartranft's smaller IX Corps division defended the line north of Knoxville between First and Second Creeks. Colonel Marshall W. Chapin's brigade of Brigadier General Julius White's division held the defenses from First Creek to Mabry's Hill. Colonel William A. Hoskins' provisional XXIII Corps brigade and pro Union Tennessee volunteers defended the line from Mabry's Hill to the river east of the city. Hascall's division was disposed with Colonel Daniel Cameron's brigade defending the south side of the Tennessee River and Colonel James W. Reilly's brigade forming Burnside's reserve. Brigadier General James M. Shackelford also assigned cavalry units to assist Cameron's infantry south of the river. These included Colonel Frank Wolford's brigade which remained on the south bank throughout the siege. On November 19, Longstreet moved his troops to oppose the Union defenses of Knoxville. Technically, Longstreet's operation was not a siege because the Confederates were unable to completely surround the city. When the IX Corps arrived from Kentucky, it brought 2,000 hogs and 600 cattle. Another 800 hogs reached the city before the city was cut off. During the siege, the pro Union farmers of the French Broad River valley east of Knoxville provided the garrison with 10,000 bushels of corn, 6,000 bushels of wheat, 1,500 hogs, 1,000 cattle, and additional foodstuffs. This was in addition to what Union foragers gathered south of the Tennessee River. Longstreet did not have enough troops to interrupt these supplies, but he also mistakenly believed a faulty map that placed the French Broad River in the wrong place. Pro Confederate civilians pointed out the error, but the general apparently doubted their loyalty to the Southern cause. Except for Fort Sanders, all the Union forts surrounding Knoxville received their official names on December 11, 1863, after the end of the siege. All the forts were named after Union officers killed during the campaign. On the north side of the river, Battery Noble was defended by two 3 inch Ordnance rifles from Captain Jacob Roemer's Battery L, 2nd New York Artillery. Fort Byington was located on College Hill, while Battery Zoellner was east of Fort Sanders and Battery Galpin even farther east. Fort Comstock was on Summit Hill overlooking the depot and was armed by four 10 pounder Parrott rifles from Lieutenant Erskine Gittings' 3rd U. S. Artillery, Batteries L and M. Farther east were Battery Wiltsie and Battery Billingsley; the latter had three 3 inch rifles from Captain John von Sehlen's 15th Indiana Battery. Fort Huntington Smith was a major fortification sited on Temperance Hill and it included several 3.8 inch James rifles from Captain Joseph A. Sims' 24th Indiana Battery and Captain Edward C. Henshaw's Illinois Battery. Farther east, Battery Clifton Lee and Battery Stearman were each armed with two 6 pounder guns from Henshaw's Battery. Completing the north side defenses, Fort Hill on Mabry's Hill included six 12 pounder Napoleons from Captain Joseph C. Shields' 19th Ohio Battery and two 3 inch rifles from Captain Hubbard T. Thomas' 26th (Wilder) Indiana Battery. Battery Fearns was sited on Flint Hill east of Knoxville and was armed with two 12 pounder howitzers. South of the river, Fort Stanley was a major earthwork. Farther west was Fort Dickerson, and to the southwest of Dickerson was Fort Higley. During the siege, the soldiers of Cameron's brigade extended trenches east from Fort Stanley to include Sevierville Heights. Fort Sanders was constructed as a bastioned earthwork, with its northern and southern sides long, its western side long, and its eastern side open. Its ditch was 3.66 m wide and deep. The fort was armed with four 20 pounder Parrott rifles from Benjamin's battery, six 12 pounder Napoleons from Captain William W. Buckley's Battery D, 1st Rhode Island Artillery, and two 3 inch rifles from Roemer's battery. The infantry garrison consisted of 120 men from the 79th New York Infantry, 75 men from the 29th Massachusetts Infantry, 80 men from the 20th Michigan Infantry, and 60 men from the 2nd Michigan Infantry. In addition, 40 men from the 2nd Michigan manned a firing step in front of the northwest bastion; when pressed, they were intended to retreat from this position and enter the fort at the southeast corner. More than twice as many men as the garrison were probably able to deliver fire on any attackers of Fort Sanders. Counting the artillery crews, there were about 440 men manning the fort.

Кингстон

Лонгстрит өзінің әскерлері мен Чаттануга маңындағы Брэгг әскері арасындағы байланыс желісіне алаңдады. Ол Кингстондағы Одақ гарнизоны қауіп тудыруы мүмкін деп санады. Полковник Х. Б. Лион және 320 Конфедерация атты әскері Кингстонда тек екі Одақ атты әскер полкі бар екенін жаңылыс хабарлады. Лионның баяндамасына сүйене отырып, Лонгстрит Уилерге екі дивизиясының көп бөлігін Кингстонға алып барып, ондағы гарнизонды талқандауға рұқсат берді. Уилер Дженкинстің сол қанатынан Ноксвиллдің шығысындағы өзенге дейінгі аймақты күзетуге бес атты әскер полкін қалдырып, 23 қараша күні таңда жорығын бастады. 24 қарашада Уилердің атты әскері Кингстонға жақын жетті, ұзақ сапардан шаршап, азық-түлік таусылған еді. Оларға полковник Роберт К. Бёрдтың күштері қарсылық көрсетті, оның құрамында полковник Сэмюэл Р. Мотттың Федералды жаяу әскер бригадасы (Уайт дивизиясы) – төрт полк, сондай-ақ 1-ші Теннесси атты жаяу әскері және капитан Эндрю М. Вудтың Эльгин, Иллинойс батареясы болды. Кингстон шайқасында Уилердің атты әскері мықты бекінілген Одақ гарнизонын ығыстыра алмады және түске қарай шегінді. Уилер Брэгг әскеріне қайтып оралып, кавалерия корпусының басшылығын бригадир генерал Уильям Т. Мартинге тапсырды. Мартин мен атты әскері көп ұзамай Лонгстриттің әскерлерімен қосылды. 23 қараша күні түні Дженкинс шабуылдық шебін Ноксвиллдің солтүстігіндегі темір жолға жылжытты. Бұл әрекет Одақ әскерлерін теміржол депосының жанындағы ғимараттарды өртеп жіберуге мәжбүр етті, онда көп мөлшерде ескі оқ-дәрі сақталған. Нәтижесінде болған пиротехникалық шоу Ноксвилл тұрғындарына ләззат сыйлады. 24 қараша күні таңда Хартранфт әскерлеріне Конфедерация әскерлерін кері тартуға бұйрық берді, бұл 22 Одақ сарбазының қазасына қарамастан сәтті орындалды. Сонымен қатар Ферреро 2-ші Мичиган жаяу әскер полкіне Форт-Сандерске Конфедерация әскерлері атқылап тұрған позицияға қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Позиция қысқа мерзімге басып алынды, бірақ 2-ші Мичиган ауыр шығынға ұшырап, кері шегінуге мәжбүр болды.

Армстронг қыры

Қамаудың басталған сәттерінен бастап Конфедерация әскерлері Ноксвиллдің қорғанысындағы ең әлсіз нүктені табуға тырысты. Александр Форт-Сандерстің осал екенін санап, артиллериясын фортқа қарсы отпен шабуыл жасау үшін орналастырды. Ал Лонгстрит оңтүстік жағалауда операция жүргізуді жоспарлап, 20 қарашада Брайан бригадасын Теннесси өзенінен Чероки Хайтске жіберді. 22 қарашада Лонгстрит Форт-Сандерске шабуыл жасауды ойлады, бірақ кейін бас тартты. Оның орнына Вильям В. Паркердің Вирджиния батареясынан төрт 10 фунттық Parrott зеңбірегін Чероки Хайтске жеткізді. Бұл Форт-Сандерске оңтүстіктен оқ атуға мүмкіндік берді, бірақ тек ең алыс қашықтықтан. 24 қарашада Лонгстрит Брайан бригадасын Бригадир генералдар Эвандер М. Лоу мен Джером Б. Робертсон бригадаларымен алмастырды. Брэгг та Ноксвиллге жаяу әскер күштерін және бас инженері, Бригадир генерал Дэнвилл Лидбеттерді жіберуге шешім қабылдады, сондықтан Лонгстрит Форт-Сандерске шабуыл жасау жоспарларын кейінге шегерді. Армстронг төбесі – Теннесси өзенінен 121,92 метр биіктіктегі орманды төбе болатын. Ол Чероки Хайтстен шығысқа қарай, ал Форт-Хайли салынатын төбенің батысында орналасқан. 25 қарашада Лонгстрит Лоуға екі бригаданы күшпен барлау үшін пайдалануға бұйрық берді. Лоу мен Робертсонның қарсыластары оңнан солға қарай 24-ші Кентукки штатынан бес рота, 65-ші Иллинойс штатынан сегіз рота және 103-ші Огайо штатынан жеті ротадан тұрды. 103-ші Огайо жаңадан орналасқандықтан, күтпеген шабуылға ұшырап, кері шегінді. Бірақ олар тез жиналып, Лоудың алғы шебін ығыстырып, төбені қайта басып алды. 90 минут бойы төбеде тұрғаннан кейін Камерон өзінің шабуылын бастауға шешім қабылдады. 24-ші Кентукки және 65-ші Иллинойс долина арқылы өтіп, Чероки Хайтс төменгі жағындағы орманда бекінді, бірақ 103-ші Огайо конфедераттардың бекініс ретінде пайдаланған ағаш үйге тоқтады. Огайолықтар қалған екі полк көмегімен ағаш үйді басып алды. Кейін күні бойы Уолфордтың кавалериясы одақтың әскеріне қосылды. 24-ші Кентукки Чероки Хайтс төбесіне жартылай көтерілді, бірақ Камерон оларды қайтарып алды және үш жаяу әскер бөлімі бастапқы күзеттік шебіне қайта оралып, Армстронг төбесіне шегінді. Лоу 85 адамның зардап шеккенін, ал Робертсон 31 адамның зардап шеккенін хабарлады. Одақтың жоғалтуы шамамен 50 адамды құрады. Нәтиже таңқаларлық болды, өйткені конфедераттар тәжірибелі әскерлер болса, Камеронның әскерлерінің жауынгерлік тәжірибесі шектеулі болды. 27 қарашада Камеронның әскерлері Форт-Хайлиді салуға және Севьервилл биіктігін нығайтуға кірісті.

From early in the siege, the Confederates tried to find the most vulnerable point in Knoxville's defenses. Alexander believed that Fort Sanders was the weak spot and arranged his artillery to take the fort under crossfire. Meanwhile, Longstreet hoped to conduct operations on the south bank and on November 20 sent Bryan's brigade across the Tennessee River to Cherokee Heights. On November 22, Longstreet contemplated making an assault on Fort Sanders, but called it off. Instead, he sent the four 10 pounder Parrott rifles of William W. Parker's Virginia Battery across to Cherokee Heights. This would allow Fort Sanders to be shelled from the south, but only at the extreme range of On November 24, Longstreet replaced Bryan's brigade with the brigades of Brigadier Generals Evander M. Law and Jerome B. Robertson, both from Jenkins' division. Bragg also decided to send infantry reinforcements and his chief engineer, Brigadier General Danville Leadbetter to Knoxville, so Longstreet decided to put off any immediate plans to attack Fort Sanders. Armstrong Hill was a wooded height that stood 121.92 m above the Tennessee River. It was east of Cherokee Heights and west of the hill where Fort Higley would soon be built. On November 25, Longstreet ordered Law to use both brigades to make a reconnaissance in force. Opposing Law's and Robertson's Confederates were, from right to left, five companies of the 24th Kentucky, eight companies of the 65th Illinois, and seven companies of the 103rd Ohio Infantry Regiments. The 103rd Ohio had just moved into position, was taken by surprise, and driven back. However, it quickly rallied, drove off Law's skirmishers, and regained the top of the hill. After holding the hilltop for 90 minutes, Cameron decided to launch his own advance. The 24th Kentucky and 65th Illinois advanced across the valley and gained a foothold in the woods at the base of Cherokee Heights, but the 103rd Ohio was held up by a log cabin that the Confederates used as a strongpoint. With help from the other two regiments, the Ohioans finally captured the log house. Later in the day, Wolford's cavalry joined the Union forces. The 24th Kentucky advanced partly up Cherokee Heights but was recalled by Cameron and all three infantry units re established their original picket lines and withdrew to Armstrong Hill. Law reported 85 casualties and Robertson reported 31 casualties. Union losses were about 50 casualties. The outcome was remarkable because the Confederates were veterans, while Cameron's troops had limited combat experience. On November 27, Cameron's men were put to work building Fort Higley and entrenching the Sevierville Heights.

Сандерс бекінісі

Конфедерация Кноксвиллді оңтүстік жағалаумен байланыстыратын маңызды понтондық көпірді қиратуды жоспарлады, бірақ бұл әрекет ештеңеге әкелмеді. Дегенмен, По өзеннің жоғары ағысынан сым тартып, көпірді бұзуға бағытталған кез келген әрекеттің алдын алуға тырысты. Осы уақыт аралығында федералдылар қорғаныс бекіністерін күшейтуді жалғастырды. Ескі телеграф сымдары табылып, Форт-Сандерстің алдындағы тар жолақта ағаш тіректердің арасына тартылды. Бригадир генерал Бушрод Джонсонның 2625 сарбаздан тұратын дивизиясы 26-27 қарашада Лонгстритке келді. Джонсон бригадир генерал Арчибальд Грейси III және полковник Джон С. Фултон басқаратын екі бригаданы алып келді, бірақ артиллерия болған жоқ. Сонымен қатар, Лидбеттер Мабри төбесіне шабуыл жасауды қалаған, бірақ 27 қарашадағы барлау көрсеткендей, одақтың қорғанысы тым мықты болды, сәттілікке үміт болмады. Кейін сол күні Лонгстрит бинокль арқылы Форт-Сандерстен күзет орнына қарай бара жатқан одақтың сарбазын көрді. Оған арық белге дейін ғана жететіндей көрінді. Бірақ Лонгстрит сақшының терең ордан тақтамен өтіп кеткенін білмеді. Бұл Лонгстритті форттың айналасындағы ордың маңызды емес екендігіне көндірді. Лонгстрит 28 қараша күні таңда Форт-Сандерске шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ операция жаңбырдың басталуына байланысты кешкі сағат 2:00-ге дейін кейінге қалдырылды. Содан кейін МакЛоус Лонгстритті шабуылды 29 қараша таңына дейін шегеруге көндірді, осылайша оның шайқас желісі фортқа жақын орналаса алатын болды. Осы уақыт аралығында Рэнсом дивизиясынан "Грамбл" Джонс пен Гилтнердің атты бригадалары Кноксвиллге жақын келді. Бұл әскерлер Уилкокстың одақтық күштері Камберленд ойысынан ілгері жылғанын анықтағаннан кейін солтүстікке жіберілді. Гранттың Чаттануга маңында Брэггті жеңгені туралы әңгіме тарады, бірақ бұл Лонгстритті шабуылға одан да бекемдеді. МакЛоустың Форт-Сандерске шабуылы екі бағаннан тұрды. Сол жақ баған Раффтың бригадасынан, ал оң жақ баған Хамфрис пен Брайан бригадаларының бөлімдерінен құралды. Грейси мен Фултон бригадалары екінші шабуыл толқынын құру үшін орналастырылды. Сонымен қатар, генерал-бригадир Джордж Т. Андерсонның Дженкинс дивизиясынан бригадасына Форт-Сандерстің шығысындағы одақтың траншеяларына шабуыл жасауға бұйрық берілді. Егер шабуыл қамалға қол жеткізсе, Лоу оңтүстік жағалау қорғанысына шабуыл жасауы керек еді. 22:00-де МакЛоус шабуыл желілерін Форт-Сандерске жақын жылжытты. Операция сәтті аяқталды, бірақ федералдылар фортқа шабуыл жасалатынын білді. МакЛоустың шабуылға шыққан екі бағаны шамамен 2400 сарбаздан тұрады және форттың солтүстік-батысында орналасты. Жаяу әскер шабуылы таңғы 6:20-да 20 минуттық артиллериялық бомбалаудан кейін басталды. Алдыңғы қатардағылар сымға жеткенде құлап түсті, бірақ қайта тұрып, алға жылжыды. Конфедерациялық әскерлер арыққа жеткенде, олар үшін бұл жағымсыз тосынсыр болды. Одақтың қоршауы терең арықтың түбінен 5,49 метр биіктікте тұрды. Шабуылшылар қамалдың қабырғасына жету үшін қатты отқа төтеп бере отырып, шамамен 70 градус бұрыштағы сылғақ сазды беткейге көтерілуі керек болды. Шабуыл кезінде одақтың офицерлері өз сарбаздарына фортқа кіріп, гарнизонға көмектесуге бұйрық берді. Бенджамин өз батареясының артиллериялық снарядтарының қысқаруын жағып, оларды жиналған конфедерациялық әскерлердің арасына лақтырды. Сонымен қатар, одақтың жаяу әскері шығыстан арыққа қанатын бұрып от жаудырды. Андерсонның шабуылы сәтсіз аяқталды; ол дұрыс бағытта жасалмады және тек 37 адам қаза тапты. Шабуыл сәтсіз аяқталып, конфедерациялық әскерлерге 129 адам қаза тапты, 458 адам жараланды және 226 адам жоғалып кетті, барлығы 813 адам шығынға ұшырады. Тарихшы Эрл Дж. Хесс одақтың қамалдың ішінде 20, ал сыртында 30 сарбазы қаза тапқанын айтты. Джейкоб Долсон Кокс одақтың 43 сарбазының қаза тапқанын мәлімдеді. Руфф қаза тапты, сондай-ақ оның орнын басушы, 16-шы Джорджиялық жаяу әскер полковнигі Генри П. Томас та қаза тапты. 13-ші Миссисипи жаяу әскер полковнигі Кеннон МакЭлрой да қаза тапты. 53-ші Джорджия жаяу әскер полковнигі Эдвард Болл, 17-ші Миссисипи жаяу әскер подполковнигі Джон Физер және Филипптің Джорджия легионы майоры Джозеф Гамильтон жараланды. Шабуыл сәтсіз аяқталғаннан кейін шамамен 30 минут өткен соң Лонгстрит Гранттың 1863 жылғы 25 қарашада Миссионер Ридж шайқасында Брэггті қатты жеңгені туралы ресми хабарлама алды. Бернсайд конфедерациялық әскерлердің өлгендері мен жараланғандарын қайтарып алуы үшін бітімге келді. IX корпустың қызметкерлері бұл шайқасты Федералдықтардың Фредериксбург шайқасындағы жеңілісіне кек ретінде қарастырды.

The Confederates planned to wreck the vital pontoon bridge that connected Knoxville with the south bank, but nothing came of this effort. Nevertheless, Poe stretched a cable across the river upstream to block any attempt to break the bridge. Meanwhile, the Federals continued to improve their defensive fortifications. Old telegraph wire was found and run between tree stumps in a narrow belt in front of Fort Sanders. The 2,625 strong division of Brigadier General Bushrod Johnson reached Longstreet on November 26–27. Johnson brought two brigades under Brigadier General Archibald Gracie III and Colonel John S. Fulton, but no artillery. Meanwhile, Leadbetter wanted to attack Mabry's Hill, but a reconnaissance on November 27 discovered that its Union defenses were far too strong to give any hope of success. Later that day, Longstreet watched through his binoculars as a Union soldier walked from Fort Sanders to his sentry post. It seemed to him that the ditch was only waist deep. What Longstreet could not have known was that the sentry used a plank to cross the deep ditch. Yet it convinced Longstreet that the ditch around the fort was insignificant. Longstreet wanted to assault Fort Sanders at dawn on November 28, but the operation was rescheduled until 2:00 pm when a rainstorm struck the area. Then, McLaws convinced Longstreet to postpone the attack until the morning of November 29 so that his skirmish line could be advanced close to the fort. Meanwhile, the cavalry brigades of "Grumble" Jones and Giltner from Ransom's division arrived near Knoxville. These troops were sent to the north when it was discovered that Willcox's Union forces were advancing from Cumberland Gap. Rumors began circulating that Grant defeated Bragg near Chattanooga, but this made Longstreet more determined to attack. McLaws' assault on Fort Sanders was made in two side by side columns. The left column was made up of Ruff's brigade, while the right column was composed of units from both Humphreys' and Bryan's brigades. Gracie's and Fulton's brigades were positioned so that they could form a second wave of attack. At the same time, Brigadier General George T. Anderson's brigade from Jenkins' division was ordered to attack the Union trenches east of Fort Sanders. If the assault captured the fort, Law was supposed to attack the south bank defenses. At 10:00 pm, McLaws advanced his skirmish lines to within of Fort Sanders. The operation was successful, but it alerted the Federals that the fort was about to be assaulted. McLaws' two assault columns of about 2,400 men formed about to the northwest of the fort. The infantry assault began at 6:20 am after a 20 minute artillery bombardment. The front ranks were knocked over when they reached the wire entanglement, but got up again and surged forward. When the Confederates reached the ditch, it was a rude surprise. The Union parapet loomed 5.49 m above the bottom of the deep ditch. To reach the parapet, the attackers had to climb a slippery clay slope of about 70° while braving intense fire. During the attack, Union officers ordered their soldiers into the fort to assist the garrison. Benjamin lit the fuses of his battery's artillery shells and threw them into the ditch among the crowded Confederates. Union infantry also poured flanking fire into the ditch from the east. Anderson's attack was bungled; it was made in the wrong direction and sustained only 37 casualties. The assault failed and cost the Confederates 129 killed, 458 wounded, and 226 missing, for a total of 813 casualties. Historian Earl J. Hess stated that Union casualties were only about 20 men inside the fort and 30 men outside. According to Jacob Dolson Cox, there were 43 Union casualties. Ruff was killed and so was his successor, Colonel Henry P. Thomas of the 16th Georgia Infantry. Colonel Kennon McElroy of the 13th Mississippi Infantry was also killed. Colonel Edward Ball of the 53rd Georgia Infantry, Lieutenant Colonel John Fiser of the 17th Mississippi Infantry, and Major Joseph Hamilton of Phillip's Georgia Legion were wounded. Perhaps 30 minutes after the assault failed, Longstreet received official news that Grant badly defeated Bragg at the Battle of Missionary Ridge on November 25, 1863. Burnside allowed a truce so that the Confederates could recover their dead and wounded. Some defenders belonging to the IX Corps regarded the battle as revenge for the Federal defeat at the Battle of Fredericksburg.

Көңіл көтеру

Форт-Сандерс маңындағы сәтсіздіктен кейін Лонгстрит Бёрнсайдты мүмкіндігінше ұзақ уақытқа дейін қоршауға алуға шешім қабылдады. Ол мұның Грантты Ноксвиллді босатуға мәжбүр ететініне және үміттенгендей, Брэггтің жеңілген армиясынан одақтың күштерін аудармалап алатынына сенді. Брэгг армиясын қуған одақтың күштері 27 қарашада Рингголд Гэп шайқасында жеңіліске ұшырағаннан кейін Грант қуғынды тоқтатты. Ол генерал-майор Уильям Тэкумсе Шерманды Ноксвиллді босатуға арналған ірі күштерге қолбасшылық етуге тағайындады. Шерманға генерал-майор Гордон Грейнджердің IV корпусы, генерал-майор Оливер Отис Говардтың XI корпусы, генерал-майор Фрэнсис Престон Блэрдің XV корпусы, бригада генералы Джефферсон С. Дэвистің XIV корпусының дивизиясы және полковник Илай Лонгтың кавалериялық бригадасы берілді. Шерман жақын арада әскерлерін Ноксвиллге қарай жылжыта бастады және 30 қарашада Хивасси өзенінің жанындағы Чарльстонға жетті. Жағдай шұғыл деп есептелгендіктен, Шерманның күштері артиллериясы мен арбаларысыз жылжуға мәжбүр болды. Грейнджер корпусына генерал-майор Филип Шеридан мен бригада генералы Томас Дж. Вудтың дивизиялары кірді. Говард корпусы генерал-майор Карл Шурц пен бригада генералы Адольф фон Штайнвеэрдің дивизияларынан тұрды. Блэр корпусы бригада генералы Морган Льюис Смит пен Хью Бойл Юингтің дивизияларынан құралды. Шерманның жаяу әскерінің саны шамамен 30 000 адамды құрады. Грант Шерманның жақындап келе жатқанын хабарлайтын хабарламаның конфедераттардың қолына тиюін қамтамасыз етті. Екінші данасы Бёрд арқылы Кингстонға жіберілді және Бёрнсайдқа жетті. Шерманның негізгі колоннасы – Блэр, Говард және Дэвис Хивассиден Шарльстон арқылы өтіп, ал Грейнджердің әскері батысқа қарай Кинканнон Фордынан өтті. Шарльстондағы теміржол көпірі қиратылғаннан және конфедераттар Ноксвиллге дейінгі барлық вагондарды жойғаннан кейін, Шерманның армиясы жергілікті ресурстармен қамтамасыз етуге мәжбүр болды. 3 желтоқсанда Говард Лудонға жеткенде теміржол көпірінің қирағанын көрді. Шерман Грейнджер корпусын сол қанатынан оң қанатына ауыстырды. Грейнджер, Блэр және Дэвис Моргантондағы Кіші Теннесси өзенін импровизацияланған көпір арқылы кесіп өтті, ал Говард Лудоннан алынған вагондардан салынған көпір арқылы Дэвистің Фордынан батысқа қарай өтті. Лонгтың кавалериялық бригадасы алға жылжып, 4 желтоқсан таңында Ноксвиллге жетті. Темірде Уиллкокс оңтүстікке қарай жылжып, 2 желтоқсанда Уокерс-Форд шайқасында Мартиннің кавалериясының шабуылын тойтарды. Бұл одақтың тактикалық жеңісі болғанымен, Уиллкокс күштері одан әрі ілгерілеуге тым әлсіз болды. Шерманның 30 000 әскері Теннесси өзенінің шығыс жағалауымен алға жылғанын, ал бригадир генерал Джеймс Г. Спирс және Сале-Криктегі үш Теннесси одақтық полкі батыс жағалауымен алға жылғанын атап өткен жөн. 3 желтоқсанда Спирс Кингстонға жетіп, Бёрд пен Мотт әскерлерін өзінің құрамына қосты. Одақтың әскерлері конфедераттардың кавалериялық бригадасына тап болды, олар көп ұзамай кері шегініп, Лонгстрит армиясына қосылды. Спирс бригадасы Лудонды басып алды, ал Мотт бригадасы Ноксвиллге қарай жылжып, 9 желтоқсанда жетті. Шерманның жақындап келе жатқанын хабарлаған хабарламаны алғаннан кейін Лонгстрит Вирджинияға қарай солтүстік-шығысқа қарай шегінуге шешім қабылдады. Джорджия штатының Далтон қаласының маңындағы Брэгг армиясына қосылуға апаратын таулы жол тым қиын деп есептелді. Лонгстрит Уилердің кавалериялық корпусын Брэгг армиясына қайтару туралы өтінішін қабылдамады, өйткені оған артқы күзет құру үшін Мартиннің кавалериясы қажет болды. Лоу мен Робертсон бригадалары 3 желтоқсанда солтүстік жағалауға көшірілді. Сол күні конфедераттардың арбалар колоннасы қаладан бастау алды. 4 желтоқсан кешінде Лонгстрит әскері Ноксвилльден кетуге кірісті. Моудидің 24 фунттық гаубицалық батареясы соңғы артиллерия болып саналды. Бұл қиын жорық болды, жаңбыр жауып, температура нөл градустан төмен түсті, аяқ киімсіз сарбаздардың аяқтары суып қалды. 9 желтоқсанға қарай Лонгстрит әскері Роджерсвиллге жетті. Конфедераттар тым ауыр жараланған немесе ауруға шалдыққандарды қалдырды, сондай-ақ көптеген қашқан әскерлер де тұтқындалды.

After the debacle at Fort Sanders, Longstreet decided to besiege Burnside for as long as possible. He believed this would force Grant to relieve Knoxville and hopefully divert some Union forces away from Bragg's beaten army. When the Union forces chasing Bragg's army were repulsed at the Battle of Ringgold Gap on November 27, Grant called off the pursuit. He assigned Major General William Tecumseh Sherman to command a large force designed to relieve Knoxville. Sherman was given command of Major General Gordon Granger's IV Corps, Major General Oliver Otis Howard's XI Corps, Major General Francis Preston Blair Jr.'s XV Corps, Brigadier General Jefferson C. Davis's division of XIV Corps, and Colonel Eli Long's cavalry brigade. Sherman soon started his troops marching toward Knoxville and they reached Charleston, Tennessee, on the Hiwassee River on November 30. Because the situation was considered urgent, Sherman's force marched without its artillery and wagon trains. Granger's corps included the divisions of Major General Philip Sheridan and Brigadier General Thomas J. Wood. Howard's corps consisted of the divisions of Major General Carl Schurz and Brigadier General Adolph von Steinwehr. Blair's corps comprised the divisions of Brigadier Generals Morgan Lewis Smith and Hugh Boyle Ewing. Sherman's infantry numbered approximately 30,000 men. Grant arranged for a message announcing Sherman's approach to fall into Confederate hands. A second copy was sent via Byrd at Kingston and got through to Burnside. While Sherman's main column, consisting of Blair, Howard, and Davis crossed the Hiwassee at Charleston, Granger's troops crossed at Kincannon's Ford to the west. Since the railroad bridge at Charleston was wrecked and the Confederates destroyed all the rolling stock between there and Knoxville, Sherman's army was compelled to live off the country. On December 3, Howard reached Loudon to find the railroad bridge wrecked. Sherman shifted Granger's corps from his left to his right wing. Granger, Blair, and Davis crossed the swollen Little Tennessee River at Morganton via an improvised bridge, while Howard crossed at Davis' Ford to the west on a bridge built from wagons captured at Loudon. Long's cavalry brigade rode ahead and reached Knoxville before dawn on December 4. Meanwhile, Willcox moved south and repulsed an attack by Martin's cavalry at the Battle of Walker's Ford on December 2. Though it was a Union tactical victory, Willcox's force was too weak to advance any farther. While Sherman's 30,000 advanced on the east bank of the Tennessee River, Brigadier General James G. Spears and three Tennessee Union regiments at Sale Creek advanced on the west bank. On December 3, Spears reached Kingston where he incorporated Byrd's and Mott's troops into his command. The Federals bumped into a Confederate cavalry brigade which soon retreated and joined Longstreet's command. Spears' brigade occupied Loudon while Mott's brigade continued moving toward Knoxville, reaching there on December 9. After acquiring the message announcing Sherman's approach, Longstreet determined to retreat northeast toward Virginia. The mountainous route to join Bragg's army near Dalton, Georgia was regarded too difficult to travel. Longstreet refused Wheeler's request to return his cavalry corps to Bragg's army; he needed Martin's cavalry to form a rearguard. Law's and Robertson's brigades were moved to the north bank on December 3. That day, the Confederate wagon train started moving away from the city. On the evening of December 4, Longstreet's troops began to march away from Knoxville. Moody's battery of 24 pounder howitzers was the last artillery in action. It was a difficult march; it rained, and then the temperature dropped below freezing, cutting the feet of soldiers without shoes. By December 9, Longstreet's troops reached Rogersville. The Confederates left behind men who were too wounded or sick to march, and numbers of stragglers were also captured.

Салдары

5 желтоқсан кешіне қарай Говардтың әскерлері Луисвиллге (Теннесси штаты) жетті, ал Грейнджер, Блэр және Дэвис әскерлері Мэривиллге келді. Лонгстриттің әскерлері шегінгенін естіген соң, Шерман тек Грейнджердің IV корпусына Ноксвиллге қарай жорық жалғастыруға бұйрық берді. Шерман, Грейнджер және Говард 6 желтоқсанда Ноксвиллге жетті, онда оларды Бернсайд штаб-пәтерінде кешкі ас күтіп тұрды. Шерманның ашуы себебі, оған гарнизон аштықтан зардап шегіп жатқаны туралы хабарланған еді. Ноксвиллдің одақтың қолында қауіпсіз екеніне көз жеткізген Шерман Говардтың XI корпусына, Блэрдің XV корпусына және Дэвистің дивизиясына дереу Чаттанугаға қайтуға бұйрық берді, олар 16-18 желтоқсанда жетті. Шығыс Теннессиде қалған федералды күштерге кавалерия күшейтуі қажет болғандықтан, бригадир генерал Вашингтон Лафайетт Эллиоттың 2500 кавалериясы мен алты зеңбірегі Александриядан, Теннессиден аттандыруға бұйрық алды. Эллиоттың күштері 11 желтоқсанда Кингстонға жетті, сонымен қатар Бернсайдтың әскерлеріне жаңа киімдері бар вагонды жеткізді, олар әлі де жазғы киімдерін киіп жүрген. Грейнджердің дивизиялары Бернсайдтың күштерін нығайту үшін Ноксвиллде қалды, ал IV корпус 1864 жылдың көктемінде Атланта науқанына Камберленд армиясына қосылды. XXIII корпус та осы науқанда қызмет етті. 1864 жылдың 17-23 наурызынан бастап IX корпус Шығыс театрына, Мэриленд штатының Аннаполис қаласына ауыстырылды және күшейтілді. 7 желтоқсанда Бернсайд генерал-майор Джон Парк басқаратын IX және XXIII корпустардың әскерлерін қолданып, қуғын-сүргін ұйымдастырды, бұл күштер Ратледж және Бин станцияларына жеткенімен тоқтатылды. Генерал-майор Джон Г. Фостер 11 желтоқсанда Бернсайдты Огайо армиясының қолбасшысы ретінде алмастырды, бірақ аттан құлап жарақат алды және 9 ақпанда қызметтен босатылды. Ноксвиллдегі қоршау федералдыларға 92 қаза тапқан, 394 жараланған және 207 жоғалып кеткен, барлығы 693 жаза тапқан әскерге айналды. Төмендегі кестеге қараңыз. Конфедерация әскерлері 198 қаза тапқан, 850 жараланған және 248 жоғалып кеткен, барлығы 1296 жаза тапқан әскерге айналды. МакЛоустың дивизиясы 782, ал Дженкинстің дивизиясы 514 әскерін жоғалтты. Конфедерация кавалериясы жаза тапқандар туралы есеп бермеді. Лонгстрит одақ әскерін майданда жеңіп, содан кейін оларды Ноксвиллден кетуге мәжбүрлеуді жоспарлады. Шерманның көптеген әскерлері аймақтан кеткенін білген соң, ол Бин станциясында Шеклфордтың кавалериясын қоршауға алуды жоспарлады. 14 желтоқсанда Бин станциясының шешілмейтін шайқасы болды. Лонгстрит Теннессидің шығысындағы одақ аймақтарына шабуылдарын жалғастырды. 1863 жылдың 29 желтоқсанында Мосси-Крик шайқасы кавалерия шайқасы болды. 1864 жылдың 17 қаңтарында Дандридж шайқасы федералдылардың Ноксвиллге қарай шегінуіне әкелді. Лонгстриттің әскерлері ақпан айының басында Строберри-Плейнске дейін жетті, бірақ ақырында Расселвиллдегі қысқы лагерьге қайтты. 11 сәуірде Лонгстриттің корпусы Шығыс театрындағы соғысқа қайта шақырылды. Наурыз бойында екі тарап та жабдықтаудың жетіспеушілігінен зардап шекті. Шығыс Теннессидегі федералдылар Нашвиллден оңтүстікке Чаттанугаға, содан кейін солтүстік-шығысқа Ноксвиллге созылған ұзақ теміржол желісінің соңында болды. Алайда Ноксвиллдің жабдықтау проблемаларының ең ауыры 1 наурызға дейін шешілді. Науқандағы конфедерациялық ветеранның айтуынша, "Барлық жігіттер Шығыс Теннессиде тозақтан кем емес, тек қана төбесі жоқ" деседі.

By the evening of December 5, Howard's troops reached Louisville (Tennessee), while the soldiers of Granger, Blair, and Davis arrived at Maryville. After receiving news that Longstreet's forces retreated, Sherman ordered only Granger's IV Corps to continue marching to Knoxville. Sherman, Granger, and Howard reached Knoxville on December 6 where they were treated to dinner at Burnside's headquarters. Sherman was annoyed because he had been led to believe that the garrison was starving. Satisfied that Knoxville was safely in Union hands, Sherman ordered Howard's XI Corps, Blair's XV Corps, and Davis' division to immediately march back to Chattanooga, which they reached December 16–18. Since the Federal forces remaining in East Tennessee needed cavalry reinforcements, Brigadier General Washington Lafayette Elliott's 2,500 cavalry and six guns were ordered to march from Alexandria, Tennessee. Elliott's force reached Kingston on December 11, bringing a wagon train with fresh clothing for Burnside's troops, who were still wearing their tattered summer uniforms. Granger's divisions stayed in Knoxville to reinforce Burnside's forces; the IV Corps rejoined the Army of the Cumberland for the Atlanta campaign in spring 1864. The XXIII Corps also served in that campaign. Beginning on March 17–23, 1864, the IX Corps was transferred to Annapolis, Maryland, in the Eastern Theater and heavily reinforced. On December 7, Burnside organized a pursuit using soldiers from the IX and XXIII Corps led by Major General John Parke; this effort reached Rutledge and Bean's Station before halting. Major General John G. Foster replaced Burnside as commander of the Army of the Ohio on December 11, but he was injured by falling off his horse and relieved on February 9, 1864. The Knoxville siege cost the Federals 92 killed, 394 wounded, and 207 missing, for a total of 693 casualties. See table below. The Confederates counted 198 killed, 850 wounded, and 248 missing, for a total of 1,296 casualties. McLaws' division lost 782, while Jenkins' division lost 514 men. The Confederate cavalry never made a casualty report. Longstreet still hoped to defeat the Union forces in the field and then compel them to abandon Knoxville. Finding that most of Sherman's troops had left the area, he planned to envelop Shackelford's cavalry at Bean's Station. The result was the indecisive Battle of Bean's Station on December 14. Longstreet mounted more forays into the Union held areas of East Tennessee. On December 29, 1863, the Battle of Mossy Creek was a cavalry fight. On January 17, 1864, the Battle of Dandridge resulted in the Federals pulling back toward Knoxville. Longstreet's forces advanced as far as Strawberry Plains by early February, but finally withdrew to winter quarters at Russellville. Longstreet's corps was recalled to fight in the Eastern Theater on April 11. Throughout the campaign, both sides suffered from lack of supplies. The Federals in East Tennessee were at the end of a long railroad supply line extending from Nashville south to Chattanooga and then northeast to Knoxville. However, the worst of Knoxville's supply problems were resolved by March 1. One Confederate veteran of the campaign recalled that, "all the boys used to say that all East Tennessee lacked of being hell was a roof over it".

Союз шығындары

Кестені көрсету үшін "көрсету" түймесін басыңыз. + Союздық соғыс құрамы және Ноксвилл қамалындағы жарақаттар Корпус Дивизия Бригада Бөлім Қайтыс болғандар Жаралғандар Жоғалғандар Барлығы IX Корпус Бригадир генерал Роберт Браун Поттер Штаб-пәтері Бригадир генерал Эдвард Ферреро 1-ші бригада Полковник Дэвид Моррисон 36-шы Массачусетс жаяу әскер полкі 0 3 2 5 8-ші Мичиган жаяу әскер полкі 0 2 4 6 79-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкі 4 10 0 14 45-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі 0 4 0 4 1-ші бригада Барлығы 4 19 6 29 2-ші бригада Полковник Бенджамин К. Кристо 29-шы Массачусетс жаяу әскер полкі 4 0 8 27-ші Мичиган жаяу әскер полкі 6 12 20 38 46-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкі 3 4 2 9 50-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі 2 5 2 9 2-ші бригада Барлығы 15 25 24 64 3-ші бригада Полковник Уильям Хамфри 2-ші Мичиган жаяу әскер полкі 10 67 16 93 17-ші Мичиган жаяу әскер полкі 3 10 18 31 20-шы Мичиган жаяу әскер полкі 2 16 12 30 100-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі 3 9 0 12 3-ші бригада Барлығы 18 102 46 166 1-ші дивизия Артиллерия 34-ші батарея Нью-Йорк жеңіл артиллериясы 0 0 0 0 D батареясы, 1-ші Род-Айленд жеңіл артиллериясы 0 2 0 2 1-ші дивизия Барлығы 37 148 76 261 2-ші дивизия Полковник Джон Ф. Хартранфт 1-ші бригада Полковник Джошуа К. Зигфрид 2-ші Мэриленд жаяу әскер полкі 1 7 26 34 21-ші Массачусетс жаяу әскер полкі 1 13 1 15 48-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі 3 7 5 15 1-ші бригада Барлығы 5 27 32 64 2-ші бригада Лейтенант-полковник Эдвин Шалл 35-ші Массачусетс жаяу әскер полкі 1 4 1 6 11-ші Нью-Гэмпшир жаяу әскер полкі 1 2 1 4 51-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі 2 1 1 4 2-ші бригада Барлығы 4 7 3 14 2-ші дивизия Артиллерия 3-ші АҚШ артиллериясы, L және M батареялары 0 0 0 0 2-ші дивизия Барлығы 9 34 35 78 Қосылмаған артиллерия 2-ші АҚШ артиллериясы, E батареясы 0 1 0 1 Қорытынды Корпус Барлығы 47 184 112 343 XXIII Корпус Бригадир генерал Махлон Мэнсон 2-ші дивизия Бригадир генерал Джулиус Уайт 2-ші бригада Полковник Маршалл В. Чапин 107-ші Иллинойс жаяу әскер полкі 0 0 0 0 13-ші Кентукки жаяу әскер полкі 0 0 0 0 23-ші Мичиган жаяу әскер полкі 0 8 2 10 111-ші Огайо жаяу әскер полкі 0 5 2 7 Хеншоу батареясы Иллинойс жеңіл артиллериясы 0 0 0 0 2-ші дивизия Барлығы 0 13 6 19 3-ші дивизия Бригадир генерал Мило С. Хаскалл 1-ші бригада Полковник Джеймс В. Рейли 44-ші Огайо жаяу әскер полкі 1 5 0 6 100-ші Огайо жаяу әскер полкі 0 0 0 0 104-ші Огайо жаяу әскер полкі 1 10 0 11 D батареясы, 1-ші Огайо жеңіл артиллериясы 0 0 7 7 1-ші бригада Барлығы 2 15 7 24 2-ші бригада Полковник Дэниел Кэмерон 65-ші Иллинойс жаяу әскер полкі 3 20 0 23 24-ші Кентукки жаяу әскер полкі 4 55 0 59 103-ші Огайо жаяу әскер полкі 2 22 2 26 Уайлдер Индиана батареясы 0 0 0 0 2-ші бригада Барлығы 9 97 2 108 3-ші дивизия Барлығы 11 112 9 132 Қосылмаған Уақытша бригада Полковник Уильям А. Хоскинс 12-ші Кентукки жаяу әскер полкі 0 0 0 0 8-ші Теннесси жаяу әскер полкі 0 0 0 0 Резервтік артиллерия Капитан Эндрю Дж. Конкл 24-ші батарея Индиана жеңіл артиллериясы 0 0 0 0 19-шы Огайо батареясы 0 0 0 0 Қорытынды Корпус Барлығы 11 125 15 151 Кавалерия Корпусы Бригадир генерал Джеймс М. Шэкелфорд 1-ші дивизия Бригадир генерал Уильям П. Сандерс (mw) Полковник Фрэнк Уолфорд 1-ші бригада Полковник Фрэнк Уолфорд Лейтенант-полковник Сайлас Адамс 1-ші Кентукки кавалерия полкі 2 4 2 8 11-ші Кентукки кавалерия полкі 0 0 2 2 12-ші Кентукки кавалерия полкі 3 5 6 14 1-ші бригада Барлығы 5 9 10 24 2-ші бригада Лейтенант-полковник Эмери С. Бонд 112-ші Иллинойс жаяу әскер полкі (атты) 18 38 12 68 8-ші Мичиган кавалерия полкі 3 14 28 45 45-ші Огайо жаяу әскер полкі (атты) 4 11 23 39 15-ші батарея Индиана жеңіл артиллериясы 0 0 0 0 2-ші бригада Барлығы 25 63 64 152 3-ші бригада Полковник Чарльз Д. Пеннебейкер 11-ші Кентукки жаяу әскер полкі (атты) 0 2 0 2 27-ші Кентукки жаяу әскер полкі (атты) 4 10 1 15 3-ші бригада Барлығы 4 12 1 17 1-ші дивизия Барлығы 34 85 75 194 2-ші дивизия 1-ші бригада 2-ші Огайо кавалерия полкі 0 0 5 5 Қорытынды Корпус Барлығы 34 85 80 199 Огайо армиясы Бас генерал Амброуз Бернсайд Қорытынды Армия Барлығы 92 384 207 693

Click show to display table. +Union order of battle and casualties for the Siege of Knoxville Corps Division Brigade Unit Killed Wounded Missing Total IX CorpsBrigadier GeneralRobert Brown Potter Headquarters Not brigaded 6th Indiana Cavalry Regiment 1 1 1 3 1st DivisionBrigadier GeneralEdward Ferrero 1st BrigadeColonelDavid Morrison 36th Massachusetts Infantry Regiment 0 3 2 5 8th Michigan Infantry Regiment 0 2 4 6 79th New York Infantry Regiment 4 10 0 14 45th Pennsylvania Infantry Regiment 0 4 0 4 1st Brigade Total 4 19 6 29 2nd BrigadeColonelBenjamin C. Christ 29th Massachusetts Infantry Regiment 4 4 0 8 27th Michigan Infantry Regiment 6 12 20 38 46th New York Infantry Regiment 3 4 2 9 50th Pennsylvania Infantry Regiment 2 5 2 9 2nd Brigade Total 15 25 24 64 3rd BrigadeColonelWilliam Humphrey 2nd Michigan Infantry Regiment 10 67 16 93 17th Michigan Infantry Regiment 3 10 18 31 20th Michigan Infantry Regiment 2 16 12 30 100th Pennsylvania Infantry Regiment 3 9 0 12 3rd Brigade Total 18 102 46 166 1st DivisionArtillery 34th Battery New York Light Artillery 0 0 0 0 Battery D, 1st Rhode Island Light Artillery 0 2 0 2 1st Division Total 37 148 76 261 2nd DivisionColonelJohn F. Hartranft 1st BrigadeColonelJoshua K. Siegfried 2nd Maryland Infantry Regiment 1 7 26 34 21st Massachusetts Infantry Regiment 1 13 1 15 48th Pennsylvania Infantry Regiment 3 7 5 15 1st Brigade Total 5 27 32 64 2nd BrigadeLt. ColonelEdwin Schall 35th Massachusetts Infantry Regiment 1 4 1 6 11th New Hampshire Infantry Regiment 1 2 1 4 51st Pennsylvania Infantry Regiment 2 1 1 4 2nd Brigade Total 4 7 3 14 2nd DivisionArtillery 3rd U. S. Artillery, Batteries L and M 0 0 0 0 2nd Division Total 9 34 35 78 Unattached Artillery 2nd U. S. Artillery, Battery E 0 1 0 1 Summary Corps Total 47 184 112 343 XXIII CorpsBrigadier GeneralMahlon Manson 2nd DivisionBrigadier GeneralJulius White 2nd BrigadeColonelMarshal W. Chapin 107th Illinois Infantry Regiment 0 0 0 0 13th Kentucky Infantry Regiment 0 0 0 0 23rd Michigan Infantry Regiment 0 8 2 10 111th Ohio Infantry Regiment 0 5 2 7 Henshaw's Battery Illinois Light Artillery 0 0 0 0 2nd Division Total 0 13 6 19 3rd DivisionBrigadier GeneralMilo S. Hascall 1st BrigadeColonelJames W. Reilly 44th Ohio Infantry Regiment 1 5 0 6 100th Ohio Infantry Regiment 0 0 0 0 104th Ohio Infantry Regiment 1 10 0 11 Battery D, 1st Ohio Light Artillery 0 0 7 7 1st Brigade Total 2 15 7 24 2nd BrigadeColonelDaniel Cameron 65th Illinois Infantry Regiment 3 20 0 23 24th Kentucky Infantry Regiment 4 55 0 59 103rd Ohio Infantry Regiment 2 22 2 26 Wilder Indiana Battery 0 0 0 0 2nd Brigade Total 9 97 2 108 3rd Division Total 11 112 9 132 Unattached Provisional BrigadeColonel William A. Hoskins 12th Kentucky Infantry Regiment 0 0 0 0 8th Tennessee Infantry Regiment 0 0 0 0 Reserve Artillery Captain Andrew J. Konkle 24th Battery Indiana Light Artillery 0 0 0 0 19th Ohio Battery 0 0 0 0 Summary Corps Total 11 125 15 151 Cavalry CorpsBrigadier GeneralJames M. Shackelford 1st DivisionBrigadier GeneralWilliam P. Sanders (mw)Colonel Frank Wolford 1st BrigadeColonelFrank WolfordLt. Colonel Silas Adams 1st Kentucky Cavalry Regiment 2 4 2 8 11th Kentucky Cavalry Regiment 0 0 2 2 12th Kentucky Cavalry Regiment 3 5 6 14 1st Brigade Total 5 9 10 24 2nd BrigadeLt. ColonelEmery S. Bond 112th Illinois Infantry Regiment (mounted) 18 38 12 68 8th Michigan Cavalry Regiment 3 14 28 45 45th Ohio Infantry Regiment (mounted) 4 11 23 39 15th Battery Indiana Light Artillery 0 0 0 0 2nd Brigade Total 25 63 64 152 3rd BrigadeColonelCharles D. Pennebaker 11th Kentucky Infantry Regiment (mounted) 0 2 0 2 27th Kentucky Infantry Regiment (mounted) 4 10 1 15 3rd Brigade Total 4 12 1 17 1st Division Total 34 85 75 194 2nd Division 1st Brigade 2nd Ohio Cavalry Regiment 0 0 5 5 Summary Corps Total 34 85 80 199 Army of the OhioMajor GeneralAmbrose Burnside Summary Army Total 92 384 207 693

Конфедерацияның шығындары

Кестені көрсету үшін "көрсету" батырмасын басыңыз. Конфедерация әскерлерінің Ноксвилл қамалындағы шығындары Дивизия Бригадасы Күні Қайтыс болғандар Жараланғандар Жоғалғандар Барлығы Худ дивизиясы Бригадир генерал Мика Дженкинс Полковник Джон Браттон 14 қараша – 4 желтоқсан 22 109 5 136 Бригадир генерал Генри Л. Беннинг 14 қараша – 4 желтоқсан 1 5 0 6 Бригадир генерал Джером Б. Робертсон 25 қараша 8 17 6 31 Бригадир генерал Джером Б. Робертсон 29 қараша 1 1 0 2 Бригадир генерал Эвандер М. Лоу 25 қараша 14 64 7 85 Бригадир генерал Эвандер М. Лоу 29 қараша 1 5 1 7 Бригадир генерал Джордж Т. Андерсон 17–18 қараша 3 57 0 60 Бригадир генерал Джордж Т. Андерсон 29 қараша 33 129 25 187 Худ дивизиясы Барлығы 83 387 44 514 МакЛоус дивизиясы Генерал-майор Лафайетт МакЛоус Полковник Солон З. Руфф (к) 29 қараша 48 121 81 250 Бригадир генерал Гуд Брайан 29 қараша 27 121 64 212 Бригадир генерал Бенджамин Г. Хамфрис хабарланбаған 0 18 0 18 Бригадир генерал Бенджамин Г. Хамфрис 29 қараша 21 87 56 164 Бригадир генерал Джозеф Б. Кершоу 17–18 қараша 19 116 3 138 МакЛоус дивизиясы Барлығы 115 463 204 782 Барлық дивизиялар бойынша жалпы саны 198 850 248 1296