1863 жылғы АҚШ Азамат соғысы: Хелена шайқасы

Кіріспе

1863 жылы АҚШ Азамат соғысының шайқасы

Хелена шайқасы 1863 жылдың 4 шілдесінде Арканзас штатының Хелена қаласы маңында АҚШ Азамат соғысы кезінде болды. Одақ әскерлері 1862 жылдың шілдесінде қаланы басып алып, оны операциялардың базасы ретінде пайдаланды. Виксбургте (Миссисипи штаты) қоршауға алынған Конфедерация армиясына жасалған қысымды жеңілдету мақсатында генерал-лейтенант Теофилус Холмс басқаратын 7500-нен астам Конфедерация әскері Хеленаны басып алуға тырысты. Хеленаны генерал-майор Бенджамин Прентисс басқарған 4100 одақ әскері қорғады, олар бір бекініс пен төрт артиллериялық батареяны ұстады. Холмстің таңда шабуылдау туралы бұйрығының әртүрлі түсіндірілуі салдарынан бригадир генерал Джеймс Ф. Фаганның әскері қолдаусыз Д батареясына шабуыл жасады, ал генерал-майор Стерлинг Прайстың одақ орталығына жасаған шабуылы Фаганның шабуылы көтеріліп, сәтті аяқталмағаннан кейін басталды. Солтүстік бағытта бригадир генералдар Джон С. Мармадюк пен Люциус М. Уокер басқарған Конфедерация атты әскері үйлесімді әрекет ете алмады және көп нәтижеге қол жеткізбеді. Шабуылдар сәтсіз аяқталып, Виксбург та сол күні түсті. Кейіннен одақ әскерлері Хеленаны Арканзастағы Литтл-Рок қаласын басып алуға арналған сәтті науқан үшін жиын орыны ретінде пайдаланды.

Өмірбаян

1860 жылы желтоқсанда Оңтүстік Каролина штаты бірнеше келіспеушіліктер, оның ішінде құлдық мәселесі федералды үкіметпен туындаған соң, АҚШ-тан бөлініп шықты. Келесі жылдың басында тағы да Оңтүстік штаттары бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құрды. Азамат соғысы 12 сәуірде Конфедерация әскерлері Форт Самтерді бомбалауымен басталды. Америка Құрама Штаттарының жаңа сайланған президенті Авраам Линкольн көтерілісті басу үшін 75 мың ерікті шақыруы Арканзас штатының оңтүстігін бөлініп, Конфедерацияға қосылуына итермеледі. 1861 жылы Миссуриде шайқастар болды, бірақ 1862 жылдың наурыз айының басында Конфедерация күштері Арканзастың солтүстігіндегі Пи-Ридж шайқасында жеңіліске ұшырады. Сәуір айының соңында Біріккен Штаттар әскерлері Пи-Ридж жеңісінен кейін Арканзасқа кіріп, штаттың астанасы Литтл-Рокты қатерге тіге бастады және 12 шілдеде Миссисипи өзені бойындағы Хелена қаласын басып алды. 1863 жылдың басында Хеленаны бақылауда ұстау Одаққа маңызды артықшылықтар берді, мысалы, Виксбург жорығы үшін жабдықтау базасы ретінде қызмет ету, Литтл-Рокқа қарсы болашақ шабуылға дайындық үшін жинақтау орталығы болу және Арканзастың солтүстік-шығысын қамтамасыз ету. Мамыр айының соңында Одақ әскерлері Виксбургке күшті қысым көрсеткен кезде, Конфедерация билігі генерал Джозеф Джонстонға Транс-Миссисипи департаментінің күштерін Виксбургтегі жағдайды жеңілдету үшін пайдалануды ұсынды. Бір ұсыныс Хеленаға шабуыл жасау болды. Транс-Миссисипидегі Конфедерация күштерінің бас қолбасшысы генерал-лейтенант Эдмунд Кирби Смит маусым айында Джонстон алған хабарламаны алды және Хеленаға шабуыл жасау туралы шешімді Арканзас округінің Конфедерация қолбасшысы генерал-лейтенант Теофилус Холмске жүктеді.

Кіріспе

9 маусымда Холмс Хеленадағы одақ күштерінің саны шамамен 3000-4000 адамды құрайтынын біліп, шабуылдан бас тартты. Ол шабуылдың тым қымбатқа түсетінін ойлады және оның орнына Миссисипи өзені бойында артиллериялық батареяны орналастырып, одақ кемелерінің қарым-қатынасын тоқтатуды ұсынды. 14 маусымда Конфедерация атты әскері Хеленадағы гарнизонның әлсірегенін хабарлағаннан кейін Холмс одан әрі күдіктенуден бас тартты. Ол Джексонпортқа қарай жылжуды бастады және 18 маусымда генерал-майор Стерлинг Прайс пен бригадалық генерал Джон С. Мармадюкпен кездесті. Олар Хеленаға қарсы конфедерациялық күштерді шоғырландыру жоспарын жасады, бірақ Холмс ұсынылған шабуылға қатысты алаңдауын жалғастырды, өйткені ол оның сәтсіз аяқталуы мүмкін деп ойлады. Прайс, халық арасында одан әрі танымал болғандықтан, Холмс оның сәтсіздікке ұшыраған жағдайында шабуыл туралы шешімді жария түрде қолдайтыны туралы келісімге келді. Жоспар бойынша Прайс 3095 жаяу әскерімен 22 маусымда Джексонпорттан Котон Плантқа, Мармадюкпен 1750 атты әскерімен бірге жүруі керек еді; бригадалық генерал Джеймс Ф. Фаганның 1339 жаяу әскері Литтл-Роктан Кларендонға, ал бригадалық генерал Люциус М. Уокер 1462 атты әскерімен Хеленаны күзетуі керек еді. Холмс шабуылға қатысатын еді. 22 маусымда Холмс жоспарды қайта қарастырып, Прайске Котон Планттың орнына Швайцер деген жерге шоғырлануды бұйырды. Жаңбыр мен өзендердің деңгейінің жоғарылауы Прайс жылжуын баяулатты, Мармадюк әскері Швайцерге уақытында жеткенімен, жаяу әскер Каше өзенін кешіп өтуде кешікті. Батпақты жерлерден өтудің салдарынан көптеген мал мен арба жоғалып кетті. Холмс пен Фаган 26 маусымда Кларендонға жетті. Ол жерде Холмс алға жылжу үшін қосымша бұйрықтар берді: Уокер өзінің бөлімшесінің бір бөлігімен Фаганның Хеленаға жылжуын күзетуі керек еді, ал Прайс Швайцерден Хеленаға қарай жалғастыруы керек еді. Прайс жылжуы жер бедері мен ауа райының нашарлауына байланысты баяулады, бұл Холмсты ашуландырды, ол кешігу қозғалыстың кез келген қалған тосын сыйына кедергі келтіреді деп дұрыс сенді. Конфедерация колонналары 3 шілдеде бірікті және сол күні Хеленаға қарай соңғы жылжу басталды. Барлығы Конфедерацияда 7646 адам болды. Хеленадағы одақ әскерлеріне генерал-майор Бенджамин Прентисс басшылық етті және 13-ші корпустың 13-ші дивизиясынан тұрды. Прентисс Хелена маңындағы ауданның бас қолбасшысы болғанымен, гарнизонның операциялық басқаруы дивизия командирі, бригадалық генерал Фредерик Соломонға жүктелді. Соломон алдағы шайқаста көптеген шешімдер қабылдады. Прентисс бастапқыда конфедерациялық шабуыл туралы қауесеттерді жоққа шығарды, бірақ маусымның соңында хабарламаларға көбірек сенім білдірді. Хеленаның батысында Форт-Кертис деп аталатын қорғаныс позициясы болды, бірақ А, В, С және Д әріптерімен белгіленген төрт жаңа батарея салуға бұйрық берілді. Төрт батареяның әрқайсысы Кроули қырқасының биік нүктесінде орналасқан. Одақ шебінің алдында ағаштар кесілді, бірақ олар кедергі ретінде құлаған жерінде қалдырылды ма, әлде абаттарға айналдырылды ма, белгісіз. Прентисс бастапқыда одақ флотының үш кемесімен күшейтілуі керек еді, бірақ конфедерациялық шабуыл басталғанда тек USS Tyler ғана қол жетімді болды. Прентисс сондай-ақ сақтық шарасы ретінде 4 шілдеде жоспарланған мерекелік шараны тоқтатты және қалаға келетін жолдарды кесілген ағаштармен жапты. Одақ гарнизоны 4129 адаммен алдағы шабуылға қарсы тұрады. Бұрынғы Шило шайқасындағы қол астындағы әскерлерінің басынан өткен тосын шабуылды еске түсіріп, Прентисс күн сайын сағат 2-де дабыл қағуға бұйрық берді. Прентисс әскерлері қорғаныстары, батареялары және теңіз қолдауы арқасында конфедерациялық әскерлерге қарағанда артықшылыққа ие болды. Конфедерация жергілікті ақ халықтан қолдау тапты.

On June 9, Holmes learned that the strength of the Union forces in Helena was about 3,000 or 4,000 men, and decided against an attack. He thought the attack would be too costly, and instead suggested placing an artillery battery along the Mississippi River to intercept Union shipping. Further vacillation by Holmes ended when Confederate cavalry reported on June 14 that the garrison at Helena had been weakened. He began moving towards Jacksonport and met Major General Sterling Price and Brigadier General John S. Marmaduke on June 18. There they formed a plan to concentrate Confederate forces against Helena, although Holmes was still nervous about the proposed attack, as he was worried that it might fail. He made an agreement with Price, who was much more popular with the general public, that he would publicly support the decision of the attack in the case of a failure. Once formed, the plan called for Price, with his 3,095 infantry, to move from Jacksonport to Cotton Plant on June 22, along with Marmaduke's 1,750 cavalry; that 1,339 infantry commanded by Brigadier General James F. Fagan would move from Little Rock to Clarendon, and that Brigadier General Lucius M. Walker would screen Helena with his 1,462 cavalry. Holmes would accompany the attack. On June 22, Holmes revised the plan, ordering Price to concentrate at a location known as Switzer's, instead of Cotton Plant. Rains and high stream levels slowed Price's approach, and though Marmaduke's men reached Switzer's on time, the infantry was delayed at the crossing of the Cache River. Moving through swamps resulted in the loss of many accompanying animals and wagons. Holmes and Fagan reached Clarendon on June 26. Once there, Holmes provided further orders for the advance: Walker was to screen Fagan's movement to Helena with part of his command, while Price continued on to Helena from Switzer's. Price's advance continued to be slowed by the terrain and weather, to the annoyance of Holmes, who rightly believed that the delay had prevented any remaining chance of the movement being a surprise. The Confederate columns finally united on July 3, and that day began the final movement towards Helena. Overall, the Confederates had 7,646 men. The Union troops in Helena were commanded by Major General Benjamin Prentiss and consisted of the Thirteenth Division of the Thirteenth Corps. Although Prentiss was in command of the general district around Helena, the garrison itself was operationally commanded by Brigadier General Frederick Salomon, the commander of the division. Salomon would make many of the decisions in the upcoming battle. Prentiss originally dismissed rumors of a Confederate attack, but by late June gave more credence to the reports. A defensive position known as Fort Curtis already existed to the west of Helena, but four new batteries, named with the letters A, B, C, and D, were ordered built. Each of the four batteries was located on a high point of Crowley's Ridge. Trees were felled in front of the Union lines, although it is unclear if they were simply left where they fell as an obstruction or were converted into abatis. Prentiss was originally intended to be reinforced by three vessels from the Union Navy, but only one, the timberclad USS Tyler, was available when the Confederate attack struck. Prentiss also cancelled a planned celebration of the Fourth of July as a precaution, and ordered the roads into town barricaded with felled trees. The Union garrison would face the coming attack with 4,129 men. Remembering the surprise suffered by men under his command in the earlier Battle of Shiloh, Prentiss ordered reveille blown daily at 2 am. Prentiss' men had advantages over the Confederates through their defenses, batteries, and naval support. The Confederates had support from the local white populace.

Шайқас

3 шілдеде Холмс, Прайс, Уокер, Фаган және Мармадук шабуыл жоспарын жасау үшін жиналды. Холмс Хеленаның қорғанысы күткеннен де мықты екенін байқады, бірақ шабуылды жалғастырды. Прайске одақтың орталығына шабуыл жасап, Грейверд-Хиллдегі С батареясына баса назар аудару тапсырылды. Прайстің оңтүстігінде Фаган Хиндман төбесіндегі D батареясына шабуылдайтын, ал Мармадук, Уокердің қолдауымен, солтүстіктен шабуыл жасап, Райтор төбесін басып алып, содан кейін төбені А және В батареяларына оқ ату үшін артиллериялық позиция ретінде пайдалануы керек еді. Уокерге берілген нақты бұйрықтар «жағдайға қарай жауға қарсы әрекет ету» болды, бұл оны өз еркінде қалдырып, алдағы шайқаста аз жетістіктерге жеткізді. Холмс шабуыл сәтсіз аяқталса, оның нәтижесі үшін жеке жауапкершілікті өз мойнына алатынын айтты. Бірлескен шабуыл қиын болды, және генералдар Холмстың шабуылды «күндіз» бастау туралы бұйрығын әртүрлі түсіндірді. Тарихшы Роберт Керби Конфедерация жоспарын «асау жауапсыздықтың үлгісі» деп сипаттады. Прентисс шабуыл болатынын білгендіктен, Конфедерация әскерлері күтпеген шабуыл жасау мүмкіндігіне ие болмады. Олардың жоспарларына нашар барлау да кедергі келтірді. 3 шілде күні кешке Фаган полковник Уильям Х. Брукс басқаратын жасақты Литтл-Рокке баратын екі жолдың қиылысын бақылауға жіберді. Фаганның қанатын қорғау үшін Брукстің әскері таңғы сағат 1:30-да Төменгі Литтл-Рок жолымен жіберілді; жасақ таңертең ерте шайқас бастады. Брукстің конфедерациясы афроамерикалық босқындар лагеріне де тап болды. Кейбір босқындар қаза тапты, ал кейбіреулері тұтқынға алынды, лагерь шайқас барысында конфедерация әскерлерімен өртеліп жіберілді. Ағаштарды кесу Фаганның Үстіңгі Литтл-Рок жолындағы негізгі шабуылын баяулатты және конфедерация әскерлерін жүк вагондары мен артиллериясын қалдыруға мәжбүр етті. Таңғы сағат 3:30-да немесе таңғы сағат 4:00-ден кейін Форт Кертис ескерту оғын атты, бұл одақ қорғаушыларын конфедерацияның жақындауы туралы ескертті. Таңғы сағат 4:05-те Фаганның шабуылшылары одақтың позициясын көріп, таң атқанда Фаган үш жаяу әскер полкімен шабуылға шықты. Фаганның шабуылы одақтың қорғанысының бірінші қатарын алды, бірақ оның әскерлері С және D батареяларынан оқ ала бастады. Фаганның әскерлері шайқасқа түскеннен кейін бірнеше минут өткен соң, конфедерация желісінің солтүстік жағындағы Мармадук әскері әрекетке кірісіп, одақтың шабуылшыларын А батареясына қарай итермеледі. Конфедерация әскерлері 29-шы Айова жаяу әскер полкінен оқ ала бастады, ол Райтор төбесіндегі позицияны нығайтуға жіберілді және ұйымдаспады. Мармадук аттан түсіп, шайқасып жатқан әскерлерін артиллерия келгенше және Уокер әскері қолдау көрсеткенше күтуге бұйырды. Осы уақытта, Төменгі Литтл-Рок жолында Брукс қиындыққа тап болды, 1-ші Миссури жеңіл артиллерия полкінің К батареясы мен Тайлерден оқ ала бастады. Артиллерия батареясының оқтары көп зиян келтірмеді, бірақ канонерлік кеменің оқтары тиімдірек болды. Брукстің әскері ұйымдаспай қалды және таңғы сағат 8-ге дейін қайта құрылмады. Прайстің шабуылы кешікті. Әскерлерін ойыстар мен төбелер арқылы жылжыта отырып, Прайс өзінің артиллериясын артта қалдыруға шешім қабылдады, бірақ оның батареясынан таңдалған әскерлер жаяу әскермен бірге соғыс күткен одақтық бөлшектерді басып алуға тиіс еді. Жолдағы кедергілер Прайстің қатарын да бұзды. Прайстің алға жылжуын 9-шы Миссури атушы батальоны бастады, олар Грейверд-Хиллдегі одақтың позицияларын байқады. Таң аспанда көріне бастағанмен, Прайс Холмстың күндіз шабуылдау туралы бұйрығын дұрыс түсінбеді және Холмс өзінің бұйрықтарын түсіндіргенше әскерлерін ұстап тұрды. Осы уақытта Фаганның әскері екінші одақтың желісіне шабуыл жасады. 43-ші Индиана жаяу әскер полкі Фаганның конфедерация әскерлерімен бетпе-бет келді және оны 33-ші Айова жаяу әскер полкі мен 35-ші Миссури жаяу әскер полкінің бөліктері Саломонның бұйрығы бойынша нығайтты. Прайс әлі шабуыл жасамағандықтан, Фаганның әскерлері D және C батареяларынан оқ ала бастады. Фаганның конфедерациясы екінші одақтың желісін, содан кейін үшінші және төртінші желіні бұзып өтті, бірақ таңғы сағат 7:00-де тоқтады, олардың шабуылы аяқталды. Олар қазір D батареясының алдында тұрды. Мармадук өз секторында да қиындыққа тап болды. Джозеф Бледсоудың Миссури батареясы артиллериялық қолдау көрсету үшін келді, және оның екі зеңбірі одақтың позицияларына оқ атып, шабуылды бастады. Мармадук А батареясына шабуыл жасады, бірақ шабуылды жасырған тұман таралып, 29-шы Айова шабуылды тойтарды және қарсы шабуыл жасады. Оның аттан түсірілген кавалериясы 29-шы Айова және 36-шы Айова жаяу әскер полкінің бір бөлігімен кері итерілді, ал оның қанаты Пауэлл Клейтон басқарған 5-ші Канзас кавалерия полкі мен 1-ші Индиана кавалерия полкімен қауіпті жағдайда қалды. Екі одақтың кавалерия полкі левек артында позицияны ұстап тұрды. Бледсоудың екі зеңбірі қуып шығарылды, бірақ екі тараптың бірі де жеңіске жете алмады. Уокердің әскері алға жылжу жолында кесілген ағаштарға тап болды, және ол шабуылдық жасақты жібергенімен, көптеген әскерлері бекіністе қалды. Уокердің әскері күнінің қалған бөлігін Клейтонның кавалериясымен шайқасып және алыстан оқ атып өткізді. Клейтонның әскері левек артынан қуылмайынша, Райтор төбесін басып алу мүмкін емес еді. Фаганның әскері таңғы сағат 7:00-де D батареясына жақындаған кезде Прайстің шабуылы басталды. Прайстің басқаруында бригада генералдары Дендридж Макрей және Мосби Монро Парсонс болды, ал алдыңғы қатарда 9-шы Миссури атушы батальоны және Хелена аймағынан шыққан еріктілер болды. Екі бригада төбемен бөлінгендіктен және бір-бірін көре алмағандықтан бастапқыда шатасу туды. Әрқайсысы екіншісінің алға жылжуын күтіп уақытты ысырап етті. С батареясындағы зеңбірлер 33-ші Миссури жаяу әскер полкінің әскерлерімен басқарылды, олар Парсонс әскерлеріне өлімге толы оқтарды төкті, ал В батареясы Макрей бригадасына оқ атты. А және D батареяларына жасалған шабуылдың сәтсіз аяқталуы Прайстің әскерлеріне оқ атуға мүмкіндік берді, ал Тайлер мен Форт Кертис артиллериялық оқтармен де қосылды; Тайлер Брукстің әскерлерін басып тастағаннан кейін Грейверд-Хиллге оқ ату үшін жаңа орынға көшті. Прайстің Миссури атушылары С батареясындағы артиллерияшыларды жоюға болатын позицияларды тапты. Прайстің алғашқы шабуылы тойтарылды, екінші шабуыл да сәтсіз аяқталды. Үшінші рет конфедерация әскерлері С батареясын басып алды, бірақ 33-ші Миссури әскерлері зеңбірін бұзуға және оқ атуға қажетті жабдықтарды алып кетуге үлкерді. Холмс пен Прайс төбеге келді және одақтың зеңбірін пайдалану мүмкін емес екенін анықтағаннан кейін, Тилденнің Миссури батареясы мен Маршаллдың Арканзас батареясын көтерілуге бұйырды. Төбеге көтерілу конфедерация әскерлерін де ұйымдастырмады. Жетекшілікке ие болған Прайстің жаяу әскері Хеленаға қарай төмен құлап, кері қайтарылды. Осы уақытта 7-ші Миссури жаяу әскер полкінің (Льюис) көптеген әскерлері тұтқынға алынды. Шайқастың шешуші сәті келді: конфедерация әскерлері Грейверд-Хиллге жеткілікті артиллерияны орналастыра алса, одақ күштерін басып тастауға болады. Прентис қалған үш батареяға, сондай-ақ Тайлерге, резервтегі екі зеңбірге және Төменгі Литтл-Рок жолында орналасқан 1-ші Миссури жеңіл артиллерия полкінің К батареясынан төрт зеңбірге Грейверд-Хиллге оқ атуға бұйырды. Уокерді ұстап тұруға сенімді Саломон 1-ші Индиана кавалериясын Форт Кертиске тартты және Индиана кавалериясының және 33-ші, 33-ші және 35-ші Миссури полкінің бөліктерін пайдаланып, сол жерде жаңа желі құрды. Фаганның әскері Грейверд-Хиллдегі шайқас естігеннен кейін шабуылды жаңартты және 43-ші Индиана және 33-ші Айова полкінің бір бөлігін D батареясының алдындағы соңғы одақтың желісінен ығыстырды, бірақ оны ала алмады...

On July 3, Holmes, Price, Walker, Fagan, and Marmaduke gathered to formulate the plan of assault. Holmes noted that the defenses of Helena were stronger than he expected but carried on with the attack anyway. Price was to attack the Union center, focusing on Battery C on Graveyard Hill. South of Price, Fagan was to attack Battery D on Hindman's Hill, while Marmaduke, supported by Walker, was to attack from the north, take Rightor's Hill, and then use the hill as an artillery position to fire on Batteries A and B. Walker's specific orders were to "act against the enemy as circumstances may justify", a vague order that left him under his own initiative and resulted in him accomplishing little in the coming battle. Holmes made a pledge that he would take personal responsibility for the results of the assault if it failed. The converging attack would be difficult, and the generals interpreted Holmes' order to begin the attack at "daylight" differently. Historian Robert Kerby describes the Confederate plan as "a model of brutal irresponsibility". Since Prentiss was aware of a coming attack, the Confederates would not have the advantage of surprise. Their plans were also hampered by poor reconnaissance. Late on July 3, Fagan sent a patrol commanded by Colonel William H. Brooks to secure the junction of the two roads leading to Little Rock. To protect Fagan's flank, Brooks' men were sent up the Lower Little Rock Road at around 1:30 am; the detachment opened the battle in the early dawn by clashing with Union pickets. Brooks' Confederates also encountered a camp of African American refugees. Some of the refugees were killed, some were taken prisoner, and the camp was burned by the Confederates at some point during the battle. The felled trees slowed Fagan's main attack, which was on the Upper Little Rock Road, and forced the Confederates to leave their supply wagons and cannons behind. Either at 3:30 am or shortly after 4:00 am, Fort Curtis fired a warning shot, alerting the Union defenders to the Confederate approach. At 4:05 am, Fagan's skirmishers sighted the Union position, and with the day dawning, Fagan attacked with three infantry regiments. Fagan's charge took the first line of Union defenses, but his men started taking fire from Batteries C and D. Minutes after Fagan's men became engaged, Marmaduke's men on the north end of the Confederate line entered the action, driving Union skirmishers back towards Battery A. The Confederates came under fire from the 29th Iowa Infantry Regiment, which had been sent to reinforce the position at Rightor's Hill, and became disorganized. Marmaduke paused his men, who were fighting dismounted, to wait for artillery to be brought up and for Walker's men to arrive in support. Meanwhile, on the Lower Little Rock Road, Brooks ran into trouble, taking fire from Battery K, 1st Missouri Light Artillery Regiment and Tyler. The fire from the artillery battery did little damage, but the gunboat's shots were more effective. Brooks' men became disorganized and did not reform until 8:00 am. Price's attack had been delayed. Advancing his men through ravines and over hills, Price decided that his artillery would have to be left behind, although picked men from his batteries were to accompany the infantry to man the Union pieces that the attack expected to capture. Obstructions on the line of approach also disorganized Price's ranks. Price's advance was led by the 9th Missouri Sharpshooter Battalion, who sighted the Union positions on Graveyard Hill. Despite dawn beginning to be visible in the sky, Price misunderstood Holmes' order to attack at daylight and held back his troops, until Holmes came over to explain his orders. Meanwhile, Fagan's men attacked the second Union line of works. The 43rd Indiana Infantry Regiment had been facing Fagan's Confederates, and was reinforced by parts of the 33rd Iowa Infantry Regiment and the 35th Missouri Infantry Regiment, under orders from Salomon. Because Price had not yet attacked, Fagan's men came under fire from both Battery D and Battery C. Fagan's Confederates broke through the second Union line, then a third and fourth, but then halted at about 7:00 am, their attack spent. They were now in front of Battery D.

Marmaduke had his own problems in his sector on the line. Joseph Bledsoe's Missouri Battery was brought up to provide artillery support, and two of its guns opened on the Union positions. Marmaduke followed up the bombardment with an attack against Battery A, but fog that had concealed the advance dissipated and the attack was repulsed by the 29th Iowa, who mounted a counterattack. His dismounted cavalrymen were pushed back by the 29th Iowa and part of the 36th Iowa Infantry Regiment, and his flank was threatened by the 5th Kansas Cavalry Regiment and the 1st Indiana Cavalry Regiment, which were commanded by Powell Clayton. The two Union cavalry regiments were holding a position behind a levee. Bledsoe's two guns were driven off, but neither side could defeat the other. Walker's men had encountered the felled trees across their path of advance, and though he threw forward a skirmish line, most of his men remained back at the barricades. Walker's men spent the rest of the morning primarily skirmishing with Clayton's cavalry and firing at long range. Without Clayton's men first being driven from behind the levee, Rightor's Hill could not be taken. Around the time Fagan's men approached Battery D at 7:00 am, Price's attack began. Price's command consisted of the brigades of Brigadier Generals Dandridge McRae and Mosby Monroe Parsons, and was led by the 9th Missouri Sharpshooter Battalion and a company of Arkansans local to the Helena area. Confusion was initially caused by the two brigades being separated by a ridge and unable to see each other. Each wasted time waiting for the other to advance. The cannons in Battery C were manned by men from the 33rd Missouri Infantry Regiment, and they, along with a portion of the 33rd Iowa, poured a deadly fire into Parsons' men, while Battery B fired at McRae's brigade. The failure of the attacks on Batteries A and D allowed those positions to fire on Price's men, and Tyler and Fort Curtis added artillery fire as well; Tyler had moved to a different location that allowed for better fire on Graveyard Hill after suppressing Brooks' men. Price's Missouri sharpshooters found positions from which they could pick off the gunners in Battery C.

Price's first attack was repulsed, as was a second. On the third try, the Confederates managed to overrun Battery C, but the men from the 33rd Missouri had time to spike one cannon and take supplies necessary for firing before the Confederates captured the guns. Holmes and Price arrived on the hill, and finding that the Union guns could not be used, ordered Tilden's Missouri Battery and Marshall's Arkansas Battery to begin to come up. The advance up the hill had also thrown the Confederates into disarray. Carried by momentum, some of Price's infantry charged down the hill towards Helena itself, but were driven off. Many men from the 7th Missouri Infantry Regiment (Lewis') were captured at this time. A critical moment in the battle had arrived: if the Confederates could get enough artillery onto Graveyard Hill, they could shell the Union forces into submission. Prentiss ordered the other three batteries to fire on Graveyard Hill, as well as Tyler, two cannons in reserve, and four cannons from Battery K, 1st Missouri Light Artillery emplaced on Lower Little Rock Road. Confident that a single regiment could hold off Walker, Salomon pulled the 1st Indiana Cavalry towards Fort Curtis and a new line was formed in that vicinity using the Indiana cavalrymen and parts of the 33rd Iowa, 33rd Missouri, and 35th Missouri. Fagan's men resumed the attack upon hearing the fighting on Graveyard Hill, and drove the 43rd Indiana and part of the 33rd Iowa from the final Union line in front of Battery D, but were unable to take the Battery itself, having been hit by crossfire while maneuvering through a ravine. Fagan's lines had been badly thinned by not only Union fire but also heat and exhaustion. Both Price and Holmes were issuing orders independently, and Holmes' orders were making things worse for the Confederates. Holmes ordered the 8th Missouri Infantry Regiment (Burns') to attack Fort Curtis, but upon seeing the regiment charge, the rest of Parsons' men joined in, believing a general attack was beginning. The Union guns concentrated on this attack and inflicted heavy casualties on it. The few who made it close to Fort Curtis were easily repulsed. Many Confederates surrendered. Holmes ordered Parsons to attack Battery D to support Fagan, but as Parsons' men were too badly disorganized at the time, McRae was given the order to attack. McRae sent about 200 men to attack the battery, but they were unsuccessful. Believing a full fledged attack to be a suicide charge, McRae had his men simply fire on the rifle pits in hopes of diverting attention away from Fagan's command. Price then ordered Parsons to attack Battery D, but was informed that McRae had already been ordered to do that. With Price's men shredded, Fagan's men exhausted, and the cavalry not making any progress, Holmes decided to order a withdrawal at 10:30 am. Price's men fell back and abandoned Graveyard Hill. About 100 men remained behind on the hill, pinned down by Union fire. A Union counterattack retook the hill and captured many prisoners, with over 350 prisoners taken on Graveyard Hill alone. Between 10:30 and 11:00 am, Fagan received orders to retreat from before Battery D. Part of the 37th Arkansas Infantry Regiment was trapped during the retreat and was captured. Including the men of the 37th Arkansas, about 250 Confederates surrendered in Fagan's sector. The Union troops had taken advantage of the severe disorganization and scattering of the Confederate forces to take the prisoners. Either around the time that Battery C fell to Price's attack or as Fagan's withdrawal was ending, Brooks placed a 6 pounder field gun on a hilltop and began to fire on the Union positions, but Battery K, 1st Missouri Light Artillery and Tyler drove it off. Marmaduke received orders to withdraw at about 11:00 am, but being angry at Walker over Walker's failure to support his attack and believing that Walker faced only a small force, decided against informing Walker of his retreat. After Marmaduke's withdrawal, Union troops attempted to attack Walker's flank, but the Confederate cavalrymen withdrew from the field before they were caught. Walker's withdrawal occurred at about 2:00 pm. Historian Robert E. Shalhope wrote that the Confederate attacks were repulsed "perhaps less by the powerful Union entrenchments than by their own poorly co ordinated attack".

Салдары

Холмс шайқасқа алып барған 7646 ер адамның 1636-сын жоғалтты: 173 адам қаза тапты, 687-сі жараланды, 776-сы хабарсыз кетті. Прентисс 1100-ден астам конфедерациялық әскердің тұтқындалғанын және одақтық әскерлердің 300-ден астам өлген конфедерациялық әскерлерін жерлегенін мәлімдеді. Конфедерацияның барлық жоғалтулары Фейган, Парсонс және МакРей бригадаларынан болды, олар шабуылға шыққан күштерінің 32 пайызын құрады. Уокер 12 ғана адамын жоғалтты; тарихшы Марк Кристос мұны оның шабуылының әлсіздігімен байланыстырады. Кристосқа сәйкес, Прентисс шайқасқа алып барған 4129 әскердің 220-сын жоғалтты: 57-сі қаза тапты, 127-сі жараланды, 36-сы хабарсыз кетті. Тарихшы Эд Берсс одақтың 57 әскерінің қаза тапқанын, 146-сының жараланғанын және 36-сының жоғалып кеткенін, барлығы 239 адамды құрағанын хабарлады, ал тарихшы Томас В. Катрер Берсспен бірдей сандарды келтірді. Зардаптар ең көп 33-ші Айова және 33-ші Миссури полктері арасында болды, ал 2-ші Арканзас жаяу әскер полкі (африкалық текті) Арканзаста соғыста африкалық американдық әскерлер алған алғашқы жарақаттарды көрді. Бұл бөлім шайқас кезінде толыққанды құрылмаған және жақсы даярланбағандықтан, тікелей қақтығысқа түспейтін аймаққа орналастырылды. Холмс Макрейді «душпан алдындағы жарамсыз мінез-құлық» көрсеткені үшін айыптады және өзінің есебінде сәтсіздікке Макрейдің де кінәлі екенін жазды, бірақ кейінірек әскери сот Макрейді ақтап шығарды. Бұл шайқас Холмс пен Прайс арасындағы барлық жақсы қарым-қатынасты жойды, Холмс Прайс Фейганды күшейтуге тиіс деп есептеді. Холмс пен Мармадук Уокерді қызметтік міндетін орындамағаны үшін айыптады. Конфедерациялық әскерлердің көп бөлігі келесі күні таңертең аймақтан шегінді, Джексонпортқа қайтып келді, бірақ Уокердің әскері қаладан шыққан одақтық әскерлерді тоқтату үшін қалды. Конфедерациялық әскерлер қайтадан шабуылға дайындалып жатыр деп есептеген Прентисс 6 шілдеде Мемфистен (Теннеси штаты) күшейту сұрады. Виксбург 4 шілдеде берілді, ал Луизиана штатындағы Порт-Хадсон қаласындағы конфедерациялық гарнизон бір апта ішінде құлады. Сонымен қатар, Хеленадағы одақтық күштерге Пенсильваниядағы Геттисбург шайқасындағы үлкен одақтық жеңіс туралы хабар жетті. Виксбург пен Порт-Хадсонның құлауымен, Транс-Миссисипидегі конфедерациялық күштер Конфедерацияның қалған бөлігінен оқшауланды. Конфедерациялық жаяу әскерлер көптеп дезертирледі, олардың рухы құлдырады. Хеленадағы конфедерациялықтардың қарсыласы Арканзастың шығысындағы одақтың плацдармын сақтап қалды және Миссисипи өзеніне одақтың бақылауын бұзуға жасалған әрекеттің алдын алды. Хелена күшейтілді және тамыздың ортасында одақтың күштері Литтл-Рокқа қарсы науқанды бастады, Хелена осы науқанның бастапқы орны болды. Прайс науқан кезінде конфедерациялық күштерге басшылық етті, өйткені Холмс ауырған еді. Бұл науқан кезіндегі оқиғалар Мармадук пен Уокер арасындағы араздықты одан әрі ушықтырды, және біріншісі 6 қыркүйекте дуэльде соңғысын өлтірді. 10 қыркүйекте одақтың әскерлері Литтл-Рокты басып алды. Хеленадағы конфедерациялық зиратта шайқаста қаза тапқан конфедерациялық әскерлердің жерленген жерлері бар және ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген, сондай-ақ одақтың батареяларының қалдықтары да тізімде бар.

Holmes lost 1,636 of the 7,646 men he had taken into the battle: 173 killed, 687 wounded, and 776 missing. Prentiss claimed the capture of more than 1,100 Confederate soldiers and stated that over 300 dead Confederates were buried by Union troops. Almost all of the Confederate losses were from the brigades of Fagan, Parsons, and McRae, who took 32 percent of their attacking forces as casualties. Walker lost only 12 men; historian Mark Christ attributes this to the weakness of his attack. According to Christ, Prentiss lost 220 of the 4,129 men he took into battle: 57 killed, 127 wounded, and 36 missing. The historian Ed Bearss reports Union losses as 57 killed, 146 wounded, and 36 missing for a total of 239, and historian Thomas W. Cutrer provides the same figures as Bearss. Casualties were heaviest among the 33rd Iowa and the 33rd Missouri, while the 2nd Arkansas Infantry Regiment (African Descent) saw the first combat wounds suffered by African American soldiers in Arkansas during the war. The unit had not completed formation at the time of the battle and was poorly trained, so it had been positioned in an area where it was unlikely to be directly engaged. Holmes accused McRae of "misbehavior before the enemy", and in his report placed part of the blame for the failure on McRae, but McRae was cleared by a subsequent court martial. The battle also destroyed any positive relationships remaining between Holmes and Price, with the former believing that the latter should have reinforced Fagan. Both Holmes and Marmaduke accused Walker of dereliction of duty. Most of the Confederates withdrew from the area the next morning, falling back to Jacksonport, although Walker's men remained behind to harass any Union troops that sallied forth from the city. Believing that the Confederates were preparing to attack again, Prentiss requested reinforcements, which arrived from Memphis, Tennessee, on July 6. Vicksburg had surrendered on July 4, and the Confederate garrison at Port Hudson, Louisiana fell within a week. News also reached the Union forces at Helena of a major Union victory at the Battle of Gettysburg in Pennsylvania. With the fall of Vicksburg and Port Hudson, the Confederate forces in the Trans Mississippi were cut off from the rest of the Confederacy. Confederate infantry deserted in large numbers, their morale shattered. The Confederate repulse at Helena had preserved the Union bridgehead in eastern Arkansas, and had parried an attempt to break Union control of the Mississippi River. Helena was reinforced and in mid August, Union forces began a campaign against Little Rock, with Helena as the staging ground. Price commanded the Confederate forces during the campaign, as Holmes had fallen ill. Events during this campaign worsened the split between Marmaduke and Walker, and the former killed the latter in a duel on September 6. On September 10, Union troops took Little Rock. The Helena Confederate Cemetery includes burials of Confederate soldiers killed during the battle, and is listed on the National Register of Historic Places, as are the remains of the Union batteries.