Америка Азамат Соғысы: Брэгг әскері Кентуккиден Тенессиге шегініп, Мурфрисборо қаласының жанында орналасты. Дэвис бұйрығымен Стивенсон дивизиясы Виксбургке жіберілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының маңызды шайқасы
Major battle of the American Civil War
Кентуккидегі мүмкіндіктеріне көңілі толмаған және азық-түлік жетіспейтін Брагг Кентуккиден Камберленд саңылауы арқылы, Ноксвилл мен Чаттанугадан өтіп, солтүстік-батысқа бет бұрып, ақырында Теннесси штатының Мурфрисборо қаласында тоқтады. Оның әскері Смиттың Кентукки армиясымен бірігіп, 20 қарашада Теннесси армиясы деп атала бастады. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің 16 желтоқсандағы сапары барысында Браггқа Виксбургті қорғауға көмектесу үшін генерал-майор Картер Л. Стивенсонның жаяу әскер дивизиясын Миссисипиге жіберу бұйрығы берілді. Стивенсонның 7500 сарбазының жоғалуы алдағы шайқаста қатты сезілетін болар еді. Брагг әскерін қайта ұйымдастырды, ал Кирби Смит Шығыс Теннессиге аттанды. Брагг генерал-майор Уильям Дж. Хардидің (генерал-майор Джон К. Брекинридж, Патрик Р. Клебурн және Джон П. Маккоунның дивизиялары) және генерал-майор Леонидас Полктың (генерал-майор Бенджамин Ф. Читам және Джонс М. Уизерстің дивизиялары) басқаруындағы екі корпустың, сондай-ақ генерал-бригадир Джозеф Уилер басқаратын кавалерия бөлімінің құрамында қолбасшылық етті. Брагг соғыс барысында өзіне тән командалық мәселеге тап болды: оның жоғары шенді генералдарының наразылығы, олар батыс театрындағы барлық армиялардың қолбасшысы генерал Джозеф Джонстонды тағайындау үшін Джефферсон Дэвиске оны қызметтен босатуды өтінді. Дэвис Браггты да, наразы генералдарды да қызметтен босатудан бас тартты. Одақ тарапынан президент Авраам Линкольн Бьюэллдің белсенсіздігіне көңілі толмады және оны жақында Иука мен Коринф шайқастарында жеңіске жеткен генерал-майор Уильям С. Роузкранспен алмастырды. Роузкранс өзінің XIV корпусын (кейіннен Камберленд армиясы деп аталды) Теннесси штатының Нэшвилл қаласына жеткізді және Вашингтон оған егер ол Браггқа қарсы белсенді қимыл жасамаса және Шығыс Теннессиді басып алмаса, оның да орнына басқа біреу тағайындалатынын ескертті. Алайда Роузкранс әскерін (әсіресе кавалериясын) қайта ұйымдастыруға, жаттықтыруға және жабдықтап беруге жеткілікті уақыт алды. Ол Браггты қуу үшін 26 желтоқсанға дейін жорыққа шыққан жоқ.
Frustrated with his prospects in Kentucky and low on supplies, Bragg withdrew fully from Kentucky through the Cumberland Gap, passed through Knoxville and Chattanooga, turned northwest, and eventually stopped in Murfreesboro, Tennessee. His army, joined with Smith's Army of Kentucky and together renamed the Army of Tennessee as of November 20, took up a defensive position northwest of the city along the West Fork of the Stones River. During a visit by Confederate president Jefferson Davis on December 16, Bragg was ordered to send the infantry division of Maj. Gen. Carter L. Stevenson to Mississippi to assist in the defense of Vicksburg. The loss of Stevenson's 7,500 men would be sorely felt in the coming battle. Bragg reorganized his army, and Kirby Smith left for East Tennessee. Bragg commanded two corps, under Maj. Gen. William J. Hardee (divisions of major generals John C. Breckinridge, Patrick R. Cleburne, and John P. McCown) and Maj. Gen. Leonidas Polk (divisions of major generals Benjamin F. Cheatham and Jones M. Withers), and a cavalry command under Brig. Gen. Joseph Wheeler. Bragg had to deal with a command problem that became typical for him during the war: a virtual revolt of his senior generals, who petitioned Jefferson Davis to relieve him in favor of Gen. Joseph E. Johnston, the commander of all armies in the Western Theater. Davis refused to relieve either Bragg or the rebellious generals. On the Union side, President Abraham Lincoln had become frustrated with Buell's passivity and replaced him with Maj. Gen. William S. Rosecrans, victor of the recent battles of Iuka and Corinth. Rosecrans moved his XIV Corps (which was soon after designated the Army of the Cumberland) to Nashville, Tennessee, and was warned by Washington that he, too, would be replaced if he did not move aggressively against Bragg and occupy eastern Tennessee. However, Rosecrans took ample time to reorganize and train his forces (particularly his cavalry) and resupply his army. He did not begin his march in pursuit of Bragg until December 26.
Бастапқы қозғалыстар
Роузкранс Нэшвиллде дайындалып жатқанда, Брагг полковник Джон Хант Морганға ат әскерімен солтүстікке қарай жылжуға және Роузкранстың коммуникация желілері бойында әрекет етуге, оның Нэшвиллдің солтүстігіндегі жабдықтау іздеуіне кедеріс келтіруге бұйрық берді. Хартсвилл шайқасы, Нэшвиллден (Мурфрисбороның солтүстігінде) 64 шақырым жоғарыда, Камберленд өзеніндегі өткелде, Роузкранс өз жаяу әскерлерінің көп бөлігін жылжытқанға дейін Морганның солтүстікке жасаған шабуылының бір эпизоды болды. Морганның күтпеген шабуылынан кейін болған салыстырмалы түрде шағын шайқас – одақтың ұятқа қалдыратын жеңілісі болды, нәтижесінде көптеген одақтың жабдықтары мен әскерлері тұтқындалды. Одақ сонымен қатар стратегиялық атты әскер шабуылына да қатысты. 26 желтоқсанда, Роузкранс Нэшвиллден аттанған күні, бригада генералы Сэмюэл П. Картер Кентукки штатының Манчестер қаласынан Теннесси өзенінің жоғарғы ағысына шабуыл жасады. 5 қаңтарға дейін Картердің әскері теміржол көпірлерін қиратты және бірнеше шайқасқа қатысты, оның ішінде 28 желтоқсанда Перкинс Миллде (сонымен қатар Элк Форт деп те аталады) өткен шайқас ерекше көзге түсті. Бірақ конфедерациялық немесе одақтың атты әскер шабуылдарының ешқайсысы Стоунс-Ривер науқанына елеулі әсер етпеді. Камберленд армиясы Рождестводан кейін үш колоннада немесе «қанаттарда» Мурфрисбороға қарай оңтүстік-шығысқа жылжыды, және олардың қозғалысын Уилердің конфедерациялық атты әскері жол бойында үздіксіз мазалады, бұл олардың жылдамдығын баяулатты. Роузкранс Нэшвиллдегі армиясының 81 729 сарбаздық құрамы бар екенін хабарласа да, маршқа шыққан күші одан әлдеқайда аз болды, себебі ол өзінің базасын және конфедерациялық атты әскердің мазалауынан жабдықтау желілерін қорғауы керек болды. 14 500 сарбаздық құрамы бар сол қанатты генерал-майор Томас Л. Криттенден басқарды (бригада генералдары Томас Дж. Вуд, Джон М. Палмер және Хорацио П. Ван Клив дивизиялары), ол Нэшвилл мен Чаттануга темір жолымен қатар, Ла Верньеден және Смирнадан оңтүстікке қарай өтті. 16 000 сарбаздық құрамы бар оң қанатты генерал-майор Александр М. Маккук басқарды (бригада генералдары Джефферсон С. Дэвис, Ричард В. Джонсон және Филипп Х. Шеридан дивизиялары), ол Ноленсвиллге дейін Ноленсвилл ақылы жолымен, Триунға дейін оңтүстікке, содан кейін Мурфрисбороға қарай жылжыды. 13 500 сарбаздық құрамы бар орталық қанатты генерал-майор Джордж Генри Томас басқарды (генерал-майор Ловелл Х. Руссо және бригада генералдары Джеймс С. Негли, Спид С. Фрай және Роберт Б. Митчелл дивизиялары), ол Вильсон және Франклин жолдарымен оңтүстікке қарай, Нэшвилл мен Декатур темір жолымен қатар, содан кейін Ноленсвилл арқылы шығысқа қарай және Криттенден пайдаланған Нэшвилл мен Чаттанугаға дейінгі бағыт бойынша жылжыды. Бригада генералы Дэвид Стенли басқаратын (полковник Джон Кеннеттің қол астындағы жалғыз атты әскер дивизиясы) одақтың атты әскері үш колоннаның алдында жылжыды. Қанаттардың бөлінуі Хардиге қарсы Триун қаласында айналмалы шабуыл жасау үшін жоспарланған, бірақ АҚШ армиясының жылжуы басталғанда, Брагг Хардиді Мурфрисбороға қайтарып, кездесуден жалтарды.
While Rosecrans was preparing in Nashville, Bragg ordered Col. John Hunt Morgan to move north with his cavalry and operate along Rosecrans's lines of communications, to prevent him from foraging for supplies north of Nashville. The Battle of Hartsville, at a crossing point on the Cumberland River about 40 miles (64 km) upstream from Nashville (north of Murfreesboro) was an incident in Morgan's raid to the north, before Rosecrans had the bulk of his infantry forces on the move. The relatively small battle that followed Morgan's surprise attack was an embarrassing Union defeat, resulting in many captured Union supplies and soldiers. The Union also engaged in a strategic cavalry raid. On December 26, the day Rosecrans marched from Nashville, a small force under Brig. Gen. Samuel P. Carter raided the upper Tennessee Valley from Manchester, Kentucky. Until January 5, Carter's men destroyed railroad bridges and fought a few skirmishes, including a serious one on December 28 at Perkins's Mill (also known as Elk Fort). But none of the cavalry raids, Confederate or Union, had any significant effect on the Stones River Campaign. The Army of the Cumberland marched southeast the day after Christmas in three columns, or "wings", towards Murfreesboro, and they were effectively harassed by Wheeler's Confederate cavalry along the way, which delayed their movements. Although Rosecrans had reported his army to have 81,729 effectives in Nashville, his force on the march was barely more than half of that since he needed to protect his base and supply lines from the harassment of the Confederate cavalry. The left wing of 14,500 men under Maj. Gen. Thomas L. Crittenden (divisions of Brig. Gens. Thomas J. Wood, John M. Palmer, and Horatio P. Van Cleve) took a route that was parallel to the Nashville and Chattanooga Railroad, passing through La Vergne and south of Smyrna. The right wing of 16,000 men under Maj. Gen. Alexander M. McCook (divisions of Brig. Gens. Jefferson C. Davis, Richard W. Johnson, and Philip H. Sheridan) marched south along the Nolensville Turnpike to Nolensville, south to Triune, and then eastward to Murfreesboro. The center wing of 13,500 men under Maj. Gen. George Henry Thomas (divisions of Maj. Gen. Lovell H. Rousseau and Brig. Gens. James S. Negley, Speed S. Fry, and Robert B. Mitchell) moved south along the Wilson Turnpike and the Franklin Turnpike, parallel to the Nashville and Decatur Railroad, then eastward through Nolensville and along the same route used by Crittenden south of the Nashville and Chattanooga. Union cavalry under Brig. Gen. David S. Stanley (a single cavalry division under Col. John Kennett) preceded each of the three columns. The separation of the wings was designed to conduct a turning movement against Hardee at Triune, but when the U. S. march began, Bragg moved Hardee back to Murfreesboro to avoid a confrontation.
География және орналасуы
Мурфрисборо – американдық төңкеріс соғысындағы полковник Харди Мурфридің есімімен аталатын бұрынғы штат астанасы. Соғыс бойында қала Конфедерация тарапынан күшті қолдау көрсеткен орталық болды, ал Брагг пен оның әскері желтоқсан айында жылы күтіп алынып, той-думандармен қамтылды. Ол өте құнарлы ауыл шаруашылығы аймағында орналасқан еді, Брагг осы аймақты әскерін азық-түлікпен қамтамасыз ету және Чаттанугаға бағытталған одақтық әскердің шабуылын тоқтату үшін пайдалануды жоспарлаған. Кейін Харди «жауынгерлік алаң қорғануға ешқандай қолайлы жағдай ұсынбағанын» айтқан. Осыған қарамастан, Брагг оңтүстікке қарай, қорғануға ыңғайлырақ Дук-Ривер аңғарына немесе солтүстікке қарай, Стюарт-Крикке, Роузкранстың Брагг осы жерде қорғанады деп есептеген жерге көшуге құлықсыз болды. Теннесси жерінің федералдық бақылауға өтпеуіне қатысты саяси талаптарды ескере отырып, ол саяси жағынан ықпалды қаланың солтүстік-батысындағы, Стонс өзенінің бойындағы салыстырмалы түрде тегіс аймақты таңдады. Аймақтың бір бөлігі, әсіресе Нэшвилл жолы мен Нэшвилл-Чаттануга теміржолының қиылысқан жеріне жақын жерлерде, Вирджиниядағы Спотсильванияның қалың ормандарынан да өткір, шағын, бірақ тығыз кедр ормандарымен сипатталды. Ұзынша әктас тілімдері, тіс қатарындай тар жарықтармен бөлінген, арбалар мен артиллерияның қозғалысын қиындатты. Харди корпусы бастапқыда батысқа қарай 32 шақырым жердегі Триун қаласына, Полк корпусы өзеннің батыс жағалауына, ал Харди корпусының генерал-майор Джон К. Брекинридж басқаратын бөлімшесі өзеннің шығысындағы төменгі төбелерге орналастырылды. Әскерлерге далалық бекіністер салуға бұйрық берілмеді.
Murfreesboro was a small town in the Stones River Valley, a former state capital named for a colonel in the American Revolutionary War, Hardy Murfree. All through the war it was a center for strong Confederate sentiment, and Bragg and his men were warmly welcomed and entertained during the month of December. It was located in a rich agricultural region from which Bragg planned to provision his army and a position that he intended to use to block a potential Union advance on Chattanooga. Hardee noted afterward that "The field of battle offered no particular advantages for defense." Despite this, Bragg was reluctant to move farther south, say to the arguably more defensible Duck River Valley, or farther north, to Stewart's Creek, where Rosecrans thought Bragg would defend. Sensitive to the political requirements that almost no Tennessee ground be yielded to Federal control, he chose the relatively flat area northwest of the politically influential city, straddling the Stones River. Portions of the area, particularly near the intersection of the Nashville Pike and the Nashville and Chattanooga Railroad, were characterized by small but dense cedar forests, in places more impenetrable to infantry than the Wilderness of Spotsylvania in Virginia. Short limestone outcroppings, separated by narrow cracks as if rows of teeth, impeded the movement of wagons and artillery. Hardee's Corps was initially placed in Triune, about 20 miles (32 km) to the west, Polk's on the west bank of the river, and a detached division from Hardee's Corps under Maj. Gen. John C. Breckinridge on the low hills east of the river. None of the troops were ordered to construct field fortifications.
Әскерлердің орналасуы
Роузкранс 29 желтоқсан күні кешке Мерфрисбороға келген кезде Теннесси армиясы бір айдан бері сол аймақта орналасқан еді. Түнгі уақытта Роузкранс әскерінің үштен екісі Нэшвилл тас жолы бойында орналасты, ал келесі күні Роузкранс әскерінің саны 41 000-ға, ал Брэггтің 35 000-ға жетті. Бұл көрсеткіштерден көрінетіндей, күштер арасындағы айырмашалық одан да аз болды. Брэгг Форрест пен Морганның жетекшілігіндегі кавалерия бөлімдерінің артықшылығына ие болды, олар Одақ әскерінің тылында терең шабуылдар жасады, ал Уилердің кавалериясы шағын шайқастар арқылы Одақ күштерінің қимылын баяулатты. (Роузкранстың Нэшвилльден оңай жылжуға кедергі келтіргені – оның кавалерия күштерінің Конфедерация әріптестерімен салыстырғанда жетілмегендігі еді.) 29 желтоқсанда Уилер мен оның 2500 әскері Одақ әскерін толық айналып өтіп, Роузкранстың керуендеріндегі қосалқы оқ-дәрілерді тасып кетті және төрт керуенді, 1000 Одақ тұтқынын ұстады. 30 желтоқсанда Одақ әскері Мерфрисбородан солтүстік-батысқа қарай шамамен 3 шақырым жерге орналасты. Екі армия да параллель бағытта, шамамен 6 шақырымға созылып, оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай бағытталған еді. Брэггтің сол жақ фланкі бастапқыда әлсіз болды, және Роузкранс келген кезде сол жаққа шабуыл жасап, фланкті айналып, тікелей Мерфрисборо қаласына кіре алатын еді, бірақ Конфедерация кавалериясының шеберлікпен жасыруының арқасында Брэгг әскерінің толық орналасуын білмеді. Бұрынғы жылғы Булл-Ран шайқасына ұқсас, екі қолбасшы да келесі күнге бірдей жоспарлар жасады: жаудың оң жағын қоршап алу, оның тылына ену және оны базасынан бөліп тастау. Екі жоспар да бірдей болғандықтан, жеңіс, әдетте, бірінші шабуылдайтын тарапқа бұйырды. Роузкранс әскерлеріне таңғы астан кейін шабуылға дайын болуды бұйырды, бірақ Брэгг таңертең шабуылға көшуге бұйрық берді. Брэггтің әскерлері Леонидас Полк корпусымен өзеннің батыс жағында, ал Уильям Дж. Хардидің әскерімен шығыс жағында орналасты. Ол Роузкранстың 30 желтоқсанда шабуыл жасауын күткен, бірақ ол болмағандықтан, Харди корпусын және Бригада генерал Джон А. Уортон басқаратын кавалерияны Одақтың тылына терең енгізуді жоспарлады. Ол Харди корпусының басым бөлігін өзеннің сол жағына жылжыта бастады, ертеңгі шабуылға дайындық үшін. Бұл Брекинридж дивизиясын өзеннің шығыс жағындағы биік жерде резервте қалдырды.
By the time Rosecrans had arrived in Murfreesboro on the evening of December 29, the Army of Tennessee had been encamped in the area for a month. By nightfall, two thirds of Rosecrans's army was in position along the Nashville Turnpike, and by the next day Rosecrans's army numbered about 41,000 and Bragg's 35,000. The odds were closer than those figures would indicate. Bragg had the advantage of the detached, but cooperating, cavalry commands under Forrest and Morgan, who raided deeply behind Union lines while Wheeler's cavalry slowed the Union forces with hit and run skirmishes. (Part of Rosecrans's reluctance to move from Nashville was the inexperience of his cavalry forces in comparison to their Confederate counterparts.) On December 29, Wheeler and 2,500 of his men rode completely around the Union army, destroying supply wagons and capturing reserve ammunition in Rosecrans's trains. They captured four wagon trains and 1,000 Union prisoners. On December 30, the Union force moved into line two miles (three km) northwest of Murfreesboro. The two armies were in parallel lines, about four miles (six km) long, oriented from southwest to northeast. Bragg's left flank was weak at the start, and Rosecrans could have attacked there when he arrived and wheeled left, around the flank and directly into the town of Murfreesboro, but he did not know the full disposition of Bragg's forces because of the skillful screening of the Confederate cavalry during the Union march. In a manner similar to the previous year's First Battle of Bull Run, both commanders devised similar plans for the following day: envelop the enemy's right, get into his rear, and cut him off from his base. Since both plans were the same, the victory would probably go to the side that was able to attack first. Rosecrans ordered his men to be ready to attack after breakfast, but Bragg ordered an attack at dawn. Bragg's forces were situated with Leonidas Polk's corps on the west side of the river, and William J. Hardee's men on the east. He had expected Rosecrans to attack on December 30, but when that did not happen, his plan was to drive Hardee's corps and the cavalry under Brig. Gen. John A. Wharton deep into the Union rear. He began moving the bulk of Hardee's corps across the river to his left flank to prepare for the next morning's attack. This left Breckinridge's division in reserve on the east side of the river on the high ground.
Жоспарлар
Роузкранс Криттенденді өзеннен өтіп, өзеннің шығысындағы биіктіктерге шабуыл жасауға ниеттенді, бұл бүкіл Конфедерация желісін бомбалау үшін тамаша артиллериялық платформа болар еді. Бірақ Криттенден (Одақтың сол жағында), Брекинриджге қарсы тұрғандықтан, бұл әскерлердің қозғалысы туралы МакКукке (Одақтың оң жағында) хабарлаған жоқ. МакКук келесі күні Криттенденнің ірі шабуылмен басталатынын күтіп, өз аймағында көптеген лагерь оттарын жақты, осылайша Конфедерацияны сол қанаттағы күші туралы жаңылыстыруға және оның қанаты жақын маңындағы Оверолл Крикке тірелмегенін жасыруға тырысты. Орталықтағы Томасқа шектеулі шабуыл жасап, Криттенденнің маневрі үшін тірек болуға бұйрық берілді. Әскерлер бір-бірінен жақын жерде орналасқан, ал олардың әскери оркестрлері келесі күнгі оқиғалардың қауіпсіз алдын ала көрсеткіші болған музыкалық шайқасты бастады. Солтүстік музыканттары «Янки Дудл» және «Хейл, Колумбия» әндерін орындады, ал оларға «Дикси» және «Бонни Блю Флаг» әндерімен жауап берілді. Соңында бір оркестр «Үйге! Сүйкімді үйге!» әнін орындады, ал екі жақтағы басқалары да қосылды. Мыңдаған солтүстік және оңтүстік сарбаздары сол желілерде бірге ән шырқады.
Rosecrans intended to have Crittenden cross the river and attack the heights east of the river, which would be an excellent artillery platform to bombard the entire Confederate lines. However, Crittenden—facing Breckinridge on the Union left—failed to notify McCook (on the Union right) of these troop movements. McCook, anticipating the next day would begin with a major attack by Crittenden, planted numerous campfires in his area, hoping to deceive the Confederates as to his strength on that flank, and to disguise the fact that his flank was not anchored on an obstacle (the nearby Overall Creek). Thomas, in the center, was ordered to make a limited attack and act as the pivot for Crittenden's wheel. The armies bivouacked only from each other, and their bands started a musical battle that became a non lethal preview of the next day's events. Northern musicians played "Yankee Doodle" and "Hail, Columbia" and were answered by "Dixie" and "The Bonnie Blue Flag." Finally, one band started playing "Home! Sweet Home!" and the others on both sides joined in. Thousands of Northern and Southern soldiers sang the sentimental song together across the lines.
1862 жылдың 31 желтоқсаны
31 желтоқсанның таңында, шамамен сағат 6:00-де Конфедерациялық Вильям Дж. Харди бірінші болып шабуыл жасады, генерал-майор Джон П. Маккоун дивизиясымен Одақтың оң қанатын шапты, ал генерал Ричард В. Джонсон дивизиясының көп бөлігі таңғы асын аяқтамаған болатын. Бұл Форт-Донельсон және Шило шайқастарынан кейін Одақ әскерін күтпеген жерден шабуылдап ұстаған үшінші ірі шайқас болды. Сол жаққа жиналған 10 000 конфедерациялық әскер бір үлкен толқынмен шабуылға көшті. МакКуктың алдау лагерьлік оттары және Маккоунның тәжірибесіздігі оның дивизиясын сол жаққа қарай жылжытты, алдыңғы қатарда олқылық пайда болды, бірақ ол олқылық генерал-майор Патрик Р. Клебурн басқаратын дивизияның арттан келуімен толықтырылды. Осы екі дивизия қарсылықты жойды. Бірнеше артиллериялық батареялар оқ атуға үлкермей тұтқынға алынды. Оң жақтағы Джонсон дивизиясы 50%-дан астам шығынға ұшырады. Оның сол жағындағы көршілес Одақ дивизиясы, бригада генералы Джефферсон С. Дэвис басқаратын дивизия, қысқа ғана уақытқа ғана тұра алды. Қарсылыққа қарамастан, Харди Одақ әскерін теміржолға және Нэшвилл трассасына дейін 5 шақырымға кері шегіндірді, онда Джонсон оларды қайта жинады. Роузкранс Криттенденнің Конфедерацияның оң қанатына шабуыл жасауын тоқтатты, ол бригада генералы Хорацио П. Ван Клив дивизиясының өзеннен таңғы сағат 7-де өтуімен басталған, және өз оң қанатына күш-жабдықтар жіберді. Ол қауіпті мойындауға кешікті, МакКук Хардидің шабуылын тойтаруға қабілетті деп дұрыс емес ойлады. Роузкранс жауынгерлеріне барлық жерде көрінетіндей, соғыс алаңында жүгіріп, бөлімдерді басқарғанда, оның формасы досы және штаб бастығы, полковник Джулиус Гарешеден қанға толы болды, оны зеңбірек ядросы атқанда басы кесілді. Екінші Конфедерациялық толқын Полк корпусынан құралды, ол генерал-майорлар Джонс М. Уизерс және Бенджамин Ф. Читам дивизияларынан тұрды. Сол күні Одақты толық жоюдан сақтап қалған нәрсе – бригада генералы Филип Шериданның (МакКук қанаты) көрегендігі болды, ол ерте шабуылды күткен және таңғы сағат 4:00-ге қарай оң жарты сызықтың ортасында дивизиясының әскерлерін дайын тұрғызды. Уизерс бірінші болып Шериданның оң қанатын (және Дэвистің сол қанатын) шапты, бірақ үш жеке шабуылда кері қайтарылды. Содан кейін Читам өзінің резервтік дивизиясымен Шериданның майданына шабуыл жасады, ал Клеберн оның қанатын шапты. Читамның шабуылы баяу және бөлік-бөлік болды; бақылаушылар оның қатты ішіп, өз бөлімшелерін тиімді басқара алмағанын мәлімдеді. Шериданның адамдары жаудың алға жылжуын баяулатқанмен, олар өздеріне үлкен шығын келтірді; Шериданның үш бригада командирі де сол күні қаза тапты, ал оның адамдарының үштен бірі «Қырғын алаңы» деп аталған үш жағынан қоршалған ағаш орманында төрт сағат бойы соғысқанда қаза тапты. Сағат 10-ға қарай Конфедерацияның көптеген мақсаттары орындалды. Олар 28 зеңбірек пен 3000-нан астам Одақ әскерін қолға түсірді. Конфедерацияның екі қателігі Роузкрансқа көмектесті. Брекинридж өзеннің шығыс жағында Критиденнің таңертеңгі шабуылдың кері шегінгенін түсінбеді. Ол сол жақтағы негізгі шабуылға көмектесу үшін өзеннің арғы жағына екі бригаданы жіберуге қарсы болды. Брэгг оған корпусын пайдалану үшін оның алдына шабуыл жасауға бұйрық бергенде, Брекинридж алға жылжиды және оған қарсы Одақ әскері жоқ екенін білгенде ұялғандай болды. Сол уақытта Брэггке Либан трассасы бойында оңтүстікке қарай күшті Одақ күшінің қозғалып келе жатқаны туралы жалған хабар келді. Ол Брекинриджге өзеннің арғы жағына күш-жабдықтар жіберу туралы бұйрығын күшін жойды, бұл негізгі шабуылдың тиімділігін төмендетті. Сағат 11:00-де Шериданның оқ-дәрісі түсіп, оның дивизиясы кері шегінді, бұл Харди пайдаланған бос орынды ашты. Одақ әскерлері қайта жиналып, Нэшвилл трассасын ұстады, оны күшейтушілер мен көп артиллерия қолдады. Одақ желісінің сол жақ қанатына қайталанған шабуылдарды полковник Уильям Б. Хазен бригадасы жергілікті тұрғындар «Төңірек орманы» деп атаған тасты, орманды аймақта тойтарды; ол «Адамның жарты гектары» деп аталды. Генерал Мило С. Хаскалл 3-Кентуккиді Round Forest-ке күш-жабдық ретінде жіберді. 3-ші полк командирі қайтыс болғанын естігенде, ол қорғаныс позициясын жеке қолға алуға шешім қабылдады. Ол «бұл біздің соңғы адамымыз үшін қанша қымбат болса да» оны ұстау керектігін мәлімдеді. Хазен бригадасы түпнұсқадағы Одақ желісінің жалғыз бөлігі болды. Одақ желісі Роузкранстың және Дэвистің дивизияларымен нығайтылды. Жаңа желі өзенге қарай бағытталған кішкентай жартылай дөңгелек пішіндес болды. Брэгг Одақтың сол қанатына шабуыл жасауды жоспарлады, дөңгелек сызығының оңтүстік-шығысқа қараған бөлігі, Хазен бригадасымен қоршалған. Мұндай шабуылға қолданылатын жалғыз әскер Брекинридж әскері болды, және Брэгг оған өзеннен өтуге бұйрық берді, бірақ Брекинридж баяу қозғалды. Сағат 16:00-ге қарай Брекинриджтің алғашқы екі бригадасы Хазенге бөлік-бөлікпен шабуыл жасады және ауыр жеңіліске ұшырады. Тағы екі бригада келді, және олар Полк корпусының басқа элементтерімен күшейтілді. Шабуыл екінші рет сәтсіз аяқталды. Томас өзінің алдындағы кеңістікті тазалаған шектеулі қарсы шабуылмен жауап берді. Сағат 16:30-ға қарай шайқас аяқталды. Брэггтің жоспарында фундаментальды қателік болды: оның мақсаты Роузкранстың байланыс жолын (Нэшвилл трассасын) кесіп тастау болғанмен, оның шабуылы Одақ қорғаушыларын сол жерде жинақтауға итермеледі. Брэггтің өмірбаян авторы Грэди МакУайни былай байқады:
At dawn on December 31, about 6:00 a. m., Confederate William J. Hardee struck first, attacking the Union's right flank with the division of Maj. Gen. John P. McCown, before many in Union Brig. Gen. Richard W. Johnson's division had finished their breakfast. This was the third major battle, after Fort Donelson and Shiloh, in which an early morning attack caught a Union army by surprise. The 10,000 Confederates who massed on their left attacked in one massive wave. McCook's deceptive campfires and the relative inexperience of McCown caused his division to drift away to the left, which left a gap in the front, but the gap was filled seamlessly by the division coming up from his rear, under Maj. Gen. Patrick R. Cleburne. These two divisions swept all resistance aside. Several artillery batteries were captured without having had time to fire a shot. Johnson's division, on the right, suffered over 50% casualties. His neighboring Union division to the left, under Brig. Gen. Jefferson C. Davis, was able to hold only briefly. Although meeting stiff resistance, Hardee drove the Union troops back three miles (5 km) to the railroad and the Nashville Pike by 10:00 a. m., where Johnson was able to rally them. Rosecrans canceled Crittenden's attack on the Confederate right, which had begun with Brig. Gen. Horatio P. Van Cleve's division crossing the river at 7:00 a. m., and instead rushed reinforcements to his own right flank. He had been slow to recognize the threat, assuming incorrectly that McCook would be capable of turning back Hardee's assault. As Rosecrans raced across the battlefield directing units, seeming to be ubiquitous to his men, his uniform was covered with blood from his friend and chief of staff, Col. Julius Garesché, beheaded by a cannonball while riding alongside. The second Confederate wave was composed of Polk's corps, consisting of the divisions of Maj. Gens. Jones M. Withers and Benjamin F. Cheatham. What saved the Union from total destruction that morning was the foresight of Brig. Gen. Philip Sheridan (McCook's wing), who anticipated an early attack and had the troops of his division up and ready in the center of the right half of the line by 4:00 a. m. Withers hit Sheridan's right flank first (and Davis's left) but was repulsed in three separate charges. Then Cheatham, with his reserve division, hit Sheridan's front as Cleburne struck his flank. Cheatham's assault was sluggish and piecemeal; observers claimed he had been drinking heavily and was unable to command his units effectively. While Sheridan's men slowed the enemy advance, they did it at heavy cost to themselves; all three of Sheridan's brigade commanders were killed that day, and more than one third of his men were casualties in four hours of fighting in a cedar forest surrounded on three sides that became known as "The Slaughter Pen". By 10:00 a. m., many of the Confederate objectives had been achieved. They had captured 28 guns and over 3,000 Union soldiers. Two Confederate blunders aided Rosecrans. Breckinridge, on the east side of the river, did not realize that Crittenden's early morning attack had been withdrawn. He refused to send two brigades as reinforcements across the river to aid the main attack on the left. When Bragg ordered him to attack to his front—so that some use could be made of his corps—Breckinridge moved forward and was embarrassed to find out that there were no Union troops opposing him. At about that time, Bragg received a false report that a strong Union force was moving south along the Lebanon Turnpike in his direction. He canceled his orders that Breckinridge send reinforcements across the river, which diluted the effectiveness of the main attack. By 11:00 a. m., Sheridan's ammunition ran low, and his division pulled back, which opened a gap that Hardee exploited. The Union troops regrouped and held the Nashville Pike, supported by reinforcements and massed artillery. Repeated attacks on the left flank of the Union line were repulsed by Col. William B. Hazen's brigade in a rocky, wooded area named "Round Forest" by the locals; it became known as "Hell's Half Acre". Brig. Gen. Milo S. Hascall sent the 3rd Kentucky to the Round Forest as reinforcements. When he was informed that the 3rd's regimental commander was dead, he decided to take personal command of the defensive position. He declared that it had to be held, "even if it cost the last man we had". Hazen's brigade was the only part of the original Union line to hold. The Union line was stabilized by the strong leadership of Rosecrans and by the rallying of the divisions under Johnson and Davis. The new line was roughly perpendicular to the original line, in a small half oval with its back to the river. Bragg planned to attack the Union left, a portion of the oval line facing southeast, manned by Hazen's brigade. The only troops available for such an assault were Breckinridge's, and Bragg ordered him to cross the river, but Breckinridge moved slowly. By 4:00 p. m., Breckinridge's first two brigades assaulted Hazen in piecemeal attacks and suffered heavy repulses. Two more brigades arrived, and they were sent in, reinforced by other elements of Polk's corps. The attack failed a second time. Thomas responded with a limited counterattack that cleared his front. By 4:30 p. m., the battle was finished. Bragg's plan had had a fundamental flaw: although his objective was to cut Rosecrans's line of communication (the Nashville Pike), his attack drove the Union defenders to concentrate at that point. Bragg's biographer, Grady McWhiney, observed:
Одақ әскері бірінші шабуылда құлап кетпесе, шайқас жалғасқан сайын олар тығыз және күшті қорғаныс позициясына итеріледі, ал Конфедерациялық күштер бірте-бірте қарқынын жояды, дезорганизацияға ұшырайды және әлсірейді. Доп сияқты, Одақ шайқастың қираған қалдықтарынан күш жинайды, егер олар жақсы тәртіппен шегінсе. Бірақ Конфедерациялықтар алға жылжыған сайын, иірім сияқты, сөзсіз ыдырайды. Сол түні Роузкранс не істеу керектігін шешу үшін соғыс кеңесін өткізді. Оның кейбір генералдары Одақ әскері жеңілгенін сезінді және олар толығымен кесіліп қалмас бұрын шегінуді ұсынды. Роузкранс бұл көзқарасқа қарсы болды және Томас пен Критенден оны қатты қолдады. Томас кеңес отырысында «Бұл әскер шегінбейді» немесе «Өлуге одан жақсы жер жоқ» деген сөздерді айтқандығы туралы әртүрлі дереккөздерде айтылған. Тұрып, күресуге шешім қабылданды, және Одақ желісі күшейтілген сайын, әскерлердің рухы көтерілді. Конфедерациялық тарапта Брэгг өзінің жеңіске жеткеніне сенімді болды. Ол 9000 қаза тапқанмен, Одақ әскерлерінің көп санының тұтқынға алынуы Роузкранс одан да көп шығынға ұшырағанын көрсетті деп сенді. Конфедерациялық әскер Одақ желісіне қарай қазды. Брэгг төсекке жатпай бұрын Ричмондқа телеграмма жіберді: «Дұшман өз күшті позициясын тастап, кері шегінуде. Біз [барлық] даланы басып аламыз және оны қуамыз. Құдай бізге жаңа жылды бақытты етті».
Unless the Union army collapsed at the first onslaught, it would be pushed back into a tighter and stronger defensive position as the battle continued, while the Confederate forces would gradually lose momentum, become disorganized, and grow weaker. Like a snowball, the Union would pick up strength from the debris of battle if they retreated in good order. But the Confederates would inevitably unwind like a ball of string as they advanced. That night Rosecrans held a council of war to decide what to do. Some of his generals felt that the Union army had been defeated and recommended a retreat before they were entirely cut off. Rosecrans opposed this view and was strongly supported by Thomas and Crittenden. Thomas has been quoted by different sources in the council meeting as saying either "This army does not retreat" or "There's no better place to die." The decision was made to stand and fight, and as the Union line was reinforced, the morale of the soldiers rose. On the Confederate side, Bragg was certain that he had won a victory. Although he had suffered 9,000 casualties, he was convinced that the large number of captured Union soldiers meant that Rosecrans had lost considerably more. The Confederate army began digging in, facing the Union line. Bragg sent a telegram to Richmond before he went to bed: "The enemy has yielded his strong position and is falling back. We occupy [the] whole field and shall follow him. God has granted us a happy New Year."
Шығындар
Соғыстағы жалпы қаза болғандардың саны 25 645 адамды құрады: Одақ әскерінен 13 906, ал Конфедерация әскерінен 11 739, яғни барлық әскердің 32,7 пайызы. Төрт бригадир генерал қаза тапты немесе қатысты жарақат алды: Конфедерациядан Джеймс Е. Рейнс және Роджер В. Хансон; Одақтан Эдвард Н. Кирк және Джошуа В. Силл. Сондай-ақ, жарақат алғандардың арасында азамат соғысында ер адам болып киінген көптеген әйелдердің бірі – Фрэнсис Элизабет Куинн да болды.
Total casualties in the battle were 25,645: 13,906 on the Union side and 11,739 for the Confederates, or 32.7% of all troops. Four brigadier generals were killed or mortally wounded: Confederate James E. Rains and Roger W. Hanson; Union Edward N. Kirk and Joshua W. Sill. Also among the wounded was Union soldier Frances Elizabeth Quinn, one of many women who disguised themselves as men to fight in the civil war.
Конфедерацияға әсері
Бұл шайқас тактикалық тұрғыдан шешілмеді. Брэгг Конфедерация әскери қызметтестерінен көбінесе сынауға ұшырады; оны Джозеф Джонстонның қолдауы және президент Джефферсон Дэвистің лайықты ізбасар таба алмауы ғана сақтап қалды.
The battle was tactically inconclusive. Bragg received almost universal scorn from his Confederate military colleagues; only the support of Joseph E. Johnston and President Jefferson Davis's inability to find a suitable replacement saved his command.
Одаққа әсері
Бұл шайқас Одақтың моральдық жағдайы үшін өте маңызды болды, мұны Абрахам Линкольннің генерал Роузкрансқа жазған хаты дәлелдейді: "Сіз бізге қиынмен келген жеңіс сыйладыңыз, егер оның орнына жеңіліс болғанда, елдің тірі қалуы күмәнді болар еді". Кентукки және Орталық Теннессиге Конфедерация тарапынан төнген қауіп сейілді, ал Нэшвилл соғыстың соңына дейін Одақтың маңызды жабдықтау базасы ретінде қауіпсіздікке ие болды. Роузкранс Мурфрисбороны күшейтуге бес жарым ай жұмсады. Онда "Форт Роузкранс" деп аталған үлкен топырақты бекініс салынды және соғыс аяқталғанға дейін жабдықтау қоймасы ретінде пайдаланылды. Келесі ірі әрекет, Туллахома жорығы, маусым айына дейін басталмады, сол кезде Роузкранс әскерін Браггқа қарсы жылжытты.
The battle was very important to Union morale, as evidenced by Abraham Lincoln's letter to General Rosecrans: "You gave us a hard earned victory, which had there been a defeat instead, the nation could scarcely have lived over." The Confederate threat to Kentucky and Middle Tennessee had been nullified, and Nashville was secure as a major Union supply base for the rest of the war. Rosecrans spent five and a half months reinforcing Murfreesboro. The massive earthenworks "Fort Rosecrans" was built there and served as a supply depot for the remainder of the war. The next major operation, the Tullahoma Campaign, did not come until June, when Rosecrans finally moved his army against Bragg.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Стоунс-Ривер шайқасы мен Роузкранс фортының бір бөлігі қазір Стоунс-Ривер ұлттық шайқас алаңы болып табылады. Онда Хэйзен бригадасының монументі орналасқан, ол 1863 жылдың мамыр айында Уильям Хэйзен бригадасы «Тозақтың жарты гектарында» орнатқан, Азамат соғысының ең жақсы сақталған ескі монументі. 600 акр (2.4 км²) аумақты құрайтын ұлттық шайқас алаңында 1865 жылы құрылған Стоунс-Ривер ұлттық зираты бар, онда 6000-нан астам одақтық әскердің қабірлері сақталған. Американдық шайқас алаңдары қоры және оның серіктестері шайқас алаңының бір бөлігін сатып алып, сақтап қалды, оның бір бөлігі Ұлттық саябақтар қызметіне сатылып, ұлттық шайқас алаңының құрамына енгізілді.
Part of the site of the Battle of Stones River and Fort Rosecrans is now Stones River National Battlefield. It contains the Hazen Brigade Monument, the nation's oldest intact Civil War monument, erected in May 1863 by William Hazen's brigade at Hell's Half Acre. The 600 acre (2.4 km2) National Battlefield includes Stones River National Cemetery, established in 1865, with more than 6,000 Union graves. The American Battlefield Trust and its partners have acquired and preserved of the battlefield, some of which has been sold to the National Park Service and incorporated into the national battlefield.
Музыкалық шығармашылық
Бұл шайқасқа блюграсс музыканты Клэр Линчтің "Dear Sister" әнінде айтылады. The Steeldrivers "The River Runs Red" әнінде осы шайқасты әңгімелейді.
The battle is referenced in the song "Dear Sister" by bluegrass musician Claire Lynch. The Steeldrivers also recount the battle in the song “The River Runs Red”.