Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс сарайы
German palace
Жалғыздық сарайы (link=no) – Вюртемберг герцогы Карл Евгений тапсырыс берген рококо стиліндегі сарай және аң аулау орталығы. Оны де және Филипп де Ла Гюпьер жобалаған, ал құрылысы 1764 жылдан 1769 жылға дейін жүргізілген. Сарай Баден-Вюртемберг жерінде Леонберг, Герлинген және Штутгарт қалалары арасындағы созылған қырқада орналасқан.
Solitude Palace (link=no) is a Rococo schloss and hunting retreat commissioned by Charles Eugene, Duke of Württemberg. It was designed by de and Philippe de La Guêpière, and constructed from 1764 to 1769. It is located on an elongated ridge between the towns of Leonberg, Gerlingen and Stuttgart in Baden Württemberg.
Тарих
Карл Юджин фон Вюртемберг 1737 жылы, тоғыз жасқа толғанда, әкесі Карл Александрдан кейін Вюртемберг герцогы болды. Вюртемберг герцогтігі 1744 жылға дейін регенттік кеңес тарапынан басқарылды, содан кейін Карл Юджин 16 жасқа толып, ересек болды. Оның билеуі экономикалық қиындықтармен, саяси тартыстармен және салтанаттылықпен сипатталды. 1760 жылдарға қарай Карл Юджиннің саясаты мен жоспарлары сәтсіздікке ұшырады. Ол Австрия мұрагерлік соғысы немесе Жеті жылдық соғыстан артық дәреже мен беделге қол жеткізе алмады және соғысқа қажетті қаражатты алу әдістерімен Вюртембергті дипломатиялық тұрғыдан оқшаулады. Ол сарайларын салуға бөлген қаржыны бірнеше рет кері тартып алды, соның бірі Людвигсбургтегі Монрепос сарайы болды. Карл Юджин назарын Штутгартқа бұрды және 1763 жылы Филипп де Ла Гюпьер басқаратын сәулетшілер тобын "Жалғыздық" деп аталған жаңа сарайды жобалау үшін жалдады. Фридрих Кристоф Хеммерлинг бас бағбан болып тағайындалды және оның жобалануымен және құрылысымен айналысты.
Charles Eugene von Württemberg succeeded his father Charles Alexander as Duke of Württemberg in 1737, when he was only nine. The Duchy of Württemberg was ruled by a regency council until 1744, when Charles Eugene reached the age of majority at 16. His reign would be marked by economic difficulty, political strife, and extravagance. By the 1760s, Charles Eugene's policies and ambitions had met with failure. He had failed to achieve increased rank and prestige from the War of the Austrian Succession or the Seven Years' War, and had diplomatically isolated Württemberg because of his jostling and means of acquiring war funds. He had repeatedly withdrawn funding from the construction of his palaces, one of which was Monrepos, in Ludwigsburg. Charles Eugene turned his attention back to Stuttgart and, in 1763, he hired of architects led by Philippe de La Guêpière to plan a new palace that received the name "Solitude". Friedrich Christoph Hemmerling was named head gardener and charged with its design and creation.
Құрылыс
Құрылыс кезінде басымдық 1766 жылы аяқталғанға дейін сарай ғимаратының жанындағы екі қанатқа берілді. Герцог осы қанаттардан құрылыс жұмыстарын тығыз бақылап отырды. Ла Гепьер 1768 жылы Вюртембергтен туған жері Парижге кетті. Оның орнын сарай сәулетшісі және "Жалғыздық" құрылысының директоры ретінде шәкірті Рейнхард Генрих Фердинанд Фишер басты. 1770 жылы Шарль Евгений "Жалғыздық" сарайының аумағында "Hohe Karlsschule" мектебін ашты. Фридрих Шиллер осы мектепте оқып, жастық шағында "Жарлаушылар" атты туындысын жазды. Мектеп 1775 жылы Штутгартқа көшірілді, сонымен бірге герцогтың өзі де сол жылы Хогенхайм сарайына көңіл бөлді. "Жалғыздықта" өткен соңғы маңызды шара 1782 жылы болды, одан кейін сарай аумағына күтім жасау тоқтатылды. Бірақ 1830 жылдардан бастап король Карл I сарайды қайта жаңартып, королева Ольга сарайда туыстарымен кездесті.
Priority during construction went towards the two wings next to the palatial building until they were completed in 1766. It was from these that the Duke closely monitored construction. La Guêpière departed from Württemberg for his native Paris in 1768. He was succeeded as court architect and as director of construction at Solitude by his student, Reinhard Heinrich Ferdinand Fischer. In 1770, Charles Eugene established the Hohe Karlsschule on the grounds of Solitude Palace. It was at this school that Friedrich Schiller studied in his youth and wrote The Robbers. The school moved into Stuttgart in 1775, the same year the Duke himself shifted his attention to nearby Hohenheim Palace in 1775. The last grand function held at Solitude took place in 1782, after which maintenance of the grounds ceased. From the 1830s, however, King Charles I renovated the palace, while Queen Olga met with her relatives in the palace.
Монархиядан кейінгі кезең
Жалғыздық 20-ғасырда естен шығарылды, бақтар күйреп, Николас Гибальдың төбе фрескаларының көп бөлігі судан зақымдану салдарынан жойылды. Соғыс жылдары сарай әскери госпиталь ретінде пайдаланылды; Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның аумағында 23 солдат қаза болды. 1972-1983 жылдар аралығында Баден-Вюртемберг үкіметі сарайдың ішкі кеңістіктерін қайта жаңартылды. 1968 жылдың мамырынан 1986 жылға дейін қазіргі академия ғимаратында тәуелсіз студенттер үйі орналасқан. Тұрғындарының көпшілігі музыканттар, актерлер және бишілер, сондай-ақ әлеуметтік жұмыскерлер, сәулетшілер мен инженерлер болды. Штутгарт өнер академиясының профессоры К. Р. Х. Зондерборг, дирижер Манфред Шрайер және актриса Беттина Купфер жиі келіп тұратын.
Solitude was abandoned in the 20th century, the gardens fell into disrepair, and the ceiling frescoes by Nicolas Guibal were largely destroyed by water damage. The palace was used in times of war as a military hospital; during World War I, 23 soldiers died on its grounds. Between 1972 and 1983, the government of Baden Württemberg restored the palace's interiors. From May 1968 to 1986, an autonomous dorm was located in today's academy building. Many of the residents were musicians, actors and dancers, as well as social workers, architects and engineers. Professor K. R. H. Sonderborg from the Stuttgart Art Academy, the conductor Manfred Schreier and the actress Bettina Kupfer were frequent guests.
Жері мен сәулеті
Жалғыздық сарайының кешені негізгі сарай ғимаратынан, екі шаруашылық ғимаратынан және бірнеше даңғылдардан тұрады. Фридрих Кристоф Хеммерлинг бұрыннан бар жолдармен үйлесімде кең бақша жасады. Рейнхард Генрих Фердинанд Фишер 1766-1772 жылдары бақ пен сарай кешенін кеңейтудің ауқымды жоспарларын жасады, олар француз бағбаны Антуан Жозеф Дезальер д’Аргенвильдің қағидаларын ұстанды. Оңтүстік бақша Жалғыздыққа келген тұрғындар мен қонақтарды көңіл көтеру үшін пайдаланылды және оның құрамында тікұшақ лабиринті, театр, лимонадхана, ат шабуылдау залы, шығыс үлгісіндегі үй және жануарлар бағы болды. Айналасындағы орман алқаптары "парфурс" стиліндегі аң аулауға ыңғайлы болу үшін мұқият күтілді. 1770 жылдан бастап кешенге күтім болмай, құлдырауға бет бұрды. Жалғыздық сарайын герцог сарайының жұмыс тобы, Филипп де Ла Гюпьер басшылығымен жобалады, бірақ Чарльз Евгений жоспарлауға белсенді қатысты. Герцог сарайды бұрынғы Schloss Favorite жобасындағыдай Рококо стилінде салуды қалады. Алайда, 1763 жылға қарай Рококо стилінен бас тартылып, неоклассикалық сәулет үстемдік таба бастады, сондықтан Жалғыздықтың ішкі безендірісі осы өзгерісті көрсетеді. Бастапқыда Чарльз Евгений қарапайым аңшылық үйін салуды жоспарлаған. Бірақ ол шешімін өзгертті, соның салдарынан құрылыс жеті жылға созылып, шамамен бір миллион флоринге бағаланды. Құрылысқа Ла Гюпьер жетекшілік етті. 1764-1768 жылдары Чарльз Евгений Жалғыздық сарайынан Людвигсбургке және оның сарайына дейінгі Basislinie Solitude Allee жолын салды. Бұл даңғылдан патша отбасының мүшелері ғана пайдаланатын. 1820 жылы бұл даңғыл Вюртемберг корольдігінде қашықтықты өлшеудің стандартты бірлігі ретінде қабылданды.
Solitude Palace's complex is made up by a primary palatial structure, two outbuildings, and some avenues. There was also an extensive garden, laid out by Friedrich Christoph Hemmerling along preexisting paths. Reinhard Heinrich Ferdinand Fischer drew up plans for massive expansions to the garden and palace complex from 1766 to 1772 that closely followed the principles of French horticulturalist Antoine Joseph Dezallier d'Argenville. The south garden was used for the entertainment of residents and visitors to Solitude and offered a hedge maze, theater, orangery, riding hall, a chinoiserie house, and zoos. The surrounding forests were carefully manicured to facilitate the lt=''parforce style of coursing. The grounds were allowed to fall into disrepair from 1770 onward. Castle Solitude was designed by a working group at the ducal court led Philippe de La Guêpière, though Charles Eugene was actively involved in the planning. The Duke desired the palace to be designed in the Rococo style, like his earlier project at Schloss Favorite. By 1763, however, the Rococo style had gone out of vogue in favor of Neoclassical architecture, and Solitude's interiors reflect this. At first, Charles Eugene intended to build an unassuming hunting retreat. He later changed his mind, and construction would last seven years and cost around a million florins. Construction was directed by La Guêpière and de. From 1764 and 1768, Charles Eugene constructed the Basislinie Solitude Allee, a long road from Solitude Palace to Ludwigsburg and its palace. Use of the Avenue was reserved for the royal household. In 1820, the Avenue became the standard reference for measuring distance in the Kingdom of Württemberg.
Негізгі ғимарат
Негізгі сарайлық ғимарат стандартты рококо жоспарына сәйкес келеді, үлкен, овал пішіндес залдан тұрады, оның екі залы павильонмен аяқталады. Ол бельведер мен баспалдақтары бар, бельведерге дейін көтерілетін аркалар тізбегіне негізделген террасамен қоршалған. Ғимараттың ортасында Ақ зал орналасқан, оның қабырғалары штукатурлы мәрмәрмен қапталған және алты француз есігі арқылы өтеді, екі жағы коринфтік бағаналармен шектелген. Иоганн Адам Бауэр мен Людовико Босси жасаған штукатурлық жұмыстар гүлді гирляндалармен байланысқан овал тәрізді терезелерден, қару-жарақ пен фрескалардың трофейлерімен толықтырылған. Ақ залдың солтүстік және оңтүстік кіреберістерінің үстінде тиісінше Вюртемберг герцогтігінің және герцог Карл Евгенийнің гербтері орналасқан. Төбедегі фресканы 1768 жылы Николас Гибал салған, ол Карл Евгенийнің билігін бейнеленген ізгіліктермен мадақтайды, герцогтік тәжді қаптады, ал грек-рим құдайлары герцогтің билігінің маңызды тұстарын көрсетеді. Бейбітшілік соғысты жеңеді, Бакхус пен Церера жергілікті жүзім шаруашылығын бейнелейтін жүзім шоғындарын ұстайды, ал Аполлон өнердің түрлі салаларын бейнелейтін тұлғалармен жетектеп, Вюртембергтің мәдени жетістіктерін тойлайды. Гүмбездің үстінде Ақ залдың солтүстік жағындағы жасырын баспалдақ арқылы қол жетімді көру платформасы бар. Негізгі ғимараттың төменгі қасбетінде Карл Евгенийдің мәлімдемелері жазылған тас картюштер табылды. Ақ залдың батысында келушілерді таң қалдыру үшін пайдаланылған Герцогтік пәтердің алты бөлмесі орналасқан. Біріншісі – көк және алтынмен боялған штукатурмен безендірілген антрекамера. Одан кейін неоклассикалық стильдегі пәтердің жалғыз бөлмесі – Мармурлы зал, онда Карл Евгений қонақтарды қарсы алған, ол Пальма бөлмесіне апарады, оның терезелерін алтын штукатурмен жасалған пальмалармен безендірген. Пальма бөлмесі оңтүстікке қарай орналасқан және антрекамера сияқты безендірілген жатын бөлмесіне, сондай-ақ солтүстікке қарай екі кабинетке кіреберіс қызметін аткарады. Соңғылардың біріншісі – сұр түстерге боялған және алтын штукатурмен безендірілген Жазу кабинеті. Екіншісі, кішірек, қабырғалары ағаштан жасалған бояумен боялған Кітапхана кабинеті. Шығыс қанатында қонақтарға арналған бөлмелер бар, атап айтқанда екі зал мен төрт кабинет. Бірінші бөлме – Ассамблея залы, көк түспен боялған және алтын штукатурмен безендірілген, ғимараттың бүкіл енін алып жатыр. Одан әрі ақ түспен боялған, айналармен және сарай суретшісі Адольф Фридрих Харпер салған суреттермен безендірілген Музыка залы орналасқан. Музыка залына төрт тақырыпты кабинеттер қоса берілген: Сурет, Қызыл, Жасыл және Сары кабинеттер. Сурет кабинеті қабырға панельдерінде 30-дан астам пейзаж суретін көрсетеді. Негізгі ғимараттың «подвалы» Ақ залдың астындағы сопақша камера арқылы дәл екіге бөлінген және кіреберіс жасалған. Бұл бөлменің қабырғалары тағы да көптеген қару-жарақ трофейлерімен қапталған. 1771 жылдан кейін пәтерлер лоджиядан, вестибюльден, екі кабинеттен және жатын бөлмеден тұрды.
The main palatial building follows a standard Rococo plan, consisting of a large, oval shaped hall with two halls that end in a pavilion. It is surrounded by a terrace supported on a series of arches that rises to the beletage, with a belvedere and staircases on either side. The center of the building is the White Hall, whose walls are clad in stucco marble and passed through via six French doors, flanked by Corinthian columns. The stucco work, by de, Johann Adam Bauer, and Ludovico Bossi, is made up by oval shaped windows connected by flowery garlands and topped by trophies of arms and frescoes. Above the north and south entrances into the White Hall are, respectively, the coat of arms of the Duchy of Württemberg and those of Duke Charles Eugene. The ceiling fresco was painted around 1768 by Nicolas Guibal and glorifies Charles Eugene's reign with personified virtues, flanking the Ducal coronet, triumphing over their inverse aspect as Greco Roman deities represent highlights of the Duke's reign. Peace overcomes War, Bacchus and Ceres hold grapevines to symbolize local viticulture, and Apollo, leading various forms of art personified, celebrates Württemberg's cultural achievements. On top of the cupola is a viewing platform accessed by a hidden staircase in the north end of the White Hall. Some stone cartouches bearing statements from Charles Eugene are also found on the lower facade of the main building. Immediately to the west of the White Hall is the six rooms of the Ducal Apartment, which was used for impressing visitors. The first is an antechamber decorated with green and gold painted stuccowork. Following this is the Marble Hall, the only room of the suite in the Neoclassical style and where Charles Eugene greeted guests, which leads into the Palm Room, so named for the golden stucco palm trees that frame its windows. The Palm Room serves as the entrance to the bedroom, to the south and decorated like the antechamber, and to two cabinets to the north. The first of the latter is the Writing Cabinet, painted in shades of gray and ornamented with more golden stucco. The second, and smaller, is the Library Cabinet, whose walls are painted in a mimicry of woodgrain. The east wing consists of drawing rooms for visitors, namely two halls and four cabinets. The first room is the Assembly Room, painted blue and decorated with more golden stucco, and spanning the entire width of the building. Beyond is the Music Room, painted white and decorated with mirrors, yet more stucco, and overdoors painted by court painter Adolf Friedrich Harper. Attached to the Music Room are four themed cabinets: the Picture, Red, Green, and Yellow Cabinets. The Picture Cabinet displays over 30 landscape paintings on its wall panels. The "basement" of the main building is divided exactly in half by and entered through an oval chamber directly beneath the White Hall. The walls of this chamber are covered with more trophies of arms. After 1771, the apartments were made up by a loggia, a vestibule, two cabinets, and a bedroom.
Қанат
Сарайдың іргесінде екі жартылай дөңгелек ғимарат орналасқан. Батыс қанатында жайлылықтар болса, шығыс қанатында патшаның резиденциясы орналасқан. Герцог бірінші қабатта, ал оның сүйіктісі екінші қабатта герцогтік капеллада тұрды. Қанаттардың екі жағына тағы он үй салынды. 1990 жылдан бері бұл ғимараттарда "Оңашалық сарайы" академиясы орналасқан. Мұнда Штутгарт мүсіншісінің туындыларын көрсететін Грейвенциц мұражайы да бар. Сарай капелласы рококо және неоклассикалық стильдердің үйлесімінде салынған. Ол толығымен ақ түске боялған, тек 1766 жылы Гвибаль салған төбедегі фресканы қоспағанда, әр терезенің екі жағында жұп бағаналар тұр. Бағаналардың үстіндегі кәріздерде Арма Кристи құралдарын ұстаған путтілер бейнеленген. Капелланың кіреберісінде Чарльз Эугеннің жатақханасының бір бөлігі – герцогтік ложа орналасқан.
Adjacent to the palatial building are two semicircular buildings. The Western Wing contained amenities, while the Eastern was the actual royal apartment. The Duke resided on the ground floor, and his mistress on the second floor with the ducal chapel. An additional ten houses were built on either end of the wings. Since 1990, these buildings have housed the Akademie Schloss Solitude. The Graevenitz Museum, displaying works by the Stuttgart sculptor de, is also located here. The palace chapel was constructed in a combination of the Rococo and Neoclassical styles. It is painted white in its entirety, except for the fresco on the flat ceiling painted by Guibal in 1766, and paired columns flank each window. Just above the columns, on the cornices are putti wielding the Arma Christi. At the chapel's entrance is the Ducal box, part of Charles Eugene's suite.
Танымал мәдениетте
Американдық журналист және сатқын Джейн Андерсон мен тағы екеуі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тастап кетілген Schloss Solitude сарайында уақыт өткізеді. Бұл оқиға "Соғыс Парижде басталады" романында баяндалған (Little, Brown & Co. баспасы, 2023 жыл).
American journalist and traitor Jane Anderson and two others stay at an abandoned Schloss Solitude during the Second World War in the novel The War Begins in Paris (published by Little, Brown & Co. in 2023.)