Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық тісті дөңгелекті бу кемесі (1835–1840)
American paddlewheel steamboat (1835–1840)
Лексингтон – 1835 жылдан 1840 жылға дейін АҚШ-тың солтүстік-шығыс жағалауында жүрген тісті дөңгелекті бу кемесі. Корнелиус Вандербильт тапсырысымен салынған, ол сол кездегі ең жылдам және ең сәнді бу кемелерінің бірі болды. 1840 жылдың 13 қаңтарында Нью-Йорк қаласынан Бостонға бағыт алғанда, кеменің түтін құбырының айналасында өрт шығып, шамамен 150 шоғыр мақта тұтанды, нәтижесінде жолаушылар мен экипаж кемені тастап кетуге тырысты. Бортта болған шамамен 143 адамның ішінде тек төрт адам ғана аман қалды. Өрт кеменің қозғалтқышын көмірге ауыстыру жұмысындағы қателіктерден туындаған. Бұл жағдай экипаждың қауіпсіздік ережелерін бұзу сияқты ауыр қателіктерімен және жақын жерде болған кемелердің апаттан құтылғандарға көмектеспеуімен ушықты.
The Lexington was a paddlewheel steamboat operating along the Northeastern coast of the United States from 1835 to 1840. Commissioned by Cornelius Vanderbilt, it was one of the fastest and most luxurious steamers in operation. On 13 January 1840, en route from New York City to Boston, the casing around the ship's smokestack caught fire, igniting nearly 150 bales of cotton and causing the passengers and crew to attempt to abandon ship. Of the estimated 143 people on board, only four survived. The fire had been caused by overheating, due to faulty work on converting the engine for coal burning. This was compounded by serious errors by the crew, including violation of safety regulations, and the failure of a nearby vessel to come to the aid of the survivors.
Анықтамалар мен маршрут
Лексингтонды Корнелиус Вандербильт 1834 жылдың басында тапсырыс берді. Кеменің қаңқасы 1834 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорктегі Бишоп және Симонсон кеме жасау шеберханаларында салынды. Кейінгі бу кемелерінен өзгеше, кеменің егжей-тегжейлі жоспарлары жасалмады. Оның орнына, корпустың ағаштан жасалған моделі Вандербильттің қанағаттануына сәйкес ойылып, өзгертілді. Содан кейін, модельді нұсқаулық ретінде пайдаланып, корпустың ағаш бөліктеріне толық көлемді контурлар суреттелді, одан кейін ағаш шеберлері оны кесіп, жинады. Лексингтонның двигателі Вест-Пойнт құю зауытында жасалды. 3 метрлік бу цилиндрімен іске қосылатын «жүргіш сәуле» байланыс механизмін пайдалана отырып, кеменің двигателі сол заманның ең тиімділерінің бірі болды. Ұзындығы 207 фут (63 м) және салмағы белгілі болмаған, Лексингтон өзінің маршрутындағы ең сәнді бу кемелерінің бірі болды, оған әсем терек палуба қоршаулары, кабина есіктері, баспалдақтар және панельдер; үлкен кабинада демалыс бөлмесі мен асхана; және палубаның сәнді жарығы, перделер мен жиһаздары кірді. Лексингтон 1835 жылы Нью-Йорк пен Род-Айленд штатының Провиденс қалалары арасында күндізгі кеме ретінде жұмыс істеуге кірісті. 1837 жылы кеме Бостоннан жаңа салынған темір жолдың аялдамасы – Коннектикут штатының Стонингтон қаласына да қызмет көрсетуге басталды. 1838 жылдың желтоқсан айында ол 60 000 АҚШ долларына жуық бағамен «Нью-Джерси» бу кемелерінің навигациялық және көлік компаниясына сатылды. 1835 жылдан 1840 жылға дейін «Лексингтон» Нью-Йорк пен Бостон арасындағы ең жылдам кеме болды.
The Lexington was commissioned by Cornelius Vanderbilt in early 1834. The ship's keel was laid down at the Bishop and Simonson Shipyards in New York in September 1834. Unlike later steamboats, no detailed plans of the ship were made. Instead, a wooden model of the hull was carved and altered according to Vanderbilt's satisfaction. Using the model as a guide, full sized outlines were then drawn in chalk on the timber to be used for the hull, which was then cut and assembled by carpenters. The engine of the Lexington was constructed at the West Point Foundry. Making use of a "walking beam" connection mechanism, activated by a steam cylinder with an 11 feet (3 m) stroke, the ship's engine was one of the most efficient of its time. Measuring 207 feet (63 m) in length and weighing , the Lexington was also one of the most luxuriously outfitted steamers on its route, incorporating ornate teak deck railings, cabin doors, staircases, and panelling; a large cabin including both a lounge and a dining saloon; and elegant deck lighting, curtains, and furniture. The Lexington began service as a day boat between New York City and Providence, Rhode Island in 1835. The ship began service to Stonington, Connecticut, the terminus of the newly built railroad from Boston, in 1837. She was sold to the New Jersey Steamship Navigation and Transportation Company in December 1838 for around US$60,000. From 1835 to 1840, the Lexington was the fastest vessel en route from New York City to Boston.