Кіріспе

Чарльз Морган (21 сәуір 1795 – 8 мамыр 1878) – американдық теміржол және кеме тасымалының магнаты. Ол 19 ғасырдың ортасы мен аяғында Оңтүстік АҚШ-та көлік және сауданың дамуында маңызды рөл атқарды. Морган 14 жасында Нью-Йорк қаласында жұмыс істей бастады. Теңіз тасымалымен айналысуға кіріспес бұрын, ол көтерме және бөлшек сауда бизнесімен айналысты. 1819 жылдан бастап желкенді кемелерге инвестиция жасады, сонымен қатар Нью-Йорктегі кемежайдағы кеңсесінен бизнестің барлық аспектілерін басқарды. 1831 жылы пакеттік компанияда алғашқы серіктестігін құрды. 1830 жылдары Нью-Йорктен Ямайканың Кингстон қаласына және Оңтүстік Каролинаның Чарльстон қаласына кеме таситын компаниялардың үлесіне ие болды, сондай-ақ Нью-Орлеан мен Техас штатының Галвестон қаласы арасында кеме таситын компаниядағы үлесін сақтап қалды. Осы кезеңде ол желкенді кемелерге қарағанда бу кемелеріне көбірек инвестиция салды. Луизиана-Техас пакеттік тасымалы өте табысты болғандықтан, 1830 жылдардың соңында Атлант мұхитындағы саудадан бірте-бірте қол үзді. Чарльз Морганның Род-Айлендтен Оңтүстікке жүретін бу кемелерінің негізгі жүгі – құлдар еді. 1840 және 1850 жылдары Морган Мексика шығанағында кеме тасымалы бизнесін кеңейтіп, Мексика мен Флоридаға қызмет көрсетуді ұлғайтты және Техаста тоқтау пункттерін қосты. Техас штатының құрылуы және Мексика соғысы оның пошта, әскерлер мен соғыс материалдарын тасымалдау бизнесіне үлкен пайда әкелді. 1846 жылы ол желкенді кемелердегі соңғы үлесін сатты. 1849 жылдан кейін және 1850 жылдардың басында Морган Калифорниядағы алтын асығудың тудырған көлік сұранысына жауап берді. Ол Панама арқылы Нью-Йорк қаласынан Сан-Францискоға жолаушылар тасымалын ұсынды. Бұл іс-әрекеттер оны Корнелиус Вандербильтпен іскерлік одақтар мен бәсекелестікке тартты, нәтижесінде Морган Никарагуада Уильям Уокердің филибустерлік жорығын қолдады. Морган сонымен қатар 1858 жылы келісімге келгенге дейін Вандербильттың инвестицияларына және бизнес позицияларына зиян келтіруге тырысты. 1850 жылдардың соңында Луизиана штатының Бервик шығанағы мен Нью-Орлеан қаласы арасында жүретін теміржолдың бір бөлігі пайдалы бизнеске айналды. Теміржол штаттың шөл даласында аяқталды, ал Морганның бу кемелері теміржолға қымбат инфрақұрылымдық инвестициядан табыс табуға мүмкіндік берді. Қарсылығында, теміржол Морганның Луизианадан Техасқа дейінгі маршрутын шамамен 150 мильге қысқартты. 1855 жылы Морган алғаш рет өзінің активтерін біріктіріп, Оңтүстік Бу кемелері компаниясын құрды. Отбасы мүшелері мен жақын достары компанияны басқарғанда, Морган бу кемелеріне инвестицияларын арттырды. Азамат соғысы кезінде ол өзінің кейбір инвестицияларын Солтүстік және Оңтүстік тараптарына тәркілеттіру салдарынан жоғалтты. Тәркіленген бу кемелерінің көпшілігі Оңтүстік Бу кемелері компаниясына тиесілі болды, бұл 1863 жылы оның таратылуына әкелді. Алайда, Морган осы шығындарға қарамастан, соғыс кезінде өркендеді. Ол Конфедерация үшін блокаданы бұзушы кемелерді жүргізді, бірақ осы кезеңдегі ең табысты кәсібі Морган темір зауыты болды. Бұл зауыт Одақ әскери-теңіз күштеріне сатылған он үш кемеге қозғалтқыштар жасады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол осы бу кемелерінің бір бөлігін тиімді бағамен қайта сатып алды. Қайта құру кезеңінде Морган Морган темір зауытындағы үлесін сатты. Ол сондай-ақ, бу кемелеріне сұраныстың артуын пайдаланып, өзінің флотын кеңейтті. Ол Нью-Орлеан мен Техас, сондай-ақ Нью-Орлеан мен Алабама штатының Мобил қаласы арасындағы Перс шығанағындағы пакеттік тасымалын қайта жаңғыртты. 1869 жылы ол өзінің алғашқы теміржолын сатып алды. 1870 жылдары тағы екі теміржол сатып алынды. 1878 жылдың 8 мамырында Нью-Йорк қаласындағы үйінде қайтыс болды. Өмірінің соңында Морган Луизиана және Техас теміржолы мен кеме тасымалы компаниясын құрып, акцияларын бірнеше отбасы мүшелеріне бөліп берді.

Отбасылық өмір

Чарльз Морган 1795 жылғы 21 сәуірде Джордж пен Бетси Морганның ұлы ретінде дүниеге келді. Оның туған қаласы сол кезде Киллингворт, Коннектикут деп аталған, бірақ қазір Клинтон деп аталады. Чарльздің Уэлти Энн есімді кіші әпкесі (1798 жылғы 6 қыркүйекте туған) және Элиас (1790 жылғы 26 қыркүйекте туған) және Джон (1791 жылғы 3 желтоқсанда туған) ағалары болды. Джордж Морган сәтті фермер болды, және Чарльз ауылдық жерде жайлы өмір сүрді. Дегенмен, экономиканың өзгеруі Чарльзді 1809 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп кеткен ағаларын іздеуге итермеледі. Ол 1817 жылы Эмили Ривзға үйленді, өзін саудагер ретінде орнықтырғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, және олардың бес баласы болды: Эмили Энн (1818), Франсис Элиза (1823), Чарльз У. (1825), Генри Р. (1827) және Мария Луиза (1832). Морганның қызы Франсис Элиза 1843 немесе 1844 жылдың басында Джордж У. Квинтардқа тұрмысқа шықты. Әкесі сияқты, Квинтард та Коннектикутта өсіп, Нью-Йоркке жасөспінім шағында мүмкіндік іздеп кеткен. Ол үйленген кезде Квинтард азық-түлік дүкені мен кеме жабдықтарын сататын дүкен ашты. 1847 жылы ол Чарльз Морган серіктес болған Т. Ф. Секор & Co. теңіз инженерлік фирмасына қосылды, ал 1850 жылы Квинтард пен Морган фирманы толығымен сатып алып, оны Морган Темір Жұмыстары деп атады. Морганның үлкен қызы Эмили Энн Нью-Орлеандық Израиль К. Харриске тұрмысқа шықты. 1847 жылдың желтоқсанында Харрис Чарльз Морганның кіші ұлы Генримен серіктестік құрды, және Харрис & Морган фирмасы Морганның барлық кемелеріне агенттік қызметін атқарды. 1853 жылы Мария Луиза Морган кеме агенті Чарльз А. Уитниге үйленді. Морган 1819 және 1846 жылдар аралығында он сегіз пакеттік кеме мен он бес жүк тасушы кемеге үлестік ие болды. Акциялармен қатар, ол The Ship Line компаниясының жеті кемесі және акцияларына ие болған он үш желкенді кеме үшін кеме күйеуі ретінде жұмыс істеді. Күйеу ретінде оның міндеттеріне есеп жүргізу, кемелерді жөнелту, күтім жасау және жабдықтармен қамтамасыз ету кірді. 1831 жылы Морган Бенджамин Эймарстың қатысуымен Нью-Йорктен Ямайканың Кингстон қаласына алғашқы пакеттік қызметті құрды. Ол сондай-ақ, теңіз желісіндегі барлық кемелерді үйлестіруге жауапты желі бастығы қызметін де атқарды.

Нью-Йорк және Чарльстон бу пакет компаниясы

Нью-Йорк және Чарльстон бу кеме компаниясы 1834 жылдың маусымында Чарльз Морган, Джеймс П. Аллаир және Джон Хаггерти тарапынан құрылды. Аллаирдің клиенттерінің арасында Роберт Фултон да болды, ол темір құю зауытының иесі еді, Фултонның дүкенін оның қайтысынан кейін сатып алып, оны өзінің құю зауытымен біріктірді. Ол 1833 жылдың қараша айында Нью-Йорк пен Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қалалары арасында жүзу үшін «Дэвид Браун» атты қанатты бу кемесін жасатып, жіберді. Сол жылы фирма «Уильям Гиббонс» кемесін сатып алды. 1834 жылдың 1 наурызына дейін екі кеме де апта сайын рейстер жасады. Осы кезде теңіз саудасында, соның ішінде жағалау саудасында желкенді кемелер басым болды, бірақ Морган мен оның жеңістігі Джон Хаггерти Аллаирмен бірігіп, Нью-Йорк пен Чарльстон арасындағы бағытқа назар аудара отырып, жағалаудағы бу кемелерін дамытуға кірісті. Морган Нью-Йорк-Чарльстон желісінің операциялық директоры болды, сондай-ақ Ямайка бу кемелері желісінің де басшысы еді. Дегенмен, мұхитты жүзетін бу кемелеріне қатысты тәуекелдер компанияға қауіп төндірді. «Уильям Гиббонс» 1836 жылдың қазанында суға батып, тікелей қаржылық шығынға қоса, халықтың сенімін жоғалтты. Кейбір инвесторлар «Дэвид Браунды» сатып, кейін компанияны тастап кетті, Морган, Аллаир және Хаггерти жалғыз серіктес болып қалды, ал «Колумбия» олардың жалғыз кемесі болды. Бірақ серіктестік жаңа бу кемелерін салды, оларды «Home» және «New York» деп атады, және олар мұны 1837 жылғы экономикалық дағдарысқа қарамастан іске асырды. Олар өздерінің кемелерінен түсетін табысты өздерінің желісі бойынша пошта тасымалдау шарттарымен және Флоридаға әскери әскерлерді тасымалдау шарттарымен толықтырды.

Мексика шығанағының жағалауындағы пакеттер

1837 жылы Морган Нью-Орлеан мен Техастың Галвестон қалалары арасында бу кемелерімен тасымалдауды бастады, бұл екі қала арасында тұрақты кесте бойынша жүретін алғашқы пакеттік кеме қызметі болды. Аллаир және бірнеше инвесторлар Нью-Йорк пен Чарльстон бу кемелер компаниясынан бас тартып, Морган мен Джон Хаггертиді жалғыз серіктестер етіп қалдырды: осылайша Морган желісі құрылды, ал Колумбия оның алғашқы кемесі болды, ол Нью-Орлеан – Галвестон бағытына бағытталды. Осы кезеңде Нью-Орлеан Перс шығанағының маңызды порты болды, ал жаңадан құрылған Техас Республикасы көптеген иммигранттарды және сауда тауарларына сұранысты қамтамасыз етті. 1838 жылдың 8 маусымында Колумбия мен Куба бу кемелерінің иелері Нью-Орлеан және Техас желісі деп аталатын картель құрды, ол Нью-Орлеан мен Галвестон арасындағы бағаларды және кемелер кестесін үйлестіруді қамтыды. 1838 жылдың соңғы жартысынан бастап екі қаладағы көліктерге Нью-Орлеан және Техас желісі үстемдік құрды. Перс шығанағындағы сауда маусымдық циклдарға тәуелді болды. Маусым айында жаз бойы және күздің басына дейін жалғасқан тың жағдай басталды, ал қазан айының басында қызмет қайта жандана бастады. Морган тың жағдай кезінде кейбір кемелерін қызметтен алып, жөндеу және күтім үшін Нью-Йоркке жіберетін. Ол Нью-Йорк қаласын өзінің тұрақты мекенжайы және кеме жасау мен жөндеудің басты орны ретінде сақтап, тіпті оның негізгі кеме нарығы Перс шығанағының жағалауында орналасқанына қарамастан. Ол 1846 жылы соңғы желкенді кемелерін сатты және теңіздік бу қозғалтқыштарын құраумен айналысатын Т. Ф. Секор & Компанияға инвестициясын арттырды.

Мексика соғысы

Мексика соғысы кезінде Морган АҚШ әскерлерін тасымалдау үшін түрлі келісімшарттар жасады, Нью-Йорк пен Галвестонды әскери тасымал үшін пайдаланды және 1846 жылдың алты ай ішінде шамамен 80 000 доллар (сомасы нақты көрсетілмеген) таба алды. Бұл, АҚШ поштасын тасымалдау шарты да бар, пакеттік қызметке зиян келтірді. Морган Техас Республикасы үшін пошта тасымалдауға конкурс жеңіп алды, ол Техас штат мәртебесін алғаннан кейін де жалғасты, ал 1846 жылы АҚШ Пошта қызметі басқаруды өз қолына алды. 1846 жылдың қыркүйегінде «Нью-Йорк» кемесі дауылда жоғалып кетті, сондықтан Морганға жолаушылар тасымалы, азаматтық сауда, пошта және әскери тасымалды қанағаттандыру үшін ірі бу кемелерінің флоты қажет болды. 1847 жылы ол бес бу кемесін сатып алды, алғашқысы – «Нью-Орлеан», ол 1847 жылдың 12 қаңтарында Нью-Йорктен суға түсірілді. Ол 869 тонналық жаңа бу кемесі үшін 120 000 доллар төледі, бірақ ол әскерлерді тасымалдаудан тек 33 000 доллар кіріс әкелді. Ол оны іске қосылғаннан кейін бес ай өткен соң 125 000 долларға сатты. 1847 жылы сатып алынған басқа бу кемелері бұрыннан қолданыста болған кемелер еді. «Пальметто» 1846 жылы салынды, ал оның көп бөлігі 1847 жылдың наурыз айында Морганға сатылды. Капитан Джеремая Смит 533 тонналық бу кемесінің құрама командирі болды және шамамен үш ай АҚШ армиясының чартерлік рейстерінде болды. Содан кейін «Пальметто» Нью-Орлеан мен Галвестонға пакеттерді тасымалдау қызметіне кірісті. Капитан Смит «Пальметтоға» үлесін сақтап, Морганмен 249 тонналық «Яхта» бу кемесіне инвестициялық серіктес болды, бұл Техас жағалауының құмды бөліктерінде жүзуге арналған әлдеқайда кішкентай кеме. «Портленд» 1835 жылы салынған, бастапқыда Мэн жағалауында жүрген бу кемесі еді. Ол 1847 жылдың соңында Морган флотына қосылды және Нью-Орлеаннан әскери әскерлер мен жабдықтарды тасымалдауға тағайындалды. 1847 жылғы бесінші және соңғы сатып алынған кеме – «Globe» болды, ол дереу пакеттік қызметке қосылды.

Панама

1848 жылдың қаңтар айында Калифорнияда алтын табылуынан кейін, сол жылдың соңғы тоқсанында бұл жаңалық АҚШ-тың шығыс жағына жетті. Қаржылық капитал мен өндіріс құралдары әлі де Шығыс жағалауында жинақталғандықтан, Тынық мұхитының жағалауына адамдар мен жабдықтарды тасымалдауға қатысты сұраныс арта түсті. 1849 жылдың қаңтар айында шығыс порттарынан Калифорнияға қарай кем дегенде 90 кеме аттанды. 1849 жылдың сәуір айының ортасына дейін Нью-Йорк порты 226 Калифорнияға бағытталған кемені жіберді, олардың барлығы шамамен 20 000 адамды құрады. Нью-Йорктан ең қысқа теңіз жолы 14 000 теңіз милінен асты, ал Нью-Орлеаннан бірнеше жүз мильге ұзақ болды. Алайда, Панама тасмуы арқылы көп түрлі қысқа жолмен Нью-Йорк пен арақашықтықты 5000 мильге дейін қысқартуға болады. Морган мен Корнелиус Вандербильттің арасындағы бизнес серіктестігі бір кеменің істен шығуынан туындады. Кездейсоқ жағдайға байланысты, екеуі де 1849 жылдың 14 желтоқсанында Морганның «Крессент-Сити» кемесімен Нью-Йорктен бірге жолға шықты. Екеуі де Орталық Америкадағы тасымалдау бизнесін зерттеу мақсатымен сапар шегіп жатқан еді. Қозғалтқыштың бұзылуы салдарынан кеме жөндеу үшін Чарльстонға тоқтады. Әрқайсысы Мексика шығанағына қарай өздеріне қолайлы тасымалдау жолын іздеді. Вандербильт Гаванаға кеме жалдап, өзімен бірге тағы сегіз жолаушыны алып жүрді, ал Морган өзі үшін және бірнеше жолаушы үшін кеме жалдап, келісімді кеменің ағаш жүгін сатып алу арқылы бекітті.

Никарагуа

Морган мен Говард 1850 жылы Панаманың Тынық мұхит жағында үш кемені пайдаланды, ал АҚШ Пошта Кеме Компаниясы – төрт кемені. 1850 жылы Pacific Mail Steamship Company компаниясы Тынық мұхит флотына тағы төрт кеме қосып, жалпы саны жеті кемеге ие болды, бұл 1850 жылы жолаушылар үшін бәсекелі нарық құрды. Морган 1850 жылдың соңында Панама арқылы саудадан бас тартты, бірақ аралық арқылы саудадан бас тартпады. Нью-Йорктан батыс жағалауына сапарды қысқарту үшін ол Никарагуа арқылы су және құрлық жолымен бірнеше жүз шақырым батысқа қарайғы жолдарды зерттеді. Бұл бастапқыда Морган мен Вандербильт арасындағы бизнес одағына әкелді, олар бұрын Никарагуа үкіметімен кеңейтілген бақылау құқығын қамтамасыз еткен еді. 1849 жылдың 27 тамызында Америкалық Атлантика және Тынық мұхиты кеме каналы компаниясы Тынық мұхитына арналған канал құрылысына эксклюзивті құқық алды. Бұған және қосымша жеңілдіктерге орнына Никарагуа ақшалай қаражат, канал акцияларына құқық және жылдық ақша төлемдерін алды. Жеке келісім бойынша Вандербильт Никарагуа арқылы кез келген көлік құралын пайдалану құқығын алды, тіпті оның компаниясы каналды аяқтамаса да бұл күшінде қалады. Алайда, екінші келісім Никарагуада азамат соғысы салдарынан екі үкіметке бөлінгеннен кейін жасалды. Келісім Джозеф Л. Уайт пен консервативті фракция арасында келісілді, олар Гранада қаласынан басқарды және Вандербильт басқаратын Аксессуарлық транзит компаниясына канал құрылысы құқығын берді. Тараптар 1851 жылдың 14 тамызында қол қойды. Вандербильт өзінің New and Independent Line желісімен Нью-Йорк пен Сан-Франциско арасында рейстерді бастады. Морган өзінің кемелерін Вандербильт компаниясының қызметіне қосты, оның Empire City Line кемелерін Нью-Йорктан, сондай-ақ Мексикадан Нью-Орлеаннан, барлығы Сан-Хуан-дель-Норте портына тоқтады. 1852 жылдың қыркүйегінде Вандербильт компания президенті лауазымынан кетіп, келесі желтоқсан айында өзінің мүдделерінің көп бөлігінен бас тартты. Ол компанияның агенті ретінде сыйақыны және Никарагуадағы компания бизнесінің үлесін сақтап қалды. Морган 1853 жылдың ақпан айына дейін Вандербильтпен қысқа одақта болды. Accessory Transit Company 1853 жылдың соңындағы жарты жылдық есепте 535 000 доллардан астам таза табыс тапқанын хабарлады; алайда, бұл есеп акцияның сусыздануын, Никарагуа үкіметіне төленетін қарыздарды және Вандербильтке төленетін қарызды ескермеді. Сол жылы Морган Вандербильтті желі агенті лауазымынан босатып, Комодор демалыста болғанда. Вандербильтке қарсы фракция басқарманы басып алып, Морганды Accessory Transit Company президенті етіп тағайындады. The New York Times ондаған жылдардан кейін Вандербильттің некрологында оның жауларына арнап мынадай хат жазғанын хабарлады: "Сендер мені алдауға тырыстыңдар. Мен сіздерді сотқа бермеймін, себебі заң тым баяу. Мен сендерді қиратамын". Екі тарихшының пікірінше, бұл ең болмағанда аңыз. 1853 жылдың күзінде Вандербильт бұрынғы серіктестерімен бәсекелесу үшін Атлантика-Тынық мұхит саудасына кірді. Ол Нью-Йорк-Никарагуа бағытында жүзіп, North Star көмегімен Тәуелсіз оппозициялық желісін құрды және Эдвард Миллс пен оның екі кемесімен Никарагуа-Сан-Франциско бағытында жүзуге серіктестік құрды. Тәуелсіз оппозициялық желісі тартымды баға ұсынды, бұл Вандербильт, Морганның Accessory Transit Company және АҚШ-тың Тынық мұхит пошта желілері арасындағы үш тарапты баға соғысын тудырды. Вандербильттің төмен бағасы оның бәсекелестеріне зиян келтірді. Бір жылдан аспаған уақыттан кейін Морган басқаратын Accessory Transit Company және U.S. Pacific Mail Lines Вандербильтке 1 миллион доллардан астам төлеуге келісті, Вандербильт нарықтан шығып кеткені үшін. Бұл төлем оның Тынық мұхитындағы екі кемесі үшін 800 000 доллар және бәсекелестікке жол бермеу туралы келісім үшін айына 40 000 доллар ақшалай қаражаттан тұрды. Вандербильт алаңнан шығып кеткеннен кейін қалған тасымалдаушылар өз тарифтерін қалпына келтіре алды. Морган мен К. К. Гаррисон Эдмунд Рэндольф жасаған Никарагуадағы Уильям Уокердің филибостерін қолдау схемасына қатысты. Рэндольф пен Уокер ескі достар болған. Уокер Рэндольфтің Accessory Transit Company компаниясына бұрынғы транзиттік концессияларды жарамсыз деп тану жоспарын тез қабылдады, осылайша жаңа транзиттік концессия ақырында Гаррисон мен Морган басқарған жаңа компанияға беріледі. Олар Accessory Transit Company акцияларын сатты, ал Морган тіпті қысқа позициялар алды. Патрисио Ривас Либералдық фракциядан Никарагуаның Уақытша Президенті лауазымын иеленді, Уокердің қадағалауымен. Вандербильт пен екі басқа инвестор Accessory Transit Company акцияларын жеткілікті мөлшерде жинап, компанияны қайта бақылауға алып, Морганның қысқа позицияларындағы шығындарға себеп болды. Вандербильт инвестор ретінде қайтадан бақылауға алғаннан кейін Морган 1855 жылдың 21 желтоқсанында директорлық лауазымынан кетті. Бірақ Морган осы қаржылық және кәсіби шығынға қарсы күресті. 1856 жылдың басында Морган тағы да қысқа сатуға кірісті, Вандербильт пен оның одақтастары әр жолы оған қарсы тұрды. Морган Вандербильттің акцияларының бағасын төмендетуге сәтсіздікке ұшырады және осы процесте үлкен қаржылық шығындарға ұшырады. 1858 жылға қарай Морган Тынық мұхитында кемелерді пайдаланудан және Никарагуадағы транзиттік қызметтен бас тартты. Сонымен қатар, Вандербильт өзінің Gulf packets флотын Морганға сатты, Морган мен Комодор арасындағы араздыққа нүкте қойды.

Оңтүстік пароходтар компаниясы

Морган 1855 жылдың 14 наурызында Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясын құрды. Луизианада тіркелген, ол өзінің Персика шығанағындағы кеме тасымалына қатысты кейбір мүдделерін сыртқы инвесторларға ашты. Морган акционерлердің аз бөлігі болды, ол 4000 акцияның бар болғаны 500-ін ғана бақылады. Дегенмен, директорлар кеңесінің екеуі Морганның Жаңа Орлеандағы агенттері, Израиль Харрис (оның күйеу баласы) және Генри Р. Морган (оның ұлы) болды. Олардың серіктестігі Харрис пен Морган 4000 акцияның 890-ын бақылап, ең ірі акционер атанды, сондықтан Чарльз Морган, Генри Морган және Израиль Харрис 4000 акцияның 1390-ын бақылады. Үшінші директор мүшесі Корнелиус Б. Пейн Харрис пен Морган компаниясының кіші серіктесі болды және Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясының 250 акциясына ие болды. Төртінші директор мүшесі Чарльз Морганның жақын досы, Жаңа Орлеандағы бакалеяшы Э. Дж. Харт болды. Морган 1856 жылдың 10 маусымында бірнеше активтерді беру арқылы корпорацияны 400 000 долларға капиталдау қажеттіліктерін орындады. Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясы алған активтерге төрт бу кемесі, Жаңа Орлеан-Галвестон-Индианола пошта келісімшарты, сегіз құл және түрлі жабдықтар кірді. Компанияны құру арқылы Морган жаңа инвесторларды тартты, сонымен бірге Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясынан басқа да активтердің үлкен портфелін сақтап қалды. Инкорпорация Морганның мүдделерін басқарудан жартылай бас тартуын және пассивті инвестор ретінде жаңа рөлді білдірді. 1856 жылдың 1 қазанында Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясы Брашир (Луизиана) және Галвестон қалаларын қамтамасыз ететін пошта келісімшартын жасады. Брашир Жаңа Орлеан, Опелуас және Ұлы Батыс темір жолының (NOO&GW) батыс терминалында орналасқан, және Мексика шығанағындағы Бервик шығанағынан жүзуге болады. NOO&GW Жаңа Орлеаннан Тынық мұхитының жағалауына дейін созылуы жоспарланған, бірақ күтілгеннен жоғары құрылыс шығындары компанияны Луизиананың осы батпақты, қол жетімсіз және сирек қоныстанған аймағынан тысқары жерге салуға кедергі келтірді. Корнелиус Вандербильттен күшті қарсылықты жеңгеннен кейін, Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясы NOO&GW-мен өзара жүк тасымалдау туралы келісім жасасты. NOO&GW-дің шығыс терминалы Луизиана штатының Алжир қаласында, Миссисипи өзенінің арғы жағында, Жаңа Орлеаннан тікелей орналасқан. Алжирдегі темір жолға жеткізілген жүк Жаңа Орлеан салықтары мен кемежайлық алымдарынан босатылды. Сонымен қатар, батысқа бағытталған жүкті темір жолға беру Миссисипи өзенінде жүзу қажеттігін жойды және Галвестонға дейінгі батыс жолын шамамен қысқартты. Морган өзі Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясы мен NOO&GW арасындағы күрделі жүк келісімін жүргізді. Southern Steamship темір жол үшін жүк тасымалын Брашир терминалынан Галвестонға (Техас штаты, Сабин Пассы арқылы) және Индианолаға (Техас штаты, Галвестон арқылы) тасымалдауға келісті. Southern Steamship Company NOO&GW-дің жүк түсімдерінің пайызын бірнеше деңгейлі формула бойынша алды. NOO&GW сонымен қатар Southern Steamship Company үшін жүк тасымалдауға келісім берді және оның кемелерін Браширде кемежаймен қамтамасыз етті. Бу кемелері тек пошта мен басқа да жүктерді ғана емес, 1859 жылы Браширден Техасқа 16 000-нан астам, ал 1860 жылы 28 000-нан астам жолаушыны тасымалдады. Азамат соғысының басында Морган кемінде 33 құлды сатып алды. Азамат соғысының алғашқы шараларының бірі ретінде Морганның бу кемесінің бірі, General Rusk, Техас әскерлерін тасымалдады. Техас штаты 1861 жылдың 4 ақпанында бөліну туралы жарлықты қабылдады және 7 ақпанда Е. Б. Николсты өзінің комиссары және қаржылық өкілі етіп тағайындады. Николс Морганға Галвестон қаласындағы кеме тасымалдаушы ретінде қызмет етіп жүрді. Ол Морганның General Rusk кемесіне әскерлерді күніне 500 долларға тасымалдауды тапсырды. Көп ұзамай, бұл Техас күштері Brazos St. Iago қаласындағы АҚШ әскери базасын басып алды. Алайда Морган сол кемені пайдаланып, Brazos St. Iago қаласынан Флорида штатының Ки-Уэст қаласына қашып бара жатқан одақтық әскерлерді тасымалдады. Морган Форт-Самтерге шабуыл жасалғаннан кейін де өз флотын шығанақтың порттарында ұстады. Луизиана губернаторы Томас О. Мур Чарльз Морганды солтүстік тұрғыны және Конфедерацияға қауіп ретінде қарастырып, Оңтүстік Бу Кемелері Компаниясының үш кемесін басып алуға бұйрық берді. Морган ешқашан Конфедерация жағына өткен жоқ, бірақ Израиль Харрис солай істеді. Кемелерге шектеулі түрде жүруге рұқсат берілді, бірақ Жаңа Орлеан мен Галвестон порттарында көптеген тексерулер жүргізілді. Галвестондағы басқарушы офицер Сидни Шерман Морганның екі кемесін басып алды. Николс Морганның атынан араласып, Шерман Морганның кемелеріне Техас суларынан шығуға рұқсат берді. Алайда ол General Rusk кемесін Конфедерация флоты үшін сақтап қалды. АҚШ пошта қызметі тоқтатылғаннан және Оңтүстік порттарды тиімді түрде блокадалаудан кейін Морганның бу кемелері тоқтап қалды. Азамат соғысына он екі бу кемесімен кірген Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясы екеуін сатты, ал қалған он кемені 1862 жылдың 16 қаңтарында генерал Мансфилд Ловелл Конфедерация атынан тартып алды. Компания флотысыз және тартып алынған активтері үшін өтемақысыз қалды, нәтижесінде 1863 жылы жабылды. Оңтүстік Бу Кемесі Компаниясының жоғалтуларына қарамастан, Морган Одақ пен Конфедерациямен шаруашылық жасау арқылы басқа да кәсіптерін жалғастырды. Морган 1862 жылдан 1864 жылға дейін Harlan және Hollingsworth компаниясынан бес үлкен бу кемесіне тапсырыс берді. Бұл кемелер соғыс кезінде Одақ үшін жиі жалдауға алынды. Морган сонымен қатар New York қаласындағы өзінің Morgan Iron Works компаниясының иелігінен де пайда тапты, ол АҚШ және шетелдегі коммерциялық кәсіпорындар үшін қозғалтқыштарды өндірді. Азаматтық өндірістен басқа, Morgan Iron Works Одақ Әскери-теңіз флоты үшін он үш кемеге қозғалтқыштар мен басқа да теңіз жабдықтарын жасады. Бір жағдайда, олар Onondaga соғыс кемесін қызбадан жасады. Бұл теңіз келісімшарттары Morgan Iron Works компаниясына 2 миллион доллардан астам кіріс әкелді. Конфедерация үшін Морган Гавана мен Оңтүстік порттары арасындағы Одақтың блокадасын бұзу үшін Frances кемесін пайдаланды.

Морган темір комбинатын сату

Азамат соғысынан кейін бу кемелеріне деген сұраныс азайды және федералды үкімет олардың бір бөлігін сатуға шығарды. Морган 1865 жылдың күзінде-ақ бу кемелері нарығында сатып алушылардың көп болуын болжаған еді. 1867 жылы Квинтард пен Морган Морган темір зауытындағы үлестерін Джон Роучқа 450 000 долларға (~$) сатты. Морган АҚШ Әскери-теңіз күштерінен төрт бу кемесін сатып алды. Соғыс кезінде Морган Әскери-теңіз күштеріне екі кемені – «Остин» және «Уильям Г. Хьюз» сатқан болатын. Екі жағынан да пайда табудың тағы бір мысалы ретінде, Морган үш бу кемені федералды үкіметке 495 000 долларға сатты, содан кейін бір жылдан соң оларды 225 000 долларға қайта сатып алды. Флотын кеңейту мақсатында, ол 1865-1867 жылдар аралығында Харлан мен Холлингсворттан сегіз жаңа кемеге тапсырыс берді. 1867 жылы Квинтард Морганға жаңа инвестициялық идея ұсынды. Бұл «Нью-Йорк және Чарльстон» бу кемелер компаниясының құрылуына әкелді (оны «Нью-Йорк және Чарльстон» пакет компаниясымен шатастырмау керек). Жаңа компания Морганның кіші күйеу баласы Чарльз А. Уитниден «Манхэттен» кемесін сатып алумен бастады. Содан кейін олар екі ірі бу кемесін – «Чемпион» (1452 тонна) және «Чарльстон» (1517 тонна) сатып алды, сондай-ақ «Джеймс Аджер» бу кемесін жалдады. 1866 жылдың 3 мамырында Морган NOO&GW темір жолымен жаңа келісімшартқа қол қойды. Бұл келісімшарт соғысқа дейін күшіне енген сегіз жылдық келісімшарттың көптеген шарттарын қамтыды. Морган жүк түсімінен бірнеше деңгейге байланысты пайыз алды, теміржолдағы өзінің тауарын тасымалдау үшін елу пайыздық жеңілдік алды, ал теміржол Брасхердегі батыс терминалында кемежай қызметін ұсынды. Бұрынғыдай, Морганның бу кемелері теміржолдың батыс терминалы Брасхерден Техастың Галвестон және Индианола порттарына жүк тасымалдады. 1867 жылы басқару құрылымында үлкен өзгерістер болды. Джордж Квинтард пен Генри Морганның кеткенінен кейін, екеуі де тәуелсіз қаржыгерлер ретінде жаңа жолдарды іздеді, оның Нью-Орлеандағы өкілі Израиль С. Харрис 1 сәуірде зейнетке шықты, ал Рождество қарсаңында қайтыс болды. Морган «Крессент Сити» үшін жаңа агенттік тағайындады, оны тағы бір күйеу баласы Чарльз А. Уитни басқарды. «Уитни және Компанияның» тағы бір серігі – Морганның тағы бір әріптесі Александр С. Хатчинсон болды. Морган оларға Луизиана мен Техас арасында жүретін «Морган желісі» бойынша толық өкілеттік берді.

Темір жолдың меншік құқығы

Осы уақытқа дейін Морган NOO&GW-нің бірінші деңгейлі ипотекалық облигацияларына инвестиция салды, бірақ әлі бірде-бір теміржолға үлесін қоспаған еді. NOO&GW купон төлемдері бойынша артта қалды. Ірі облигация иесі, Иллинойс орталық темір жолы, 10 маусымда сотқа жүгінді, 1868 жыл. Келесі жылы Уильям С. Пайк Морганға 26 NOO&GW облигацияларын ұстаған топқа қосылып, теміржолды сот арқылы сатуға мәжбүрлеуді ұсынды. Морган сотқа қатысудан бас тартты, Пайк жоспардан бас тартты. Бірнеше айдан кейін, 1868 жылдың қыркүйегінде Морган NOO&GW операторы және жалға алушысы ретінде әрекет ету үшін күрделі қарсы ұсыныс жасады. Морган NOO&GW-нің барлық қарызын сатып алуға келісті, сонымен қатар Техастағы Сабин асуына теміржол салу үшін қарыздың үштен екі бөлігіне жауапкершілік алды. Пайк облигация иелері өз активтеріне елу пайыздық жеңілдік ұсынатынын ойлады, сондықтан ұсыныстан бас тартты. Морган NOO&GW-нің жақын арада банкротқа ұшырауын болжады. Көп ұзамай Морган Майлз Тейлорды заңгерлік кеңесші ретінде тартты, ол теміржолға қарсы бірқатар сот шараларын бастады. Бұл істердің бірі Иллинойс орталық темір жолының NOO&GW-ді таратуға мәжбүрлеуге тырысқан федералдық сотқа берген бұрынғы іске қарсы болды. Бұл Морганның қаржылық мүдделеріне қайшы болды, өйткені ол негізгі облигация иесі болды, ал Тейлордың ісі теміржолды сот арқылы сатуды талап етті. Иллинойс орталық сотының ісі Федералды округтік сотта қабылданбады, Морган өз ісін жеңіп, NOO&GW-ді Нью-Орлеан кеден үйінде аукционға жіберді. Морган агенті арқылы NOO&GW-ді 1869 жылдың 25 мамырында 2,050,000 долларға сатып алды. Морган 2 миллионнан астам долларына NOO&GW-нің барлық үлесін иеленді. Ол оны Морганның Луизиана және Техас теміржолы деп атады. Сатып алу кезінде активтерге әрқайсысы Алжир мен Браширдегі терминалдар және олардың арасындағы 80 мильдік жалғыз жол кірді. Алжир терминалы Миссисипи өзенінің жағасында, Нью-Орлеанның қарама-қарсы жағында 40 акр жерді қамтыды. Ол өз заманы үшін жаңғыртылған, онда Link Belt болат конвейерлік белдеуі "Төнексіз жүк конвейерлері" сияқты инновациялық жүк тасымалдау жабдықтары енгізілді. Brashear терминалына көмір сарайлары, қоймалар және кемежайлар кірді, Atchafalaya өзенінің жағасында 330 фут болды. NOO&GW жолында көптеген шақырымға созылатын сулы жағалауда көп қабатты көпірлер салынды, сондай-ақ деполар мен жылжымалы құрам ұсталды. Морган 1870 жылдың 25 мамырында Сан-Антонио және Мексика шығанағы теміржолының (SA&MG) үлкен үлесін сатып алды. Оның пароходтары Техастың Индианола портына ұзақ уақыт бойы қызмет етті, ал ол өзінің теміржол инвестициялары арқылы Индианолаға теміржол көлігінің бәсекелестігіне қарсы тұрды. Морган және басқа меншік иесі Генри С. Маккомб компанияны Gulf, Western Texas and Pacific Railroad деп атады. Морган 1872 жылдың мамырында Маккомбтың теміржолдағы үлесін сатып алды. Нью-Орлеаннан Мобилге (Алабама штаты) дейін бу қайықтарымен қызмет тоқтатылғаннан кейін, Луизиана-Техас қызметі Морганның теңіз бизнесінің көп бөлігін құрады. Жоғары салықтар мен алымдар Нью-Орлеанда бизнес жүргізудің шығындарын арттырды. Қаланың Миссисипи өзеніне қатынасы Морганның Техас және Луизиана теміржолының арқасында маңызды емес болды. 1872 жылы Атчафалия өзенін қазудан кейін Морган өзінің Луизианадағы барлық пароход операцияларын Нью-Орлеаннан Браширге көшірді, Нью-Орлеаннан Алжирге паромға және Алжирден Браширге теміржолға сүйене отырып, батысқа қарай жолаушылар мен жүктерді тасымалдады. Ол сондай-ақ Пончартен көлі мен Нью-Орлеандағы кемежайдан Brashear-дегі кеңейтілген нысандарға инвестицияларды ауыстырды. 1875 жылға қарай Морганның жалақысына Брасширдегі 800-ге жуық жұмысшы кірді, ал кемежайдың ұзындығы 2600 футтан асты. 1876 жылдың ақпанында қаланың атауы Морган Сити болып өзгертілді. 1870 жылдары Оңтүстік пароход компаниясы жаңа активтер мен одақтар арқылы өзінің географиялық ауқымын кеңейтті. Мысалы, 1873 жылы Морган агенті Нью-Орлеан мен Сан-Антонио, Техас арасындағы бірнеше көлік түрлерін қолданатын бір билет сата алды. Луизиана штатының Алжир қаласынан теміржолмен басталған сапар екі пакетті біріктіретін жағалаудағы бу қайығы арқылы, тағы бір теміржол сегментінен басталып, ақырында жолаушы Сан-Антониоға поезбен жетті. Сол уақытта Техаста Морган Галвестонды порт ретінде тастап кетті. Галвестон кемежай компаниясы оның кемелеріне артықшылық танытпады. Сонымен қатар, Галвестон, Хьюстон және Хендерсон қалаларынан шығатын жалғыз теміржол Хьюстонның солтүстігіне жылжымалы құрамды жіберуге мүмкіндік бермеді. Морган теміржол желілерінің прогресіне де бейімдеді. Біріншіден, 1873 жылы ол контейнер көлемі бойынша тарифтерден салмақтың жүз футына тарифтерге жүк тарифін өзгертті. Екіншіден, ол Галвестонды логистикалық орталық ретінде айналып өту жоспарын бастады, Хьюстонды жақтады. Сол кезде ол жолаушылар мен жүктерін Галвестон шығанағындағы жағалаулық пароходтар мен Буффало Бэйю пакеттері арасында ауыстыратын Хьюстон тікелей навигациялық компаниясы арқылы жіберді, осылайша Галвестон портын, оның ережелерін және алымдарын болдырмады. Хьюстон тікелей навигациялық компаниясы өз пароходтарын Галвестон шығанағынан Хьюстон портына дейін жүргізді. Кейін ол компанияның жеткілікті акцияларын сатып алып, ең ірі акционері болды, осылайша өзінің мүдделерін Хьюстонмен, Галвестонға қарсы бағыттады. Ол Бруклин, Нью-Йорк штатындағы Грин Вуд зиратында жерленген. Морганның Морганның Луизиана және Техас теміржолы және пароход компаниясын (ML&TRSC) құруы оның мүлігін бөлуге мүмкіндік берді, оны Чарльз А. Уитнидің басқаруына тапсырды. 1878 жылдың сәуір айында, өліміне бірнеше апта қалғанда Морган компанияның акцияларын Мэри Джейн Секстон Морганға, Мария Луис Морган Уитниге, Фрэнсис Элиза Морган Квинтардқа, Чарльз А. Уитниге, Джордж В. Квинтардқа және Ричард Джессуп Морганға (немере) берді. Уитни компанияның президенті болды; Александр С. Хатчинсон вице-президент болды. Екеуі де Морган отбасы акционерлерінен компанияны басқаруға уәкілеттік алды. Морганның мұрасы Луизиана штатындағы Браширдің 1876 жылы Морган Сити болып қайта аталғандығымен және Клинтон, Коннектикут штатындағы Морган мектебімен сақталды, Морган оған жер мен капитал сыйлады.