Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эфиопия тарихында болған ашаршылықтар тізімі
Эфиопияда аштық ел тарихы бойында мерзімімен қайталанып келген. Экономикасы асыраған аристократиямен, негізінен ауыл шаруашылығына құрылған. Шаруалардың өндірісті жақсартуға немесе артық өнімді сақтауға деген ынтасының болмауына бірнеше себеп болды, нәтижесінде олар бір егістен келесі егіске дейін күнкөріспен өмір сүрді. Соңғы 120 жылда елде кең ауқымды жаңғырту және жер реформасы жүргізілгеніне қарамастан, әсіресе император Хайле Селассие тұсында, 2016 жылдың мәліметтері бойынша халықтың 80 пайызы кедей шаруалар болып табылады, олар әлі де бір егістен келесі егіске дейін өмір сүреді және егін нашарлауына бейім.
List of famines that occurred throughout Ethiopian history
Famines in Ethiopia have occurred periodically throughout the history of the country. The economy was based on subsistence agriculture, with an aristocracy that consumed the surplus. Due to a number of causes, the peasants have lacked incentives to either improve production or to store their excess crops; as a result, they lived from harvest to harvest. Despite the extensive modernization and land reform in the country during the last 120 years, especially under Emperor Haile Selassie, as of 2016, about 80% of the population are poor farmers who still live from harvest to harvest and are vulnerable to crop failures.
Аштық кезеңдерінің тізімі
Жыл Ең басты аймақ Сипаттама 9-ғасырдың бірінші жартысы Эпидемиядан кейін. 1272 Харар Махзуми әулетінің аристократтарымен қоса көптеген адам қаза тапты. 1535 Тигрэй (аштық және індет) Футух әл-Хабашада сипатталғандай, бұл аштық имам Ахмад Грагн әскеріне ауыр соққы берді: "Тигрэйге кірген кезде әрбір мұсылманның елу қашыры болды; кейбіреулері тіпті жүздеген. Олар кетіп бара жатқанда, әрқайсысының бір-екі ғана қашыры қалды". Өлгендердің арасында имамның жас ұлы Ахмад әл Нағаси де болды. 1567–1570 Харар Аштық обамен және Оромоның кеңеюімен бірге жүрді. Ол Харар әмірі Нұр ибн Мұджахидтің тифтен өлгенін көрді: Дж. Спенсер Тримингем сипаттағандай, әмір Нұр "халыққа қалпына келуіне көмектесу үшін барлық күшін жұмсады, бірақ әрбір тынығудан кейін Оромолар қайтадан шегірткелердей түсіп, елді жазалайтын болды, ал Нұр өзі аштық кезінде таралған індеттен (975/1567–8) қайтыс болды". 1611 жылы осы жылы түскен қатты жаңбырлар мен суық солтүстік провинцияларда егіннің көп бөлігінің қырылуына себеп болды. Император Сусень I тұсында болған бұл індетті "манн тита" (сөзбе-сөз "кімді қалдырды?") деп атады. Көптеген адамдар, әсіресе Дембия провинциясында, қаза тапты. 1625–1627 Эфиопиялықтар мен португал иезуиттері – Жером Лобо, Афонсо Мендес, Гаспар Пейс, Томас Барнето және Маноэль де Альмейда – бұл ашаршылықты бірнеше жыл бойы баяндады және оның себебі ерекше үлкен шегірткелер тобына байланысты болды. Иезуиттер бұл мүмкіндікті пайдаланып, ашаршылықтан зардап шеккендерді католицизмге ауыстырды. 1702 жылы аштықтан өлген шаруалар Гондардағы император Иясу I-ге өтініш білдіріп, егер ол оларды тамақтандырмаса, олар өледі деп талап етті. Император мен оның әміршілері екі ай бойы санаулы кедейлерді тамақтандырды. Император мұқтаждардың бәріне, яғни яһудилерге, "сенімсіздерге немесе кісі өлтірушілерге" қайырымдылық жасады. 1747–48 Бұл ашаршылық шегірткелерге байланысты. 1747 жылы сондай-ақ қызба (гунфан), мүмкін тұмау эпидемиясы болды. 1752 жылы Панкхерсттің айтуынша. 1835 жылы Шевада жаңбыр жаумай, аштық пен "үлкен өлім-жітім" болды. 1880–81 1879 жылы ірі қара малдың обасы Адал аймағынан таралып, Батысқа Бегемдерге дейін ашаршылықты тудырды. 1888–92 1890 жылдары итальяндықтар Сомалиге қарсы жорыққа әкелген үнді малдарынан енгізілген африкалық мал обасы эпизоотиясы малдың шамамен 90% -ын қырып салды. 1888 жылы 16 қарашадан бастап жауын-шашынның жетіспеуі оңтүстік провинцияларды қоспағанда, барлық провинцияларда ашаршылыққа әкелді; шегірткелер мен көбелектер Акеле Гузай, Бегемдер, Шева және Харардың айналасындағы егіндерді жойды. Ахуал тиф эпидемиясымен, ірі талма эпидемиясымен (1889–90) және холераның ошақтарымен (1889–92) нашарлап, Менелик II-нің таққа отыруы тыныш өтті. 1913–14 Астық бағасы 30 есе өсті. 1929 1958 Тигрэй провинциясында 100 000-нан астам адам аштықтан қайтыс болды. 1966 жылы Волода аштық басталды. Бұл ашаршылық солтүстік аймақтарға тарады. Бұл дағдарысты дұрыс шеше алмау Император үкіметінің құлдырауына және Дерг билігінің көтерілуіне себеп болды. 1984–85 Тигрэй және Воло 1983–1985 жылдардағы аштық кезінде Эфиопияда 1,2 миллион адам қаза тауып, "400 000 босқын елден тыс, 2,5 миллион адам ел ішінде жер аударылды және 200 000-ға жуық жетім қалды". Өлгендердің басым көпшілігі Тигрэйден және Эфиопияның солтүстігіндегі басқа аймақтардан келді. 2003 жылы қатты құрғақшылықтан 13,2 миллион адам зардап шекті. Бағдарлама деректері көрсеткендей, үлкен масштабтағы гуманитарлық көмекке қарамастан, мыңдаған ересектер мен балалар қайтыс болды. Алайда, құрғақшылықтың елдің қазіргі тарихындағы ең кең ауқымды болғанына қарамастан, құрғақшылыққа ұшыраған аудандарда бала өлімінің жоғары болуы, бірақ жалпы халық арасында бала өлімінің өлшенетін өсуі байқалған жоқ. Отбасы деңгейіндегі демографиялық факторлар, отбасы деңгейіндегі азық-түлік және күнкөріс қауіпсіздігі, қоғам деңгейіндегі экономикалық өндіріс, ауыз суға қолжетімділік және отбасының азық-түлік көмегін алуы балалардың өмір сүру ұзақтығын болжады. Соңғысы балалардың өмір сүру деңгейімен шағын, бірақ айтарлықтай оң байланысты болды.
Year Main region affectedDescription First half of 9th century Followed by epidemic. 1272 Harar Massive loss of life including Makhzumi dynasty's aristocrats. 1535 Tigray (famine and epidemic) As described in the Futuh al Habasha, this famine took a heavy toll on Imam Ahmad Gragn's army: "When they entered Tigray each Muslim had fifty mules; some of them even one hundred. When they left, each one of them had only one or two mules." Amongst the dead was the Imam's young son Ahmad al Nagasi. 1567–1570 Harar The famine was accompanied with plague and Oromo expansion. It saw the death of Nur ibn Mujahid, Emir of Harar, by typhus: as J. Spencer Trimingham describes, Emir Nur "exerted every effort to help his people to recover, but after every respite the Oromo would again descend like locusts and scourge the country, and Nur himself died (975/1567–8) of the pestilence which spread during the famine." 1611 The heavy rains that fell this year and extreme cold caused extensive crop failures in the northern provinces. Occurring under the reign of Emperor Susenyos I, the plague was referred to as manan tita (literally 'whom did it leave?'). Many people died, particularly in the province of Dembiya. 1625–c. 1627 Accounted by both Ethiopians and Portuguese Jesuits—including Jerome Lobo, Afonso Mendes, Gaspar Pais, Thomas Barneto, and Manoel de Almeida—this famine lasted for several years and was said to have been caused by unusually large swarms of locusts. The Jesuits also took this opportunity to convert famine victims to Catholicism. 1702 Starving peasants were said to have appealed to Emperor Iyasu I at Gondar, insisting that if he did not feed them, they would die. In response, the Emperor and his nobles fed an uncountable number of the destitute for two months. The Emperor reportedly extended his charity to all those in need, whether they be a Jew, "disloyal or a murderer." 1747–48 This famine is attributed to locusts. There was also an epidemic of fever (gunfan), possibly influenza, in 1747. 1752 According to Pankhurst. 1835 Shewa Rains failed, leading to famine and "great mortality". 1880–81 A cattle plague in 1879 spread from the Adal region, causing famine as far west as Begemder. 1888–92 The African rinderpest epizootic of the 1890s, introduced from Indian cattle brought by the Italians for their campaign against Somalia, killed approximately 90% of cattle. Lack of rainfall from as early as 16 November 1888 led to famine in all but southernmost provinces; locusts and caterpillar infestations destroy crops in Akele Guzay, Begemder, Shewa, and around Harar. Conditions worsened with a typhus epidemic, a major smallpox epidemic (1889–90), and cholera outbreaks (1889–92), forcing the coronation of Menelik II to be a subdued event. 1913–14 Price of grain increased 30 fold.1929 1958 Tigray Over 100,000 people in the province died of the famine. 1966 Wollo Famine broke out in Wollo. This famine spread throughout northern provinces. Failure to adequately handle this crisis contributed to the fall of the Imperial government and the rise of Derg rule. 1984–85 Tigray and Wollo The 1983–1985 famine in Ethiopia had a death toll of 1.2 million, leaving "400,000 refugees outside the country, 2.5 million people internally displaced, and almost 200,000 orphans." The majority of the dead were from Tigray and other parts of northern Ethiopia. 2003 A severe drought affected 13.2 million people in 2002/2003. Program data showed that thousands of adults and children died despite the large scale humanitarian response. However, despite the drought being the most extensive in the country's modern history, there was a higher child mortality in drought affected areas but no measurable increase in child mortality amongst the general population. Household level demographic factors, household level food and livelihood security, community level economic production, access to potable water, and household receipt of food aid were predictive of child survival. The latter had a small but significant positive association with child survival.