Антон Дилгер: Германия-Америка дәрігері және биологиялық қару саботажы
Anton Dilger
Антон Дилгер – америкалық-неміс дәрігері, 1-ші дүниежүзілік соғыста неміс биологиялық қару-жарақ саботаждау бағдарламасында басты рөл атқарған. Испанияда қайтыс болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық дәрігер Антон Казимир Дилгер (13 ақпан 1884 – 17 қазан 1918) – неміс-американдық дәрігер және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс биологиялық қару-жарақ саботаж бағдарламасының негізгі атқарушысы. Оның әкесі Хьюберт Дилгер Америка Құрама Штаттары Армиясының капитаны болған, ол Америка Азамат соғысының Канселорсвилл шайқасында (1863) артиллерист ретіндегі қызметі үшін Құрмет медалімен марапатталған. Дилгер соңында Мадридке қашып кетіп, 1918 жылғы тұмау пандемиясы кезінде қайтыс болды.
German American medical doctor
Anton Casimir Dilger (13 February 1884 – 17 October 1918) was a German American medical doctor and a main actor in the German biological warfare sabotage program during World War I. His father, Hubert Dilger, was a United States Army captain who had received the Medal of Honor for his work as an artilleryman at the Battle of Chancellorsville (1863) during the American Civil War. Dilger eventually fled to Madrid, Spain, where he died during the 1918 flu pandemic.
Ерте өмір және мансап
Дилгер Вирджиния штатының Фронт-Рояль қаласында дүниеге келді, оның ата-анасы Америка Азамат соғысынан кейінгі онжылдықтарда Огайодан көшіп келген. Ол тоғыз жасында Германияға барып білім алды. Бенсхайм гимназиясында оқыды және Хайдельберг пен Мюнхенде дәрігерлік білім алды. Кейіннен докторлық диссертациясын зерттеп жазғанда Хайдельберг университетінің хирургиялық клиникасында жұмыс істеді. Оның диссертациясы жануарлар жасушаларын ұлпада өсірумен айналысты, бірақ ол сәттілікке жете алмады. 1912 жылы summa cum laude атағымен докторлық диссертациясын қорғады. Дилгер Хайдельберг университетінің Анатомия институтының директоры болған анатомист Фридрих Тидеманның (1781–1861) немересі болды. Дилгер сонымен қатар 118-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы генерал-майор Хуберт Ламейдің (1896–1981) және 20-шы армия корпусының қолбасшысы генерал дер кавалерия Карл Эрик Кёхлердің (1895–1958) туысы еді. Балқан соғыстары (1912–1913 жж.) кезінде Дильгер болгар армиясында хирург болып қызмет еткен, АҚШ Армиясының медициналық корпусында қызмет еткен, Императорлық неміс армиясының медициналық корпусында полковник шеніне ие болған және неміс Қызыл Кресінің ауруханаларын басқарған деген хабарлар бар. Алайда, бұл хабарлардың ешқайсысы расталмаған.
Dilger was born in Front Royal, Virginia, to which his parents had moved from Ohio in the decades after the American Civil War. He was educated in Germany after he had gone there at the age of nine. He attended Gymnasium in Bensheim and trained as a physician in Heidelberg and Munich. He later worked for the University of Heidelberg surgical clinic while he researched his doctoral dissertation. His dissertation involved growing animal cells in tissue culture at which he was unsuccessful. He received his doctorate summa cum laude in 1912. Dilger was the grandson of anatomist Friedrich Tiedemann (1781–1861), who was the Director of the Institute of Anatomy at Heidelberg University. Dilger was also the cousin of Generalmajor Hubert Lamey (1896 1981), the commander of the 118 Jager Division, as well as General der Kavallerie, Carl Erik Koehler (1895–1958), the commander of the 20th Army Corps. There are reports that Dilger served as a surgeon in the Bulgarian Army during the Balkan Wars (1912–1913), that he served in the U. S. Army Medical Corps, that he carried the rank of colonel in the Imperial German Army Medical Corps, and that he directed hospitals for the German Red Cross. None of the reports is substantiated.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Дилгер Германияда болған, бірақ 1915 жылы Германия үкіметінің биологиялық саботаж офицері Рудольф Надольныйдың тапсырмасымен биологиялық саботаж жасау ниетімен сиыр көкжәнті мен гландерс бактерияларын АҚШ-қа әкелді. АҚШ әлі де бейтарап болғанмен, Германия бейтарап елдердің одақтас әскерлерді малмен жабдықтауына бөгет қоймақшы еді, ал Дилгердің 1908 жылдан бері АҚШ паспорты болғаны оған АҚШ-қа еркін кіру мен шығуға мүмкіндік берді. Дилгер ағасы Карлмен бірге Вашингтондан солтүстікке қарайғы Шеви Чейс ауданында зертхана құрды, онда сиыр көкжәнті мен гландерстің (Bacillus anthracis және Burkholderia mallei) қоздырғыштары өндірілді. 1941 жылғы мәліметтерге сәйкес, бактерияларды жылқылардың мұрын тесігіне жағу жоспарланған. АҚШ-та Балтимор портының жұмысшылары, бастапқыда неміс офицерлерімен кемелер мен порстарға өртке қарсы құрылғыларды орнату үшін тартылған, кейін Ван Кортланд паркі маңында жылқыларды жұқтыру туралы бұйрықпен сұйық бактериялардың бөтелкелерін алды. Порт жұмысшылары резеңке қолғаптар мен инелерді пайдаланып, жұмысты орындағанын мәлімдеді. АҚШ-тың биологиялық саботаж бағдарламасы 1916 жылдың соңында тоқтатылған деп есептеледі, содан кейін Антон Германияға қайтып оралды. АҚШ-қа оралғаннан кейін Дилгер Федералдық тергеу бюросының күдігіне ілігіп, Мексикаға қашып кетті, онда ол "Делмар" деген тегін пайдаланды.
When World War I began, Dilger was in Germany, but he returned to the United States in 1915 with cultures of anthrax and glanders with the intention of biological sabotage on behalf of the German government's biological sabotage officer, Rudolf Nadolny. The U. S. was still neutral, but Germany wanted to prevent neutral countries from supplying Allied forces with livestock, and the fact that Dilger had a U. S. passport from 1908 onwards made it easy for him to travel to and from the U. S. Along with his brother Carl, Dilger established a laboratory in the Chevy Chase district north of Washington, DC, in which cultures of the causative agents of anthrax and glanders (Bacillus anthracis and Burkholderia mallei) were produced. A 1941 report revealed that the bacteria were to be painted onto the nostrils of horses. In the U. S., Baltimore stevedores, who were at first recruited by German officers to plant incendiary devices among ships and wharves, were eventually given bottles of liquid culture with orders to infect horses near Van Cortland Park. The stevedores claimed to have done the deed with rubber gloves and needles. The U. S. biological sabotage program is thought to have ended sometime in late 1916 after which Anton returned to Germany. Upon his return to the U. S., Dilger found himself under suspicion of being a German agent by the Federal Bureau of Investigation and fled to Mexico, where he used the surname "Delmar."
Саботаждық бағдарлама
АҚШ Дилгер жеке сапарлаған неміс биологиялық саботажын бағытталған жалғыз ел болды, бірақ Румыния, Норвегия, Испания және Оңтүстік Америка соғыс кезінде бағдарламаның нысаналары болды. Дилгер Германияда бағдарламаны басқаруға қажетті медициналық білімі бар жалғыз адам болды, тіпті ол әр елде тікелей қатыспаса да. Соғыс барысында малға инфекция жұқтыру әдістері жетілдіріліп, қарапайым инелерден бастап бактериялық культурадан жасалған капиллярлық түтіктер қант құймаларының ішіне жасырылып қолданылатын болды. Германияның одақтас елдердің бейтараптығын саботаждау әрекеттерінің салдары әлі белгісіз. Мал арасында ауру ошақтары туралы хабарлар болғандықтан, қолданылған культуралардың патогендік қасиеттері немесе тірі қалу мүмкіндігі белгісіз. Әрине, АҚШ докерлері аттарды жұқтырғанда қолданған қарапайым әдіс жазатайым оқиғаларға әкелуі мүмкін еді, бірақ ешқандай оқиға тіркелмеген. Бұл фактінің өзі қолданылған культураларға қатысты зерттеушілердің күдігін тудырады. Расында, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жасалған келісімдерде биологиялық соғысты тыйымдау туралы ешқандай нақты шаралар қарастырылмады; шенеуніктер неміс әрекеттерінен хабардар болмаған немесе оны қауіпті деп санамаған болуы мүмкін. Оның туысы Юрген Шёфер, Ph.D., қазір ғылыми журналдарда биологиялық қауіпсіздік туралы жазады.
The United States was the only target of German biological sabotage to which Dilger traveled personally, but Romania, Norway, Spain, and South America were all wartime targets of the program. Dilger was the only known individual with the required medical knowledge to have presided over the program in Germany even if he was not directly involved in each country. The methods of infecting livestock became more advanced as the war progressed and went from crude needles to capillary tubes of bacterial culture hidden inside sugar cubes. The effects of the German effort to sabotage the neutral support of Allied countries is unknown. Since reports were made of disease outbreaks among livestock, it is not known whether the cultures used were pathogenic or even viable. Certainly, the amateurish method by which the U. S. stevedores infected horses would have given rise to accidents, but none was reported. That alone is cause for suspicion among researchers of the cultures used. Indeed, in the treaties signed in the wake of World War I, no specific provisions were made for the prohibition of biological warfare; it is presumed officials either did not know about the German effort or did not consider it a serious threat. His relative Jürgen Schöfer, Ph. D., now writes about biosafety in science magazines.