Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық эндокринолог және сексолог, актер, комедияшы, жазушы және продюсер Гарри Бенджамин (12 қаңтар 1885 – 24 тамыз 1986) – трансгендер адамдармен клиникалық жұмысымен әйгілі неміс-американдық эндокринолог және сексолог.
German/American endocrinologist and sexologist
the actor, comedian, writer, and producer
Harry Benjamin (January 12, 1885 – August 24, 1986) was a German American endocrinologist and sexologist, widely known for his clinical work with transgender people.
Ерте өмір және мансап
Бенджамин Берлинде дүниеге келіп, неміс лютеран отбасында өскен. Оның анасы неміс, ал әкесі кем дегенде жартылай еврей тегінен шыққан. Берлин және Росток қалаларында медициналық білім алғаннан кейін, ол Пруссия гвардиясының полкіне қосылды. 1912 жылы Тюбингенде туберкулез тақырыбында диссертация қорғап, медицина ғылымының докторы ғылымын алды. Оны жыныстық медицина қызықтырды, бірақ ол медициналық оқу бағдарламасына кірмеген. 1985 жылғы сұхбатта ол былай деп еске алды:
Benjamin was born in Berlin, and raised in a German Lutheran home. His mother was German and his father at least part Jewish in ancestry. After premedical education in Berlin and Rostock, he joined a regiment of the Prussian Guard. He received his doctorate in medicine in 1912 in Tübingen for a dissertation on tuberculosis. Sexual medicine interested him, but was not part of his medical studies. In a 1985 interview he recalled:
Бенджамин 1913 жылы АҚШ-қа туберкулезді емдеудің жолын тапқанын мәлімдеген, жалған дәрігермен жұмыс істеу үшін барды. Бенджамин Германияға қайтып бара жатқан кеме 1914 жылы Атлантика ортасында Бірінші дүниежүзілік соғыс пен Корольдік теңіз күштерінің тоқырауына тап болды. «Жау шетелдік» ретінде британдық тұтқын лагерін таңдау мүмкіндігінен немесе Нью-Йоркке оралудан, ол соңғы долларын Америкаға қайта саяхаттауға жұмсады, және қалған өмірін осы жерде өткізді. Дегенмен, ол көптеген халықаралық кәсіби байланыстарды сақтап, соғыс уақытында Еуропаға жиі сапар шекті. Нью-Йоркте медициналық мансабын бастауға бірнеше рет әрекеттенгеннен кейін, 1915 жылы Бенджамин консультация бөлмесін жалға алды, онда ол ұйықтады және жеке медициналық практикасын ашты. 1937 жылы ол практикасын Манхэттендегі 728 Парк-авенюдегі кеңсеге көшірді, содан кейін 1957 жылы қысқа мерзімге 125 Ист 72-ші көшеге, ал 1959 мен 1962 жылдар аралығында 44 Ист 67-ші көшеге көшірді. Содан кейін 1963 жылы 1045 Парк-авенюге көшіп, 1968 жылы зейнетке шыққанға дейін осы жерде практикасын жалғастырды. 1948 жылға дейін ол Сан-Францискода да кеңсе ашты, онда ол әр жылдың жазында жұмыс істеді (450 Sutter Street, Suite 2232, оның көптеген пациенттері жақын жердегі Тендерлойн ауданынан келді).
Benjamin visited the United States in 1913, to work with a quack doctor who claimed to have found a cure for tuberculosis. The liner in which Benjamin was returning to Germany was caught mid Atlantic both by the outbreak of the First World War in 1914, and the Royal Navy. Given the choice of a British internment camp, as an "enemy alien", or returning to New York, he used his last dollars to travel back to America, where he made his home for the rest of his life. However, he maintained and built many international professional connections and visited Europe frequently when wars allowed. After several failed attempts to start a medical career in New York, in 1915 Benjamin rented a consulting room, in which he also slept, and started his own general medical practice. In 1937 he moved his practice to a ground floor office suite at 728 Park Avenue in Manhattan, then briefly to 125 East 72nd Street in 1957, and sometime between 1959 and 1962 he moved his practice again to 44 East 67th Street before finally relocating to 1045 Park Avenue in 1963 where he continued to practice until his retirement in 1968. Sometime before 1948 he also began maintaining an office in San Francisco where he practiced during the summer of every year (at 450 Sutter Street suite 2232, with many of his patients coming from the nearby Tenderloin neighborhood).
Трансгендерлермен жұмыс
Америка Құрама Штаттарына келгенге дейін Бенджамин Сексуалдық ғылымдар институтында оқыды; осы уақыттан бастап ол кейін транссексуалдар деп атайтын пациенттермен кездесіп, емдеуді бастады. 1930 жылдары ол Австрияда Евгений Штайнахпен бірге оқыды. Кинси сол жылы жарық көрген «Ер адамның сексуалдық мінез-құлқы» еңбегіне берген сұхбатының нәтижесінде бұл пациентпен танысты. Осы жағдай Бенджаминнің транссексуализм деп аталатын құбылысқа қызығушылығын оятып, оны зерттеуге жетеледі. Бенджамин әртүрлі салалардағы мұқият таңдалған әріптестерінің (психиатрлар К.Л. Иленфельд және Джон Алден, электролог Марта Фосс, хирургтар Хосе Иса Барбоза, Роберто К. Гранато және Жорж Буру сияқты) көмегімен емдеу жүргізді. Пациенттері Бенджаминды зор қамқорлық, құрмет және мейірімділікпен қарайтын, көптегендері оның өмірінің соңына дейін байланыста болды. Ол ағылшын және неміс тілдерінде жақсы жазатын және сөйлейтін, көптеген хаттары Берлиндегі Гумбольдт университетінің Сексология жөніндегі Магнус Хиршфельд мұрағатында сақтаулы. Америка Құрама Штаттарында, сондай-ақ көптеген басқа елдердегі құқықтық, әлеуметтік және медициналық жағдай көбінесе қарама-қайшылыққа толы болды, себебі қарама-қарсы жыныстың киімдерін кию жиі заңсыз болды, еркектің кастрациясы да көбінесе заңсыз еді, гомосексуализм деп саналатын кез келген нәрсе қудаланды немесе заңсыз деп танылды, ал көптеген дәрігерлер мұндай адамдардың барлығын (балаларды қоса алғанда) ең болмағанда, олардың гендерлік идентитігін мойындамайтын немесе есірткілік ұстау, электроконвульсивті терапия немесе лоботомия сияқты емдеулерге еріксіз тарту ететін. Ол бұрын-соңды мақалалар жариялап, кәсіби аудитория алдында лекциялар оқығанмен, Бенджаминнің 1966 жылғы «Транссексуалдық құбылыс» кітабы, ол пионер болған оңды емдеу жолын сипаттаған және түсіндірген алғашқы ауқымды еңбек ретінде ерекше маңызға ие болды. Оның пациенті Кристин Йоргенсенге байланысты жариялылық 1952 жылы бұл мәселені кең жұртшылыққа жеткізіп, көптеген адамдардың халықаралық деңгейде көмек сұрауына себеп болды. Кристин Йоргенсеннің өмірбаянының алғы сөзінде доктор Бенджамин Йоргенсеннің оның зерттеулеріне қосқан үлесін де мойындады. Ол: «Шындығында, Кристин, сен болмағанда, бәрі осылай болмас еді: грант, менің жарияланымдарым, лекцияларым және т.б.» деп жазды. Басқа елдердегі ұқсас жағдайлар (мысалы, Роберта Коуэлл, оның 1951 жылы Англияда Гарольд Гиллис жасаған операциясы 1954 жылға дейін жарияланбады; 1958 жылы Францияда көп талқыланған Кокцинелл және 1961 жылы британдық таблоид баспасөзінде жарияланған және бүкіл әлемге тараған Апрель Эшли) осы процеске серпіліс берді. Бірақ Бенджаминнің көптеген пациенттері тыныш өмір сүрді (және көптегендері әлі де солай). Сәтті кәсіпкер Рид Эриксон (1917-1992) 1963 жылы Бенджаминнен ем іздеді. Олар 1925 жылдың 23 желтоқсанында үйленді. Кейіннен ол ұйымның атын Трансгендерлер денсаулығын зерттеу жөніндегі әлемдік кәсіби қауымдастық (WPATH) деп өзгертті.
Prior to arriving in the United States, Benjamin studied at the Institut für Sexualwissenschaft; from about this time onward he began to encounter and treat patients who he would later describe as transsexuals. In the 1930s he studied in Austria with Eugen Steinach. Kinsey had encountered the child as a result of his interviews for Sexual Behavior in the Human Male, which was published that year. This case rapidly caused Benjamin's interest in what he would come to call transsexualism, Benjamin conducted treatment with the assistance of carefully selected colleagues of various disciplines (such as psychiatrists C. L. Ihlenfeld and John Alden, electrologist Martha Foss, and surgeons Jose Jesus Barbosa, Roberto C. Granato, and Georges Burou). Benjamin's patients regarded him as a man of immense caring, respect and kindness, and many kept in touch with him until his death. He was a prolific and assiduous correspondent, in both English and German, and many letters are archived at the Magnus Hirschfeld Archive for Sexology, Humboldt University, Berlin. The legal, social and medical background to this in the United States, as in many other countries, was often a stark contrast, since wearing items of clothing associated with the opposite sex in public was often illegal, castration of a male was often illegal, anything seen as homosexuality was often persecuted or illegal, and many doctors considered all such people (including children) at best denied any affirmation of their gender identity, or involuntarily subjected to treatments such as drugged detention, electroconvulsive therapy or lobotomy. Though he had already published papers and lectured to professional audiences extensively, Benjamin's 1966 book, The Transsexual Phenomenon, was immensely important as the first large work describing and explaining the affirmative treatment path he pioneered. Publicity surrounding his patient Christine Jorgensen brought the issue into the mainstream in 1952 and led to a great many people presenting for assistance, internationally. In the preface of Christine Jorgensen's autobiography, Dr. Benjamin also gives Jorgensen credit for the advancement of his studies. He wrote, "Indeed Christine, without you, probably none of this would have happened; the grant, my publications, lectures, etc." Similar cases in other countries (such as that of Roberta Cowell, whose surgery by Harold Gillies in England was in 1951 but was not publicised until 1954; Coccinelle who received much publicity in France in 1958, and April Ashley, whose exposure in 1961 by the British tabloid press was reported worldwide) fuelled this. But most of Benjamin's patients lived (and many still live) quiet lives. Reed Erickson (1917–1992), a successful industrialist, sought treatment from Benjamin in 1963. They were married December 23rd, 1925. It later changed its name to The World Professional Association for Transgender Health (WPATH).