Кіріспе

Орталық Лаоста кездесетін кеміргіштердің түрі

Лаос тас егесі немесе ха ню (Laonastes aenigmamus, лаос тілінде: ຂະຍຸ), кейде "тышқан-сойылған" деп аталады, Лаос мемлекетінің Хамуан аймағында таралған кеміргіштердің бір түрі. Түрді алғаш рет 2005 жылы Паулина Дженкинс және авторлар тобы мақаласында сипаттады. Олар бұл жануарды барлық тірі кеміргіштерден настолько ерекше деп санады, оны жаңа Laonastidae отбасысына жатқызды. Ол Laonastes туысының жалғыз өкілі болып табылады. 2006 жылы Мэри Доусон және авторлар Лаос тас егесінің жіктелуіне қарсылық білдірді. Олар бұл кеміргіштің 11 миллион жыл бұрын, яғни миоценнің соңында жойылған деп саналған ежелгі Diatomyidae отбасысына жататындығын ұсынды. Осылайша, ол қайта тірілген түр (Лазарь түрі) болып табылады. Бұл жануарлар үлкен, қара түсті, қалың, құйрықтары сойылған сияқты егеуқұйрықтарға ұқсайды. Олардың бас сүйектері өте ерекше және барлық басқа тірі сүтқоректілерден ажыратады.

Жіктеу

Алғашқы кездескеннен кейін Дженкинс және авторлар (2005) Лаос тау-шаңылық тышқанын мүлдем жаңа отбасы деп қарастырды. Қазіргі сүтқоректілер тұқымдасының жаңа түрінің немесе жаңа тұқымдасының табылуы мерзімді түрде болып тұрады, мысалы, жапырақты мунджак немесе саола сияқты. Ал толығымен жаңа отбасының табылуы, оған қарағанда, әлдеқайда сирек кездеседі. Батыс ғылымының осы жаңалыққа дейінгі соңғы оқиғасы 1974 жылы құмырсқа жейтін шағала (Craseonycteris thonglongyai; Craseonycteridae отбасы) табылғаны болды. 20-ғасырдағы басқа мысалдар – бұл тек бірнеше ғалымдар тарапынан ерекше отбасылар деп саналатын түрлер. Оларға мыналар жатады: 1918 жылы қытай өзен дельфині (Lipotes vexillifer; Lipotidae отбасы), 1905 жылы Загрос егешқанағы (Calomyscus bailwardi; Calomyscidae отбасы) және 1904 жылы Гельдидің мармозеті (Callimico goeldii; Callimiconidae отбасы). Тірі өкілдері бар қалған барлық кеміргіштер отбасыларының (шамамен 30) өкілдері 1900 жылға дейін ашылған. Дженкинс және авторлар бұл зерттеуді белгілі кеміргіштердің қазба қалдықтарымен салыстырмады. Дженкинс және авторлар жүргізген мтДНК 12S рРНК және цитохром b тізбегінің талдауы Лаонастесті африкалық гистрикогнафты кеміргіштермен, атап айтқанда, блесмолдар мен дасси тышқандарымен байланыстырды. 1998 жылы ауыл тұрғындарынан және соудың құрылысынан үш қосымша жануардың қалдықтары алынды. Табиғатты қорғау қоғамының зерттеушілері Лаосқа қайта барып, тағы бірнеше мысал тапты.

Сипаттама

Бұл жануарлар, әдетте, тышқанға ұқсайды, бірақ олардың қалың, түкті құйрықтары батпанға ұқсас, бірақ салбырап тұрады. Басы үлкен, құлақтары дөңгелек, мұрнының көпірі сәл дөңгелектелген, ал мұрттары өте ұзын. Олардың жүні қара сұр, құйрығы қара түсті. Қарын жағы ақшыл, ортасында кішкентай ақ дақ бар. Көздері қара және кішкентай. Олардың ұзындығы құйрығымен бірге шамамен және салмағы Jenkins et al. (2004) жауын гистрикогнатоз деп сипаттаған, бірақ Доусон және авторлар бұл сциурогнатоз екенін дәлелдеді. Инфраорбитальды тесік кеңейген, бұл гистрикоморфты зигомасетерикалық жүйемен сәйкес келеді. Птеригоидты шұңқырлар орбитамен байланыспайды, бұл оларды гистрикогнатты кеміргіштерден ерекшелейді. Вьетнамда ол 5 коммунада (xã) – Thượng Hoá, Hóa Sơn, Trung Hoá, Hóa Hợp және Dân Hoá, сондай-ақ Phong Nha – Kẻ Bàng ұлттық паркінде, Вьет тілінде сөйлейтін Ruc, Sach және Chut этностық топтарының ауылдарының жанында табылған. Бұдан өзге, Лаос мемлекетінің Хин Намно ұлттық биологиялық әртүрлілік сақтау аймағында да кездеседі. Лаоста бұл түр көбінесе Пху Хин Пун ұлттық биологиялық әртүрлілік сақтау аймағында таралған. Нгуен және авторлар.

Табиғат тарихы

Лаос тас егесіктері карст әктас аймақтарында таралған. Олар көбінесе төбелердің беткейіндегі әктас тастар арасында ғана кездеседі. Жергілікті тұрғындар бұл жануарды «ханю» деп атайды және оны тағам ретінде аулайды.