Кіріспе

Күмбезді қолдайтын сәулеттік элемент, сәулеттік ерекшелік. Архитектурада, шквинч – күмбездің негізін тіреп тұратын үшбұрышты бұрыш. Оның көрнекі мақсаты – тіктөртбұрышты сегізбұрышқа айналдыру. Қараңыз: пендентив.

Құрылыс

Скуинш көбінесе төртбұрышты бұрышты жабатын тас аркадан құралады.

Тарих

Сквинштердегі күмбез ежелгі Римде ерте заманнан бері белгілі болған. Римдіктердің осы күнге дейін сақталған мысалдары кейінірек болғанымен, күмбезбен жабылған шаршы кеңістіктердің болуы осы техниканың ертеде-ақ қолданылғанын көрсетеді. Ең танымал мысалдардың бірі – Неапольдегі Сан-Джованни-ин-Фонте ерте христиан баптистериясының күмбезі, оның күмбезі мен сквинштері 5-ғасырға жататын мозаикалармен жабылған (дегенмен, баптистерияның құрылысы 4-ғасырда басталған). Византия, ислам және роман стиліндегі архитектурада жиі кездесетін «қабық» мотиві көбінесе римдік (Рим архитектурасындағы пеш күмбезі және тимпан безендірілуі) және ежелгі шабыт көзі болуы мүмкін. Дегенмен, сквинштердегі күмбездердің ең ерте сақталған мысалы Сассанид архитектурасында, 3-ғасырға жататын Ардашир сарайында табылады. Бұл ескерткіште басқа жерлерде римдік ықпал байқалады, сондықтан сквинштердің де римдік ықпалда пайда болғаны мүмкін. Бұл техника Византия және Армения архитектурасында кеңінен қолданылды, әсіресе күмбездердің диаметрі үлкен болмаған жағдайларда. Бірақ бұл техникаға Константинопольдегі Ая Софиядағыдай, үлкен күмбездерге арналған сфералық конструкциялар күшті қарсылық көрсетті. Сквинштердегі кішкентай күмбездер ислам архитектурасында да кеңінен таралды, онда олар жиі кездеседі. Олар көбінесе консольдік құрылымдарды имитациялайтын мукарналармен әшекейленеді. Ислам дінінің пайда болуынан кейін, бұл техника Таяу Шығыста шығыс романдық және ислам архитектурасында қолданылды. Ол ислам архитектурасының ерекшелігі болып қала берді, әсіресе Иранда, және көбінесе мукарна деп аталатын сталактит тәрізді құрылымдармен жабылған.