Кіріспе
Дэвид Джин Пирсон (22 желтоқсан 1934 - 12 қараша 2018) – 1960 жылдан 1986 жылға дейін NASCAR Grand National және Winston Cup серияларында (қазір NASCAR Cup Series деп аталады) жарысқан американдық автокөлік жүргізушісі. Пирсон негізінен Wood Brothers Racing үшін 21 нөмірі бар Mercury көлігінде жарысқан. Ол 1960 жылы NASCAR «Жылдың жаңашылы» сыйлығын және үш Cup Series чемпионатын (1966, 1968 және 1969) жеңіп алды. Белсенді мансабында ол бірде-бір жарысты өткірмейтін. Оның есебінде 63 бірінші/екінші орын бар, көбінесе жеңіс Пирсонға тиеді. Ричард Петти 1184 стартта 200 жеңіске жеткен, ал Пирсон 574 стартта 105 жеңіске жетті. Пирсонды жарысқа есепті және салмақты көзқараспен қарағаны үшін «Түлкі» (кейін «Күміс Түлкі») деп атады. NASCAR Hall of Fame-нің 2010 жылғы алғашқы құрамына үміткер ретінде талданғанда, NASCAR Пирсонды «өзінің мансабында NASCAR тиімділігінің үлгісі» деп сипаттады. «Пирсон жарысқа келсе, жеңіске жететіндей» еді. Пирсон 1986 жылы мансабын аяқтады және NASCAR тарихындағы барлық уақыттағы жеңімпаздар тізімінде 105 жеңісімен екінші орында тұр, сонымен қатар 113 поул-позицияға ие. Ричард Петти Пирсонды жоғары бағалап: «Ол сізді қысқа трассада, суперспидвейде, жол трассасында, топырақ трассада жеңе алады. Пирсонға жеңілу басқаларға қарағанда аз ауыртты, себебі оның қаншалықты жақсы екенін білдім» деді. Оның NASCAR-дағы алғашқы старті 1960 жылғы Daytona 500 біліктілік жарысы болды, онда ол Джек Уайттан сатып алған жеке көлігімен 17-ші орынды иеленді. Ол сол маусымда 22 жарысқа қатысып, маусымдық ұпай бойынша 23-ші орынды алды және 1960 жылы NASCAR «Жылдың жаңашылы» атанды. Маусымының жарқын сәттері Gamecock Speedway (Sumter, South Carolina) -де екінші орын, Hickory Motor Speedway-де төртінші орын және туған жері Спартанбургтегі Piedmont Interstate Fairgrounds трассасында поул-позициядан бастап бесінші орын алу болды. Дарел Дирингердің шина компаниясымен келісімшарт бойынша келіспеушілігі болғандықтан, Шарлоттадағы алғашқы World 600 жарысына қатыса алмады. Литтлжон жарысқа келді және автокөлік құрастырушы Рей Фоксқа Пирсонды жұмысқа алуды ұсынды. Пирсон командаға қосылуға күмәнданды, ал Фокс өзінің көлігін салыстырмалы түрде сынақтан өтпеген 26 жасар жүргізушіге сеніп тапсыруға дайын болмады. Бірақ ол Фокс дайындаған көлікте Concord Speedway-де алғашқы NASCAR жарысын жеңіп алды. Маусымның соңында ол Daytona-дағы Firecracker 250 және Atlanta-дағы Dixie 400 жарыстарында жеңіске жетті. Пирсон маусымды Фокс үшін жарысқа бастады, Фокс зейнеткерлікке шыққанға дейін. Оның жеті үздік ондығы болды, бірақ жеңіске жетпеді. Ол екі рет поул-позицияны иеленді, бірақ жеңіске жетпеді. Пирсон чемпионатта үшінші орын алды, ал Ричард Петти алғаш рет жеңіске жетті. Екеуі де drag racing-те де өнер көрсетті. Пирсон Оуэнс үшін «Cotton Picker» деген лақап атпен аталатын Dodge Dart универсалын жүргізді. NASCAR иесі Билл Франс аға Mopar жүргізушілерін қайтару үшін маусымның соңында қозғалтқыш ережелерін өзгертті. Ричард Петти мен Пирсон 55 жарыстың 14-інде бәсекелестікке түсті. Пирсон соңғы 21 жарыстың екеуінде (Колумбия және Ричмонд) жеңіске жетіп, маусымдық ұпай бойынша 40-шы орынды иеленді. Ол 49 жарыстың 15-інде жеңіске жетті, бұл сол кезде NASCAR тарихында екінші орынды иеленді. Пирсон команданың сүйрегіш машинасын кім жүргізуі керектігі туралы түсініспеушілік болғаннан кейін командадан кетті. Пирсон маусымдық ұпай бойынша жетінші орын алды. Пирсон негізінен Holman Moody үшін жарысты, Бристоль, Ричмонд, Солтүстік Уилксборо, Ашевилл Уивервилл Спидвейі, Дарлингтон, Белтсвилл Спидвейі, Лэнгли Филд Спидвейі, Шарлотта, Орта Джорджия Рэссвейі, Бристоль, Нэшвилл Спидвейі, Колумбия, Боуман Грей, Ашевилл Уивервилл, Хиккори және Огуста Спидвейі трассаларында жеңіске жетті. Ол 12 поул-позицияны қосты. Чемпионат Пирсонды Ли Петтимен NASCAR тарихындағы ең көп чемпионаттар саны бойынша теңестірді (Ричард Петти, Дейл Эрнхардт және Джимми Джонсон әрқайсысы жеті атақпен қазіргі рекордты ұстайды). Ол 1969 жылғы Daytona 500 маусымын сағатына 190 мильден жоғары жылдамдықпен біліктілікті алған бірінші жүргізуші болып бастады. 51 стартта ол 11 жеңіске, 42 үздік бестені және 44 үздік ондықты иеленді. Ол өзінің еңбегі үшін рекордтық 229 760 доллар табыс тапты. Ол дөңгелектермен байланысты мәселелерден кейін Талладегадағы алғашқы жарысты бойкот еткен он бір жүргізушінің бірі болды, кейін келесі жарыста турға қайта қосылды. 19 жарыста ол бір жарыста (Дарлингтон) жеңіске жетті және екі рет (Бристоль, Дарлингтон) поул-позицияны иеленді, маусымдық ұпай бойынша 23-ші орынды алды. R. J. Reynolds 1971 жылы NASCAR-ды демеушілік етіп, Grand National сериясын Winston Cup Series деп атады. Holman Moody мен Пирсон маусымның ортасында Пирсон 10% төменгі жалақыны қабылдаудан бас тартқаннан кейін ажырасты. Ол бұрынғыға дейін екі жарыста (Daytona Twin 125 және Бристоль) жеңіске жетті және төрт рет екінші орын алды. Сондай-ақ ол 13 қысқа трассаны жойды және 31 жарыстан тұратын кесте болды. Пирсон сол маусымда Wood Brothers үшін жарысқа бастады. Ол жарыстардың 17-сіне қатысып, алты жеңіске жетті, бұл оған маусымдық ұпай бойынша 20-шы орынды иеленді. Пирсон 1973 жылы 28 жарыстың 18-іне қатысқанмен, маусымдық ұпай бойынша сегізінші орын алғаннан кейін NASCAR жыл жүргізушісі атанды. Оның 61% жеңіс көрсеткіші NASCAR тарихындағы ең жоғары көрсеткіш. Ол Солтүстік Каролина Мотор Спидвейінде (Rockingham), Атланта, Дарлингтон, Мартинсвилл, Талладега, Довер, Мичиган, екінші Daytona жарысы, екінші Атланта жарысы, екінші Довер жарысы және екінші Rockingham жарысында жеңіске жетті. Қалған жеті жарыста төрт «Аяқталмады» (DNF), екі екінші орын және бір үшінші орын болды. Ол 3.4 орташа старт позициясымен сегіз поул-позицияны жеңіп алды. Бұл жүргізушілерге үлкен ақша жарыстарында жоғары орындар алғандары үшін ұпай берілген жалғыз маусым болды. Ол жеті жарыста жеңіске жетті, соның ішінде Бенни Парсонстың алдында 0.17 секундқа Winston 500. 1973-74 маусым үшін International Race of Champions (IROC) оны жылдық «барлық жұлдызды» автокөлік жарысына қатысуға шақырды және ол он екі жүргізушінің арасында төртінші орынды иеленді. 1975 жылы NASCAR үш онжылдыққа жуық қолданған ұпай жүйесіне өтті, содан кейін қазіргі Cup форматы енгізілді. Пирсон 177-ші айналымда Бенни Парсонстан көшбасшылықты қайтарып алып, алға жылдамдады. Қозғалтқышы қызып кеткеннен кейін бірнеше жоспарланбаған тоқталыстардан кейін 8 айналымнан қалып қойған Петти Парсонмен бірге Пирсонды қуып жете бастады. Соңғы үш айналымнан кем қалғанда Пирсон Cale Yarborough-қа соқтығысып, шөпке ұшып кетті. Парсонс Бобби Эллисоннан бір айналымға озып жарысты жеңіп алды. Жарыстан кейін Пирсон Петти Парсонға көмектескенін айтты. 1976 жылғы Daytona 500 Пирсон мен Петти арасындағы соңғы айналымдағы күрес үшін танымал. 2007 жылы ESPN жарысты ең қызықты Daytona 500-нің төртіншісі деп бағалады. Петти соңғы айналымға кіргенде Пирсоннан бірнеше көлік ұзындығымен озып кетті. Пирсон соңғы айналымдағы артқы түзу бойында Петтиге қарсы «сұңғыма» жасауға дайындықта трассаны пайдаланды. Ол 1975/1976 жылғы IROC III-тің алғашқы жарысында жеңіске жетті және ұпай бойынша бесінші орынды иеленді. Пирсон 1977 жылы NASCAR ұпай бойынша 13-ші орынды иеленді, 30 жарыстың 22-сінде екі рет жеңіске жетті. IROC оны 1976/77 жылғы IROC IV-ке қатысуға шақырды және төрт жарыстық серияда тоғызыншы орынды иеленді. Ол 1978 жылы тағы да 22 жарысқа қатысып, төрт рет жеңіске жетіп, маусымдық ұпай бойынша 16-шы орынды иеленді. Наурыз айында Пирсон Rockingham-дағы 100-ші Winston Cup жарысын жеңіп алды. Пирсон 1979 жылды жылдың алғашқы жарысында Riverside-та поул-позицияны жеңіп бастады, бірақ екінші орынды иеленді. Түйіршіктерді орнатуға үлкермей тұрып, ол питтен шығып кетті және пит жолының соңына жеткенде дөңгелектер түсіп қалды. Жарыстан кейін Пирсон командадан кетті. Жанкүйерлер оны NASCAR-дың ең танымал жүргізушісі деп таныды.
David Gene Pearson (December 22, 1934 – November 12, 2018) was an American stock car driver, who raced from 1960 to 1986 in the former NASCAR Grand National and Winston Cup Series (now called the NASCAR Cup Series), most notably driving the No. 21 Mercury for Wood Brothers Racing. Pearson won the 1960 NASCAR Rookie of the Year award and three Cup Series championships (1966, 1968, and 1969). He never missed a race in the years he was active. They accounted for 63 first/second place finishes, with the edge going to Pearson. Petty had 200 wins in 1,184 starts, while Pearson had 105 wins in 574 starts. Pearson was nicknamed the "Fox" (and later the "Silver Fox") for his calculated approach to racing. At his finalist nomination for NASCAR Hall of Fame's inaugural 2010 class, NASCAR described Pearson as " the model of NASCAR efficiency during his career. With little exaggeration, when Pearson showed up at a race track, he won." Pearson ended his career in 1986, and holds the second position on NASCAR's all time win list with 105 victories; as well as achieving 113 pole positions. Petty had high praises for Pearson, saying, "He could beat you on a short track, he could beat you on a superspeedway, he could beat you on a road course, he could beat you on a dirt track. It didn't hurt as bad to lose to Pearson as it did to some of the others, because I knew how good he was." shortly after winning the 1959 track championship at Greenville Pickens Speedway. His first NASCAR start was the first 1960 Daytona 500 qualifying race and he finished 17th in a self owned car that he had purchased from Jack White. He started 22 events that season, finishing 23rd in season points and was voted the 1960 NASCAR Rookie of the Year. His season was highlighted by a second place finish at Gamecock Speedway (Sumter, South Carolina), a fourth place finish at Hickory Motor Speedway and fifth after starting on the pole position at his hometown track at Piedmont Interstate Fairgrounds in Spartanburg. Darel Dieringer had a contract dispute with a tire company and was not able to compete in the inaugural World 600 at Charlotte. Littlejohn was at the track, and he recommended that car builder Ray Fox hire Pearson. Pearson was unsure if he should join the team, and Fox was not convinced that he should trust his car to the relatively untested 26 year old driver. winning his first NASCAR race in a Fox prepared car at Concord Speedway. Later in the season, he won the Firecracker 250 at Daytona and the Dixie 400 at Atlanta. Pearson began the season racing for Fox until Fox retired; He had seven top ten finishes and no wins. He held two pole positions and had no wins. Pearson finished third in the championship, which was won by Petty for the first time. Both competed in drag racing. Pearson drove a Dodge Dart station wagon nicknamed the "Cotton Picker" for Owens. NASCAR owner Bill France, Sr. adjusted the engine rules later in the season to bring back Mopar drivers; Petty and Pearson ended up competing in 14 of 55 events. Pearson won two of the final 21 races (Columbia and Richmond) to finish 40th in the season points. He won 15 of 49 events, which was the second most in NASCAR history at that time. Pearson quit after there was a misunderstanding about who would drive the team's tow truck. Pearson finished seventh in season points. Pearson competed primarily for Holman Moody, winning at Bristol, Richmond, North Wilkesboro, Asheville Weaverville Speedway, Darlington, Beltsville Speedway, Langley Field Speedway, Charlotte, Middle Georgia Raceway, Bristol, Nashville Speedway, Columbia, Bowman Gray, Asheville Weaverville, Hickory, and Augusta Speedway. He added twelve pole positions. The championship tied Pearson with Lee Petty for the most championships in NASCAR history (Richard Petty, Dale Earnhardt and Jimmie Johnson hold the current record with seven titles each). He started out the season at the 1969 Daytona 500 by being the first driver to qualify faster than 190 miles per hour with a speed of
In 51 starts, he had 11 wins, 42 top fives, and 44 top tens. He earned a record $229,760 for his effort. He was one of eleven drivers to boycott the first race at Talladega after concerns with the tires; he rejoined the tour at the following event. In 19 starts, he won a single race (Darlington) and earned two pole positions (Bristol, Darlington) to finish 23rd in points. R. J. Reynolds began sponsoring NASCAR in 1971 and the Grand National series was retitled the Winston Cup Series. Holman Moody and Pearson split near the middle of the season after Pearson refused to take a 10% pay cut. He won two races before the split (Daytona Twin 125 and Bristol) and four second place finishes. It also dropped 13 short tracks and had a 31 race schedule. Pearson began racing for the Wood Brothers that season. He raced in 17 of the events and had six wins, which earned him a 20th place finish in the season points. While Pearson only started in 18 (of 28) races during 1973, he was named the NASCAR driver of the Year after finishing eighth in points. His 61% win percentage is the highest in NASCAR history. He had wins at North Carolina Motor Speedway (Rockingham), Atlanta, Darlington, Martinsville, Talladega, Dover, Michigan, second Daytona race, second Atlanta race, second Dover race, and the second Rockingham race. The remaining seven races contained four Did Not Finishes (DNFs), two second place finishes and one third place. He won eight pole positions with a 3.4 average starting position. It was the only season where drivers were awarded points based on their money earnings, which ended up rewarding drivers who finished high in the big money races. He won seven races, including the Winston 500 by 0.17 seconds over Benny Parsons. The International Race of Champions (IROC) invited him to participate in their first annual all star stock car racing series for the 1973–74 season and he finished fourth of the twelve drivers. In 1975, NASCAR changed to the points system that it would use for nearly three decades until the current Chase for the Cup format was implemented in 2004. Pearson took the lead back from Benny Parsons on lap 177 and began to pull away. Petty, who was 8 laps down after several unscheduled pit stops due to engine overheating, began drafting with Parsons and the duo started closing on Pearson. With less than 3 laps to go Pearson collided Cale Yarborough on the backstretch and spun out into the grass. Parsons won the race by a lap over Bobby Allison. After the race, Pearson complained that Petty showed favoritism by helping Parsons. The 1976 Daytona 500 is known for the final lap battle between Pearson and Petty. In 2007, ESPN rated the race as the fourth most interesting Daytona 500. Petty was leading Pearson going into the last lap by a couple of car lengths. Pearson used the draft to attempt a slingshot pass against Petty at the end of the back stretch on the last lap, He won his only IROC race at the first race of IROC III in 1975/1976 at Michigan International Speedway and finished fifth in points. Pearson finished 13th in the 1977 NASCAR points, with two wins in 22 (of 30) races. IROC invited him to participate in IROC IV in 1976/77 and he finished ninth in the four race series. He competed in 22 races (of 30) again in 1978, winning four times for a 16th place finish in the season points. In March, Pearson won his 100th Winston Cup race at Rockingham. Pearson began 1979 by winning the pole position at year's first race at Riverside; he finished in second place. After a miscommunication, he left the pits without waiting for the pit crew to place lug nuts on the car and the tires fell off the car when he reached the end of pit lane. Pearson quit the team after the race. Fans voted him as NASCAR's Most Popular Driver.
1980 жылдар
Пирсон 1980 жылғы маусымда Хосс Эллингтон үшін жарысты. Ол Дарлингтонда жаңбыр салдарынан қысқартылған 1980 жылғы CRC Chemicals Rebel 500 жарысын жеңіп, соңғы Кубок жүлдесін иеленді. Пирсон Шарлоттада бірінші орынға тоғызыншы рет ие болды және 1972 мен 1980 жылдар аралығында он бес жарысты қатарынан алдыңғы қатардан бастады. Оның маусымы Доверде Кэнни Чайлдерс үшін поул-позицияны жеңіп алуымен және Дарлингтонда екі мәрте топ-10-ға кіруімен ерекшеленді. Ол Шарлотта мен Дарлингтонда поул-позициядан старт алып, шілдедегі Дейтона және Шарлотта жарыстарында топ-5-ке кірді. Ол Бристольдегі жарыста поул-позицияны жеңіп, екінші орынды иеленді. Пирсон сол маусымда тағы екі Буш жарысында (Довер, Солтүстік Каролина) қатысып, екінші және бірінші орыннан старт алып, тиісінше бесінші және бірінші орындарды жеңіп алды. Ол төрт мәрте топ-10-ға кірді, оның ішінде Дейтонада сегізінші және үшінші орындарды алды, ал ұпай бойынша 33-ші орынды иеленді. 1984 жылы Пирсон Хокинс үшін он бір жарыста өнер көрсетіп, маусымдық ұпайлар бойынша 41-ші орынды алды. Ол үш мәрте топ-10-ға кірді, барлығы тоғызыншы орынды алды: Дейтона 500, World 600 және Миллер 400 жарыстарында. Оның орташа старт позициясы 9,2 болды, бірақ он DNF нәтижесінде орташа финиш 30-шы орыннан жоғары болды. Ол шілдедегі Дейтона жарысында топ-10-ға кірді және ұпай бойынша 36-шы орынды иеленді. 1986 жыл Пирсонның NASCAR-дағы соңғы маусымы болды. Пирсон екі жарыста өз машинасымен қатысты. Шарлоттада DNF нәтижесінен кейін, ол тамыздағы Мичиган жарысындағы соңғы жарысында оныншы орынды иеленді. Үш жылдық үзілістен кейін Пирсон 1989 жылы зейнеттен оралуды жоспарлады, жарақат алған Neil Bonnett-ті Wood Brothers командасының No. 21 машинасынан ауыстыруға ниеттенді. Алайда, жарысқа дайындық кезінде мойны мен арқасы ауырсынып, зейнеткерлікке шығуды жөн көрді; Томи Эллис жарыста Пирсонның орнын басты.
Мұра
Ол 1991 жылы Ұлттық Моторспорт Пресса Ассоциациясының Даңқ залына енгізілді. 1993 жылы Халықаралық Моторспорт Даңқ залына және 1998 жылы Шарлотта Мотор Спидвейінің Аңыздар Сотына кірді. 1999 жылдың ортасында Sports Illustrated 40 NASCAR сарапшысының дауыстарын пайдаланып, Пирсонды ХХ ғасырдың үздік автокөлік жүргізушісі деп таныды. 2009 жылы Пирсон NASCAR Даңқ залына енгізілген алғашқы топқа үміткер болған 25 адамның қатарында болды. NASCAR 2010 жылғы топқа енетін бес адамды атады және ол алтыншыдан сегізінші орынға дейін болғанын мәлімдеді. Пирсон жаңадан енгізілгендер туралы хабарланғаннан кейін он минуттан соң кетіп қалды. Бұл шешім көпшіліктің сынына ұшырады, ал кейбір жазушылар оның 2011 жылғы топтың басты жұлдызы болатынын болжады. Оған 53 сайлаушының 50-сі дауыс берді. "Осы көптеген адамдар маған дауыс беруді жөн санағанына қуаныштымын", - деді Пирсон. Ол Билл Франс-младшийдің 2010 жылғы топқа бір дауыспен одан бұрын кіргеніне ренжімегенін қосты.
NASCAR
(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)
Ұлы ұлттық сериясы
NASCAR Grand National Series нәтижелері Жыл Командасы № Өндіруші 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 Ұп. Сілтеме 1960 Pearson Racing 67 Chevy CLT CLB DAY17 DAY DAY28 CLT15 NWS19 PHO CLB15 MARDNQ HCY WIL BGS GPS8 AWS DAR PIF5 HBO14 RCH HMS CLT10 BGS DAY18 HEI MAB MBS11 ATL32 BIR NSV AWS PIF18 CLB19 SBO BGS DAR27 HCY4 CSF GSP2 HBO15 MAR7 NWS8 CLT21 RCH ATL25 23-орын 5956 1961 CLT5 JSP16 DAY PIF3 AWS HMS GPS10 HBO BGS MAR NWS CLB14 HCY RCH MAR DAR CLT CLT RSD ASP PIF17 BIR GPS17 BGS NOR HAS4 STR CLB17 MBS 13-орын 13088 Tony Lavati 66 Pontiac DAY17 DAY21 Pearson Racing 26 Pontiac ATL40 John Masoni 3 Pontiac CLT1* DAY ATL40 BRI30 NSV BGS AWS RCH SBO DAR3 HCY RCH CSF ATL1 MAR NWS CLT21 BRI GPS HBO 1962 Fox Racing 39 Pontiac CON AWS DAY DAY DAY6 CON AWS SVH HBO RCH CLB 10-орын 14404 Julian Petty 44 Pontiac NWS33 GPS MBS MAR BGS Owens Racing 6 Pontiac BRI7 RCH HCY CON DAR4 HCY RCH DTS AUG MAR NWS CLT23 Fox Racing 3 Pontiac DAR7 PIF14 CLT7* ATL7 BGS AUG RCH SBO DAY8 CLB ASH GPS AUG SVH MBS BRI37 CHT NSV HUN AWS STR BGS PIF VAL Bud Moore Engineering 08 Pontiac ATL11 1963 Owens Racing 6 Dodge BIR GGS THS4 RSD33 DAY DAY18 DAY48 PIF18 AWS18 BRI31 AUG RCH14 GPS5 SBO8 BGS MAR9 NWS6 CLB THS DAR12 ODS RCH CLT5 BIR13 ATL34 DAY6 MBS SVH2 DTS BGS11 ASH3 OBS BRR4 BRI5 GPS6 NSV16 CLB2 AWS4 PIF16 BGS4 ONA DAR14 HCY18 RCH15 MAR4 NWS8 CLT11 SBO2 HBO15 RSD13 8-орын 21156 5 HBO19 DTS3 THS14 Nichels Engineering 02 Pontiac ATL26 HCY 1964 Owens Racing 5 Dodge CON4 SVH12 3-орын 32146 6 AUG17 JSP16 RSD6 DAY3 DAY DAY30 RCH1 BRI28 GPS1 BGS5 ATL21 AWS4 HBO1* PIF3 CLB6 NWS11 MAR18 SVH7 DAR6 LGY12 HCY2* SBO4 CLT8 GPS10* ASH4 ATL23 CON2* NSV2 CHT1* BIR4 VAL8 PIF16* DAY6 ODS2 OBS5* BRR8 ISP14 GLN6 LIN1 BRI17 NSV3 MBS1* AWS2 DTS2* ONA17 CLB1 BGS4 STR4 DAR12 HCY1* RCH2 ODS2 HBO14* MAR8 SVH3 NWS17 CLT7 HAR15 AUG29 JAC10 1965 RSD DAY DAY DAY PIF ASW RCH HBO ATL GPS NWS MAR CLB BRI DAR LGY BGS HCY CLT CCF ASH HAR NSV BIR ATL GPS MBS VAL DAY ODS OBS ISP GLN BRI36 NSV CCF5* AWS15 SMR9 PIF10* AUG2 CLB1 DTS BLV BGS DAR HCY2 LIN3 ODS RCH1 MAR3 NWS4 CLT HBO6 CAR25 DTS 40-орын 5464 1966 AUG6 RSD2 DAY DAY6 DAY3 CAR8 BRI15* ATL14 HCY1 CLB1* GPS1* BGS1* NWS3 MAR9 DAR3 LGY19 MGR MON RCH1* CLT17* DTS1* ASH1* PIF16 SMR1* AWS2 BLV27 GPS1* DAY15 ODS BRR1* OXF7 FON1* ISP4 BRI3 SMR2* NSV ATL44 CLB1 AWS13 BLV BGS1* DAR3 HCY1* RCH1* HBO2 MAR35 NWS2 CLT10 CAR7 1-орын 35638 1967 AUG3 RSD8 DAY7 DAY DAY24 AWS4 BRI1 GPS1* BGS15 ATL21 CLB HCY NWS26 MAR SVH RCH 7-орын 26302 Holman Moody 17 Ford DAR2 BLV LGY CLT2 ASH MGR SMR BIR CAR21 GPS MGY DAY4* TRN OXF FDA ISP BRI28 SMR NSV ATL19 BGS CLB SVH DAR2 HCY RCH BLV HBO MAR3 NWS34 CLT24 CAR2 AWS3 1968 MGR11 MGY22 RSD2 DAY5 BRI1* RCH1* ATL31 HCY2 GPS14* CLB7 NWS1* MAR2 AUG AWS1* DAR1* BLV1 LGY1* CLT4 ASH21 MGR1* SMR15 BIR18 CAR30 GPS2* DAY3 ISP2 OXF2 FDA5 TRN2 BRI1* SMR3 NSV1 ATL4 CLB1* BGS1 AWS1* SBO2 LGY1* DAR2 HCY1 RCH2 HBO12 MAR6 NWS2 AUG1 CLT3* CAR2 JFC3 1-орын 3499 Roy Trantham 84 Ford BLV23 1969 Holman Moody 17 Ford MGR2 MGY RSD3 DAY1 DAY DAY6 CAR1* AUG1 BRI3 ATL2 CLB2 HCY3 GPS3 RCH1* NWS3 MAR2 AWS21 DAR5 BLV13 LGY1 CLT42 MGR2 SMR2 MCH2 KPT3 GPS2 NCF1* DAY4 DOV23 TPN1* TRN1 BLV2* BRI1* NSV6 SMR2 ATL2 MCH1* SBO2 BGS3 AWS2 DAR2 HCY21 RCH4 TALWth CLB19 MAR2 NWS1 CLT5 SVH3 AUG3 CAR2 JFC2 MGR2* TWS26 1-орын 4170 1970 RSD17 DAY23 DAY DAY2* RCH CAR SVH ATL BRI18 TAL3 NWS CLB DAR1* BLV LGY CLT14 SMR MCH3 RSD HCY KPT GPS DAY8 AST TPN TRN BRI22 SMR NSV ATL32 CLB ONA MCH37 TAL4 BGS SBO DAR4 HCY RCH DOV4 NCF NWS CLT39 MAR6 MGR CAR2 LGY 23-орын 1716 Junior Johnson 98 Ford MAR4 1971 Holman Moody 17 Ford RSD35 DAY BRI1 ATL4 CLB GPS2 SMR NWS2 MAR2 51-орын 486 Mercury DAY1 DAY4 ONT RCH CAR DAR31 SBO Giachetti Brothers 44 Ford HCY2 Nichels Engineering 33 Pontiac TAL43 ASH KPT CLT34 DOV MCH33 RSD HOU GPS 17 Plymouth DAY8 BRI AST ISP TRN NSV ATL BGS ONA MCH Pontiac TALDNQ CLB HCY DAR35 MAR CLT DOV TWS48 99 CAR36 MGR RCH NWS
Уинстон кубогы сериясы
NASCAR Winston Cup Series нәтижелері Жыл Командасы № Өндіруші 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Ұп. Сілтеме 1972 Bud Moore Engineering 15 Ford RSD26 DAY RCH ONT CAR ATL4 BRI 20-шы 4718 Wood Brothers Racing 21 Mercury DAR1* NWS TAL1* CLT25 DOV MCH1* RSD TWS DAY1* BRI TRN ATL3* TAL26 MCH1* NSV DAR2 DOV1* MAR3 NWS CLT3 CAR4 TWS Ford MAR8 Donlavey Racing 90 Ford RCH24 1973 Wood Brothers Racing 21 Mercury RSD22 DAY33 RCH CAR1* BRI ATL1* NWS DAR1* MAR1 TAL1* NSV CLT2 DOV1* TWS RSD MCH1 DAY1* BRI ATL1* TAL3* NSV DAR2 RCH DOV1* NWS MAR31 CLT36 CAR1* 13-шы 5382.8 1974 RSD3 DAY35 RCH CAR34 BRI ATL2* DAR1* NWS MAR TAL1* NSV DOV2 CLT1* RSD MCH3 DAY1 BRI NSV ATL2* POC4 TAL2 MCH1* DAR25 RCH DOV30 NWS MAR CLT1* CAR1 ONT2 3-ші 2389.25 1975 RSD2 DAY4* RCH CAR2 BRI ATL3 NWS DAR7* MAR20 TAL2 NSV DOV1* CLT3 RSD MCH1* DAY20 NSV POC1* TAL39 MCH2 DAR27 DOV26 NWS MAR23 CLT2 RCH CAR25 BRI ATL4 ONT2 14-шы 3057 1976 RSD1* DAY1 CAR29 RCH BRI ATL1 NWS DAR1 MAR3 TAL37 NSV DOV2 CLT1* RSD1 MCH1 DAY2 NSV POC4* TAL28 MCH1 BRI DAR1* RCH DOV3 MAR19 NWS CLT6 CAR6 ATL2 ONT1* 9-шы 3483 1977 RSD1 DAY21 RCH CAR32 ATL2 NWS DAR4* BRI MAR5 TAL22 NSV DOV2* CLT2 RSD2 MCH4 DAY5 NSV POC28 TAL37 MCH2 BRI DAR1 RCH DOV2 MAR3 NWS CLT3 CAR27 ATL2 ONT5 13-шы 3227 1978 RSD3 DAY34 RCH CAR1* ATL21 BRI DAR29 NWS MAR21 TAL35 DOV1 CLT5 NSV RSD27 MCH2 DAY1* NSV POC2 TAL5 MCH1 BRI DAR28 RCH DOV4 MAR25 NWS CLT5 CAR24 ATL32 ONT38 16-шы 2756 1979 RSD2 DAY37 CAR23 RCH ATL18 NWS BRI DAR22 MAR TAL NSV DOV CLT TWS RSD MCH DAY NSV POC 32-ші 1203 Osterlund Racing 2 Olds TAL2 Chevy MCH4 BRI7 DAR1 RCH DOV MAR CLT NWS CAR ATL ONT 1980 Ellington Racing 1 Chevy RSD DAY RCH CAR ATL BRI DAR1* NWS MAR CLT6 TWS RSD MCH25 DAR2 RCH DOV NWS MAR CLT38 CAR 37-ші 1004 Olds TAL3 NSV DOV DAY2 NSV POC TAL17 MCH BRI ATL31 ONT 1981 Halpern Enterprises 16 Chevy RSD DAY29 RCH CAR30 ATL32 BRI NWS DAR8 MAR TAL NSV 70-ші Kennie Childers Racing 12 Olds DOV25 CLT TWS RSD MCH DAY NSV POC TAL MCH BRI Ellington Racing 01 Buick DAR8 RCH DOV MAR NWS CLT CAR ATL RSD 1982 Bobby Hawkins Racing 03 Buick DAY RCH BRI ATL CAR DAR NWS MAR TAL NSV DOV CLT21 POC RSD MCH36 DAY5 NSV POC TAL MCH31 BRI DAR37 RCH DOV NWS CLT3 MAR CAR ATL RSD 37-ші 613 1983 16 Chevy DAY8 RCH CAR ATL DAR22 NWS MAR TAL31 NSV DOV BRI CLT39 RSD POC MCH35 DAY3 NSV POC TAL25 MCH9 BRI DAR10 RCH DOV MAR NWS CLT39 CAR ATL RSD 33-ші 943 1984 DAY9 RCH32 CAR ATL BRI NWS DAR37 MAR TAL32 NSV DOV CLT9 RSD MCH9 DAY17 NSV POC TAL MCH39 BRI DAR41 RCH DOV MAR CLT38 NWS CAR ATL25 RSD 41-ші 812 Junior Johnson & Associates 12 Chevy POCQL† 1985 Ellington Racing 21 Chevy DAY28 RCH CAR ATL29 BRI DAR28 NWS MAR TAL36 DOV CLT27 RSD POC MCH17 DAY10 POC35 36-шы 879 Pearson Racing Ford TAL35 MCH39 BRI DAR40 RCH DOV MAR NWS CLT37 CAR ATL RSD 1986 Chevy DAY RCH CAR ATL BRI DAR NWS MAR TAL DOV CLT36 RSD POC MCH DAY POC TAL GLN MCH10 BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR ATL RSD 82-ші 134† – Neil Bonnett үшін біліктілік алды
Budweiser Late Model Sportsman сериясы
NASCAR Budweiser Late Model Sportsman Series нәтижелері
Жыл Командасы No. Түрі
1982 Pearson Racing 21 Pontiac DAY RCH BRI2* MAR DAR3 HCY SBO CRW RCH LGY DOV5 HCY CLT ASH HCY SBO CAR1 CRW SBO HCY LGY IRP19 BRI HCY RCH MAR CLT HCY MAR 35-орын 776
1983 Ford DAY RCH CAR HCY MAR NWS SBO GPS LGY DOV12 BRI CLT SBO HCY ROU SBO ROU CRW ROU SBO HCY LGY IRP GPS BRI HCY DAR RCH NWS SBO MAR ROU CLT HCY MAR 112-орын 127
Халықаралық жарыстар
(түйін) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды бастап өткен.) Халықаралық жарыс чемпиондарының нәтижелері Маусым Түрі Q1 Q2 Q3 1 2 3 4 Орын Ұпай Сілтеме 1973–74 Porsche RSD9 RSD2 RSD4 DAY4 4-ші $14,600 1974–75 Chevy MCH3 RSD4 RSD11 DAY5 6-шы $16,500 1975–76 MCH1 RSD10 RSD8 DAY4 5-ші $21,000 1976–77 MCH10 RSD2 RSD11 DAY6 9-шы $10,500 1978–79 MCH5 MCH RSD RSD ATL NA
Жеке өмір
Пирсонның әйелі Хелен Рут Пирсон 1991 жылы одан бұрын қайтыс болды. Оның үш ұлы болды: Ларри Пирсон, Рикки Пирсон және Эдди Пирсон. 2014 жылдың желтоқсанында Пирсон жеңіл инсульт алды, осының салдарынан денесінің сол жағы ішінара қозғалмай қалды, бірақ ол қалпына келді. Пирсон 2018 жылдың 12 қарашасында Оңтүстік Каролина штатының Спартанбург қаласында 83 жасында қайтыс болды. Қайтыс болу себебі жарияланбады.