3D суреттерді поляризациялық әйнектер арқылы қалай көруге болады? Поляризациялық 3D жүйесінің қағидалары, стереоскопия және бейнелерді көрсету туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Поляризацияланған жарықты қолданып 3D бейне жасау
Using polarized light to create a 3D image
Поляризацияланған 3D жүйеде әрбір көзге жететін жарықты шектеу арқылы үш өлшемді бейнелердің иллюзиясын жасау үшін поляризациялық көзілдіріктер қолданылады (бұл стереоскопияның бір түрі). Стереоскопиялық бейнелер мен фильмдерді көрсету үшін екі бейне бір экранға немесе дисплейге әртүрлі поляризациялық сүзгілер арқылы біріктіріліп проекцияланады. Көрермен әр көзіне поляризациялық сүзгісі бар, төмен бағалы көзілдірік киеді. Сол және оң жақ сүзгілердің поляризациясы әртүрлі болғандықтан, әр көз тек өзіне сәйкес поляризацияланған бейнені қабылдайды. Бұл бірдей көріністі екі көзге бірдей көрсету арқылы үш өлшемді эффект жасауға мүмкіндік береді, бірақ бейне әртүрлі поляризациялармен сәл әртүрлі бұрыштан бейнеленеді. Көптеген адамдар стереоскопиялық бейнелерді бір уақытта көре алады. Поляризацияланған 3D жүйелері және стереоскопиялық жүйелер, әдетте, Vergence Accommodation Conflict құбылысын көрсетеді.
A polarized 3D system uses polarization glasses to create the illusion of three dimensional images by restricting the light that reaches each eye (an example of stereoscopy). To present stereoscopic images and films, two images are projected superimposed onto the same screen or display through different polarizing filters. The viewer wears low cost eyeglasses with a polarizing filter for each eye. The left and right filters have different polarizations, so each eye receives only the image with the matching polarization. This is used to produce a three dimensional effect by projecting the same scene into both eyes, but depicted from slightly different perspectives with different polarizations. Multiple people can view the stereoscopic images at the same time. Polarized 3D systems, and stereoscopy systems in general, commonly exhibit the Vergence Accommodation Conflict.
Сызықтық поляризациялы шыны
Стереоскопиялық киноны көрсету үшін екі кескін бір экранға ортогоналды поляризациялық сүзгілер арқылы (әдетте 45 және 135 градус бұрышпен) бір-біріне жабыстырылып проекцияланады. Көрермен проектордағы сүзгілермен бірдей бағытта орналасқан ортогоналды поляризациялық сүзгілері бар сызықтық поляризацияланған көзілдірік киеді. Әрбір сүзгі тек өзімен ұқсас поляризацияланған жарықты өткізіп, ортогоналды поляризацияланған жарықты тоқтатарлықтан, әр көз проекцияланған кескіндердің тек біреуін ғана көреді, соның арқасында 3D эффектіге қол жеткізіледі. Сызықтық поляризацияланған көзілдіріктер көрерменнің басын тік ұстауын қажет етеді, себебі көру сүзгілерін қисайту оң және сол каналдардың кескіндерінің бір-біріне араласуына себеп болады. Бұл ұзақ көру кезінде қолайсыздық тудыруы мүмкін, өйткені 3D эффектін сақтау үшін бас қозғалысы шектеледі.
To present a stereoscopic motion picture, two images are projected superimposed onto the same screen through orthogonal polarizing filters (Usually at 45 and 135 degrees). The viewer wears linearly polarized eyeglasses which also contain a pair of orthogonal polarizing filters oriented the same as the projector. As each filter only passes light which is similarly polarised and blocks the orthogonally polarized light, each eye only sees one of the projected images, and the 3D effect is achieved. Linearly polarised glasses require the viewer to keep his or her head level, as tilting of the viewing filters will cause the images of the left and right channels to bleed over to the opposite channel. This can make prolonged viewing uncomfortable as head movement is limited to maintain the 3D effect.
Дөңгелек түрдегі поляризацияланған шыны
Стереоскопиялық бейнені көрсету үшін екі сурет бір экранға қарама-қарсы айналымды поляризациялық сүзгілер арқылы бір-біріне жабысып түсіріледі. Көрермен қарама-қарсы айналымды талдаушы сүзгілер (кері орнатылған айналымды поляризаторлар) бар көзілдірік киеді. Сол жақтан айнала поляризацияланған жарық оң жақ айналымды анализатормен, ал оң жақтан айнала поляризацияланған жарық сол жақ айналымды анализатормен тоқтатылады. Нәтижесі сызықтық поляризацияланған көзілдіктерді пайдалана отырып стереоскопиялық көруге ұқсас, бірақ көрермен басын бұрса да сол/оң бөлінісін сақтай алады (дегенмен, көз жазықтығы мен бастапқы камера жазықтығының үйлеспеуінен стереоскопиялық бейне бірігуі жоғалады). Суретте көрсетілгендей, талдаушы сүзгілер шаршы толқын пластинасынан (QWP) және сызықтық поляризациялық сүзгіден (LPF) құралған. QWP әрқашан айналымды поляризацияланған жарықты сызықтық поляризацияланған жарыққа айналдырады. Дегенмен, QWP арқылы өндірілетін сызықтық поляризацияланған жарықтың поляризация бұрышы QWP-ге кіретін айналымды поляризацияланған жарықтың айналымына байланысты. Суретте көрсетілгендей, талдаушы сүзгіге кіретін сол жақ айналымды поляризацияланған жарық QWP арқылы сызықтық поляризацияланған жарыққа айналады, оның поляризация бағыты LPF-тің тарату осімен сәйкес келеді. Сондықтан, бұл жағдайда жарық LPF арқылы өтеді. Керісінше, оң жақ айналымды поляризацияланған жарық LPF-тің сіңіру осімен сәйкес келетін поляризация бағытына ие болатын сызықтық поляризацияланған жарыққа айналады, ол тарату осіне перпендикуляр орналасқан, сондықтан тоқтатылар еді. QWP немесе LPF-ті оның бетіне перпендикуляр ось бойынша 90 градусқа бұру арқылы (яғни жарық толқынының таралу бағытына параллель), оңға емес, солға айналымды поляризацияланған жарықты тоқтататын талдаушы сүзгі құруға болады. QWP және LPF-ті бірдей бұрышта бұру талдаушы сүзгінің әрекетін өзгерте алмайды.
To present a stereoscopic motion picture, two images are projected superimposed onto the same screen through circular polarizing filters of opposite handedness. The viewer wears eyeglasses which contain a pair of analyzing filters (circular polarizers mounted in reverse) of opposite handedness. Light that is left circularly polarized is blocked by the right handed analyzer, while right circularly polarized light is blocked by the left handed analyzer. The result is similar to that of stereoscopic viewing using linearly polarized glasses, except the viewer can tilt his or her head and still maintain left/right separation (although stereoscopic image fusion will be lost due to the mismatch between the eye plane and the original camera plane). As shown in the figure, the analyzing filters are constructed of a quarter wave plate (QWP) and a linearly polarized filter (LPF). The QWP always transforms circularly polarized light into linearly polarized light. However, the angle of polarization of the linearly polarized light produced by a QWP depends on the handedness of the circularly polarized light entering the QWP. In the illustration, the left handed circularly polarized light entering the analyzing filter is transformed by the QWP into linearly polarized light which has its direction of polarization along the transmission axis of the LPF. Therefore, in this case the light passes through the LPF. In contrast, right handed circularly polarized light would have been transformed into linearly polarized light that had its direction of polarization along the absorbing axis of the LPF, which is at right angles to the transmission axis, and it would have therefore been blocked. By rotating either the QWP or the LPF by 90 degrees about an axis perpendicular to its surface (i. e. parallel to the direction of propagation of the light wave), one may build an analyzing filter which blocks left handed, rather than right handed circularly polarized light. Rotating both the QWP and the LPF by the same angle does not change the behaviour of the analyzing filter.
Жүйенің құрылысы және мысалдар
Қарапайым киноэкранынан шағылысқан поляризацияланған жарық әдетте поляризациясының көп бөлігін жоғалтады, бірақ күміс немесе алюминийленген экран қолданылса, бұл жоғалту ескерілмейді. Бұл, бір-бірімен үйлестірілген DLP проекторларын, поляризациялық сүзгілерді, күміс экранды және екі экрандық графикалық картасы бар компьютерді пайдаланып, поляризациялық көзілдірік киген адамдар тобына стереоскопиялық 3D деректерді бір мезгілде көрсетуге болатын, салыстырмалы түрде қымбат (2010 жылы 10 000 АҚШ долларынан астам) жүйе құруға мүмкіндік береді. RealD 3D жүйесінде проектор линзасының алдына секундтық 144 рет полярлығын өзгерте алатын дөңгелек поляризациялық сұйық кристалды сүзгі орналастырылады. Сол және оң көздің суреттері кезекпен көрсетілгендіктен, тек бір проектор ғана қажет. Sony RealD XLS деп аталатын жаңа жүйеге ие, ол екі дөңгелек поляризацияланған суретті бірден көрсетеді: бір 4K проектор екі 2K суретті бірін жоғары, бірін төмен орналастырып көрсетеді, ал арнайы линза тіркемесі суреттерді поляризациялап, бірін-бірің үстіне проекциялайды. Дәстүрлі 35 мм проекторларға «жоғары және төмен» форматында фильм көрсету үшін оптикалық қосымшаларды орнатуға болады, онда әрбір сурет жұбы фильмнің бір кадрында біріктіріледі. Екі сурет әртүрлі поляризаторлар арқылы проекцияланып, экранда біріктіріледі. Бұл театрды 3D-ге түрлендірудің өте тиімді тәсілі, себебі тек қосымшалар мен деполяризацияланбайтын экран беті ғана қажет, сандық 3D проекцияға түрлендіру қажет емес. Thomson Technicolor қазіргі уақытта осы типтегі адаптерді өндіреді. Стереосуреттерді бір пайдаланушыға көрсету үшін, бір-біріне тік бұрышпен орналасқан екі экран мен жартылай күмістелген айналарды пайдаланып, суреттерді біріктіретін құрылғы жасау ыңғайлы. Бір сурет бұрышты айна арқылы тікелей көрінеді, ал екіншісі – айнадағы бейне ретінде. Суреттер экранына поляризациялық сүзгілер бекітіледі және көзілдірік ретінде тиісті бұрышта орналасқан сүзгілер киіледі. Ұқсас техникада бір экран қолданылады, онда жоғарғы сурет инверттелген, ал көлденең жартылай шағылыстырғышта көрсетіледі, ал тік сурет шағылыстырғыштың астында көрсетіледі, сондай-ақ тиісті поляризаторлармен.
Polarized light reflected from an ordinary motion picture screen typically loses most of its polarization, but the loss is negligible if a silver screen or aluminized screen is used. This means that a pair of aligned DLP projectors, some polarizing filters, a silver screen, and a computer with a dual head graphics card can be used to form a relatively high cost (over US$10,000 in 2010) system for displaying stereoscopic 3D data simultaneously to a group of people wearing polarized glasses. In the case of RealD 3D a circularly polarizing liquid crystal filter which can switch polarity 144 times per second is placed in front of the projector lens. Only one projector is needed, as the left and right eye images are displayed alternately. Sony features a new system called RealD XLS, which shows both circularly polarized images simultaneously: A single 4K projector displays two 2K images one above the other, a special lens attachment polarizes and projects the images on top of each other. Optical attachments can be added to traditional 35 mm projectors to adapt them for projecting film in the "over and under" format, in which each pair of images is stacked within one frame of film. The two images are projected through different polarizers and superimposed on the screen. This is a very cost effective way to convert a theater for 3 D as all that is needed are the attachments and a non depolarizing screen surface, rather than a conversion to digital 3 D projection. Thomson Technicolor currently produces an adapter of this type. When stereo images are to be presented to a single user, it is practical to construct an image combiner, using partially silvered mirrors and two image screens at right angles to one another. One image is seen directly through the angled mirror whilst the other is seen as a reflection. Polarized filters are attached to the image screens and appropriately angled filters are worn as glasses. A similar technique uses a single screen with an inverted upper image, viewed in a horizontal partial reflector, with an upright image presented below the reflector, again with appropriate polarizers.
Теледидар мен компьютер экрандарында
Поляризациялау әдістерін сұйық кристалды дисплей (ЖКД) технологиясына қарағанда катодты сәулелі түтік (CRT) технологиясымен қолдану оңайырақ. Кәдімгі ЖК-экрандар пикселдерді басқару үшін поляризаторларды қамтиды, бұл осы техникаларға кедергі келтіруі мүмкін. 2003 жылы Кейго Идзука ноутбук компьютерлерінің дисплейлерінде целлофан қағаздарын пайдаланып, осы принциптің арзан әдісін тапты. Екі проекторлы компьютер және алюминий фольгадан жасалған экранды пайдаланып, төмен құнмен поляризацияланған проекция жүйесін құруға болады. Алюминий фольганың матовый жағы көптеген күміс экрандардан жарықрақ. Бұл 2009 жылдың қыркүйегінде Таиландтың Нонтхабури қаласындағы PhraJomGlao университетінде көрсетілді.
Polarizing techniques are easier to apply with cathode ray tube (CRT) technology than with Liquid crystal display (LCD). Ordinary LCD screens already contain polarizers for control of pixel presentation — this can interfere with these techniques. In 2003 Keigo Iizuka discovered an inexpensive implementation of this principle on laptop computer displays using cellophane sheets. One can construct a low cost polarized projection system by using a computer with two projectors and an aluminium foil screen. The dull side of aluminium foil is brighter than most silver screens. This was demonstrated at PhraJomGlao University, Nônthaburi, Thailand, September 2009.
Денсаулық сақтау
Оптометрия және офтальмологияда поляризацияланған көзілдіктер бинокулярлық көрудің тереңдігін бағалау (яғни стереопсия) үшін түрлі сынақтарда қолданылады.
In optometry and ophthalmology, polarized glasses are used for various tests of binocular depth perception (i. e. stereopsis).
Тарих
Поляризацияланған 3D проекция 1890 жылдары тәжірибе жүзінде көрсетілді. Проекторлар поляризация үшін Николь призмаларын пайдаланды. Көру сүзгілері ретінде қажетсіз полярлық жарықты кері шағылыстыратын бұрышпен орналасқан жұқа шыны қабаттарынан жасалған жиынтықтар қолданылды. Поляризацияланған 3D көзілдіріктер 1934 жылы Эдвин Лэндтің Polaroid пластикалық поляризаторларын ойлап табуынан кейін ғана қолдануға ыңғайлы болды, ол жеке түрде 3D суреттерді көрсету және көру үшін оларды көрсетіп жүрді. Олар алғаш рет 3D фильмін көпшілыққа көрсету үшін пайдаланылды. 16 мм Kodachrome түсті пленка қолданылды. Көзілдіріктер туралы толық мәліметтер жоқ. 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде қысқа 3D фильм Chrysler Motors павильонында көрсетілді және күніне мыңдаған келушілер оны көрді. Қолда ұсталатын картонды көрермендер, тегін сувенир ретінде, 1939 жылғы Plymouth машинасының пішінінде кесілген. Олардың Polaroid фильтрлері, фаралар орналасуы керек тіктөртбұрышты тесіктерге бекітілген, өте кішкентай болды. 1952 жылдың 26 қарашасында премьерасы өткен және 1950 жылдардың қысқа, бірақ қарқынды 3D сән-әуесін қозғаған Bwana Devil толық метражды түсті 3D фильмін көру үшін құлаққаптары және үлкен фильтрлері бар картонды көзілдіріктер қолданылды. "Life" журналының 3D көзілдірік киген көрермендер туралы танымал суреті премьерада түсірілген сериялардың бірі болды. Фильмнің атауы, құлаққаптарға басылған, осы суреттердің жоғары сапалы көшірмелерінде анық көрінеді. Түсті нұсқалар 1950 жылдардағы 3D фильмдер анаглифтік түсті фильтр әдісімен көрсетілді деген мифті таратуға көмектесті. Шындығында, 1950 жылдары анаглифтік проекция тек бірнеше қысқа фильмдерде ғана қолданылды. 1970 жылдардан бастап, кейбір 1950 жылдардағы 3D көркем фильмдер анаглифтік форматта қайта шығарылды, осылайша оларды арнайы проекциялық жабдықсыз көрсетуге болады. Бұл бастапқы формат емес екенін жарнамалаудың коммерциялық пайдасы болған жоқ. 1950 жылдары бір рет қолданылатын картонды рамкалардағы Polaroid фильтрлері кең таралған, бірақ театр иелері үшін әлдеқайда қымбат болған, біршама үлкен фильтрлері бар ыңғайлы пластикалық рамкалар да қолданылды. Көрермендер әдетте оларды сауықтыру және қайта қолдану үшін кетіп бара жатқанда тапсыруды сұрады, және есінен шығарып кеткен немесе сувенирді жақсы көретін көрермендерден оларды алуға тырысу үшін шығуларда күзетшілердің болуы дағды болды. Картонды және пластикалық рамкалар келесі онжылдықтарда да қатар өмір сүрді, олардың біреуін белгілі бір фильм таратушысы немесе театр немесе нақты шығарылым үшін жақтыратын. Кейде арнайы басылған немесе өзгеше жасалған көзілдіріктер қолданылды. Энди Уорхолдың "Франкенштейн" фильмінің 1974 жылғы АҚШ-тағы алғашқы көрсетілімінің кейбір көрсетілімдерінде екі қатаң пластикалық поляризатордан тұратын ерекше көзілдіріктер болды, олар ұзындығы бойынша тілінген екі жұқа күміс пластикалық түтікшелермен біріктірілген, біреуі жоғарғы жағында бекітіліп, құлаққаптар жасау үшін иілген, екіншісі ортасынан иілген және көпір ретінде қызмет еткен. Дизайн стильді, Уорхолға тән және шикі материалдан жасауға өте оңай болды. Сызықтық поляризация 1980 жылдарға дейін және одан кейін де стандартты болды. 2000 жылдары компьютерлік анимация, цифрлық проекция және күрделі IMAX 70 мм кинопроекторларын пайдалану поляризацияланған 3D фильмдердің жаңа толқынына мүмкіндік берді. 2000 жылдары RealD Cinema және MasterImage 3D енгізілді, екеуі де дөңгелек поляризацияны қолданды. IBC 2011 көрмесінде Амстердамдағы RAI-де Sony, Panasonic, JVC және басқа да бірнеше компаниялар кәсіби және тұтынушылар нарықтары үшін 3D стереоскопиялық өнімдерін көрсетті, олар RealD Cinema 3D стереоскопиясы қолданатын поляризация техникасын пайдаланды. Бұл өнімдер жазу, проекциялау, қарау және цифрлық дисплей технологиялары, тікелей эфирде, жазылған және өндіріс алдындағы және кейінгі қондырғылар, сондай-ақ 3D мазмұнын жасауға мүмкіндік беретін бағдарламалық және аппараттық өнімдерді қамтыды. Олардың жүйелері өзара үйлесімді және қолданыстағы RealD 3D пассивті көзілдіріктерімен үйлесімді.
Polarized 3 D projection was demonstrated experimentally in the 1890s. The projectors used Nicol Prisms for polarization. Packs of thin glass sheets, angled so as to reflect away light of the unwanted polarity, served as the viewing filters. Polarized 3 D glasses only became practical after the invention of Polaroid plastic sheet polarizers by Edwin Land, who was privately demonstrating their use for projecting and viewing 3 D images in 1934. They were first used to show a 3 D movie to the general public at "Polaroid on Parade", a New York Museum of Science and Industry exhibit that opened in December 1936. 16 mm Kodachrome color film was used. Details about the glasses are not available. At the 1939 New York World's Fair, a short polarized 3 D film was shown at the Chrysler Motors pavilion and seen by thousands of visitors daily. The hand held cardboard viewers, a free souvenir, were die cut in the shape of a 1939 Plymouth seen head on. Their Polaroid filters, stapled over rectangular openings where the headlights ought to be, were very small. Cardboard glasses with earpieces and larger filters were used to watch Bwana Devil, the feature length color 3 D film that premiered on 26 November 1952 and ignited the brief but intense 3 D fad of the 1950s. The well known Life magazine photo of an audience wearing 3 D glasses was one of a series taken at the premiere. The film's title, imprinted on the earpieces, is plainly visible in high resolution copies of those images. Imaginatively colorized versions have helped to spread the myth that the 3 D movies of the 1950s were projected by the anaglyph color filter method. In fact, during the 1950s anaglyph projection was used only for a few short films. Beginning in the 1970s, some 1950s 3 D feature films were re released in anaglyph form so that they could be shown without special projection equipment. There was no commercial advantage in advertising the fact that it was not the original release format. Polaroid filters in disposable cardboard frames were typical during the 1950s, but more comfortable plastic frames with somewhat larger filters, considerably more expensive for the theater owner, were also in use. Patrons were normally instructed to turn them in when leaving so that they could be sanitized and reissued, and it was not uncommon for ushers to be stationed at the exits to attempt to collect them from forgetful or souvenir loving patrons. Cardboard and plastic frames continued to co exist during the following decades, with one or the other favored by a particular film distributor or theater or for a particular release. Specially imprinted or otherwise custom made glasses were sometimes used. Some showings of Andy Warhol's Frankenstein during its 1974 U. S. first run featured unusual glasses consisting of two stiff plastic polarizers held together by two thin silver plastic tubes slit lengthwise, one attached across the tops and bent at the temples to form earpieces, the other a short length bent in the middle and serving as the bridge piece. The design managed to be both stylish in an appropriately Warholesque way and self evidently simple to manufacture from the raw sheet and tube stock. Linear polarization was standard into the 1980s and beyond. In the 2000s, computer animation, digital projection, and the use of sophisticated IMAX 70 mm film projectors, have created an opportunity for a new wave of polarized 3D films. In the 2000s, RealD Cinema and MasterImage 3D were introduced, both using circular polarization. At IBC 2011 in Amsterdam RAI several companies, including Sony, Panasonic, JVC & others highlighted their upcoming 3D stereoscopic product portfolios for both the professional and consumer markets to use the same polarization technique as RealD 3D Cinema uses for stereoscopy. These highlighted products cover everything from recording, projecting, viewing and digital display technologies to live, recorded and pre and post production facilities and soft and hardware based product to facilitate 3D content creation. Their systems are interoperable and compatible with existing, passive RealD 3D glasses.
Артықшылықтары мен кемшіліктері
Анаглифтік суреттермен салыстырғанда, поляризацияланған 3D көзілдіктерді пайдалану толық түсті суретті қамтамасыз етеді, оны қарау әлдеқайда ыңғайлы және бинокулярлық бәсекелестікке ұшырамайды. Дегенмен, бұл шығындарды айтарлықтай арттырады: тіпті ең арзан поляризацияланған көзілдіктердің құны да салыстырмалы қызыл-циано сүзгілерінен 50%-ға жоғары, ал анаглифтік 3D фильмдерді бір пленка жолағына басуға болады, ал поляризацияланған фильмдер көбінесе екі проекторды қолданатын арнайы құрылғымен жасалады. Бірнеше проекторды пайдалану синхронизация мәселелерін тудырады, ал нашар синхронизацияланған фильм поляризацияны пайдаланудың артықшылықтарын жояды. Бұл мәселе 1980 жылдары стандартқа айналған біржолақты поляризацияланған жүйелер арқылы шешілді. Әсіресе 1950 жылдардан бері танымал болған сызықтық поляризация схемаларында, сызықтық поляризацияны қолдану көру үшін бас тік болуын қажет етеді; басты бүйірге еңкейту әрекеті поляризацияның бұзылуына, «қосымша сурет» пайда болуына және екі көздің де екі суретті көруіне әкеледі. Дөңгелек поляризация бұл мәселені жеңілдетіп, көрермендерге басын сәл еңкейтуге мүмкіндік берді (бірақ көз жазықтығы мен бастапқы камера жазықтығы арасындағы айырмашылық тереңдік сезімін бұзады). Бейтарап сұр түсті сызықтық поляризациялық сүзгілерді жасау оңай болғандықтан, дұрыс түс беруге болады. Дөңгелек поляризациялық сүзгілерде көбінесе сәл қоңыр реңк болады, оны проекция кезінде түзетуге болады. 2011 жылға дейін үйдегі 3D теледидарлар мен 3D компьютерлер негізінен LCD немесе плазмалық дисплейлермен жабдықталған белсенді жапқыштарды қолданды. Телевизор өндірушілері (LG, Vizio) экранға көлденең поляризациялық жолақтар жабатын дисплейлерді ұсынды. Жолақтар әрбір жол бойынша поляризацияны ауыстырады. Бұл фильмдерге ұқсас, салыстырмалы түрде арзан пассивті көру көзілдіктерін пайдалануға мүмкіндік береді. Басты кемшілігі – әр поляризация тек жартылай скандық жолдарды көрсетуге қабілетті.
Compared to anaglyph images, the use of polarized 3D glasses produces a full color image that is considerably more comfortable to watch and is not subject to binocular rivalry. However, it requires a significant increase in expense: even the low cost polarized glasses typically cost 50% more than comparable red cyan filters, and while anaglyph 3D films can be printed on one line of film, a polarized film was often done with a special set up that uses two projectors. The use of multiple projectors also raises issues with synchronization, and a poorly synchronized film would negate any increased comfort from the use of polarization. This problem was solved by a number of single strip polarized systems which were standard in the 1980s. Particularly with the linear polarization schemes popular since the 1950s, the use of linear polarization meant that a level head was required for any sort of comfortable viewing; any effort to tilt the head sideways would result in the polarization failing, ghosting, and both eyes seeing both images. Circular polarization has alleviated this problem, allowing viewers to tilt their heads slightly (although any offset between the eye plane and the original camera plane will still interfere with the perception of depth). Because neutral gray linear polarizing filters are easily manufactured, correct color rendition is possible. Circular polarizing filters often have a slight brownish tint, which may be compensated for during projection. Until 2011, home 3D television and home 3D computer primarily used active shutter glasses with LCD or plasma displays. TV manufacturers (LG, Vizio) have introduced displays with horizontal polarizing stripes overlaying the screen. The stripes alternate polarization with each line. This permits using relatively inexpensive passive viewing glasses, similar to those for movies. The principal disadvantage is that each polarization can display only half as many scanning lines.
Артықшылықтар
Жалпы қолжетімді бағада. Көзілдірге қуат қажет емес. Көзілдірді дисплеймен синхрондау үшін бергіш қажет емес. Ешқандай жыпылықтау жоқ. Жеңіл. Ыңғайлы.
Generally inexpensive. Glasses don't require power. Glasses don't require a transmitter to synchronize them with the display. No flickering. Lightweight. Comfortable.