Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Нассау отбасылық келісімі – 1783 жылы Нассау әулетінің әміршілері жасасқан мұрагерлік және таққа отыру құқығы туралы өзара келісім. Ол Салик заңының отбасының барлық агнаттық тармақтарына қатысты болатынын, әсіресе орта ғасырларда пайда болған екі ең ірі және әлі тірі қалған тармақтарға – Вальрамиандық және Оттониандық тармақтарына қатысты болатынын растады. Келісімнің басты ережесі – осы тармақтардың біреуінің жойылуы жағдайында, екіншісі оның мұрагерлік Нассау жерлеріне ие болатындығы («келісімнің негізгі идеясы – егер Оттониандық немесе Вальрамиандық еркек желісі жойылып кетсе, екінші желісі иелікке ие болады»). Егер екі желінің де еркек ұрпақтары жойылып кетсе, династияның жартылай Салик принципі бойынша жалғасуын қамтамасыз ету туралы ереже болды («сондай-ақ, барлық еркек мұрагерлердің жоқтығында, әйелдердің мұрагерлікке ие болуы мүмкін екені де қарастырылды»). Барлық еркек желісінің жойылуы жағдайында, соңғы еркектің ең жақын туысы оның орнын басады, ал оның орнын осы ең жақын туыстың ұрпақтары иеленеді. Егер ең жақын туыс әйел болса, келісімде оның күйеуінің құқықтары туралы ештеңе айтылмаған. Ең жақын туыстан кейін не болатыны туралы нақты ереже болған жоқ: мұрагерлік жалпы мұрагерлерге немесе тек еркек мұрагерлерге көше ме, және егер бұл желі де жойылып кетсе не болады. Келісім «Императорлық феодтарға» қолданылуы тиіс деп келісілді, яғни сол кездегі Киелі Рим империясының иелігінде болған немесе сатып алынған аумақтарға. Осылайша, 1890 жылы жасалған келісім Люксембург Ұлы Герцогтығының мұрагерлігін анықтады. Бұл аумақ тек келісімге қол қойылғаннан кейін ғана династияға қосылды, бірақ Оттониандық тармағының Нассау жерлерінің бір бөлігін Пруссияға беру шартымен, ал ол кезде Германия Конфедерациясының мүшесі болды, ол Киелі Рим империясының мұрагері саналды. Келісім Нидерланд Корольдығының мұрагерлігіне қолданылмады, өйткені бұл мемлекет бұрынғы императорлық мемлекет саналмады. Осылайша Люксембург Weilburg тармағына бұйырды, ол сол күннен бастап жалғыз сақталған тармақ болды. 1907 жылы Люксембург Ұлы Герцогы Вильгельм IV, Нассау әулетінің басшысы, Меренберг графының тармағының моргандық некеде болғандықтан Нассау әулетінің билігіне ие бола алмайтынын анықтады. Бұл іс жүзінде Ұлы Герцогтың өзі әулеттің жалғыз тірі қалған агнаты болғанын білдірді. Өзінің тек қыздары болғандықтан, ол мұрагерлікті одан әрі ұйымдастыру және кейбір беймәлім мәселелерді шешу қажеттігін сезінді. 1907 жылдың сәуір айында Ұлы Герцог (Люксембургтің заң шығарушы органы 1907 жылдың шілдесінде бекітіп, кейін қабылдады) Нассау үйінің заңына түзетулер енгізу туралы жарлық шығарды. Осылайша өзгертілген мұрагерлік заңы Люксембургтегі қазіргі мұрагерлікті реттейді және келісімде нақты қарастырылған мұрагерлік орындалды және оның әсері толығымен аяқталды. Мари Аделаида 1907 жылғы заңға сәйкес таққа отырды, бұл келісімнің ережелерімен сәйкес келетін нәтиже болды. Егер Люксембургтен тыс жерде Нассау әулетінің мұрагерлігі туралы шешімді кейін қарастыру қажет болса, келісім қандай болатыны белгісіз – қазіргі Люксембургтің желісімен бірдей ме, әлде басқаша ма.
The Nassau Family Pact was a mutual pact of inheritance and succession made in 1783 by princes of the House of Nassau. It confirmed that Salic Law was to operate in favor of all the agnatic lines of the family, specifically the two senior surviving lines which had originated in the Middle Ages, the Walramian and the Ottonian. The pact chiefly provided that in case of one of these lines becoming extinct, the other would succeed in its hereditary Nassau lands ("the main concept of the pact was that if either the Ottonian or Walramian male line would become extinct the other line would succeed"). There was a clause to provide for a so called Semi Salic continuation to the dynasty in an undefined way if both the lines were to die out in the male line ("also arranged for that in the absence of all male successors, females could succeed"). In case of the extinction of all male lines, the closest heir to the last male will succeed and in turn will be succeeded by the heirs of that closest one. If the closest heir happens to be a woman, the pact was silent about whether her husband receives rights or not. There was no precise stipulation as to what precisely was to happen after that closest heir: would the succession evolve to heirs general, or only to heirs male, and what would happen if that line also died out. The pact was agreed to be applied to "Imperial fiefs" which meant those territories owned or acquired in the then Holy Roman Empire. The pact thus in 1890 determined the succession of the Grand Duchy of Luxembourg, a territory acquired into the dynasty only after the pact was sealed, but in exchange for the handing of some of the Nassau lands of the Ottonian branch to Prussia and that at the time became a member of the German Confederation, a body that was regarded as the successor to the Holy Roman Empire. The pact did not apply to the succession in the Kingdom of the Netherlands, a state not regarded as formerly imperial. Luxembourg was thus inherited by the Weilburg branch, the only extant branch from that date onward. In 1907, the Grand Duke of Luxembourg, William IV, head of the House of Nassau, determined that the branch of the Count of Merenberg was, as morganatic, incapable to succeed to the sovereignty of the House of Nassau. This effectively meant that the Grand Duke himself was then the only surviving agnate of the House. Having himself only daughters, he felt the need to organize the succession further and remedy some of the undefined points. In April 1907 the Grand Duke decreed (approved in July 1907 by legislature of Luxembourg and thereafter enacted) amendments to the house law of Nassau. The succession law thus amended governs the current succession in Luxembourg, and apparently the succession specifically provided by the pact itself is fulfilled and its impact is exhausted. Marie Adélaïde succeeded according to the 1907 law, an outcome that was identical with the stipulations of the pact. Were any successions of the House of Nassau outside Luxembourg to need to be adjudicated afterwards, it is unclear what the pact would provide — whether a line identical with that of modern Luxembourg's, or different.