Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Клотворти, 1-ші виконт Массерин (1665 жылдың қыркүйегінде қайтыс болған) – көрнекті ағылшын-ирланд саяхатшысы.
Anglo Irish politician
John Clotworthy, 1st Viscount Massereene (died September 1665) was a prominent Anglo Irish politician.
Шығу тегі
Ол сэр Хью Клотвортидің (1630 жылы қайтыс болған), Антримнің жоғары шерифінің (Тоғыз жылдық соғыста алғаш рет Ирландияға әскер қызметімен келген) және оның әйелі Мэри Лэнгфордтың, Девондағы Бродвудвиджер приходындағы Вест Даунның Роджер Лэнгфордтың қызы Мэри Лэнгфордтың ұлы және мұрагері болды. Клотворти мен Килмаккреттен шыққан Лэнгфордтың қаруларын бейнелейтін мүсінді эскутьон Антрим қамалының фасадында көрсетілген, бірақ қазір ол қиратылған. Сэр Хью Клотворти Томас Клотвортидің (1530 жылы туған) екінші ұлы, оның үшінші әйелі Дороти Паркер, Девондағы Солтүстік Молтоннан шыққан Джон Паркердің қызы (1815 жылғы Морли графының ата-тегі). Сэр Хьюдың анасының шешесі Ивота Рашли, Девондағы Уэмвортхидегі Рашлидің мұрагері, және 1640 жылға дейін Клотворти отбасының ең ірі тармағы осы орынға, жақын жердегі Клотворти ата-бабаларының ескі орнынан көшіп келді.
He was the son and heir of Sir Hugh Clotworthy (died 1630), High Sheriff of Antrim (who first came to Ireland as a soldier in the Nine Years' War), by his wife Mary Langford, daughter of Roger Langford of West Downe in the parish of Broadwoodwidger in Devon. A sculpted escutcheon showing the arms of Clotworthy impaling Langford of Kilmackedret was displayed on the facade of Antrim Castle, now demolished. Sir Hugh Clotworthy was the second son of Thomas Clotworthy (born 1530) of Clotworthy in the parish of Wembworthy in Devon, by his third wife Dorothy Parker, a daughter of John Parker (ancestor of the Earl of Morley (1815)) of North Molton in Devon. Sir Hugh's paternal grandmother was Ivota Rashleigh, heiress of Rashleigh in Wembworthy, Devon, to which seat at some time before 1640, the senior line of the Clotworthy family eventually moved their residence from the nearby ancestral seat of Clotworthy.
Мансап
Джон 1634 жылы Ирландияның Төменгі палатасына Антрим графтығының өкілі ретінде сайланды және 1640 жылы Англиядағы Ұзақ Парламентінің мүшесі болды, ол Молдонды өкілдік етті. Клотворти Томас Вентворттың, 1-ші граф Страффордтың, қаһарлы қарсыласы болды және оның импичментіне белсенді қатысты. Ол сондай-ақ архиепископ Лаудты соттауға қатысты. Ол, бәлкім, терең діни айырмашылықтардан туындаған Страффорд пен Лаудқа деген терең жеккөрушілік сезімін сезінген сияқты. Лаудты өлімге кесіп тастау кезіндегі әрекеттері үшін сынға ұшырады, ол қартайған адамды, өлімге дайындалуға тырысып жатқанда, алға шығып, оның айтылған діни қателіктері туралы ұзақ сөз сөйледі. 1646 жылы Ирландия Конфедеративтік соғыстары кезінде ол Дублиннің парламенттік күштерге тапсырылуы үшін роялист қолбасшысы Джеймс Батлермен, Ормондтың 1-ші герцогымен сәтті келіссөздер жүргізбеді. 1647 жылы Англия азаматтық соғысы кезінде ол парламенттік іске опасыздық жасады және сондай-ақ қаржы жымқыры жасады деген айып тағылды, нәтижесінде ол континентке қашып кетті, бірақ 1648 жылдың маусым айында парламентке оралды. 1648 жылдың 12 желтоқсанында ол тұтқындалды және үш жылға жуық түрмеде (соның ішінде Валлингфорд қамалында) отырды. Карл II-нің таққа қайта отыруына белсенді көмектескеннен кейін, ол Ирландияда әскерилер мен басқа да авантюристтердің істерін реттеу үшін жұмысқа алынды. Клотворти корольдің Рим-католик дініне деген бейімділігіне қарамастан, папистер мен жоғары англикандарға қарсы бұрынғы жеккөрушілігін ешқашан басып алмады және ирландтық пресвитериандардың мүддесін қорғады. Дегенмен, король Карл II-ге жеке жағымды болғандықтан, оның діни көзқарастары ескерілмеді және 1660 жылдың 21 қарашасында ол Ирландиядағы барон Лоу Нег және виконт Массерин титулдарымен марапатталды, ал ер адам мұрагерлері болмаған жағдайда қалған титул күйеу баласы сэр Джон Скеффингтонға берілді.
John was elected to the Irish House of Commons as member for County Antrim in 1634, and was a member of the Long Parliament in England, in 1640, representing Maldon. Clotworthy was a vehement opponent of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, in whose impeachment he took an active share. He also took part in the prosecution of Archbishop Laud. He seems to have felt a deep personal hatred for both Strafford and Laud, springing perhaps from profound religious differences. He was criticised for his conduct at Laud's execution, where he thrust himself forward and harangued that elderly man, who was trying to prepare himself for death, on his alleged religious errors. In 1646, during the Irish Confederate Wars he unsuccessfully negotiated with the Royalist commander James Butler, 1st Duke of Ormonde for the surrender of Dublin to the Parliamentary forces. In 1647, during the English Civil War he was accused of having betrayed the Parliamentarian cause, and also of embezzlement, in consequence of which charges he fled to the Continent, but returned to parliament in June 1648. On 12 December 1648, he was arrested and remained in prison (including at Wallingford Castle) for nearly three years. Having taken an active part in forwarding the Restoration of Charles II, he was employed in Ireland in arranging the affairs of the soldiers and other adventurers who had settled in Ireland. Clotworthy in no way abated his old animosity against Papists and High Anglicans, despite the King's well known leaning towards the Roman Catholic faith, and championed the cause of the Irish Presbyterians. Notwithstanding, being personally agreeable to King Charles II, his religious views were overlooked, and on 21 November 1660 he was created Baron Lough Neagh and Viscount Massereene in the Irish peerage, with the remainder in default of male heirs to his son in law, Sir John Skeffington.
Өлім және мұрагерлік
Ол еркек баласы болмай қайтыс болды және арнайы мұрагерлік шарттарына сәйкес, оның титулы күйеу баласы сэр Джон Скеффингтонға (қызы Мэри Клотвортидің күйеуі) көшті, ол 2-ші виконт Массерин атанды, ал оның шөбересі, 5-ші виконт Массерин 1756 жылы Массерин графы болды. Графтық атақ 1816 жылы еркек баласы болмаған 4-ші графтың қайтысымен тоқтатылды, Лоу Неаның виконттығы мен барониясы оның қызы Харриет Скеффингтонға өтті, оның күйеуі Томас Фостер Скеффингтон тегін қабылдады және 1824 жылы анасынан Виконт Феррард және Коллон бароны Ориел титулдарын мұраға алды, ал 1828 жылы әкесінен Феррард бароны Ориел титулын алды.
He died without male issue and as provided for in the special remainder, his title devolved onto his son in law Sir John Skeffington (husband of his daughter Mary Clotworthy), who became the 2nd Viscount Massereene and whose great grandson, the 5th Viscount Massereene, was created Earl of Massereene in 1756. The earldom became extinct on the death of the 4th Earl without male issue in 1816, the viscounty and barony of Lough Neagh descending to his daughter Harriet Skeffington, whose husband, Thomas Foster, adopted the surname of Skeffington, and in 1824 inherited from his mother the titles of Viscount Ferrard and Baron Oriel of Collon in the Irish peerage, and from his father in 1828 that of Baron Oriel of Ferrard in the peerage of the United Kingdom.
Кейіпкер
Тарихшылар, әсіресе Страффордтың өмірбаянын жазған Вероника Веджвуд, Клотвортиге адам ретінде өте қатал қарады. Веджвуд оны: "Өмір бойы өзге адамдарға қатысты тұрақты түрде адамдық еместік танытқан жүрексіз, қатал және жақтырмас адам" деп сипаттады. Дегенмен, Веджвуд Стрэффордты құлатуға сөз байласып отырғандардың көпшілігінен өзгеше, Клотвортиді жеке мүдде емес, шын діни фанатизм жетелегенін мойындайды. Лаудтың өмірбаянын жазған Хью Тревор Ропер де оның Лаудты өлімге кескен кездегі жағымсыз мінез-құлқысын сынады, ол Лауд өліміне дайындалып тұрғанда оны діни пікірталасқа тартқан.
Historians, especially Strafford's biographer Veronica Wedgwood, have dealt very harshly with Clotworthy as a human being. Wedgwood called him: "a heartless, dour and repellent man who throughout his life showed a consistent inhumanity towards his fellow men". Wedgwood does however concede that, unlike others who conspired to bring Strafford down, Clotworthy was motivated less by self interest than by genuine religious fanaticism. Laud's biographer Hugh Trevor Roper also criticises him for his unpleasant behaviour at Laud's execution, where he engaged him in religious controversy while Laud was trying to prepare himself for death.
Клотвортилер бүгінде
Содан бері көптеген Клотвортилер әлемнің басқа елдеріне, оның ішінде Америкаға көшіп кетті. Солтүстік Ирландияда олардан тірі қалғандардың саны өте аз.
Many Clotworthys since then have emigrated to other countries around the world, many to America. There are very few known to survive in Northern Ireland.