АҚШ Әскери-теңіз күштері комиссарлар кеңесі (1815-1842)
Board of Navy Commissioners
АҚШ Әскери-теңіз күштері комиссарлар кеңесі (1815-1842) – теңіз күштерін материалдық-техникалық тұрғысынан қолдаумен айналысқан басқару органы. Тарихы, құрылу себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз комиссарлары кеңесі – 1815 жылдан 1842 жылға дейін болған АҚШ Теңіз күштерінің әкімшілік органы, теңіз күштеріне материалдық-техникалық қолдау көрсетуге жауапты болды. Үш мүшеден тұратын кеңес 1812 жылғы соғыстың аяқталуына байланысты АҚШ Әскери-теңіз департаментінің кеңейтілуінің бір бөлігі ретінде құрылды. Жүйені президенттер Джеймс Мэдисон мен Джеймс Монроның басшылығымен әскери-теңіз күштерінің хатшысы Бенджамин В. Крауниншильд іске қосты. Уильям Джонстың ұсыныстары негізінде, 1815 жылдың 7 ақпанында Конгресс қабылдаған акті бойынша (3 Stat. 202) Теңіз комиссарлары кеңесін құру, әскери-теңіз күштерінің азаматтық функцияларымен байланысты жауапкершіліктерден әскери-теңіз күштерінің хатшысын босатуға бағытталған күш-жігердің нәтижесі болды, осылайша ол басқарудың жалпы мәселелеріне көбірек уақыт бөле алды. Теңіз соғысының техникалық күрделілігі арта түскендіктен, реформаторлар үш комиссар мен минималды штат теңіз күштерінің материалдық-техникалық жарақтарын қамтамасыз ету үшін жеткіліксіз деп санады. 1840 жылдары функционалдық тәсіл тиімдірек болып көрінді – ол Теңіз департаменті ішінде кеме жасау немесе жабдықтау сияқты нақты салаларға бағытталған бюролар мен кеңселер құруды көздеді. Бұл реформа президент Джон Тайлердің басшылығымен жүзеге асырылды және оның әскери-теңіз күштерінің хатшысы Абель П. Апшур іске қосты. 1842 жылдың 31 тамызындағы Конгресс актісі Теңіз комиссарлары кеңесін таратып, Теңіз департаментінде "бюро жүйесін" орнатты. Бұл жүйе, өзгерістермен, 1960 жылдардың ортасына дейін қолданылды.
The Board of Navy Commissioners was a United States Navy administrative body in existence from 1815 to 1842, with responsibility for the navy's material support. The three member Board was created as part of an expansion of the U. S. Navy Department at the end of the War of 1812. The system was implemented by Benjamin W. Crowninshield, Secretary of the Navy during the administrations of Presidents James Madison and James Monroe. Following the recommendations of William Jones, the establishment of the Board of Naval Commissioners by act of Congress on February 7, 1815 (3 Stat. 202), was the outgrowth of efforts to relieve the Secretary of the Navy of some of responsibilities connected with the civilian functions of the navy, so he could devote more time to overall administration. As naval warfare continued to increase in technical complexity, however, reformers began to consider that the three commissioners and a minimal staff were not enough to handle the navy's procurement needs. By the 1840s, it seemed that a functional approach was preferable—one which established bureaus or offices within the Navy Department to focus on specific areas such as shipbuilding or provisioning. This reform was finally achieved during the administration of President John Tyler, and implemented by his Secretary of the Navy Abel P. Upshur. An Act of Congress on August 31, 1842 abolished the Board of Naval Commissioners and established the "bureau system" in the Department of the Navy. This system, with modifications, lasted until the mid 1960s.
Құрылысы мен міндеттері
Кемелік жабдықтар мен материалдарды сатып алу, сондай-ақ кемелерді құрылыс жасау, қаруландыру, жабдықтау, жөндеу және сақтау, әскери кемелер түрлерінің біркелкілігін қамтамасыз ету үшін ережелерді бекіту, әскери-теңіз қызметінің түрлі салаларына қажетті шығындарды есептеу және әскери-теңіз кемежайларын, базаларын және агенттерін бақылау басқарманың міндеттеріне кірді. Әскери-теңіз министрі персоналды және тағайындауларды, кемелердің қозғалысын және басқармаға берілмеген басқа да әкімшілік мәселелерді басқару құқығын сақтап қалды. Заңда белгіленгендей, министр кеңсесіне қарасты басқарма президент тағайындаған және Сенат бекіткен үш капитаннан тұрды; басқарманың ең жоғары шенді офицері оның президенті болып тағайындалды. Басқарма өз ережелерін қабылдауға, отырыстардың хаттамасын жүргізу үшін хатшыны және кеңсе жұмысына көмектесу үшін екі кызметкерді жұмысқа алуға құқылы болды. Әр комиссарға теңіз офицері ретінде тиіс жалақы, азық-түлік және басқа да төлемдерінің орнына жылына 3 500 доллар төленуі тиіс еді.
The board had responsibility for the procurement of naval stores and materials; construction, armament, equipment, repair, and preservation of naval vessels; establishment of regulations to secure uniformity in the classes of naval vessels; preparation of estimates of expenditures for different parts of the naval service; and supervision of navy yards, naval stations, and navy agents. The Secretary of the Navy retained control over personnel and appointments, movement of ships, and other administrative matters not delegated to the board. As provided by the act, the board, attached to the Office of the Secretary, was composed of three post captains appointed by the President and confirmed by the Senate; the ranking officer of the board was to be its president. The board was authorized to establish its own regulations and employ a secretary to keep a record of its proceedings and two clerks to assist in other office work. Each commissioner was to receive $3,500 a year in lieu of wages, rations, and other pay due him as a naval officer.
Басқарма хатшылары
Джеймс Кирк Полдинг – кейін Ван Бюрен басқармасы кезінде Теңіз күштері министрі болған – 1815 жылдан 1823 жылға дейін кеңес хатшысы қызметін атқарды. Оның орнын Теңіз күштері министрлігінің көп жылғы бас хатшысы Чарльз Вашингтон Голдсборо басты.
James Kirke Paulding—later Secretary of the Navy during the Van Buren administration—served as secretary of the board from 1815 to 1823. He was succeeded by the Navy Department's long time chief clerk, Charles Washington Goldsborough.