Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пасаконавей – 17 ғасырдағы Пеннакук тайпасының сахемы, кейін басхаба (басшылардың басшысы) болған. Ол қазіргі АҚШ-тың Нью-Гэмпшир штатының оңтүстігінде Плимут және Массачусетс шығанағы колонияларымен болған қарым-қатынастарымен әйгілі болды.
Pennacook chieftain
Passaconaway was a 17th century sachem and later bashaba (chief of chiefs) of the Pennacook people in what is now southern New Hampshire in the United States, who was famous for his dealings with the Plimouth and Massachusetts Bay Colonies.
Атауы
17 ғасырдағы жазбаларда оның есімі әртүрліше жазылған, мысалы, Паписеконева, Паписеконевей, Пассиконевей, Паписеконевей, Пассиконева, Пассаконевей және Пиасконевей. «Жаңа Англия Канааны» (1637) еңбегінде Томас Мортон оның есімін «Папасикинео» деп жазған. 1830 жылдардың соңында американдық автор Сэмюэл Г. Дрейк осы есімдердің барлығы «бала» және «айыу» сөздерінен туындаған деген теория ұсынған немесе басқа біреудің осындай теориясын кездестірген. Ол бұл пікірін алғаш рет 1841 жылы шыққан «Үнді биографияларының» 8-ші басылымында білдірген. Чандлер Поттердің 1856 жылғы «Манчестер тарихы» есімінің «papoeis» («бала») және «kunnaway» («айыу») сөздерінен шыққандығын айтады, бірақ бұл тұжырымын дәлелдейтін деректер келтірмейді (оның қолданған екі термині Роджер Уильямстың «Америка тіліне кілт» еңбегінен алынған болуы мүмкін, онда «papoòs» («сәби») және «paukunnawaw» («айыу» және «Үлкен Аю») сөздері бар). «Айыу баласы» деген аударма Пассаконевей туралы кейінгі жазбаларда жиі кездеседі, бірақ тілдік тұрғыдан дұрыс емес, көрінетін сенімділікке қарамастан. Қазіргі заманғы зерттеулер 17 ғасырғы жазу үлгісіне сүйене отырып, есімнің (қазіргі жазу бойынша) Papisseconneway сияқты болғандығын көрсетеді. Есімнің нақты мағынасы, оның тегімен, повоу статусымен немесе басқа әлеуметтік мәнімен байланысы туралы, оның өзіндік есім немесе басқа біреуге тиесілі есім екендігі туралы, тіпті ол қай алгонкин тілінен шыққандығы туралы заманауи мәліметтер жоқ (ағылшын отарлаушылары Пеннакук тайпасымен қарағанда Вампаноаг, Массачусет және Наррагансет тайпаларымен жақсы таныс еді, ал Уильямстың сөздігі Наррагансет сөздерінен тұрады). 19 ғасырдағы және одан кейінгі жарияланымдарда ол кейде католик сахеми, Әзіз Аспенкуидпен теңестіріледі, бірақ бұл қате.
17th century records spell his name in a variety of ways, including Papisseconewa, Papisseconeway, Passeconneway, Papisseconneway, Passeconewa, Passaconaway, and Peasconaway. In New English Canaan (1637) Thomas Morton wrote the name as "Papasiquineo". At some point in the late 1830s American author Samuel G. Drake either theorized, or encountered someone else's theory, that these names are all derived from words for "child" and "bear" he make the claim for the first time in the 1841 8th edition of his Indian Biographies. Chandler Potter's 1856 History of Manchester derived the name from papoeis "a child" and kunnaway "a bear", but does not provide citations for this (the two terms he uses most likely came from Roger Williams' A Key Into the Language of America, which includes papoòs "infant" and paukunnawaw "bear" and "Ursa Major"). The alleged "child of the bear" translation has become a staple in subsequent accounts about Passaconaway, but is linguistically problematic, despite looking plausible. Modern speculative reconstructions based on 17th century orthography point to the name most likely having been something (in modern orthography) like Papisseconneway. There are no extant contemporaneous accounts of the name's literal meaning, nor about whether it was related to his lineage, his status as a powow, or other social significance, whether it was an autonym or heteronym, or even from which of the various Algonquian languages it came (the English colonists were much better acquainted with Wampanoag, Massachusett and Narragansett communities than with the Pennacook, and Williams' glossary is of Narragansett words). In 19th century and subsequent publications he has sometimes been equated with the Catholic sachem called St. Aspenquid, but this is erroneous.
Өмір
Пасканоуэй Жаңа Англия аймағындағы замандас американдықтар, ағылшын отаршылары (оның табиғаттан тыс қабілеттері шайтандық деп айтқандар) тарапынан кеңінен құрметтелді және отарлық ағылшын қоныс салушылар саяси көшбасшы ретінде оны маңызды деп санады. Массачусетс, Нью-Гэмпшир және Мэн колониялық тарихындағы маңызды тума тұлғалардың бірі, ол 1550 және 1570 жылдар аралығында дүниеге келген деп есептеледі және 1669 жылға дейін қайтыс болды (оның туған және қайтыс болған күндері нақты емес, ал есеп бір хабарлаушының мәлімдемесінен бұрмаланған, ол Пасканоуэйді 120 жасында кездестірді дейді). Оның өмірінде Жаңа Англиядағы ағылшын отарлаулары, тері саудасы және еуразиялық аурулардың таралуына байланысты соғыстардан туындаған әлеуметтік-саяси және демографиялық өзгерістердің жалғасып жатқан сериясымен қабаттасты. Атап айтқанда, 1616 жылы болған эпидемия Жаңа Англияның оңтүстік-шығысындағы американдықтардың жергілікті халқын құртты және бұл оқиғаның демографиялық салдары сахемдерді өз аумақтарында ағылшын отаршылдарының қоныстануына мүмкіндік беруге итермеледі, әдетте «жер сату» аясында, басқа жергілікті қауымдастықтармен топаралық шабуылдар мен соғыстарға қатысу қабілетін арттыру үшін. Ол күшті және кеңінен құрметтелген поув (адамдар мен рухтар арасындағы делдал, шаманға ұқсас ырым-жырымдар сарапшысы) болды; Томас Мортон және Джон сияқты адамдар жазғы уақытта суды өртеуге, мұз шығаруға, ағаштарды билеуге, найзағай шақыруға, құрғақ жапырақтарды жасыл түске айналдыруға және өлі жылан терісінен тірі жыландар жасауға қабілетті деп есептейді. Колониялық басып алудың алдында және алғашқы кезеңінде Пасканоуэй Мерримак өзенінің айналасындағы Пеннакук аумақтарында дәстүрлі Жаңа Англияның жергілікті өмір салтын ұстанды, Amoskeag және Pawtucket сияқты қалыптасқан ауылдар арасында маусымдық түрде қозғалды, бұл оның Нью-Гэмпшир мен Массачусетстегі бірнеше жерлермен тарихи байланысын көрсетеді. Колониялық жазбаларда Пасканоуэй Паутукет шарлауының (қазіргі Лоуэлл, Массачусетс) басында өмір сүргендігі көрсетілген. Нью-Гэмпширдің жергілікті тарихында ол Мерримак өзенінің бойындағы әртүрлі балық аулау және егін егу орындарында, соның ішінде қазіргі Манчестердегі Амоскиг шарлауында, бірнеше құнарлы аралдарда, қазіргі Атжарна көлінде және жақын маңдағы жағалаудағы жерлерде өмір сүрген және маусымдық түрде көшіп-қонып жүрген деп айтылады. Оның мансабының алғашқы кезеңдері туралы жазбалар жоқ, тек ол мохоктарға қарсы күрескенін айтқан бас тарту сөзінен басқа. Қажылар келгенге дейін ол Пеннакуктың сахемы (басшысы) болды, ал кейіннен көп тайпалық конфедерацияның басхабасы (басшылар басшысы) болды, ол бүгінгі Нью-Гэмпшир, Вермонт, Массачусетс және Мэн штаттарының кейбір бөліктерін қамтыды, олардың мүшелері басқа жергілікті топтардың шабуылдарынан өзара қорғану үшін біріккен. Пасканоуэй Жаңа Англиядағы ағылшын отаршылдарына жер жалға берген алғашқы жергілікті басшылардың бірі болды, ал 1629 жылғы Дөңгелекшіл келісімі (оның шынайылығы күмәнді, бірақ ол көбінесе заңды деп танылады) Пасканоуэй және басқа сахемдер Таррантиндерге (бүгінгі Мэндегі жергілікті топтардың конфедерациясына берілген экзоним, олар Жаңа Англияның оңтүстік-шығысындағы топтарға шабуыл жасауды әдетке айналдырды) және Мохоктарға қарсы одақтар құру мақсатында ағылшындарға территорияны сатуға дайын екендігін көрсетеді. Ағылшындар ең жақсы жағдайда проблемалы одақтастар болды, ал өмірінің қалған бөлігінде Пасканоуэй ағылшындардың заң бұзушылықтарымен, қорлауларымен және өз тәуелсіздігіне қарсылықтарымен айналысты. 1632 жылы америкалық түпкіліктің ағылшын қоныстанушысын өлтіріп, қашып кеткенде, Пасканоуэй оны тұтқындауға бақылау жасап, отаршылдық билік органдарына тапсырды. 1642 жылы жергілікті американдықтар арасында ағылшындарға қарсы заговор жасалып жатыр деген жалған хабар тараған кезде, Пасканоуэйді ұстап алу және оның қаруын тартып алу үшін отаршылдар жіберілді. Олар оның ұлы Воналанцетті, келіні мен немересін тұтқындады. Бостон билігі оған кешірім сұрап, мәселені талқылау үшін қалаға шақырғанда, Пасканоуэй тұтқындарды босатуды талап етті. Олар босатылғаннан кейін Пасканоуэй қаруларын тапсырды. 1648 жылы ағылшын миссионері Джон Элиот Паутукет шарлауына барып, Пасканоуэймен кездесіп, оған уағыз айтқан. Элиоттың айтуынша, Пасканоуэй оның уағыздауын қабыл алды және оны Пеннакукпен бірге тұруға шақырды, бірақ Элиот бұған келіспеді. Пасканоуэйдің дінін өзгерткені белгісіз, бұл туралы ешқандай дерек жоқ, бірақ ағылшын отаршылары мен олардың ұрпақтары арасындағы аңыз Пасканоуэйдің дінін өзгерткенін айтты. Оның ұлы Воналанцет ақырында христиан дініне кірді, ал оның саясаты көбінесе әкесінің саясатын жалғастырғандықтан, Пасканоуэйдің христиандық ықпалына ашық болғаны мүмкін. Пасканоуэй шамамен 1660 жылы өз еркімен басшылықтан бас тарды және Пеннакуктың келесі сахемы (басшысы) ретінде екінші ұлы Воналанцетті тағайындады (ол 1664 жылға дейін бұл лауазымды белсенді түрде атқарды), бұл хабарлама оның халқына ағылшын отаршыларымен әрқашан бейбітшілікте болуға шақырған үлкен сөйлеудің бір бөлігі болды. Оның үлкен отбасысы жергілікті саясатта белсенді болды: оның үлкен ұлы Нанамокомук көршілес Вачусеттің сахемы болды. Оның қызы Ванучус Монтовампатеге, Саугастағы Наумкеагтың сагоморесіне үйленді (олардың некесі Джон Гринлиф Уиттиердің «Пенакук некесі» атты өлеңінің тақырыбы болды), ал басқа қызы, тек Бесс деп белгілі, Паутукеттің сахемы Нобхоуға үйленді. Қартайған шағында Пасканоуэй, өкімет билігінен бас тартып, ағылшын отарлық тәжірибелері мен заңдарының салдарынан дәстүрлі тіршілік көрісінің көп бөлігі тасталғанын немесе мүмкін болмайтындығын көргеннен кейін, Массачусетс Бас кеңесінің және отарлық үкіметтің игілігіне тәуелді болды, 1664 жылы ол бір кезде билікке ие болған аумаққа жер беру туралы өтініш берді. 1665 жылдың қазанында Пасканоуэйдің қызы Бесс (Нобб Хоудың әйелі) Пеннакук аумағын Аугумтокук (қазіргі Дракут, Массачусетс) капитан Джон Эвердке «дуффилдің» төрт ярды және бір фунт темекі үшін сатты. Капитан Эверд бұл жердің бөліктерін еуропалық отбасыларға көп ақшаға сатты. Алайда, сол кезде Пеннакук және Паутукет отбасылары тұтқындалғанын, мазақталғанын, құлдыққа салынғанын және кейбір жағдайларда Барбадосқа жіберілгенін естен шығармау керек. Оның қайтысының мән-жайлары, соның ішінде күні, себебі және қабірінің орны белгісіз. Оның ұлы және ізбасары Воналанцет оның ағылшындарға қатысты саясатын сақтады, соның ішінде Кің Филипп соғысына қатыспауды қалады. Оның бірінші ұлы Нанамокомук Канкамагустың әкесі болды, ол Воналанцеттен кейін Пеннакук сахемы болды және атасы мен ағасынан гөрі ағылшындарға қарсы күреске көбірек бейім болды. Канкамагус ақырында Пеннакуктың қалдықтарын Сен-Лоренс өзенінің бойындағы қоныстарға көшірді. Пасканоуэй кейінірек «жақсы» үндіс өкілі ретінде тума емес Жаңа Англиялықтар тарапынан мақтауға ие болды, көбінесе ағылшын отаршыларымен өмір бойы бейбіт саясатын ұстанғаны және Джон Элиот сияқты ағылшын замандастарынан оның мінез-құлқына жасаған көптеген оң пікірлері үшін, сондай-ақ ол Нью-Гэмпшир және басқа жерлердегі әртүрлі жерлерде еске алынды.
Passaconaway was widely respected by contemporaneous Native Americans in the New England region, by English colonists (even those who said that his supernatural abilities were satanic in origin), and was taken seriously as a political leader by colonial English settlers. One of the key native figures in the colonial history of Massachusetts, New Hampshire, and Maine, he is believed to have been born between 1550 and 1570, and had died by 1669 (his birth and death dates are imprecise, and reckoning is skewed by the claim of one reporter, who says that he met Passaconaway when the latter was 120 years old). During his lifetime English colonial settlement in New England began in earnest, intersecting with an ongoing series of socio political and demographic changes arising from warfare over the fur trade and the introduction of Eurasian diseases. In particular, an epidemic in 1616 ravaged the Native American populations in southeast New England, and that event's demographic consequences probably motivated sachems to allow the settlement of English colonists in their territories, usually under the framework of "land sales", to bolster their ability to engage in inter group raids and warfare with other Native communities. He was a powerful and widely respected powow (a ritual expert and mediator between humans and spirits similar to a shaman); English accounts by figures like Thomas Morton and John note that he was allegedly able to make water burn, produce ice in the summer, make trees dance, call up thunderstorms, make dried leaves turn green, and make living snakes out of dead snake skin. Prior to, and during the early period of, colonial encroachment Passaconaway presumably followed traditional New England Native lifeways in the Pennacook territories around the Merrimack River, moving among established village sites like Amoskeag and Pawtucket seasonally, which accounts for his historical association with several places in New Hampshire and Massachusetts. Colonial records specify that Passaconaway lived at the top of the Pawtucket Falls (today's Lowell, Massachusetts). Local New Hampshire history says that he lived and moved seasonally among various fishing and planting spots along the Merrimack River, including the Amoskeag Falls in present day Manchester, several fertile islands, present day Horseshoe Pond, and sites along the nearby coast. There are no records about the earlier part of his career beyond his reported abdication speech, which said that he had fought against the Mohawk as a younger man. At some point prior to the Pilgrims' arrival he became sachem (chief) of the Pennacook, and eventually bashaba (chief of chiefs) of a multi tribal confederation in parts of today's New Hampshire, Vermont, Massachusetts, and Maine, members of which originally drew together for mutual protection from attacks by other Native groups. Passaconaway was one of the first native chieftains to lease land to English settlers in New England, and the 1629 Wheelwright Deed (the authenticity of which is debated, but which is generally accepted as legitimate) specifies that Passaconaway and other sachems were willing to sell territory to the English for the explicit purpose of making alliances against the Tarrantines (an exonym given to a confederation of Native groups in today's Maine which made a habit of attacking the groups in southeast New England) and the Mohawks. The English were problematic allies at best, and for the rest of his life Passaconaway repeatedly dealt with English transgression, affronts, and challenges to his autonomy. In 1632, when a Native American murdered an English settler and fled, Passaconaway oversaw his capture and turned him over to colonial authorities. In 1642, when a rumor falsely claimed that there was an anti English conspiracy developing among the local Native Americans, a militia was sent to apprehend Passaconaway and seize his guns. When the militia's forward progress was stopped by a thunderstorm, they instead seized his son, Wonalancet, his daughter in law, and his grandchild. When the authorities in Boston sent him an apology and invited him to come to the town to discuss the matter, Passaconaway insisted that the captives be freed. After they were, Passaconaway turned over his guns. In 1648 the English missionary John Eliot reported that he had gone to Pawtucket Falls, met Passaconaway, and preached to him there. According to Eliot, Passaconaway was receptive to his preaching, and invited him to come live with the Pennacook, which Eliot did not do. Whether Passaconaway converted is uncertain no records indicate it, but legends among English colonists and their descendants maintained that he did. His son Wonalancet eventually became a Christian, and as his policies often continued his father's, it seems likely that Passaconaway was at least open to some form of Christian influence. Passaconaway voluntarily abdicated in approximately 1660 and designated his second son Wonalancet as next sachem of the Pennacook (a position he actively held no later than 1664), which announcement was part of a larger speech he delivered urging his people to always keep peace with the English colonists. His larger family remained active in Native politics: his oldest son Nanamocomuck became sachem of the neighboring Wachusett. His daughter Wanunchus married Montowampate, a sagamore of the Naumkeag in Saugus, who lived north of what is now Boston (their marriage was the topic of John Greenleaf Whittier's poem "The Bridal of Penacook"), and another daughter, known only as Bess, married Nobhow, the sachem of the Pawtucket. In his old age Passaconaway, having relinquished his position of authority and having seen most traditional subsistence practices abandoned or rendered impossible by English colonial practices and laws, became dependent on the goodwill of the Massachusetts General Court and colonial government, petitioning in 1664 for a land grant for territory over which he once exercised some form of sovereignty. In October 1665, Passaconaway's daughter, Bess (wife of Nobb How), sold the Pennacook territory called Augumtoocooke (present day Dracut, Massachusetts) to Captain John Evered, for the sum of four yards of "Duffill" and one pound of tobacco. Capt. Evered in turn sold tracts of the land to European families for a great deal of money. However, it is important to remember that by that time, the Pennacook and Pawtucket families had been arrested, harassed, enslaved, and shipped to Barbados in some cases. The details of his death, including date, cause, and the location of his grave, are unknown. His son and successor, Wonalancet, kept to his father's policies regarding the English, including forbearing to take part in King Philip's War. His first son, Nanamocomuck, was the father of Kancamagus, who became Pennacook sachem after Wonalancet, and was far more inclined to fight back against the English than his grandfather and uncle had been. Kancamagus eventually removed the remnants of the Pennacook northward to the settlements along the Saint Lawrence River. Passaconaway was later heroized by non native New Englanders as a representative of a "good" Indian, largely due to his lifelong policy of nonaggression with the English colonists, the repeated positive comments on his character from English contemporaries such as John Eliot, and he has been commemorated in various places in New Hampshire and elsewhere.
Аңыздар
Нью-Гэмпшир, Массачусетс және Мэн штаттарының аңыздары көбінесе отарлық кезеңнің жазбаларына негізделген және оларды кеңейте түседі. 1620 жылы паломниктер Массачусетс жағалауына қонғанға дейін, еуропалық кеме капитаны жағалаудағы тік жардың үстінде тұрған алып кісіні көргенін хабарлаған, ол, мүмкін, жиі Конвей деп аталған жергілікті тұрғын болған деседі. Тағы бір аңыз бойынша, Пасканоуэйді Массачусетс штатының Плимут аймағына вампаноаг сахемы Массасойт шақырып, Пасканоуэйден өзінің үстін жебеуші күштерін пайдаланып, жағалауда ауыл салып жатқан паломниктерден құтылуды сұрады (бұл оның бас тарту сөзінің нұсқаларымен байланысты, онда ол ағылшыздардан құтылу үшін бар күшін салғанын айтқан, бірақ бұл оның өмір бойы ұстанған бейбітшілік саясатына қайшы келеді). Массасойт ауылындағы халық аңызында айтылғандай, Пасканоуэй өмірінде алғаш рет дауыл көтере алмады. Ұлы Рухпен сөйлескеннен кейін, Пасканоуэй Ұлы Рухтың оған ақ бетті тайпалармен бейбітшілікте өмір сүруді бұйырғанын мәлімдеді. Осы уақыттан бастап Пасканоуэй өз ұлдарына немесе тайпасына еуропалық қоныс аударушылармен соғысуға рұқсат бермеді және барлық жергілікті серіктестеріне бейбітшілік туралы кеңес берді. Жергілікті Нью-Гэмпшир тарихында 1647 жылы Джон Эллиот Пасканоуэймен сөйлесуге тырысты, бірақ башабамен сөйлесуге рұқсат алу үшін бірнеше рет кездесуге тырысты. Соңында дін қызметкерін Пеннакук халқымен бірге тұруға және қарт сахемге христиан дінін үйретуге шақырды. Аңыз бойынша, уағыздаушының аурудан кенеттен қайтыс болғаннан кейін, Пасканоуэй өзінің билік орнынан бас тартты және жыл сайынғы жиын кезінде көпшілік алдында оның ұлы Воналансет енді Пеннакук сахемы болғанын жариялады. Бұл оқиға Элиоттың хатындағы баяндамалармен және Пасканоуэйдің қоштасу сөзінің сипаттамаларымен сәйкес келеді, бірақ оларды себеп-салдарлық байланысқа түсіреді. Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы Эдсон зиратындағы ескерткіш тарихи тұрғысынан дұрыс емес – ол жазықтықтардағы үндістердің киімдері мен бас киімдерін бейнелейді. Пасканоуэйдің ең көп таралған суретінің бірі – Поттердің Манчестер тарихында алғаш рет пайда болған сурет. Ол сол кезеңнің киімдерімен байланысты, бірақ айқын көрінетін аю терісі оның есімінің халықтық этимологиясымен байланысты болуы мүмкін (жоғарыда талқыланған). Пасканоуэйдің өлімі туралы ағылшын-американдық аңыздарда оның денесі Мэн штатының оңтүстігіндегі қасиетті Агаминик тауындағы үңгірге жерленгені айтылады, және оның халқының кем дегенде бір мүшесі оның рухын қасқырлар тартқан санамен Ұлы Рухтың Агиокочук (Вашингтон тауы) мекеніне көтерілгенін көрген, оған оның халқы мен оның сахемдері берген жүздеген жануар терілерімен жабылған. Сол жерде ол отқа айналып, Ұлы Рухпен бірге өмір сүру үшін көкке көтерілді. Бұл аңыз, әрине, Пасканоуэйдің Агаминикуста (дәлелсіз) жерленген деп айтылатын Қасиетті Аспинквидпен шатастырылуынан туындаған. Қасқырлар тартқан саналар мен жалындаған аударма туралы мәліметтер 18 және 19 ғасырлардағы қосымшалар, олардың түпкілікті американдық көзі жоқ. Өліміне аз уақыт қалғанда Пасканоуэйге Мерримак өзенінің екі жағында да, солтүстікке қарай Сухеган өзеніне дейін кең жерлер берілді (бірақ басқалар, Поттер сияқты, ол қазіргі Конкордта қоныстанды деп дәлелсіз мәлімдеді). Онда қысқа ғұмырлы Пасканоуэй тау клубы құрылған. Бұрынғы қоныс Нью-Гэмпшир штатының Албани қаласында орналасқан. Бүгінде бұл аймақ жаяу жүру және шаңғы тебуге танымал. АҚШ Орман шаруашылығы қызметі бұл аймақта Пасканоуэй кемпингі мен Джиггер Джонсон кемпингін, сондай-ақ тарихи Рассел Колбат үйін және іргелес зиратты күтіп ұстайды.
Legends in New Hampshire, Massachusetts, and Maine are mostly drawn from, and elaborate upon, colonial accounts. Even before the Pilgrims' 1620 landing on the Massachusetts coast, a European ship's captain reported seeing a huge native standing atop a coastal cliff, surmising he was probably the native often referred to as Conway. Another legend indicates that Passaconaway was summoned to the Plymouth area of Massachusetts by the Wampanoag sachem Massasoit, asking Passaconaway to use his supernatural powers to rid the land of the Pilgrims who were building a village on the shore (this is tied to versions of his abdication speech where he allegedly said he did everything to get rid of the English that he could which does not line up with his lifelong policy of appeasement). At Massasoit's village, says the folklore, Passaconaway was for the first time in his life unable to bring up a storm. After conversing with the Great Spirit, Passaconaway declared that the Great Spirit had commanded him to live the rest of his life in peace with the white faced tribes. From this time on, Passaconaway would not allow his sons or his tribe to fight with any European settlers, and counseled peace to all his native associates. Local New Hampshire history says that in 1647 John Elliot attempted to speak with Passaconaway but was refused audience again and again before he was finally allowed to talk with the bashaba. Eventually the minister was invited to live with the Pennacook people and teach the elderly sachem about Christianity. Legend says that after the preacher died suddenly from an illness, Passaconaway decided to step down from his position of authority, announcing before an enormous crowd at the yearly native gathering that his son Wonalancet was now sachem of the Pennacook. This account closely follows the events narrated in Eliot's letter and descriptions of Passaconaway's farewell speech, but presents the two as somehow causally related. The commemorative statue in Edson Cemetery in Lowell, Massachusetts is historically inaccurate it depicts Plains Indian clothing and headdress. The other most frequently presented image of Passaconaway is a drawing that first appeared in Potter's History of Manchester, and has a somewhat better connection to period accurate clothing, but the conspicuously displayed bearskin was almost certainly included due to the folk etymology of his name (discussed above). Anglo American legends about Passaconaway's death say that his body was buried in a cave in the sacred native mountain Agamenticus in southern Maine, and that at least one member of his people saw his spirit carried up to the Great Spirit's earthly abode of Agiocochook (Mount Washington) atop a sled pulled by wolves and covered with hundreds of animal skins given to him by his people and his fellow sachems. There he burst into flame and was carried up to the heavens to live with the Great Spirit. This legend is almost certainly due to Passaconaway being confused with St. Aspinquid, who was allegedly buried (without miracles) on Agamenticus. The details about wolf drawn sleds and flaming translation are 18th and 19th century elaborations without any clear Native American antecedent. Shortly before his death, Passaconaway was granted extensive tracks of land on both sides of the Merrimack as far north as the Souhegan River (although others, like Potter, have claimed without evidence that he settled in present day Concord). The short lived Passaconaway Mountain Club was based there. The former settlement is located in the incorporated town of Albany, New Hampshire. Today the area is noted for its hiking and cross country skiing trails. The U. S. Forest Service maintains the Passaconaway Campground and the Jigger Johnson Campground in this area, as well as the historic Russell Colbath House and adjacent cemetery.
Тау
Паскановей тауы – Ақ таулардың Сэндвич қатарындағы, Воналанкет ауылы мен Канкамигус тас жолының арасында орналасқан 1232 метр (4043 фут) биіктіктегі шаңырақ. Бұл таудың аты сахемнің есімімен байланысты.
Mount Passaconaway, a 4043 feet (1232 m) summit in the Sandwich Range of the White Mountains lying between the village of Wonalancet and the Kancamagus Highway, bears the sachem's name.
Мұра
Нью-Гэмпшир штатының көп бөлігінде қызмет ететін Американың Бойскауттар Ұйымының Дэниел Вебстер кеңесі Пасаконавейді сахем ретінде құрметтеп, өзінің "Order of the Arrow" ложасына оның есімін берді.
The Daniel Webster Council of the Boy Scouts of America, which serves most of New Hampshire, honors Passaconaway by naming their Order of the Arrow lodge for the sachem.