Кіріспе
Католик кардиналы Альфредо Оттавиани (29 қазан 1890 – 3 тамыз 1979) – католик шіркеуінің итальяндық кардиналы. Папа Пий XII 1953 жылы оны кардинал етіп тағайындады. Ол 1959 жылдан 1966 жылға дейін Рим Куриясындағы Ыстық Офистің хатшысы қызметін атқарды, сол кезде бұл ведомство Сенім туралы доктрина жөніндегі Конгрегация ретінде қайта ұйымдастырылды, және ол 1968 жылға дейін осы Конгрегацияның про-префекті болды. Оттавиани өзінің заманында католик шіркеуінің белгілі тұлғасы болды және Екінші Ватикан кеңесіндегі басты консерватор болып саналды.
Alfredo Ottaviani (29 October 1890 – 3 August 1979) was an Italian cardinal of the Catholic Church. Pope Pius XII named him cardinal in 1953. He served as secretary of the Holy Office in the Roman Curia from 1959 to 1966 when that dicastery was reorganised as the Congregation for the Doctrine of the Faith, of which he was pro prefect until 1968. Ottaviani was a prominent figure in the Catholic Church during his time, and was the leading conservative voice at the Second Vatican Council.
Ерте өмір және білім
Оттавиани Римде дүниеге келді, оның әкесі наншы болған. Ол Трастевередегі Христиан мектептерінің бауырларынан, содан кейін Рим Паптық семинариясында және Рим Паптық Афинаум С. Аполлинареде оқыды, онда философия, теология және канондық құқық бойынша докторлық диссертациясын қорғады. 1916 жылдың 18 наурызында дін қызметкеріне бекітілді.
Қасиетті Офис / Дін ілімі Конгрегациясы
1953 жылғы 12 қаңтарда ол Папа Пий XII-нің бұйрығымен Киелі Офистің просекретары болып тағайындалды және Санта-Мария-ин-Домниканың кардинал-диаконы болды. Ол 1958 жылғы конклавқа, онда Папа Иоанн XXIII сайланды, кардинал-сайлаушы ретінде қатысты. 1959 жылғы 7 қарашада ол Ватиканның Киелі Офисінің хатшысы ретінде басты доктриналық сақшы болып тағайындалды. Оттавиани 1962 жылғы 5 сәуірде Берроэяның титулярлық архиепискобы болып тағайындалды және келесі 19 сәуірде Папа Иоанн XXIII-нің өзінен епископтық киелену рәсімін алды, ал кардиналдар Джузеппе Пицзардо және Бенедетто Алоизи Маселла бірге киеленушілер ретінде қызмет етті. Оның епископтық ұраны Semper idem ("Әрқашан бірдей") оның консервативті теологиясын бейнеледі. 1963 жылы титулярлық тақтан бас тартты.
Екінші Ватикан кеңесі
Оттавиани шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуына қарсы болды, сонымен қатар барлық діндерге тең құқық беруді қолдады, бірақ мүмкіндігі болғанда католик емес діндердің ашық білдірілуін шектеуді жақтады. Олардың арадағы шиеленіс соншалықты күшейді, кардинал Эрнесто Руффини араласып, мұндай "күрделі пікірталасқа" көңілі қалғанын білдірді. Оттавиани сонымен қатар литургия және қасиетті жазу мен дәстүр ретінде түсіндірілетін, құдайлық аянның бастаулары туралы пікірталастарда өз ойын жеткізді. 2000 жылы Джон Л. Аллен жаңалықтар құралдарының жиі Оттавианиға кеңестегі қызу жұмыс сессияларына байланысты әртүрлі пікірлер алу үшін жүгінетінін жазды: кеңесте сөйлеген сөзінде епископтардың "бірлестігі" туралы көп рет айтылуына жауап ретінде Оттавиани Киелі кітапта елшілердің бірлесіп әрекет еткен бір ғана мысалы бар екенін атап өтті – Ғефсимане бағында: "Олардың бәрі қашқан". 1985 жылы Патрик Р. Гранфилд осы оқиғаның "әуелде нақты емес болуы мүмкін" екенін айтып, оны Оттавианиге емес, "бір кеңес мүшесіне" жатқызған. Алленнің сөзінше, Оттавианиді жылдам кеңес өткізуге ұсынылған бастамаға Кельннің неміс кардиналы Йозеф Фрингс қарсы болды. Фрингс жиі Оттавианимен кеңестің қай бағытта жүруі керек екендігі туралы келіспейтін. Оған сол кездегі прогрессивті, шіркеудің ресми билігінің жауаптарына қанағаттанбаған жас теолог, Жозеф Ратцингер көмектесті, ол кейіннен Діни доктрина жөніндегі Конгрегацияның префекті және содан кейін Папа Бенедикт XVI болды. Кеңестің мұндай либералды мүшелерінің Оттавианиға деген наразылығы 1963 жылғы 8 қарашадағы оқиғада халықаралық жаңалықтарға тарады, онда протестанттық бақылаушы Роберт МакАфи Браун оқиғаны "Петір шіркеуінің күмбезін жарып жібергендей" деп сипаттады; кеңестің жұмыс сессиясында Фрингс Оттавианидің дикастериясын бүкіл әлем үшін "үрей тудыратын нәрсе" деп жариялады. Он бес минут өткен соң Альфринк ескерту беру үшін қоңырау соқты. Оттавиани сөйлеуін тоқтатпағандықтан, Альфринк микрофонды өшірген техникалық маманға сигнал берді. Микрофонның өшірілгенін тексергеннен кейін, жартылай соқыр Оттавиани ұяттан қызарған күйде өз орнына қайтты, ал кеңес мүшелерінің арасында "шашыраңқы қол соғулар" естілді, олар ол тым көп сөйлегенін ойлады. 1970 жылы Пауыл VI паптық конклавтарда дауыс беру құқығын 80 жасқа толмаған кардиналдарға ғана шектегенде, 80 жастағы Оттавиани Папаның бұл әрекеті "ғасырлар бойы қалыптасқан дәстүрді еске алмайтындықтан" және "өзінің тәжірибелі және дарынды кеңесшілерінің көп бөлігін кемеден лақтырып жібергенін" айтты. Оттавиани 1979 жылғы 3 тамызда қайтыс болды.
Карл Ранер
1962 жылдың басында Оттавиани иезуит басшыларына теолог Карл Рахнердің Рим цензурасына алынғанын хабарлады. Бұл, теологияда зор еңбек еткен профессор Рахнер енді рұқсатсыз жарияланым жасай алмайтынын немесе дәріс оқи алмайтынын білдірді. Бірнеше ай өткен соң, 1962 жылдың қараша айында Папа Иоанн XXIII Рахнерді Екінші Ватикан соборындағы peritus (сарапшы кеңесші) қызметіне тағайындады. Рахнер Вена архиепископы, кардинал Франц Кёнигтің теологиялық консультанты ретінде соборға қатысқандықтан, Оттавиани бұрынғы тыйымға қарамастан Рахнерді собордан шығармады.
Оттавианидің араласуы
1969 жылғы 25 қыркүйекте Оттавиани мен кардинал Антонио Бакчи Пауль VI-ге жаңа Мисса тәртібі мен жаңа Жалпы нұсқаулықты сынаған теологтар тобының зерттеуін қолдау туралы хат жазды. Бұл сол жылдың 3 сәуірінде жарияланған, бірақ толыққанды 1970 жылы ғана жарық көрген, қайта қарастырылған Рим Миссалының екі бөлігі еді. Аталған хат "Оттавианидің араласуы" деп кеңінен танылды.
Сатып алу туралы істердегі шіркеу тәртібі
1962 жылы Папаның басшылығымен Киелі Офистің басшысы ретінде Оттавиани «Crimen sollicitationis» деп белгілі құжатына қол қойды, оның кіші тақырыбы «Құпия сұрау қылмысы бойынша іс жүргізу тәсілі» болды. Онда діни қызметкердің, мойындау құпиясына қатысы бар жыныстық ұсыныстар жасауы жағдайында шіркеу трибуналдарының қандай рәсімді ұстанғанын егжей-тегжейлі сипаттады. Трибунал судьялары мен басқа да лауазымды тұлғалар («трибуналға кез келген жолмен қатысы барлардың бәрі») сот процесінің барысы туралы ешқандай ақпаратты жария етсе, сот үкімі жарияланғаннан және күшіне енгеннен кейін де автоматты түрде қауымнан шығарылатын болды. Бұл жаза айыптаушылар мен басқа куәгерлерге қолданылмады; керісінше, қылмысты білген, бірақ бір ай ішінде хабарламаған кез келген адам автоматты түрде қауымнан шығарылып, діни қызметкерді айыптағаннан кейін ғана немесе оны жасауға адал ниетпен уәде бергеннен кейін ғана кешірілуі мүмкін еді. Айыпталушының құпиялылықты бұзуы қауымнан шығарумен емес, қызметтен уақытша шеттеумен жазаланды. 2003 жылы, Оттавиани қайтыс болғаннан кейін 24 жыл өткен соң, БАҚ бұл құжатты «жыныстық зәбірді жасыру әрекеті» ретінде көрсетті. Кейбіреулер тіпті айыптаушылар да айыптауларын жарияласа қауымнан шығарылатынын және құжат Ватиканның құпия архивінде сақталғанын, оны католик дін қызметкерлерінің зорлық-зомбылық құрбандарының мүддесін қорғайтын адвокат тапқанын хабарлады. Шындығында, 69 беттік құжат «барлық патриархтарға, архиепископтарға, епископтарға және басқа да жергілікті билеушілерге, соның ішінде шығыс обрядтарына» жіберілді және оны, қырық жыл өткен соң ұмытылған болса да, олардың ізбасарларының кеңселеріндегі құжаттар арасында табуға болады. БАҚ сонымен қатар шіркеу үкімі ешқашан жарияланбауы керек екенін ұсынды, бірақ құжат үкімнің «жарияланғаны» және «қолданысқа енгізілгені» туралы айтты, ал канондық құқықта белгіленген жазалар: «Ол мисса өткізуден және құпия мойындауды қабылдаудан шеттетілуі керек, қылмыстың ауырлығына қарай, оны тыңдауға жарамсыз деп жариялау керек; ол барлық игіліктер мен шендерден, дауыс беруге және сайлануға құқығынан айырылуы керек, және олардың бәріне жарамсыз деп жариялануы керек, ал ең ауыр жағдайларда ол мирянин деңгейіне төмендетілуі керек». Бұл жазалар ашық сипатта болды және құпиялылыққа жатпады.
Тыйым салынған кітаптар
Қасиетті кеңсе хатшысы ретінде Оттавиани бірқатар кітаптарға тыйым салуға жауапты болды, сол кітаптар Index Librorum Prohibitorum (Тыйым салынған кітаптар тізімі) жаңа басылымына енгізілген болар еді. 1948 жылы соңғы басылымы жарық көрген тізім 1966 жылы Папа Пауль VI-і таратып жіберді.
Фаустина Ковальска
1959 жылы 6 наурызда Киелі кеңсе "Фаустина әпкесі ұсынған нысандағы Құдайдың мейіріміне құлшынықты насихаттайтын суреттер мен жазбалардың" таралуына тыйым салатын хабарлама жариялады (түпнұсқадағы баса назар). Фаустина Ковальска – Иса Мәсіхпен болған әңгімелерін күнделігіне жазған поляк монах әйел. 2002 жылдан бері Краков архиепископы Карол Войтила Оттавианидің келісімімен 1965 жылы Фаустинаның өмірі мен ізгіліктері туралы ақпарат жинау процесін бастады. Вальтортаның жазбалары 1956 жылы Микеле Пизани тарапынан "Адам-Құдай поэмасы" деген атпен жарық көрді. Пий XII қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң Оттавиани осы еңбекті жаңа тағайындалған Папа Иоанн XXIII-ге ұсынған кітаптар тізіміне қосты, ал ол 1960 жылдың қаңтарында тізімдегі барлық кітаптарға тыйым салу туралы жарлыққа қол қойды.
Valtorta's notebooks were published in 1956 by Michele Pisani as The Poem of the Man God. A year after the death of Pius XII, Ottaviani placed the work among the list of books he presented to the newly appointed Pope John XXIII, who signed in January 1960 the decree banning all the books on the list.